Parool Propaganda voor Joods Zionistische Amsterdammers 2
Hoe geforceerd de verslaggeving van Het Parool kan zijn, zodra het de zelfbenoemde Joodse staat betreft, blijkt opnieuw in het artikel van zaterdag 14 februari 2026, over de afname van het aantal bezoekers aan "Joodse musea in Amsterdam de afgelopen twee jaar." Volgens Emile Schrijver, algemeen directeur van het Joods Cultureel Kwartier, en bijzonder hoogleraar Geschiedenis van het Joodse boek aan de Universiteit van Amsterdam, kunnen de Joodse musea "financieel niet zo doorgaan," hetgeen extra frustrerend zou zijn "omdat de musea er volgens hem weinig aan kunnen doen: Wij worden verbonden aan een geopolitiek conflict waar wij zelf helemaal geen invloed op hebben." De betreffende journalistschrijft vervolgens dat Schrijver "doelt op de terreuraanval van Hamas op 7 oktober 2023, waarbij zeker 1200 Israelische burgers om het leven kwamen," terwijl in werkelijkheid het aantal slachtoffers van de Hamas aanval aanzienlijk lager was, zoals ik in het vorige stuk omstandig heb aangetoond. Zie: https://stanvanhoucke.blogspot.com/2026/02/parool-propaganda-voor-joods.html
Emile Schrijver beseft kennelijk niet dat hij door deze leugen wel degelijk "invloed" heeft op de beeldvorming.
Ander voorbeeld van Schrijver's propaganda. Hij zegt: "Op een normale zondag komen hier een paar honderd bezoekers, op de dag van de demonstraties bij het Concertgebouw waren dat er vijftig. Dat er nu een wapenstilstand is in Gaza, heeft volgens hem nog geen effect gehad op de bezoekcijfers." Maar ook hier verspreidt de heer Schrijver een leugen, want ook hij weet dat er geen sprake is van enig "wapenstilstand," maar dat de Joodse strijdkrachten ongestoord en met steun van zelfs de Nederlandse regering en een niet onaanzienlijk aantal joodse Amsterdammers die de genocidale aanvallen op Palestijnse burgers kritiekloos blijft accepteren.
De Correspondent:
"Op een vrijdag in december kwamen enkele tientallen mensen bijeen in een school in de wijk Al-Tuffah, in het oosten van Gaza-Stad. De school diende als tijdelijke opvangplek voor ontheemde Palestijnen. Nu waren zo’n veertig mensen* hier samen voor een zeldzaam moment van vreugde, te midden van de dood en het verderf waar ze al twee jaar mee leefden: een simpele bruiloft van een jong stel dat had besloten te trouwen.
Maar de ceremonie veranderde in een tragedie toen er Israëlische bommen op het gebouw vielen. Zeker zes van de aanwezigen kwamen om het leven.* De aanval, op 19 december, gebeurde zo’n zeventig dagen na de aankondiging van een wapenstilstand in Gaza.*
Wapenstilstand of niet, de realiteit is dat het Israëlische leger doorgaat met doden in de Gazastrook. Volgens medische autoriteiten in Gaza zijn sinds 10 oktober, de dag dat het staakt-het-vuren inging, zeker 483 Palestijnen gedood.*
De genocide is niet voorbij, maar heeft een nieuwe en stillere vorm aangenomen. Gazanen sterven niet alleen door raketten en granaten, maar ook doordat Israël de bevolking alle voorwaarden om te kunnen overleven heeft ontnomen.
Ondertussen is de wereldwijde media-aandacht naar elders verschoven, zijn de internationale protesten verstomd en zijn veroordelingen door wereldleiders minder geworden.
In de medische wachtrij
Op dit moment wachten duizenden Gazanen op medische evacuatie voor een behandeling. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie gaat het om ruim 18.500 patiënten, onder wie minstens 4.000 kinderen.* Voor meer dan 1.000 mensen kwam evacuatie al te laat.*
De Palestijnse dichter Amal Abu Assi is een van de wachtenden. Op Facebook vraagt ze om hulp:
Mijn naam is Amal – ‘Hoop’ – en iedereen vertelt me dat ik hoop, liefde en vrijgevigheid uitstraal.
[…]
Veertig jaar lang heb ik geprobeerd als regen te zijn – overal waar zij gaat, iets goeds te brengen.
Tijdens de oorlog en in elk kamp voor ontheemden heb ik scholen opgericht voor de kinderen van Gaza, waar ik ze liefde, veiligheid, warmte, aandacht, kennis en waarden meegaf.
En nu, begin veertig, heb ik ontdekt dat ik kanker stadium II heb in twee delen van mijn lichaam.
De dokters hebben een urgente overplaatsing voor behandeling in het buitenland goedgekeurd.
Terwijl ik wacht op een land dat mij kan ontvangen en op de veiligheidscoördinatie.
[…]
Ik verdien het om te leven, omdat ik nog zoveel heb te geven, en zoveel liefde heb te geven aan de kinderen van Gaza.
Anderen sterven als gevolg van de kou of extreme weersomstandigheden.* Mensen worden midden in de nacht wakker en zien hoe de wind hun tent verscheurt of hoe de regen hun beddengoed en laatste bezittingen overspoelt.*
Op 17 januari overleed de 27 dagen oude baby Aisha Ayesh al-Agha als gevolg van temperaturen onder het vriespunt. Ze werd naar het Nasser-ziekenhuis in Khan Younis gebracht, maar artsen konden haar niet meer redden.*
Haar dood bracht het totaal aantal kinderen dat om het leven kwam door onderkoeling deze winter op acht, volgens cijfers van het Palestijnse ministerie van Volksgezondheid.
Maar de natuur is niet de oorzaak van hun dood. Dat is Israël. Over een periode van twee jaar heeft Israël huizen in Gaza vernietigd, de elektriciteit afgesloten en de levering van hulpmiddelen geblokkeerd. Gazanen moesten noodgedwongen in tenten leven die weinig tot geen bescherming boden tegen de winterse kou of de zomerse hitte.
Inwoners konden zich dan ook nergens verbergen toen storm Byron hun tenten overspoelde en de muren van sommige gebouwen – al beschadigd bij bombardementen – deed instorten. Op 12 december overleden zestien Palestijnen als gevolg hiervan.*
Mohammad Nassar was naar buiten gegaan om levensmiddelen te kopen en zag toen hij thuiskwam dat het gebouw waarin hij en zijn gezin tijdelijk woonden, was ingestort tijdens de storm. ‘Ik zag de hand van mijn zoon uit de grond steken’, vertelde Nassar aan persbureau Reuters.* ‘Mijn zoon zat onder de grond, en we konden hem er niet uit krijgen.’ De zoon (15 jaar oud) overleed, net als een dochter van 18.
When an Israeli soldier boasted about 'not just killing [but] raping also' in#Gazaduring a live video chat, it wasn't the first time a member of Israel's army incriminated themselves. . And as Al Jazeera's @nadaqaddourah explains, we now know 50,000 dual nationals joined#Israel's genocidal war.
In twee jaar van genocide heeft Israël Gaza’s infrastructuur verwoest, waaronder zorgfaciliteiten, en toegang tot cruciale medische zorg geblokkeerd.* Het bepaalt nog steeds het type en de hoeveelheid voedsel die de grens over mag,* en dreigt per 1 maart 37 hulporganisaties de toegang te ontzeggen.
De omstandigheden die zijn ontstaan als gevolg van dit beleid, zijn ‘ideaal’ voor een langzame dood, zo schreef Amnesty International in november in een rapport* – als gevolg van het gebrek aan voldoende voedsel, water, onderdak, kleding en sanitaire voorzieningen. De bevolking is daarbij kwetsbaar voor de verspreiding van ziekten, vervolgde Amnesty.
Israël heeft Gaza bovendien in een gigantische stapel puin veranderd. 81 procent van alle gebouwen – waarvan meer dan 300.000 wooneenheden – werd beschadigd: meer dan 61 miljoen ton aan puin.* En Israël doet niet geheimzinnig over zijn bedoeling om de Gazastrook onleefbaar te houden. In juli zei energieminister Eli Cohen dat de Gazastrook nog decennialang in een staat van verwoesting zou moeten blijven, zonder wederopbouw.*
Wat betekent het voor mensen om jarenlang in een tent te wonen, zonder het vooruitzicht op wederopbouw, en om nauwelijks in hun levensbehoeften te kunnen voorzien? Israëls boodschap is duidelijk: een bestaan in dit land is niet langer mogelijk.
‘Terug naar normaal’, maar niet voor Gaza
De afgelopen twee jaar is de genocide in Gaza ook een last geworden voor Israël zelf. Dagelijkse slachtpartijen leverden golven van internationale kritiek op, en gigantische demonstraties over de hele wereld.
Intern voerde de Israëlische samenleving de druk op Benjamin Netanyahu’s regering steeds verder op. Meer dan eens gingen honderdduizenden Israëliërs de straat op.* Zij werden niet gemotiveerd door een moreel ontwaken met betrekking tot de genocide in Gaza, maar eisten in de eerste plaats de vrijlating van Israëlische gijzelaars.
Het is Netanyahu inmiddels gelukt om de wapenstilstand in eigen land te verkopen als een succesverhaal, door de nog levende gijzelaars terug te halen, en het merendeel van de lichamen. Daarmee kwam de binnenlandse woede tot bedaren. Daarnaast heeft het Israëlische leger zijn operatie in Gaza deels afgebouwd.* De Gazastrook is grotendeels verwoest, de capaciteit van Hamas is zwaar aangetast en de oorlog heeft ook onder de Israëlische soldaten zijn sporen nagelaten.*
Toch is de oorlog tegen Gaza daarmee niet ten einde. Israël heeft zijn militaire operatie alleen een andere vorm gegeven. En er zijn tekenen dat het daar nu al van profiteert. De Duitse regering noemde de wapenstilstand eind november als reden voor het hervatten van wapenleveranties aan Israël, die het gedeeltelijk had stopgezet vanwege Gaza.*
Het Verenigd Koninkrijk gaat een soortgelijk besluit herzien.
Na de wapenstilstand is het, met andere woorden, ‘terug naar normaal’. Maar niet voor de bevolking van Gaza. Die leeft nog altijd in een humanitaire ramp en de leefomstandigheden blijven op alle fronten achteruitgaan. ‘De wereld moet zich niet voor de gek laten houden’, zei Agnès Callamard, de secretaris-generaal van Amnesty. ‘Israëls genocide is niet voorbij.’*
Maar het komt niet in Schrijver's hoofd op dat modale Nederlandse burgers walgen van de bloedbaden, die de Joodse Zionisten veroorzaken, en waarvan de helft vrouwen en kinderen zijn, ongewapende slachtoffers waarmee fatsoenlijke burgers zich makkelijk kunnen identificeren. Moeten zij dan de triomfantelijke Joodse oorlogsmisdadigers gaan verheerlijken? Modale burgers walgen van de oorlogsmisdaden van een genocidaal herrenvolk dat in niets verschilt van de nazi's.
Ditmaal zijn het Joodse extremisten die een gevaar vormen voor de wereldvrede zolang wij hen blijven behandelen als één of ander superieur ras, en woordvoerders als Emile Schrijvers ongestoord hun pro-Israel propaganda blijven spuien. Persoonlijke verantwoordelijkheid weigeren zij te accepteren, en zo zien wij telkens weer hoe de media bezig zijn met "Blaming the Victim," terwijl de zionistische beulen zich verheffen als de "ware" slachtoffers. Het fundamentele probleem hier is dat het het gecultiveerde slachtofferschap onverzadigbaar blijft.
Benjamin Beit-Hallahmi, emeritus hoogleraar psychologie aan de Universiteit van Haifa, auteur van talloze boeken waaronder Original Sins. Reflections on the History of Zionism and Israel, verklaarde over dit psychologisch fenomeen: "Een illustratief voorbeeld geeft de historicus Benny Morris, die redeneert dat ook de laatste 150.000 Palestijnen die in 1948 wisten te blijven, verdreven hadden moeten worden, dan zouden we volgens hem van het hele probleem zijn af geweest. Zijn opvatting is dat de Palestijnen weliswaar een groot onrecht is aangedaan, maar dat dit onrecht wordt opgehevenomdat het rechtvaardigheid voor de Joden betekende. En rechtvaardigheid voor de Joden is belangrijker dan onrecht voor de Palestijnen. Veel Joden in Israel, ook onder de intellectuelen, delen dit standpunt. Met andere woorden: Joden hoeven zich niet druk te maken om andere mensen. Wij hebben zo veel geleden dat we het recht hebben anderen onrecht aan te doen. Wij moeten alleen voor onszelf opkomen. Dat is de gedachtegang."
Het zal duidelijk zijn dat een dergelijke houding alleen maar tot nog meer bloedvergieten zal leiden. In het kader daarvan merkte Beit-Hallahmi op: "In ruil voor de onbeperkte politieke steun aan Israel hebben de Amerikaanse joden gekregen waaraan het ze het meest ontbreekt: een ideologische inhoud om de leegte van hun identiteit te vullen." Hetzelfde gaat op voor identiteitsloze Joodse Europeanen.
Ik interviewde professor Beit Hallahmi begin maart 2008. Hij stelde ondermeer het volgende:
"Het lijden van de joden door de eeuwen heen, en speciaal tijdens de Holocaust, is gebruikt om het ontzeggen van Palestijnse rechten te rationaliseren en te rechtvaardigen. Dit is zo doeltreffend gebeurd dat de Palestijnen beschouwd worden als de agressors in het Israëlisch-Palestijnse conflict, dat gezien wordt als een simpele voortzetting van de eeuwenlange joodse vervolging." En:
"Diep (of niet zo diep) is iedere zionist zich bewust van de fundamentele immoraliteit van de manier waarop het zionisme de oorspronkelijke bewoners heeft behandeld."
Over de haat van veel Joden in Israel tegen de oorspronkelijke bewoners, de Palestijnen, zei de Israelische auteur Abraham Yehoshua 36 jaar geleden tegenover mij:
"Die haat komt voort uit onze schuldgevoelens. Des te onrechtvaardiger we tegen de Palestijnen zijn des te meer we ze haten. Het is een soort compensatie. Je beticht de ander ervan verschrikkelijk te zijn, moordenaars, en wat niet meer, en op die manier rechtvaardig je je eigen misdaden. Telkens als ze een Palestijn zien worden ze ergens diep in hun ziel herinnert aan het onrecht dat ze de ander aandoen, het is alsof een openliggende zenuw wordt geraakt."
En de auteur Amos Oz verklaarde op zijn beurt tegenover mij over zijn Joodse landgenoten:
"Wanneer men andere mensen onderdrukt verandert men zelf, als men de menselijkheid van anderen vernietigt, vernietigt men de eigen menselijkheid.
Daarom wordt de houding van een aanzienlijk deel van de westerse joden die israel blind steunt als zo aanstootgevend ervaren. En wanneer Emile Schrijver stelt dat "sommige docenten zeiden dat ze even niks met Joden te maken willen hebben, uit persoonlijke activisme"toont hij publiekelijk hoe weinig respect joodse activisten hebben voor het feit dat de mensheid walgt van genocide. Deze joden vormen de laatste groep in het Westen die niet beseft hoe waardevol alle mensen zijn die nooit meer Auschwitz willen, en daarvoor de straat opgaat. Meer hierover later.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten