De Waanzin van de Verenigde Staten

Typerend voor de collaboratie tussen de EU-landen met de Verenigde Staten en Israel is het schrikbarend gebrek aan kennis over beide schurkenstaten. Met verbijstering reageert vandaag de dag de EU-Commissie op Trump's claim op Groenland, een klomp ijs nabij de Noordpool, waarvan de overgrote meerderheid van de EU-bevolking zelfs niet eens de hoofdstad kent. Maar nu president Trump zijn oog heeft laten vallen op deze ijsvlakte en de rijkdommen eronder is er grote paniek uitgebroken bij de NAVO-partners van de VS, terwijl de hypocriete EU-commissie gewoon doorgaat met het steunen van Trump's genocidale Joodse staat. Dit bewijst onomwonden hoe onnozel en racistisch de huidige generatie leidinggevende Europeanen is. Feit is dat Europa sinds 1945 telkens weer het uiterst gewelddadig Amerikaans expansionisme bewust heeft gesteund. 

Voor de Amerikaanse machthebbers speelde ook al eind jaren veertig een fundamenteel belang, zoals blijkt uit de inmiddels vrijgegeven geheime  documenten uit die tijd. Het ware probleem waarmee de Amerikaanse elite zich geconfronteerd zag, werd in 1948 helder verwoord door de vooraanstaande Amerikaanse diplomaat, George Kennan. Hij schreef:

“Wij hebben ongeveer 50 procent van de rijkdommen in de wereld, maar slechts 6,3 procent van haar bevolking… In deze omstandigheden zullen wij niet in staat zijn te voorkomen dat wij het voorwerp worden van jaloezie en haat. Onze werkelijke taak in het komende tijdperk is om een netwerk van betrekkingen op te bouwen die ons in staat stelt deze positie van ongelijkheid te handhaven… Daartoe zullen wij alle sentimentaliteit en dagdromen opzij moeten zetten en dient onze aandacht overal geconcentreerd te zijn op onze directe nationale doelstellingen… Wij moeten ophouden te spreken over vage en imaginaire doelstellingen als mensenrechten, het verhogen van de levensstandaard, en democratisering. De dag is niet veraf dat wij in pure machtsconcepten moeten handelen. Hoe minder we daarbij gehinderd worden door idealistische slogans, des te beter het is,” aldus Kennan in een destijds nog  geheim memorandum dat hij schreef als Hoofd van het Planningbureau van het ministerie van Buitenlandse Zaken in Washington. Let wel, Kennan was niet de eerste de beste, maar de geestelijk vader van de Amerikaanse “containment-politiek” die zelfs na de val van de Sovjet Unie, eind 1991, de hoeksteen bleef van de Amerikaanse buitenlandse politiek. 

Zijn advies was niet vreemd. Net als elk imperium in de geschiedenis streefde ook de elite in Washington en op Wall Street naar de hegemonie in de wereld. Een opmerkelijk fenomeen gezien het feit dat door het expansionisme de kiem wordt gelegd van de eigen ondergang, zoals de historische werkelijkheid ons leert. Om de helft van alle 'rijkdommen in de wereld' met nauwelijks 6 procent procent van de wereldbevolking in handen te houden, kan natuurlijk niet vreedzaam. Door zowel de technologische vooruitgang als de wereldwijde bevolkingsexplosie kon een dergelijk overwicht per definitie alleen met het grootst mogelijke grof geweld in stand worden gehouden. En dit empirisch eenvoudig te voorziene gegeven, besefte ook George Kennan al snel na de interne publicatie van zijn invloedrijk memorandum. In een interview met mij verklaarde Anders Stephanson, hoogleraar Geschiedenis aan de prestigieuze Columbia University en auteur van de studie Kennan and The Art of Foreign Policy (1992), dat de beleidsbepalers van de Amerikaanse buitenlandse politiek onvoldoende oog hadden voor de gruwelijke werkelijkheid van de permanente oorlogsvoering die onvermijdelijk uit deze doctrine voortvloeit en dat dit de belangrijkste reden was waarom Kennan voortdurend scherpe kritiek op hen bleef uitoefenen. In zijn boek schreef professor Stephanson:

“Realistisch zijn in deze omstandigheden betekende in zekere zin de inherente beperkingen van dingen begrijpen, de nutteloosheid (ja, zelfs blasfemie) van radicaal verder gaan dan het bestaande, het reële. Op verschillende momenten bekritiseerde Kennan zowel de Sovjet-Unie als de Verenigde Staten omdat ze in die zin onrealistisch waren en de gegeven grenzen niet erkenden... hij was zich er tegen het einde van de jaren 40 van bewust dat de Verenigde Staten een koers insloeg van potentieel onbeperkte verplichtingen over de hele wereld, en hegemonie vond hij gevaarlijk en onnatuurlijk."

Het gevolg was dat George Kennan al spoedig werd vervangen door een fanatieke havik, Paul Nitze, over wie de Amerikaanse historicus Mark Atwood in 2009 in The New York Times stelde:

“Het einde van de Koude Oorlog bracht opluchting, zelfs vreugde, voor de meeste Amerikanen. Met de ineenstorting van het Oostblok in 1989 leek er een einde te komen aan meer dan vier decennia van angst. Een van de weinige afwijkende stemmen kwam, verrassend genoeg, van George Kennan, de voormalige Amerikaanse diplomaat die het 'inperkingsbeleid' had bedacht, dat algemeen wordt beschouwd als de oorzaak van de westerse overwinning. 'Ik geloof dat het eerder zou zijn gebeurd,' klaagde Kennan minder dan een maand nadat de Duitsers gaten in de Berlijnse Muur begonnen te hakken, 'als we niet hadden aangedrongen op het militariseren van de rivaliteit.'

Kennan specificeerde niet wie er verantwoordelijk was voor het feit dat de Koude Oorlog langer en gevaarlijker was geworden dan nodig was. Maar Paul Nitze, een voormalig collega van het ministerie van Buitenlandse Zaken die het buitenlands beleid onder elke president van Roosevelt tot de eerste Bush mede had vormgegeven, stond ongetwijfeld hoog op zijn lijst van schuldigen.

Het was immers Nitze die het sterkst had gepleit voor een enorme opbouw van de Amerikaanse militaire macht. En het was Nitze die er vaak voor had gezorgd dat Washington zijn arsenaal bleef uitbreiden. Terugkijkend in 1995, kon zijn beoordeling van het Amerikaanse beleid ten aanzien van de Koude Oorlog nauwelijks meer verschillen van die van Kennan. 'Ik ben tot de conclusie gekomen dat we het verdomd goed hebben gedaan,' pochte hij.”

http://www.nytimes.com/2009/09/13/books/review/Lawrence-t.html?pagewanted=all&_r=0  

Na een lang leven getuige te zijn geweest van de desastreuze ‘machiavellistische realpolitik’ van de VS, schreef Kennan een gedesillusioneerde terugblik op zijn tijdperk. Aan het slot van zijn Sketches From A Life (1989) stelde hij somber vast:

“Ik beschouw de Verenigde Staten van deze laatste jaren van de twintigste eeuw als een in wezen tragisch land, begiftigd met uitstekende natuurlijke hulpbronnen die het snel aan het verkwisten en uitputten is, en met een intellectuele en artistieke intelligentsia van groot talent en originaliteit. Voor deze intelligentsia hebben de dominante politieke machten in het de Verenigde Staten weinig begrip of respect. Haar stem wordt doorgaans tot zwijgen gebracht of overschreeuwd door de commerciële media. Het is waarschijnlijk veroordeeld om, net als de Russische intelligentsia in de negentiende eeuw, voorgoed een hulpeloze toeschouwer te blijven van de verontrustende koers in het leven van de natie.”

Op zijn beurt constateerde Mark Atwood dat: 

“De acceptatie van de containmentpolitiek Kennan 

teleurstellingen bracht die hem tot aan zijn dood in 2005 bleven achtervolgen. Kennan geloofde dat de Sovjet-Unie, hoe weerzinwekkend ook, weinig militaire bedreiging vormde voor het Westen en drong erop aan dat de Verenigde Staten zich vooral zou richten op economische en politieke middelen om communistische expansie tegen te gaan. Andere functionarissen, met name Nitze, die Kennan opvolgde als hoofd van de beleidsplanning, zagen de zaken anders, vooral na het uitbreken van de Koreaanse Oorlog in 1950. Kennan zag met spijt hoe de Verenigde Staten vervolgens enorme middelen investeerden in wapens en militaire bases."

Het begin van de Koude Oorlog in 1947 en de oprichting van de NAVO in april 1949 — nog voordat de Sovjet Unie zijn eerste kernbom had getest — was volgens één van de meest direct betrokken Amerikaanse strategisch denkers, George Kennan, niet het resultaat van een serieuze “militaire bedreiging van het Westen” zoals de Nederlandse broodschrijver Henk Hofland vlak voor zijn dood in juni 2016 nog steeds impliciet als expliciet beweerde, maar het onvermijdelijke gevolg van het steeds invloedrijkere militair-industrieel complex waarvoor president Eisenhower al in 1961 expliciet had gewaarschuwd. Dit is van doorslaggevend belang om te weten, aangezien “de nestor van de polderjournalistiek,” in De Groene Amsterdammer bleef stellen dat “Het Westen nu alarm [slaat] vanwege de agressieve expansie­politiek van Poetin,” een herhaling van de overleefde containment-politiek, waarmee Hofland in de polder de tweede Koude Oorlog inluidde, daarbij voorbijgaand aan het feit  dat de eerste Koude Oorlog in oktober 1962 op het nippertje niet in een Atomair Armageddon was geëindigd, nadat president Kennedy de Sovjet Unie met een nucleaire oorlog had bedreigd als Moskou zijn schepen met nucleaire raketten op weg naar Cuba niet zou laten omkeren, aangezien geen enkele grootmacht zich nu eenmaal kan veroorloven vijandelijke massavernietigingswapens langs zijn grens te laten stationeren.   

Henk 

Hofland in 

1964

Opnieuw werd de mythe van een “agressieve expansiepolitiek” van Rusland in Hoflands Koude Oorlogsretoriek van stal gehaald om de belangen van het Amerikaanse militair-industrieel complex te rechtvaardigen, een macht die al in 2011 ruim 58 procent van het 'discretionary federal budget' opslokte, ten koste van onderwijs, gezondheidszorg, volkshuisvesting, sociale voorzieningen, cultuur etcetera. En dit alles ook nog eens terwijl de NAVO sinds de val van de Sovjet Unie in ledental verdubbelde en de NAVO-leden tezamen vele malen  meer aan oorlogsvoorbereidingen spenderen dan Rusland. 

"Hoewel er geen exacte cijfers bekend zijn over de uitgaven van het militair-industrieel complex (MIC) in 2025, geven NAVO-landen gezamenlijk aanzienlijk meer uit aan defensie dan Rusland. Schattingen suggereren dat de totale defensiebegroting van de NAVO in 2025 de $500 miljard of meer zou kunnen benaderen, wat het verwachte budget van Rusland van ongeveer $150 miljard ruimschoots overtreft. Dit betekent dat de MIC-activiteiten van de NAVO (uitrusting, onderzoek en ontwikkeling) vele malen groter zijn dan die van Rusland. Zo gaven NAVO-leden in 2024 $454 miljard uit, waarvan de VS alleen al bijna $1 biljoen. Dit wijst erop dat de Russische defensie-uitgaven slechts een fractie zijn van de gezamenlijke NAVO-inspanning, zelfs met aanzienlijke Russische verhogingen.

Belangrijkste cijfers en context voor 2025:

NAVO-leden: De totale defensie-uitgaven worden volgens sommige schattingen rond de $480 miljard of meer geraamd, waarbij de VS een budget van bijna $962 miljard en de Europese leden $454 miljard bereiken in 2024, wat de enorme schaal aantoont.

Rusland: Geschat budget voor 2025 rond de 150 miljard dollar (of 15,5 biljoen roebel), een aanzienlijke stijging, maar nog steeds verblekend in vergelijking met de totale NAVO-uitgaven.

MIC-uitgaven (geschat): Aangezien NAVO-leden 2-3% van hun bbp uitgeven (ongeveer 472 miljard dollar alleen al aan materieel) en de VS meer dan de helft van de wereldwijde defensiemarkt voor hun rekening nemen, zijn de MIC-uitgaven van de NAVO waarschijnlijk honderden miljarden hoger dan het totale defensiebudget van Rusland

Samenvattend: De gecombineerde MIC-uitgaven van de NAVO overtreffen die van Rusland ruimschoots, waarschijnlijk met honderden miljarden dollars per jaar, aangezien NAVO-leden gezamenlijk aanzienlijk meer uitgeven aan materieel, onderzoek en personeel dan het totale militaire budget van Rusland."

Op grond van de feiten moet duidelijk zijn dat ook De Groene Amsterdammer propaganda bedrijft, zonder dat iemand van Hoflands “politiek-literaire elite” de feiten op een rijtje durfde te zetten. Ook het poldermodel werkt corrumperend. 

Maandag 17 januari 2022 schreef de immer goed geïnformeerde Belgische journalist Willy van Damme op zijn weblog het volgende:

"Hetzelfde gebeurt nu ook. Als de VS raketten plaatst in de Baltische staten en Polen dan is dat de vrije keuze van die landen. Als Rusland eventueel dat zou herhalen voor de kust van de VS of terug Cuba dan is dat ‘intimidatie.’ Maar de huidige problemen houden verband met de evolutie op het gebied van rakettechnologie.

Rusland en China en mogelijks Noord-Korea hebben ultra snelle raketten en de VS nog niet maar is dichtbij om ook die te kunnen inzetten.

MI3 - Met hypersonische raket KH-47M2 Kinzhal

Een Russische MIG31 gewapend met de supersonische KH-47M2 Kinzhal raket. Deze kan bommen van 500 kg vervoeren die met een maximum snelheid variërend van mach 10 tot mach 12 kunnen vliegen, dus van 12.250 tot 14.701 km per uur. Deze luchtraket heeft een bereik van 2.000 tot 3.000 km en is op 1 meter na accuraat.

Ze is ook ontzettend wendbaar en kan erg laag vliegen wat maakt dat radars haar moeilijk kunnen onderscheppen. Het is zonder enige twijfel de meest gevaarlijke evolutie in de militaire technologie van de laatste decennia.

Het betekent dat de VS dan raketten kan inzetten die in enkele minuten gans West-Rusland kunnen vernietigen. Tegen men Poetin wakker kan maken ligt Moskou dan in puin. Hetzelfde natuurlijk moest Rusland inderdaad die raketten plaatsen vlakbij de VS.

Daarom dat hier maatregelen moeten worden genomen om de veiligheid van zowel Rusland als de VS te verzekeren. Over Europa moet men niet spreken want die hangen toch vast aan de rokken van de VS. Ze zijn niet instaat een eigen buitenlands beleid te ontwikkelen.

Ook uw verhaal over die vermeende cyberaanval op Oekraïne toont hoe zeer Uw medewerker informatie verwart met propaganda. De Oekraïense veiligheidsdienst – die in het verleden al onbetrouwbaar bleek – stelt dat Rusland de mogelijke dader is van een recente cyberaanval maar stelt hierover geen zekerheid te hebben. Hetzelfde voor de VS.

Voor Koen Vidal geen probleem want hij is zeker. Zo schrijft hij: “Dat de Russische veiligheidsdiensten zeer bedreven zijn in cyberaanvallen bleek de afgelopen dagen toen Oekraïense overheidsnetwerken plat vielen door een virus’.

Koen Vidal is dus een genie die met zekerheid weet wat men zelfs in Kiev of Washington officieel maar vermoed. Mijn hoed af voor die bijna bovennatuurlijke kennis. Europa dreigt af te steven op een totale oorlog en wat doen Koen Vidal en De Standaard? Olie op het vuur gieten. Bedankt.

Willy Van Damme

Naschrift:

2) De toestand in Oekraïne is ronduit dramatisch te noemen. Zo daalde de bevolking van 1990, het jaar van de onafhankelijkheid, van 51,5 miljoen tot 43,7 miljoen in 2020. Een daling van 14,8%. Het per capita inkomen en uitgedrukt in koopkrachtpariteit daalde in diezelfde periode met ongeveer 20%.

Maar de oligarchen zoals president Zelenski en Kolomoyskyi stapelen intussen in allerlei roversholen zoals de Maagdeneilanden de miljarden op. Beiden joden die schaamteloos samenwerken met fascistische terreurgroepen als Svoboda en het Azov Bataljon. Alleen een standbeeld van Adolf Hitler ontbreekt er nog.

En om een idee te hebben over hoe de staatsgreep van februari 2014 er uitzag schetst dit filmpje een goed beeld: htps://www.youtube.com/watch?v=rg04d3czj08  

Het heeft ook betrekking op de Cubaanse rakettencrisis en hoe de Sovjetunie daar in Cuba kernraketten plaatste en die dan terugtrok. Wat Vidal vergeet is dat de raketten op Cuba kwamen nadat de VS eerder in Turkije op de luchtmachtbasis van Inçirlik, vlakbij de Kaukasus en dus de gelijktijdig Sovjetunie, kernraketten had geplaatst.

Het was dus een ‘leer om leer.’ Na de onderhandelingen werden die raketten in Cuba en inçirlik teruggetrokken. In onze gebruikelijke pers kwam Inçirlik amper of niet ter sprake, Cuba vooraf wel, het was dus de Cuba-crisis. 

Hetzelfde gebeurt nu ook. Als de VS raketten zich in de Baltische staten en Polen bevinden, is dat de vrije keuze van de landen. Als Rusland beweert dat het zou herhalen voor de kust van de VS of terug op Cuba dan is dat ‘intimidatie.’

https://willyvandamme.wordpress.com/2022/01/17/propaganda-van-bart-beirlant-en-de-standaard/ 

Deze tendentieuze ‘vergeetachtigheid’ is kenmerkend voor de conventionele pers wanneer het Rusland en China betreft, twee nucleaire grootmachten die, in de richting van de Europese Unie en de NAVO, dienen te gehoorzamen aan de directieven van Washington en Wall Street, en dus behorend tot de officiële vijanden van onze elite. Zonder overdrijven zouden mannen kunnen stellen dat de ‘vergeetachtigheid’ een absolute vereiste is om een ​​carrière te kunnen maken in de reguliere journalistiek, zoals ik meer dan een halve eeuw van nabij heb kunnen constateren. Deze noodzaak, het gebrek aan een historische context bij de waan van de dag, is levensgevaarlijk, zeker wanneer het gaat om hoogopgelopen spanningen tussen grootmachten uitgerust met massavernietigingswapens. Daarom een ​​korte terugblik:

"We kunnen niet verwachten dat alle landen soortgelijke systemen zullen adopteren, want conformiteit is de bewaker van de vrijheid en de vijand van de groei," zo zei president John Kennedy naderhand over de Cuba-crisis. Als opperbevelhebber van de Amerikaanse strijdkrachten was Kennedy ervan overtuigd dat "vreedzame coëxistentie" tussen grootmachten de enige mogelijkheid was om te kunnen overleven in een wereld vol nucleaire, biologische en chemische wapens. 

Doorslaggevend waren ervaringen tijdens de Cuba Crisis in oktober 1962, toen de wereld dertien dagen lang op de rand van een nucleair armageddon balanceerde, en de minister van Justitie, Robert Kennedy, in paniek de Sovjet-leider Nikita Chroesjtsjov waarschuwde dat "een onomkeerbare reeks gebeurtenissen tegen onze wil zou kunnen plaatsvinden," omdat zijn broer, "De president niet weet hoe lang hij het kan volhouden tegen onze generaals." Dit feit werd niet eens bekrachtigd door de bekende Amerikaanse minister van Defensie Robert McNamara zich tijdens de crisis afvroeg of hij "nog een zaterdagavond zou meemaken'' en Dino Brugioni, lid van het CIA-team dat de wapenopbouw bespioneerde, geen andere uitweg meer zag dan ''oorlog en volledige vernietiging.'' Op zijn beurt schreef Robert Kennedy:

"Staat de wereld aan de rand van de totale vernietiging? President Kennedy had de loop der gebeurtenissen op de gang gezet, maar kon deze niet langer meer beheersen."

Zowel de Amerikaanse als de Sovjet-elite meenden  dat er een proces op de gang was gekomen dat zijn eigen dynamiek kende en zekerheid door niemand kon worden beheerst. In zijn memoires, die in 1970 uitkwamen wees Chroesjtsjov erop "dat de boodschap van Robert Kennedy nog wanhopiger was. "Ook al is de president zelf zeer gekant tegen het starten van een oorlog om Cuba, er zou zich tegen zijn wil een onomkeerbare reeks gebeurtenissen kunnen voordoen," waarschuwde hij. "Als de situatie nog veel langer aanhoudt, is de president er niet zeker van dat het leger hem niet zal omverwerpen en de macht zal grijpen. Het Amerikaanse leger kan uit de hand lopen."

In hun boek The Untold History of the United States (2013) schreven Oliver Stone en de professor Peter Kuznick:

"De Amerikaanse militaire leiders waren woedend toen de crisis eindigde zonder een aanval op Cuba. Bij verschillende gelegenheden hadden ze Kennedy zelfs beschuldigd van lafheid omdat hij zich tegen hun aanbevelingen verzette. McNamara herinnerde zich hun bitterheid tijdens een ontmoeting met Kennedy de dag nadat de Sovjets hadden ingestemd met het verwijderen van hun raketten: 'De president nodigde de chefs uit om hen te bedanken voor hun steun tijdens de crisis, en het was een behoorlijke scène. Curtis LeMay kwam naar buiten en zei: 'We hebben verloren. We moeten er vandaag gewoon op af gaan en ze uitschakelen.'"

"We kunnen niet verwachten dat alle landen soortgelijke systemen zullen adopteren, want conformiteit is de bewaker van de vrijheid en de vijand van de groei," zo verklaarde president John Kennedy naderhand over de Cuba-crisis. Als opperbevelhebber van de Amerikaanse strijdkrachten was Kennedy ervan overtuigd dat "vreedzame coëxistentie" tussen grootmachten de enige mogelijkheid was om te kunnen overleven in een wereld vol nucleaire, biologische en chemische wapens. Doorslaggevend waren ervaringen tijdens de Cuba Crisis in oktober 1962, toen de wereld dertien dagen lang op de rand van een nucleair armageddon balanceerde, en de minister van Justitie, Robert Kennedy, in paniek de Sovjet-leider Nikita Chroesjtsjov waarschuwde dat "een onomkeerbare reeks gebeurtenissen tegen onze wil zou kunnen plaatsvinden," omdat zijn broer, "De president niet weet niet hoe lang hij het kan volhouden tegen onze generaals." "De Amerikaanse minister van Defensie Robert McNamara vroeg zich tijdens de crisis af of hij "nog een zaterdagavond zou meemaken" en Dino Brugioni, lid van het CIA-team dat de wapenopbouw bespioneerde, zag geen andere uitweg meer dan ''oorlog en volledige vernietiging.'' Volgende keer meer over de waanzin van de grootmachten, onze bondgenoot de VS voorop.