vrijdag 31 oktober 2014

U.S. Fascism 4

Disposable Life: Jean Franco

Friday, 31 October 2014 10:21 By Jean Franco, Histories of Violence | Video Essay

font size
Print
6

Email

Jean Franco. (Screengrab: Disposable Life)“If you think of Serbia, Croatia and Bosnia there were war crime tribunals set up because of atrocities in those places. Those atrocities were absolutely no worse than the atrocities perpetrated in Latin America, and the hand behind the perpetrators was the United States,” says Jean Franco.

Launched in January 2014, the histories of violence “Disposable Life” project interrogates the meaning of mass violence and human destruction in the 21st Century. Inviting critical reflections from renowned public intellectuals, artists and writers, this three year project will feature a series of monthly filmed reflections from our illustrious list of participants (see contributors below); a subsequent feature film for public broadcast; accompanying book of complementary essays and associated publications/media articles; along with a series of global events that will bring together the Arts, Humanities and Social Sciences to offer innovative and publicly engaging forums to inform debate and rethink the ideals of global citizenship.

The tenth contribution to our reflections series is provided by the renowned Latin American specialist Jean Franco. Drawing upon her extensive understanding and personal experience of the region, Franco maps out the history of state violence as perpetrated against disposable populations, notably indigenous, onto the privatization of atrocity in more contemporary times and what this means for normalizing a fatalistic politics that destroys hope and political transformation. Franco focuses directly here on the symbolic nature of violence against disposable bodies, onto asking searching questions regarding complicity and who should still be held responsible for past atrocities.

This piece was reprinted by Truthout with permission or license. It may not be reproduced in any form without permission or license from the source.

JEAN FRANCO

Jean Franco was the first Professor of Latin American Literature in England. She is now Professor Emeritus English/Comparative Literature at Columbia University, New York. Her work continues to portray with sensitivity and clarity the violence witnessed throughout Latin America. Professor Franco has been decorated by the governments of Mexico,Chile and Venezuela for her work on Latin American literature and has received awards from PEN and from the Latin American Studies Association for lifetime achievement. She has served as President of the Latin American Studies Association in Great Britain and of the Latin American Studies Association in the U.S. Her most recent book "Cruel Modernity" continues to receive widespread praise.

U.S. Fascism 3

The Nazis Next Door: Eric Lichtblau on How the CIA & FBI Secretly Sheltered Nazi War Criminals

Investigative reporter Eric Lichtblau’s new book unveils the secret history of how the United States became a safe haven for thousands of Nazi war criminals. Many of them were brought here after World War II by the CIA and got support from then FBIDirector J. Edgar Hoover. Lichtblau first broke the story in 2010, based on newly declassified documents. Now, after interviews with dozens of agents for the first time, he has published his new book, "The Nazis Next Door: How America Became a Safe Haven for Hitler’s Men."

Click here to watch part 2 of this interview.

Image Credit: flickr.com/pingnews

TRANSCRIPT

This is a rush transcript. Copy may not be in its final form.

JUAN GONZÁLEZ: We end today’s show with investigative reporter Eric Lichtblau, author of a new book that unveils the secret history of how America became a safe haven for thousands of Nazi war criminals. Many of them were brought here after World War II by the CIA and got support from FBI Director J. Edgar Hoover. Lichtblau first broke the story in 2010, based on newly declassified documents.

AMY GOODMAN: Now, after interviews with dozens of agents for the first time, he has published his new book. It’s called The Nazis Next Door: How America Became a Safe Haven for Hitler’s Men. You can read the prologue on our website. Eric Lichtblau was last on Democracy Now! in 2008, after he and fellow reporter James Risen won the Pulitzer Prize for exposing the NSA’s warrantless wiretapping, despite White House pressure to kill the story. He joins us now from the New York Times D.C. bureau.

Welcome back, Eric, to Democracy Now! This is—it is a fascinating book. You open the book by telling us the story of a man in New Jersey. Why don’t you tell us about him?

ERIC LICHTBLAU: Sure. His name was Tom Soobzokov. He was a guy who had many bosses over the years. He worked for the FBI. He worked for the CIA. And before that, he worked for the Nazi SS. And that opening scene that you’re talking about takes place in the mid-1970s, when people at the Justice Department were starting to first become aware that there were ex-Nazis in the United States. And Soobzokov was one of the people who had come under investigation. He had been living in the United States for 20 years at that point. And he went back to his old handlers at the CIA, somewhat frantically, because the heat was really being put on him over his past and these accusations that he was in fact a Nazi, which he vehemently denied. And in the declassified documents that I looked at from the CIA, there’s memo after memo where the CIA is recounting these frantic phone calls and conversations with Soobzokov, where he’s saying, you know, "What am I going to do?" And the CIA is almost as frantically then meeting amongst themselves to say, "We’ve got a little problem on our hands here, and it’s going to get worse."

JUAN GONZÁLEZ: And, Eric, talk about the CIA head, Allen Dulles, brother of John Foster Dulles, the secretary of state under Eisenhower, and his role in shaping this policy.

Further Reading:
http://www.democracynow.org/2014/10/31/the_nazis_next_door_eric_lichtblau

U.S. Fascism 2

Israel-trained police "occupy" Missouri after killing of black youth

Submitted by Rania Khalek on Fri, 08/15/2014 - 10:21

ferguson.jpg

The killing of Michael Brown in Missouri last weekend prompted this Chicago protest against police violence. (Mikasi)

Since the killing of eighteen-year-old Michael Brown by Ferguson police in Missouri last weekend, the people of Ferguson have been subjected to a military-style crackdown by a squadron of local police departments dressed like combat soldiers. This has prompted residents to liken the conditions on the ground in Ferguson to the Israeli military occupation of Palestine.

And who can blame them?

The dystopian scenes of paramilitary units in camouflage rampaging through the streets of Ferguson, pointing assault rifles at unarmed residents and launching tear gas into people’s front yards from behind armored personnel carriers (APCs), could easily be mistaken for a Tuesday afternoon in the occupied West Bank.

And it’s no coincidence.

At least two of the four law enforcement agencies that were deployed in Ferguson up until Thursday evening — the St. Louis County Police Department and the St. Louis Police Department — received training from Israeli security forces in recent years.

Brute force

It all started when a yet to be named Ferguson police officer killed Michael Brown, an unarmed black teenager. According to witnesses, Brown was attempting to surrender with his hands up when a Ferguson police officer emptied his clip into Brown’s body, shooting the teen up to ten times.

For hours police left Brown’s lifeless body sprawled in the street uncovered as a growing number of residents gathered nearby, demanding answers from authorities. Police responded by deploying K-9 units and riot squads to crush the crowd, predictably inciting a riot, which police used to justify more brute force.

But the people of Ferguson refuse to submit and have mobilized every single day to demand justice for Brown and an end to the racist, undemocratic regime they live under.

“Hands up, don’t shoot” has become their rallying cry, a symbol of Brown in his last moments and what it means to be black in America, where every 28 hours an African-American is killed by a self-styled vigilante, security guard or police officer.

Still, police did not relent, prompting one Ferguson protester to shout at a row of military-style tactical vehicles, “You gonna shoot us? Is this the Gaza Strip?”

“Will we as a people rise up like the people of Gaza? Will our community be bombed like last night with tear gas? That was a terrorist attack,” remarked another Ferguson protester to The Daily Beast.

Meanwhile, journalists were manhandled and detained. Police were caught on video deliberately firing tear gas at an Al Jazeera America film crew as they were setting up their equipment.

Even elected officials weren’t spared. Missouri state Senator Maria Chappelle-Nadal was tear gassed and St. Louis Alderman Antonio French, who had been documenting the unfolding police repression in Ferguson on social media since just after Brown’s murder, was arrested.

As the situation spiraled further out of control, Palestinians began tweeting advice on dealing with tear gas to the people of Ferguson.

Cops become soldiers

Domestic policing in the US has a long and sordid history rooted in the violent control and subjugation of communities of color, so the police violence directed at the predominantly black residents of Ferguson is nothing new.

But the widespread militarization on display in Ferguson is part of a more recent trendthat began three decades ago with the introduction of the disastrous “war on drugs” and dramatically escalated with the “war on terror” — leading directly to the counterinsurgency-like tactics deployed against the people of Ferguson by civilian police officers who more closely resemble combat soldiers in Afghanistan than domestic cops.

This cop-to-soldier transformation has been facilitated by the US government through mechanisms like the Pentagon’s 1033 or military surplus program, which funnels excess military gear to law enforcement agencies across the country. The program’s motto: ”From warfighter to crimefighter.”

In 2013 alone, the program showered US police departments with nearly $450 millionworth of military equipment.

St. Louis County law enforcement agencies, including the Ferguson Police Department, participate in this program and have received military-grade rifles, pistols and night vision equipment in recent years, though it’s unclear if the equipment is being used in Ferguson now.

As The New York Times reported in June, the scaling down of US wars in Iraq and Afghanistan means “former tools of combat — M-16 rifles, grenade launchers, silencers and more — are ending up in local police departments, often with little public notice.”

“During the Obama administration, according to Pentagon data, police departments have received tens of thousands of machine guns; nearly 200,000 ammunition magazines; thousands of pieces of camouflage and night-vision equipment; and hundreds of silencers, armored cars and aircraft,” the newspaper added.

Ferguson police also receive money from the Department of Homeland Security as part of a grant program that has doled out billions to US law enforcement agencies to purchase military-style equipment, like the APCs charging through the streets of Ferguson.

In the last five years alone, Missouri has received nearly $70 million in DHS money for law enforcement related programs.

Emulating apartheid

While there is a wealth of scholarship on police militarization in the US, there has been little to no examination of the ways Israel’s security apparatus facilitates it.

Decades of testing and perfecting methods of domination and control on a captive and disenfranchised Palestinian population has given rise to a booming “homeland security industry” in Israel that refashions occupation-style repression for use on marginalized populations in other parts of the world, including St. Louis.

Under the cover of counterterrorism training, nearly every major police agency in the United States has traveled to Israel for lessons in occupation enforcement, a phenomenon that journalist Max Blumenthal dubbed “the Israelification of America’s security apparatus.” Israeli forces and US police departments are so entrenched that the New York City Police Department (NYPD) has opened a branch in Tel Aviv.

In 2011, then St. Louis County Police Department chief Timothy Fitch attended the Anti-Defamation League’s (ADL) National Counter-Terrorism Seminar, an annual week-long Israeli training camp where US law enforcement executives “study first hand Israel’s tactics and strategies” directly from “senior commanders in the Israel National Police, experts from Israel’s intelligence and security services, and the Israel Defense Forces,” according to the ADL’s website.

Until Thursday night, the St. Louis County Police Department appeared to be the largest most militarized and brutish force operating in Ferguson. “St. Louis County Police” was scrawled across the side of most of the tactical unit vehicles and appeared on the combat-style uniforms of officers aiming assault rifles at peaceful protesters.

The ADL boasts of sending more than 175 senior US law enforcement officials from 100 different agencies to the seminar since 2004, which are “taking the lessons they learned in Israel back to the United States.”

The ADL is just one of several pro-Israel groups forging close ties between US cops and Israel’s security and intelligence apparatus.

Another is the Jewish Institute for National Security Affairs (JINSA), a neoconservative think tank that claims to have hosted some 9,500 law enforcement officials in its Law Enforcement Exchange Program (LEEP) since 2004.

LEEP “takes delegations of senior law enforcement executives to Israel to study methods and observe techniques used in preventing and reacting to acts of terrorism” and “sponsors conferences within the United States, bringing Israeli experts before much larger groups of law enforcement leaders,” according to JINSA’s brochure.

Former St. Louis Police Department police chief Joseph Mokwa is listed as having traveled to Israel as part of a LEEP conference in February 2008.

Following nationwide outrage and embarrassment, Missouri Governor Jay Nixon pulled St. Louis County Police forces out of Ferguson and placed the Missouri Highway Patrol in charge of policing demonstrators. The St. Louis Police Department voluntarily removed its officers from Ferguson.

As a result, Ferguson no longer looks like occupied territory, though the underlying issue, Michael Brown’s murder, has yet to be addressed.

Meanwhile, the scope of Israel’s influence on US law enforcement remains virtually ignored by the media despite the troubling implications of emulating an apartheid regime actively engaged in ethnic cleansing and war crimes.

The culture of racism and impunity that has long plagued American policing is deadly enough as it is. Adding Israeli-style repression to an already dangerous mix guarantees disaster.

http://electronicintifada.net/blogs/rania-khalek/israel-trained-police-occupy-missouri-after-killing-black-youth?utm_source=EI+readers&utm_campaign=df37f710ff-RSS_EMAIL_CAMPAIGN&utm_medium=email&utm_term=0_e802a7602d-df37f710ff-287031681

ISIS 56

Foreign jihadists flocking to Iraq and Syria on 'unprecedented scale' – UN

UN report suggests decline of al-Qaida has yielded an explosion of jihadist enthusiasm for its even mightier successor organisations, chiefly Isis

Spencer Ackerman in New York
Follow @attackerman Follow @GuardianUS
theguardian.com, Thursday 30 October 2014 21.13 GMT
Jump to comments (1779)

Islamic State fighters — An image grab taken from a video released by Islamic State group's official Al-Raqqa site via YouTube. Photograph: AFP/Getty Images

The United Nations has warned that foreign jihadists are swarming into the twin conflicts in Iraq and Syria on “an unprecedented scale” and from countries that had not previously contributed combatants to global terrorism.

A report by the UN security council, obtained by the Guardian, finds that 15,000 people have travelled to Syria and Iraq to fight alongside the Islamic State (Isis) and similar extremist groups. They come from more than 80 countries, the report states, “including a tail of countries that have not previously faced challenges relating to al-Qaida”.

The UN said it was uncertain whether al-Qaida would benefit from the surge. Ayman al-Zawahiri, the leader of al-Qaida who booted Isis out of his organisation, “appears to be maneuvering for relevance”, the report says.

The UN’s numbers bolster recent estimates from US intelligence about the scope of the foreign fighter problem, which the UN report finds to have spread despite the Obama administration’s aggressive counter-terrorism strikes and global surveillance dragnets.

“Numbers since 2010 are now many times the size of the cumulative numbers of foreign terrorist fighters between 1990 and 2010 – and are growing,” says the report, produced by a security council committee that monitors al-Qaida.

The UN report did not list the 80-plus countries that it said were the source of fighters flowing fighters into Iraq and Syria. But in recent months, Isis supporters have appeared in places as unlikely as the Maldives, and its videos proudly display jihadists with Chilean-Norwegianand other diverse backgrounds.

“There are instances of foreign terrorist fighters from France, the Russian Federation and and the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland operating together,” it states. More than 500 British citizens are believed to have travelled to the region since 2011.

The UN report, an update on the spread of transnational terrorism and efforts to staunch it, validates the Obama administration’s claim that “core al-Qaida remains weak”. But it suggests that the decline of al-Qaida has yielded an explosion of jihadist enthusiasm for its even mightier successor organizations, chiefly Isis.

Those organisations are less interested in assaults outside their frontiers: “Truly cross-border attacks – or attacks against international targets – remain a minority,” the report assesses. But the report indicates that more nations than ever will face the challenge of experienced fighters returning home from the Syria-Iraq conflict.

Wading into a debate with legal implications for Barack Obama’s new war against Isis, the UN considers Isis “a splinter group” from al-Qaida. It considers an ideological congruence between the two groups sufficient to categorise them as part a broader movement, notwithstanding al-Qaida’s formal excommunication of Isis last February.

“Al-Qaida core and Isil pursue similar strategic goals, albeit with tactical differences regarding sequencing and substantive differences about personal leadership,” the UN writes, using a different acronym for Isis.

Leadership disputes between the organisations are reflected in the shape of their propaganda, the UN finds. A “cosmopolitan” embrace of social media platforms andinternet culture by Isis (“as when extremists post kitten photographs”) has displaced the “long and turgid messaging” from al-Qaida. Zawahiri’s most recent video lasted 55 minutes, while Isis members incessantly use Twitter, Snapchat, Kik, Ask.fm, a communications apparatus “unhindered by organisational structures”.

A “lack of social media message discipline” in Isis points to a leadership “that recognizes the terror and recruitment value of multichannel, multi-language social and other media messaging,” reflecting a younger and “more international” membership than al-Qaida’s various affiliates.

With revenues just from its oil smuggling operations now estimated at $1m daily, Isis controls territory in Iraq and Syria home to between five and six million people, a population the size of Finland’s. Bolstering Isis’s treasury is up to $45m in money from kidnapping for ransom, the UN report finds. Family members of Isis victim James Foley, an American journalist, have questioned the policy of refusing to pay ransoms, which US officials argue would encourage more kidnappings.

Two months of outright US-led war against Isis has suffered from a lack of proxy ground forces to take territory from Isis, as Obama has formally ruled out direct US ground combat. On Thursday at the Pentagon, General Martin Dempsey, the chairman of the Joint Chiefs of Staff, said that the US has yet to even begin vetting Syrian rebels for potential inclusion in an anti-Isis army it seeks to muster in Syria. Dempsey encouraged the Iraqi government to directly arm Sunni tribes to withstand Isis’s advances through the western Anbar Province.

http://www.theguardian.com/world/2014/oct/30/foreign-jihadist-iraq-syria-unprecedented-un-isis?CMP=ema_565

Media Corruptie 21

Hoewel de mainstream-propaganda het anders doet voorkomen, waren de 'Oekraïense verkiezingen' voor Washington, Brussel en dus de pro-NAVO lobby in de mainstream-pers allerminst een daverend succes. Dit valt eenvoudig op te maken uit hun reactie op het feit dat slechts 52 procent van de Oekraïense kiesgerechtigden, dus zonder de 'separatisten,' de moeite nam te stemmen. Slechts éénderde van de Oekraïense bevolking sprak zich uit voor samenwerking met de Europese Unie en daarmee voor een afwijzing van het Rusland van 'Poetin.' En dit terwijl de mainstream-opiniemakers in Nederland maandenlang de indruk hadden gecreëerd dat de bijna voltallige Oekraïense bevolking, op een groep pro-Rusland dwarsliggers na, zo snel mogelijk aansluiting eisten bij het neoliberale Brussel. Dat mijn collega's zijn gaan geloven in de NAVO-propaganda, blijkt wel uit de reacties van de Atlanticus Hubert Smeets op zowel Twitter als in zijn NRC Handelsblad. Ik citeer:

Hubert Smeets @hubertsmeets

26 okt.

Porosjenko zegt wat velen in Kiev zeggen: Poetin verenigt de Oekraïense natie door het buurland te willen verdelen.

http://news.rambler.ru/27581670/

Hubert Smeets @hubertsmeets

26 okt.

Teleurstellende uitslag Porosjenko Oek. parlementsverkiezingen. Volgens exit-poll slechts: 24,3%. Goed resultaat premier Jatsenjoek: 21,8%.

https://twitter.com/hubertsmeets

Met andere woorden: de Oostblok-deskundige Smeets zat er volledig naast toen hij op dezelfde dag eerst meldde dat 'Poetin de Oekraïense natie verenigt' om enkele uren later te moeten berichten dat er sprake was een 'teleurstellende uitslag' voor president en oligarch 'Porosjenko' en nog wat later dat de 'Opkomst in Oekraïne' slechts een schamele '52,96% tegen 58% in 2012' was. Desondanks werd deze verkiezing gezien als een overwinning voor de 'democratie,' terwijl twee jaar eerder nog ondermeer de Volkskrant concludeerde dat de 'Verkiezingen Oekraïne tegenslag democratie,' waren, toen in 2012 de pro-Russische partij van oud-president Janoekovitsj had gewonnen. Maar omdat de opkomst nu nog lager was dan onder zijn door het Westen gehate voorganger, zag opiniemaker Smeets zich gedwongen een valse voorstelling van zaken te geven. Na zoveel propaganda te hebben gemaakt moest hij wel de werkelijkheid verdraaien:

Oekraïne kiest voor Europese koers

Het pro-Europese kamp heeft gisteren de verkiezingen in Oekraïne gewonnen, maar president Porosjenko zal compromissen moeten sluiten.

Door HUBERT SMEETS 27 OKTOBER 2014

De parlementsverkiezingen in Oekraïne zijn gisteren gewonnen door het pro-Europese kamp, maar niet door president Petro Porosjenko die in mei dit jaar nog in één ronde met ruime meerderheid werd verkozen. Na het tellen van eenderde van de stemmen is de kans groot dat zijn Blok Petro Porosjenko niet eens de grootste fractie in het parlement wordt.

Om de hervormingen die de Europese Unie eist mogelijk te maken moet Porosjenko daarom komende maand compromissen sluiten die in de Oekraïense politieke cultuur geen gemeengoed zijn – het land kent een centralistische machtsstructuur.

Tegelijkertijd moet Porosjenko zich er rekenschap van geven dat het mandaat voor de nieuwe volksvertegenwoordiging minder breed is dan hij had gehoopt. Met nog geen 53 procent was de opkomst gisteren 5 procentpunt lager dan bij de parlementsverkiezingen van 2012. Dat is opmerkelijk, omdat de verkiezingscampagne in het teken stond van de ‘oorlog’ die Oekraïne met pro-Russische rebellen en het Kremlin moet uitvechten. De lauwheid van de kiezer kan niet alleen worden toegeschreven aan het feit dat in de deels door pro-Russische rebellen bezette Donbas en op de Krim niet is gestemd. Ook in de rest van Oekraïne was de participatie geringer.

Dit zijn twee van de verrassende uitkomsten bij de verkiezingen voor het parlement (Verchovna Rada) die waren vervroegd om de stem van de protestbeweging Maidan tegen de verdreven president Viktor Janoekovitsj beter in de volksvertegenwoordiging te laten doorklinken.

Op grond van de peilingen werd verwacht dat de gelegenheidsformatie Blok Petro Porosjenko minimaal eenderde van de stemmen zou halen en misschien zelfs op eigen houtje een meerderheid in het parlement zou kunnen gaan vormen. Dat is niet gebeurd.

http://www.nrc.nl/handelsblad/van/2014/oktober/27/oekraine-kiest-voor-europese-koers-1434081

Uit zijn beschrijving wordt duidelijk dat Hubert Smeets zich nu alvast indekt tegen de chaos die gaat komen. Na zichzelf en zijn publiek maandenlang een rad voor ogen te hebben gedraaid door te suggereren dat — op wat pro-Russische rebellen na — de Oekraïense bevolking hevig verlangde naar een neoliberale 'democratie,' kan hij niet langer meer ontkennen dat de zaak geenszins zwart/wit is. Maar dit weerhoudt hem niet door te gaan met het verspreiden van onjuiste informatie. Op Twitter beweert Smeets:

'Circa tweederde Oekraine steunt Europa-koers,'

terwijl het slechts éénderde van de Oekraïense bevolking was. Bijna de helft van de stemgerechtigden kwam immers niet opdagen. Er is in feite geen sprake van een 'overwinning' van het 'pro-Europese kamp,' zoals de polderpers de minderheid noemt. En de vermeende 'overwinning' zal bovendien onmiddellijk op de proef worden gesteld, aangezien de door Washington en Brussel geëiste 'hervormingen' door extreem-rechts en de neo-nazi-partij niet geaccepteerd kunnen worden, willen ze tenminste niet meteen hun achterban van zich vervreemden. Miljardair en verliezer van de verliezer, president 'Porosjenko' zal 'daarom komende maand compromissen' moeten 'sluiten.' Hoewel Smeets zich de taal van de politieke elite heeft eigen gemaakt door te spreken van 'hervormingen,' gaat het in werkelijkheid om drastische bezuinigingen ten koste van de armsten en ten gunste van de rijksten, zoals overal in de neoliberale 'democratieën' het geval is. Het casino-kapitalisme heeft zowel in het Westen als in Rusland geleid tot de heerschappij van een plutocratie en daarmee tot een verdere verpaupering van de bevolking. Over de neoliberale 'hervormingen' schrijft Zygmunt Bauman in zijn boekje Hebben we er iets aan als de rijken steeds rijker worden? (2014):

Om het hedendaagse mechanisme van aanhoudende veranderingen te kunnen begrijpen (en dus niet slechts als een 'fase in een cyclus'), moet men zich richten op de bovenste 1 procent en misschien zelfs wel op de bovenste 0,1 procent. Als we dat niet doen, missen we het werkelijke effect van de veranderingen, dat bestaat uit de degradatie van de 'middenklassen' tot de gelederen van het 'precariaat,'

oftewel de onderkaste, zoals allereerst in de VS het geval is. Ondertussen heeft de schatrijke 1 procent 48 procent van de wereldrijkdommen in handen gekregen, terwijl de 85 rijkste mensen ter wereld tezamen evenveel bezitten als de onderste helft van de gehele wereldbevolking: 3,5 miljard mensen. Bauman:

daarnaast zijn alle onderzoeken het ook nog over een ander punt eens: bijna overal ter wereld neemt de ongelijkheid in rap tempo toe, wat betekent dat de rijken, en vooral de zeer rijken, steeds rijker worden, terwijl de armen, en vooral de heel erg armen, steeds armer worden — zeer zeker in relatieve, maar in een groeiend aantal gevallen ook in absolute termen. Tegenwoordig wordt de ongelijkheid steeds groter door haar eigen logica en momentum. Er is geen andere hulp of actie van buitenaf voor nodig — geen externe impulsen, druk of schokken.

In 2007, het jaar dat de kredietcrisis begon bleek

uit een onderzoek van het Congressional Budget Office (het Begrotingskantoor van het Amerikaanse Congres) dat het vermogen van de rijkste 1 procent van de Amerikanen in totaal 16,8 biljoen dollar bedroeg (biljoen=een miljoen keer een miljoen. svh), 2 biljoen dollar méér dan het gezamenlijke vermogen van de onderste 90 procent van de bevolking. Volgens het Center for American Progress nam het gemiddelde inkomen van de onderste 50 procent in deze dertig jaar (1977-2007. svh) met 6 procent toe — terwijl het inkomen van de bovenste 1 procent met 229 procent steeg.

In 1960 was het gemiddelde inkomen na belastingen van een topfunctionaris bij een van de grootste Amerikaanse ondernemingen 12 procent hoger dan hert gemiddelde inkomen van een fabrieksarbeider. In 1974 was het salaris (inclusief bonuspakket) van de CEO gestegen naar ruim 35 maal dat van de gemiddelde werknemer van het bedrijf. In 1980 verdiende de gemiddelde CEO al 42 maal zoveel als de gemiddelde arbeider, en tien jaar later was dat verdubbeld naar 84 maal zoveel. Maar toen zette een sensationele versnelling van de ongelijkheid in. Rond het midden van de jaren negentig was de vermenigvuldigingsfactor volgens Business Week al gestegen naar 135 maal; in 1999 was het 400 maal en in 2000 zelfs 531 maal…' En dit zijn nog maar een paar voorbeelden van het snelgroeiend aantal soortgelijke 'feiten,' en van cijfers die deze feiten proberen te vangen, kwantificeren en meten. Un kunt ze eindeloos aanhalen en ernaar verwijzen, want aan nieuwe cijfers die door ieder vervolgonderzoek aan de reeds verzamelde massa gegevens worden toegevoegd, is geen gebrek.

Hetzelfde gaat op voor Nederland, ook hier voltrok zich onder zowel politiek rechts als 'links' het neoliberale proces van deregulering en privatisering, extra belastingvoordelen voor de rijken, het 'outsourcen' van arbeid naar lage lonen landen, waar de milieuwetgeving minder stringent is, en het 'downseizen,' of zoals het in het Orwelliaans taalgebruik heet: 'afslanken.' Kritiek op deze georchestreerde ontwikkeling werd door de mainstream-media afgedaan als linkse praatjes of zelfs als 'Bizarre complottheorieën,' zoals NRC Handelsblad op 22 april 2008 de beschrijving van de werkelijkheid noemde, om na deze uitgesproken mening het volgende te melden:

Documentairefestival Docs at the Docks wil ‘de andere waarheid’ laten zien. Het biedt een 'broodnodig tegenwicht tegen de eenzijdige berichtgeving.'

De organisatoren zelf stelden:

Heb je wel eens het gevoel dat het Journaal en de kranten je niet het hele verhaal vertellen? Maar heb je ook geen zin of tijd om het internet af te struinen op zoek naar alternatieve waarheden? Op de NDSM-werf, een oud haven- en industrieterrein in Amsterdam-Noord, gaat vanavond het tweede seizoen van Docs at the Docks van start, een reeks documentaire-avonden waarbij je eens ‘een andere kant’ te zien krijgt.

Voor de openingsavond is gekozen voor vertoning van deel 3 van de populaire documentaire-film Zeitgeist, Don’t Mind the Men Behind the Curtain, die met name in de VS heel vaak bekeken en gedownload is. De documentaire gaat onder meer over de manipulatieve macht van de Amerikaanse centrale bank en de mannen die de touwtjes in handen hebben.

Maar dit klonk als één van de 'bizarre complottheorieën' in de oren van de NRC-redactie die, terwijl de kredietcrisis al begonnen was, nog steeds niets doorhad, zoals ondermeer bleek uit de opmerkingen van de inmiddels adjunct-hoofdredacteur van de 'kwaliteitskrant,' Egbert Kalse, toen deze, nadat de kredietcrisis een dieptepunt had bereikt, op 7 oktober 2008 het volgende verklaarde tegenover nrc.next:

Jij vraagt je natuurlijk af waarom jouw bank in Nederland in hemelsnaam in Amerikaanse hypotheken gaat beleggen? Dat komt omdat ze dachten daar meer geld mee te kunnen verdienen dan met andere beleggingen. Iedereen (dan bedoel ik voor de verandering maar weer eens echt iedereen) dacht dat de huizenprijzen in Amerika altijd zouden blijven stijgen. Dom natuurlijk, maar zo was het wel. En omdat iedereen dat dacht, dacht ook iedereen dat het wel veilig was daarin te beleggen. Niet dus.

Aangezien de polderpers geen enkele schaamte kent, schreef Egbert Kalse in enkele maanden het boek 'Bankroet,' waarmee hij zijn eigen onwetendheid nog eens benadrukte, en dat als volgt werd aangekondigd:

Het begon met huiseigenaren in Orange County, Californië die hun hypotheeklasten niet meer konden opbrengen. Drie jaar later is hun ellende uitgegroeid tot een economische crisis die miljoenen mensen in de wereld hun baan dreigt te kosten. Een crisis die jaren van wereldwijde economische voorspoed weer tenietdoet.

In Bankroet beschrijven Kalse en Van Lent de oorzaken en gevolgen van de zwaarste economische crisis sinds de Grote Depressie. Van de huiseigenaren in Californië tot zakenbankiers op Wall Street. Van de whizzkids die de ingewikkelde financiële producten verzonnen tot Nederlandse bankiers aan de Zuidas. Van de toezichthouders die de crisis niet meer konden stoppen tot politici die hun nationale banken moesten redden.

Al die tijd wist Egbert Kalse van niets. 'Dom natuurlijk, maar zo was het wel. En omdat iedereen dat dacht, dacht ook iedereen dat het wel veilig was daarin te beleggen. Niet dus.'

Inmiddels niet meer in staat de werkelijkheid te ontkennen, meldde Kalse met de nodige trots dat:

Bankroet op zoek [gaat] naar de schuldigen van deze crisis, beschrijft welke maatregelen kunnen helpen om een crisis als deze te voorkomen, analyseert hoe door die maatregelen alweer de zaadjes voor een nieuwe crisis gezaaid worden en blikt vooruit hoe het nu verder moet met het mondiale economische systeem.

Opmerkelijk is ook de volgende vermelding:

Egbert Kalse en Daan van Lent zijn financieel redacteur van nrc Handelsblad en hebben de kredietcrisis gevolgd sinds deze begin 2007 uitbrak,'

met andere woorden: Kalse suggereert achteraf dat hij wel degelijk tenminste anderhalf jaar vóór het hoogtepunt van de kredietcrisis van begin oktober 2008 op de hoogte was van het desastreuze gespeculeer met niet-bestaand geld door beursspeculanten. Maar omdat de werkelijkheid hem voorkwam als één van de vele 'bizarre complottheorieën,' zweeg hij al die tijd en verklaarde hij achteraf dat

Iedereen (dan bedoel ik voor de verandering maar weer eens echt iedereen) dacht dat de huizenprijzen in Amerika altijd zouden blijven stijgen. Dom natuurlijk, maar zo was het wel.

Degenen die dit niet dachten, behoorden dus niet tot 'iedereen,' maar waren onvermijdelijk idioten die in 'bizarre complottheorieën,' geloofden, of dit nu gerespecteerde economen waren dan wel beurs-insiders, het maakte niet uit. 'Iedereen' is in dit soort journalistiek 'iedereen' van de mainstream; de rest is niet goed bij zijn hoofd. En aangezien laatst genoemden als dissidenten angstvallig uit de mainstream-media worden geweerd, en alleen via internet hun kennis doorgeven, kwalificeert Hubert Smeets, redacteur buitenland van de NRC, 'een groot deel wat op internet verschijnt,' als 'gewoon gelul.'

Hoe gehersenspoeld de mainstream-polderpers is, bleek ook tijdens het documentairefestival Docs at the Docks dat ‘de andere waarheid’ wilde laten zien, en als thema had:

^{‘Ruled by Secrecy – Wat gebeurt er achter de schermen?’ Vertoning van deel 3 van de documentaire Zeitgeist (47 min.) uit 2007 van Peter Joseph. Gasten: Stan van Houcke (voormalig VPRO-journalist) en Maarten Schinkel (financieel redacteur NRC Handelsblad). Interviews: Daan de Wit (Deep Journal).}

^{http://vorige.nrc.nl/kunst/article1875971.ece}

^{Collega Maarten Schinkel bleek een ogenschijnlijk aimabele gesprekspartner die, als}^{'financieel redacteur'}^van^{'de politiek-literaire elite'}^{opvallend weinig begreep van de corrupte financiële wereld. Toen ik opmerkte dat de financiële transacties van banken in feite zwendel waren aangezien het een handel in niet bestaand geld was, en dat het speculeren met lucht onvermijdelijk zou ontploffen, keek hij mij allervriendelijkst aan om vervolgens te verklaren dat het allemaal niet zo'n vaart zou lopen omdat er genoeg buffers ingebouwd waren. Zes maanden later brak de kredietcrisis in volle hevigheid uit. Ik meld dit nog even omdat Maarten Schinkel in de}^nrc.next^{op woensdag 29 januari 2014 tegenover de jeugdige lezers van de krant zijn neoliberale ideologie nog eens verdedigde onder de kop}^{'Wie is rijk in Nederland?'}^{Hij schreef:}

^{Een dubbeldekker. Daarin passen volgens Oxfam de 85 rijkste mensen ter wereld, die samen evenveel bezitten als de onderste helft van de gehele wereldbevolking: 3,5 miljard mensen. En dat zorgde vorige week, aan de vooravond van het World Economic Forum, voor de nodige opschudding}^.^{Dat maakt benieuwd hoe dat in eigen land zit.}

^{Waarom hem dat}^'benieuwd'^{maakte, legde hij niet uit, en de reden wordt pas aan het eind van zijn column duidelijk. Maarten Schinkel komt na een simpele berekening tot de ontdekking dat:}

^{De verbijsterende conclusie [dus] moet zijn dat de 85 rijkste Nederlanders, met 61,2 miljard euro, samen evenveel bezitten als tussen de 70 en 80 procent van alle Nederlandse huishoudens, van onderaf gerekend.}

Gezien al haar propaganda kan de enige waarheidsgetrouwe conclusie niet anders zijn dan dat ook de polderpers niet in staat is de werkelijkheid te zien omdat zij de neoliberale ideologie moet onderschrijven; ze is er immers een onlosmakelijk onderdeel van. Het gevolg is dat Hubert Smeets op 27 oktober 2014 aangeslagen in zijn krant constateerde dat

Met nog geen 53 procent de opkomst gisteren 5 procentpunt lager [was] dan bij de parlementsverkiezingen van 2012. Dat is opmerkelijk, omdat de verkiezingscampagne in het teken stond van de ‘oorlog’ die Oekraïne met pro-Russische rebellen en het Kremlin moet uitvechten. De lauwheid van de kiezer kan niet alleen worden toegeschreven aan het feit dat in de deels door pro-Russische rebellen bezette Donbas en op de Krim niet is gestemd. Ook in de rest van Oekraïne was de participatie geringer.

Voor Smeets was er sprake van 'verrassende uitkomsten' omdat hij in de westerse propaganda was gaan geloven. Maar aangezien hij dit vanzelfsprekend niet kan toegeven, begint hij verwarring te zaaien:

De lauwheid van de kiezer kan niet alleen worden toegeschreven aan het feit dat in de deels door pro-Russische rebellen bezette Donbas en op de Krim niet is gestemd.

Hoe nu? Wat betekent 'niet alleen'? Daar had volgens Smeets' eigen logica dienen te staan 'helemaal niet.' De 'pro-Russische rebellen,' die, in de terminologie van Smeets, hun eigen woongebied 'bezetten,' zouden juist de oorzaak hebben moeten zijn dat de opkomst onder de Oekraïense stemgerechtigden elders véél hoger was dan bij de vorige verkiezingen, die de verjaagde president aan de macht had gebracht. En omdat zijn argument absurd is neemt de NRC-opiniemaker onmiddellijk weer gas terug door te stellen dat de 'lauwheid van de kiezer niet alleen kan worden toegeschreven' aan de 'pro-Russische rebellen.' Maar waar dan wel aan, kan Smeets niet vertellen omdat hij in dat geval moet bekennen dat hij maandenlang anti-Russische propaganda heeft verspreid. Hij zal liever zijn eigen krant opeten dan dit feit bekennen.

Meer over de corrupte mainstream-journalistiek later.

stan van houcke

Zoeken in deze blog 🔎🔎