Worldwatch Institute

"We will conserve only what we love. We will love only what we understand. We will understand only what we are taught." - Baba Dioum, Senegalese Ecologist As many sectors of public life incorporate more sustainable practices, one critical area is left behind... ECOLOGICAL EDUCATION In Worldwatch's spring campaign, we are raising $20,000 for our Transforming Cultures Project, which will explore our current consumer culture and how to shift to a more sustainable culture. A critical component of that shift is ecological education. Teaching our children to live in harmony with the natural world and their fellow citizens will be critical to combating climate change and saving an imperiled planet. Your gift of $50, $100, $250 or more will enable us to reach teachers, environmental educators, policymakers and other individuals who shape our schools and children's futures. Please make a gift today. To maintain humanity long into the future, sustainability will need to be the central tenet of education. Whether in a rural or urban, industrial or developing country setting, it is critical that sustainable practices are incorporated into early child development. The lynchpin of the Transforming Cultures Project will be State of the World 2010, which will launch a discussion of how to effectively incorporate lessons about sustainable living into the classroom. Some of the areas we will focus on include: Child Development and Education for Sustainability: Schools, from class time to lunch time, can provide our children with the proper cognitive and social tools for leading happy, healthy lifestyles in harmony with the natural environment. Protecting Children from the Merchants of Consumption: In the age of globalization, increased access to information means increased exposure to marketing. Schools can provide children with the necessary critical thinking skills to sort through the daily onslaught of advertisements and information. Transforming Universities into Centers of Sustainability: What is the point of a university education? To learn new skills? To deepen one's love of learning? To recognize humanity's complete dependence on the planet? For humanity to thrive, the answer needs to be yes to all of these questions, but today sustainability is rarely included in university curricula. Will you help us deliver these critical tools to leaders in the education community? Please make a donation of $50, $100, $250, or more to support getting State of the World 2010 into the right hands. Our future depends on it. Sincerely, Christopher Flavin President P.S. Become a monthly supporter ($50 or more per month) and receive a complimentary copy of State of the World 2010 in January, signed by Worldwatch President Christopher Flavin and Project Director Erik Assadourian!	Your contribution of $35, $50, $100, $250, or more will make this critical work possible.

Noam Chomsky 32

May 19, 2009
Tomgram: Noam Chomsky, Unexceptional Americans

Murder, torture, abuse and photos of the same. We've seen some of them, of course. Now, evidently under pressure from his top generals, President Obama has decided to fight the release of other grim photos from the dark side of the Bush years of offshore injustice -- on the grounds that their publication might inflame opinion in the Middle East and our various war zones (as if fighting to suppress their publication won't). In this way, just as the president is in the process of making Bush's wars his own, so he seems to be making much of the nightmare legacy of those years of crime, torture, and cover-up his, too. 

The photos his Justice Department will fight to suppress (for how long or how successfully we don't yet know) are now officially "his"; next, assumedly, come those military commissions, suspended as Obama took office, which are evidently about to be reborn as Obama era tools of injustice. (This brings to mind, in grimmer form, the old saw about how military justice is to justice as military music is to music.) And with those commissions comes that wonderfully un-Constitutional idea of detaining chosen prisoners indefinitely either entirely without trial or with trials that will be mockeries. And with that, evidently, goes the idea of possibly setting up some sort of new"national security court" to try some detainees. (Keep in mind that the Obama administration is already hanging on tightly to Dick Cheney's "state secrets" privilege to block various lawsuits by those wronged in all sorts of ways in the Bush years.) 

In other words, if you can't go to court and get the punishments you want, the solution is simply to create courts jiggered in such a way (and surrounded by enough secrecy) that you'll get the decisions you desire. If that isn't a striking definition of American justice, I don't know what is. 

Obama's national security world is now coming into view -- and it's not a pretty picture, but then, as Noam Chomsky points out, in a tour de force piece below, it hasn't been a pretty picture for a long, long time. Tom

Why We Can't See the Trees or the Forest
The Torture Memos and Historical Amnesia
By Noam Chomsky 

The torture memos released by the White House elicited shock, indignation, and surprise. The shock and indignation are understandable. The surprise, less so. 

For one thing, even without inquiry, it was reasonable to suppose that Guantanamo was a torture chamber. Why else send prisoners where they would be beyond the reach of the law -- a place, incidentally, that Washington is using in violation of a treaty forced on Cuba at the point of a gun? Security reasons were, of course, alleged, but they remain hard to take seriously. The same expectations held for the Bush administration's "black sites," or secret prisons, and for extraordinary rendition, and they were fulfilled.

Click here to read more of this dispatch.

Ezra Nawi

Via de vredeactiviste Galit Saporta kreeg ik dit bericht:

Israeli activist to be jailed for caring

Ezra Nawi was ridiculed and arrested for trying to protect people's homes. Only international attention can help him now

Without international intervention, Israeli human rights activist Ezra Nawi will most likely be sent to jail.

Nawi is not a typical rights activist. A member of Ta'ayush Arab-Jewish Partnership he is a Jewish Israeli of Iraqi descent who speaks fluent Arabic. He is a gay man in his fifties and a plumber by trade. Perhaps because he himself comes from the margins, he empathises with others who have been marginalised – often violently.

His "crime" was trying to stop a military bulldozer from destroying the homes of Palestinian Bedouins from Um El Hir in the South Hebron region. These Palestinians have been under Israeli occupation for almost 42 years; they still live without electricity, running water and other basic services and are continuously harassed by Jewish settlers and the military – two groups that have united to expropriate Palestinian land and that clearly have received the government's blessing to do so.

As chance would have it, the demolition and the resistance to it were captured on film and broadcast on Israel's Channel 1. The three-minute film (above) – a must see – shows Nawi, the man dressed in a green jacket, not only courageously protesting against the demolition but, after the bulldozer destroys the buildings, also telling the border policemen what he thinks of their actions. Sitting handcuffed in a military vehicle following his arrest, he exclaims: "Yes, I was also a soldier, but I did not demolish houses … The only thing that will be left here is hatred."

The film then shows the police laughing at Nawi. But in dealing with his audacity, they were not content with mere ridicule and decided also to accuse him of assaulting a policeman. Notwithstanding the very clear evidence (captured on film), an Israeli court recently found Nawi guilty of assault in connection with the incident, which happened in 2007, and this coming July he will be sent to prison. Unless, perhaps, there is a public outcry.

Nawi's case is not only about Nawi. It is also about Israel and Israeli society, if only because one can learn a great deal about a country from the way it treats its human rights and pro-democracy activists.

Lees verder:  http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2009/may/06/israel-human-rights-police

In mijn boek De oneindige oorlog staat een interview met Ezra Nawi. Hij verklaart ondermeer dit:

'Ezra Nawi: ‘De Joden in Israël leven permanent in angst… Die angst wordt kunstmatig gekweekt, zo houdt de zionistische elite de gewone mensen eronder.’

 Ezra Nawi, 57 jaar oud, loodgieter uit Jeruzalem, vredesactivist, homoseksueel, Mizrahi. Over zijn activiteiten als joods-Israëli die de Palestijnse bevolking met daden steunt, is de aangrijpende documentaire Citizen Nawi gemaakt. Na door kolonisten te zijn uitgemaakt voor een smerige homo, een beest, zegt hij in de film: ‘Er bestaat een verband tussen homofobie, racisme en nationalisme. Nationalisme en homofobie gaan heel goed hand in hand, en niet alleen hier. Je zag het met Franco, met Hitler, in Sovjet-Rusland, bij de Griekse junta, bij elk nationalistisch dictatorschap. Al mijn politieke activiteiten zijn een resultaat van mijn relatie met Fuad (zijn Palestijnse vriend en ex-minnaar, SvH). Ik heb de bezetting gezien, niet alleen in theorie, ik ben gefouilleerd bij wegversperringen, de politie is bij mij thuis geweest, ik heb gezien hoe het kwaad werkt, de meedogenloosheid ervan. Op het moment dat mensen een Palestijn zien… veranderen ze in monsters. Het is een kwaadaardige, gevaarlijke houding. Hoe kan ik daarover zwijgen? Ik heb hier een persoonlijk motief. Ik heb gezegd: het is genoeg geweest, ik heb stront gegeten, ik zal alles doen wat in mijn macht ligt om te voorkomen dat anderen stront moeten eten.’

 ‘In de documentaire word ik aangekondigd als Mizrahi. Vroeger, in de jaren veertig en vijftig werden mensen zoals ik die afkomstig zijn uit de Arabische wereld gewoon Arabische joden genoemd, maar Arabisch en joods samen klonk niet lekker en dus heten we nu Mizrahi. Mijn ouders kwamen uit Irak. Onze Arabische achtergrond ligt vlak onder de oppervlakte, zelfs de derde generatie is zich van die achtergrond nog bewust, het is een manier om je groep te definiëren tegenover de andere joodse groepen, de Asjkenazi en de Sefardi. Onder de joden van Israël bestaat geen vastomlijnde gemeenschappelijke culturele erfenis. We komen uit verschillende werelddelen, verschillende beschavingen. Dat ik in de documentaire aangekondigd wordt als Mizrahi is omdat de meeste activisten Asjkenazi zijn en ik een uitzondering ben. Voor de joodse fundamentalisten, die me permanent schofferen, is het feit dat ik ook nog eens homoseksueel ben absoluut onaanvaardbaar. Veel Israëli’s hebben een abnormaal bestaan, ze staan permanent onder druk, iedereen weet dat ook. Bij de joodse fundamentalisten die in Hebron en ten zuiden daarvan leven treedt de abnormaliteit in versterkte mate op, ze zijn op een bepaalde manier stapelgek, extremisten die de vrije hand hebben gekregen om te doen wat ze willen. Ze hebben macht gekregen en handelen ernaar. Ze worden gesteund door politie en militairen, ook financieel en anderszins. Regelmatig treden ze buitengewoon wreed op, verwoesten olijfboomgaarden van Palestijnen, vermoorden gewone burgers, treiteren hen, stelen hun huizen. Het is onvoorstelbaar wat ze allemaal straffeloos kunnen uitspoken. Zowel de politie als het leger durft hen niet echt dwars te zitten, omdat de fundamentalisten op hoog politiek niveau worden beschermd. Die kolonisten zijn verblind door chauvinisme, zij geloven echt ‘‘uitverkorenen’’ te zijn, beter dan alle anderen, en ze beroepen zich daarbij op de Bijbel. Daarnaast wordt de shoah erbij gesleept als politiek wapen. Ik heb een volstrekt andere gedachtewereld, dat komt zeker ook voort uit het feit dat ik als homoseksueel gediscrimineerd en veracht wordt. Ik weet wat het is om als minderheid de klappen te krijgen, ik ben daardoor sneller geneigd solidair te zijn met andere onderdrukte minderheden. Ik weet dat ik niet superieur ben aan anderen. Het feit dat ik jood ben of homoseksueel maakt me niet beter of slechter dan de ander. Dat is niet alleen een opvatting, maar een waarheid. Het is mij opgevallen dat iedereen die zich tegen onrecht verzet een bepaalde ervaring heeft gehad, een bepaald trauma heeft, een kras op zijn of haar ziel die hem of haar de motivatie geeft om in actie te komen. Iedereen ziet het onrecht, maar slechts een enkeling wil betrokken zijn bij de oppositie daartegen.

 In het begin begreep ik werkelijk niet waarom iedereen gelaten toekeek, waarom men gevoelloos bleef over het leed dat de Palestijnen werd aangedaan, het leek alsof iedereen verdoofd was. Maar op een bepaald moment dacht ik: misschien ben ik wel gek. Want zo werkt het als je betrekkelijk geïsoleerd opereert en de hele samenleving de andere kant op kijkt of het geweld tegen een bezette burgerbevolking zelfs toejuicht. In een van de scènes in de documentaire spreek ik jonge soldaten aan die net een Palestijns bouwwerk hebben verwoest. Ze lachen alsof ze het plezierig vonden het bezit van andere mensen te vernietigen. Ik wees ze erop dat de Palestijnse kinderen nu buiten moesten slapen, maar ook dat schenen ze leuk te vinden. Hoe gek het ook moge klinken: er zijn mensen die van deze wreedheden genieten. Ze doen het met extra inzet. Zo kunnen ze hun frustratie botvieren op weerlozen. Ze komen uit de onderste lagen van de bevolking, uit een sociale onderklasse die zelf altijd de klappen moet opvangen, er zitten daar veel Druzen tussen, Arabische huurlingen dus, Mizrahi en zwarte Ethiopiërs, die met de nek worden aangekeken, veel Russen. Ze haten Arabieren en dat komt de autoriteiten goed uit. Op die manier worden ook allerlei interne sociale spanningen over de ruggen van de Palestijnen afgewenteld. Ik weet wat die mensen drijft, ik ken hun achtergrond, die verschilt niet wezenlijk van de mijne. Ik confronteer ze met hun eigen milieu en vertel ze dat er tussen hen en de Arabieren geen groot verschil bestaat, immers, hun ouders en grootouders zijn joodse Arabieren. Als soldaat krijgen ze plotseling macht over sociaal nog zwakkere mensen en daar genieten ze van, ze krijgen de bevoegdheid om anderen te kleineren. Het slachtoffer maakt doorgaans de ander tot slachtoffer, dat is een wetmatigheid. Ik strijd daartegen en ga uit van de stelling dat wat jij niet wilt dat jou wordt aangedaan, je een ander niet moet aandoen. Iedereen van ons kent de Thora, kent de wetten, weet wat mag en niet mag. Ze kunnen weten dat ze fout zitten, maar ze laten hun haat hun gedrag beheersen, ze worden door reflexen gedreven, niet door hun hersens, maar hun ressentimenten, niet door hun menselijk gevoel, maar door hun instincten. Mijn vriend Fuad zegt in de documentaire dat het geen zin heeft om in deze wereld naar rechtvaardigheid te zoeken. En die is er in Israël ook niet voor de Palestijnen, op geen enkele manier. Ze worden als tweede- en zelfs derderangsuitschot behandeld. Het is ronduit schokkend, en de discriminatie is ook nog eens legaal, het onrecht in Israël is wettelijk geregeld. De Palestijnen zijn in wezen rechteloos. Het systeem is sterker dan wij, in Israël strijd je tegen een systeem dat totaal is, het was naïef van mij om te denken dat ik het effectief kon bestrijden. Ik heb van alles gedaan om het systeem tegen te werken, maar op een bepaald moment merk je dat het sterker is. Ik realiseer me nu dat in elk systeem inertie een grote rol speelt, je kunt die inertie wel veranderen maar niet overwinnen, je kunt alleen wat zand in de raderen gooien om het proces stroever te laten verlopen, maar je kunt het niet stoppen. Dat vergt veel meer. Het probleem is namelijk dat het functioneren van het zionisme door talloze zaken wordt bepaald, en daar heb je als individu geen greep op. Uiteindelijk gaat natuurlijk elk systeem eens ten onder, maar dat duurt heel lang en wordt door veel meer mechanismen veroorzaakt dan alleen individueel verzet. In de tussentijd worden veel mensen erdoor verpletterd, ze verdwijnen achter tralies, worden vermoord, hele gemeenschappen worden hermetisch van de buitenwereld afgesloten door militaire blokkades, een cultuur vernietigd. Daar staat tegenover dat ik nu hier in Amsterdam ben om mijn stem te laten horen en ook andere dissidenten elders hun mond open doen, ook dat is een onderdeel van de werkelijkheid. In de documentaire zegt een Palestijnse taxichauffeur tegen ons: ‘‘Hoe kunt u een film maken over iets dat niet bestaat, hoop?’’ Maar zonder hoop valt niet te leven. Het feit dat we niet opgeven, dat we blijven doorvechten, laat zien dat we hopen dat er iets zal veranderen. Het is bijzonder frustrerend te ontdekken dat je niet vooruitkomt terwijl je rent, maar ja, wat is het alternatief? In wanhoop stil blijven zitten en niets doen? Wachten op de dood? Ik heb ontdekt dat in het algemeen gesproken er twee soorten mensen leven in Israël en Palestina, mensen die in angst leven en mensen die in wanhoop leven. De Joden in Israël leven permanent in angst, ondanks hun machtige leger en ondanks hun machtige bondgenoten. Die angst wordt kunstmatig gekweekt, zo houdt de zionistische elite de gewone mensen eronder. Het is een existentiële angst van mythische proporties. De Palestijnen daarentegen zijn vooral wanhopig, ze hebben niets om hoop aan te ontlenen, ze weten maar al te goed hoe geavanceerd de Israëlische onderdrukking is en de westerse steun daarvoor. De enige hoop die ze hebben is dat God hiertegen ooit iets zal doen. Dat is natuurlijk onvoldoende. Er is een uitdrukking in het Arabisch die mijn moeder altijd gebruikte: ‘‘Van jou moet de handeling komen, van God de zegen.’’ Er gebeurt niets als je jezelf niet helpt. Tegelijkertijd worden de Palestijnen aan alle kanten en op elk niveau ingesloten, ze hebben nauwelijks ademruimte.’

 

In Citizen Nawi verklaart Ezra dat ‘de kern van het probleem racisme is’, en dus dat ‘nogal wat mensen hier denken dat ze veel sterker, veel beter en veel slimmer zijn dan andere mensen, dan Arabieren, dat is absoluut een feit. Naderhand rechtvaardigen ze dit door religie en nationalisme, maar de werkelijke oorsprong van het conflict is onmiskenbaar racisme.’ Wanneer ik met hem op een rondvaartboot door de hoofdstedelijke grachten vaar, zegt Ezra dat deze vorm van racisme de hele Israëlische samenleving doordrenkt en zich in feite ook richt tegen de joden van Arabische afkomst. Zijn verhaal doet denken aan het relaas van een Mizrahi uit Marokko die als tiener in het begin van de jaren zestig in haar geboorteland joodse families ervan trachtte te overtuigen naar Israël te emigreren. Joden uit het Westen bleken namelijk niet massaal bereid te zijn naar Israël te gaan, en dus moesten joodse Arabieren hun plaats innemen. In de schitterende documentaireserie Route 181 van de Palestijnse en Joodse filmmakers Michel Khleifi en Eyal Sivan zegt deze vrouw: ‘Leidsmannen uit Israël vertelden ons wat te doen. Ze verborgen hun gezichten, ze verborgen zich onder grote djellaba’s zodat ze niet herkend konden worden. Mochten we gepakt worden, dan zouden we niet weten wie die mensen waren. Ze hadden schuilnamen. In het Frans noemden ze ons ‘‘bezems.’’ Weet u wat een bezem is? Wij deden het smerige werk. Zij waren de leiders, wij deden het vuile werk, het aansporen van mogelijke kandidaten voor emigratie naar Israël. Het werd allemaal van bovenaf gedirigeerd. Het was illegaal. Marokko verbood het, Marokko wilde dat zijn joden bleven. Ze vertrokken zonder paspoort, zonder ook maar iets, ’s nachts, zodat de buren het niet zouden merken. Mijn vader liet zijn zaak achter, zijn auto. Hij deed de deur op slot en vertrok gewoon. Vandaag de dag zou hij waarschijnlijk weigeren te vertrekken. Maar in die tijd was het een soort mode, het was voor iedereen goed om naar Israël te emigreren. Misschien waren ze bang, maar toch, mijn vader had een goed leven daar. Ik zei mijn vader om weg te gaan. Ik stuurde mijn ouders vooruit. Ze vonden nooit werk in Israël. Dat is wat de Marokkanen hier zo verbitterd heeft gemaakt. Ze waren niet gewend aan dit soort leven, ze waren niet gewend aan werken in de landbouw. Ze werden in coöperatieven gestopt, ergens in het achterland, ver van de bewoonde wereld.’ De vrouw vertelt dat ze toen te jóng was om door de zionistische propaganda heen te prikken. ‘Het hele liedje, al die rotzooi die ze ons vertelden, slikten we voor zoete koek. We geloofden alles wat ze zeiden. Ik zou het nu niet meer geloven… De Marokkanen zijn in de luren gelegd. Ik was een van de eersten die erin trapte, ik herhaalde alleen maar wat me verteld was. Het is waar, ik heb anderen een rad voor ogen gedraaid. Het is een teleurstelling. Ze vertelden ons wat we moesten zeggen. Hun beloften waren flinterdun.’ In het begin mocht op de radio hun eigen muziek niet worden gedraaid omdat het te Arabisch klonk en de Arabische cultuur werd als inferieur beschouwd en zo ook de Mizrahi, want zij kwamen uit diezelfde cultuur voort. Naeim Giladi, die in 1929 in Irak werd geboren en op veertienjarige leeftijd een zionistisch agent werd, schreef over de discriminatie van joodse Arabieren in Israël en over de wijze waarop ‘het Israëlische kastenstelsel’ werkt. Hij zag zich gedwongen zijn naam te veranderen om er aan werk te komen. In het autobiografische artikel ‘The Jews of Iraq’ zet Giladi uiteen dat enige tijd na zijn aankomst in ‘het beloofde land’ hij ‘gedesillusioneerd [raakte] door het geinstitutionaliseerde racisme, gedesillusioneerd door wat ik begon te leren over de zionistische wreedheden. Het voornaamste belang dat Israël had in joden uit islamitische landen was de aanvoer van goedkope arbeiders, speciaal voor het landbouwwerk dat de geürbaniseerde joden uit Oost-Europa te min vonden. Ben-Goerion had de ‘’Oriëntaalse’’ joden nodig om de duizenden hectaren land te bebouwen die achtergelaten waren door de Palestijnen die door de Israëlische strijdkrachten in 1948 waren verdreven.’ Volgens de inmiddels naar de Verenigde Staten uitgeweken Giladi waren de zionistische leiders bereid om hiervoor tot het uiterste te gaan en wilde hij met zijn publicaties ‘de Amerikaanse bevolking, en vooral de Amerikaanse joden vertellen dat de joden uit de islamitische landen niet vrijwillig naar Israël waren gemigreerd; dat om ze te dwingen te vertrekken joden andere joden hadden vermoord; en dat, om tijd te winnen om steeds meer Arabisch land te kunnen confisqueren, Joden bij talloze gelegenheden echte vredesiniatieven van hun Arabische buren hadden verworpen. Ik schrijf over wat de premier van Israël noemt “wreed zionisme.” Ik schrijf erover omdat ik er een onderdeel van was.’ Hij verwees daarmee naar bomaanslagen ‘begaan door zionistische agenten om angst onder de joden te zaaien en zo hun exodus naar Israël te bevorderen,’ een conclusie die gedeeld wordt door verschillende onderzoekers zoals de befaamde onderzoeksjournalist David Hirst, het voormalige Knessetlid Uri Avnery, en Wilbur Crane Eveland, een voormalige hoge CIA-functionaris die in het Midden-Oosten was gestationeerd. Ezra Nawi: ‘Het Israëlische racisme komt uit Europa. De zionistische beweging heeft het racisme van de Europese nationalistische bewegingen geadopteerd om een koloniale politiek te kunnen voeren. Dit racisme is nu in Israël geïnstitutionaliseerd, terwijl het in het Westen officieel is afgeschaft. Mijn familie kwam uit Irak en moest onmiddellijk na aankomst haar Arabische cultuur afzweren en vervangen door de cultuur die was gevormd door Oost-Europese zionisten, afkomstig uit de sjtetl. Zelfs nu nog hebben de Europese joden onevenredig veel macht. Op de achtergrond speelt de naziholocaust een grote rol, dat trauma wordt gecultiveerd, het is een politieke reflex geworden om onrecht goed te praten. De mensen worden in angst opgevoed en gehouden. Arafat is Hitler, Saddam is Hitler, Ahmadinejad is Hitler, en deze politiek getuigt van weinig respect voor de slachtoffers van de Holocaust, die worden gebruikt als pionnen in een machtsspel. De joden in Israël zijn gevangenen geworden van deze angstfictie. Alles wordt onmiddellijk beoordeeld vanuit het perspectief van de Holocaust, terwijl in werkelijkheid de motivatie van de Israëlische autoriteiten niet bepaald wordt door de wandaden van Hitler maar door de expansionistische belangen van de elite. Hitler is een handig excuus. Dit is geen door God gegeven angst, het is een angst die door mensen is gecreëerd. Het is het product van ons eigen gedrag. Als men beslist om met het zwaard te leven, dan heeft men een goede reden om bang te zijn. Het ligt namelijk voor de hand dat de macht niet eeuwig is, de hele geschiedenis bewijst dat niets duurzaam is. Diep vanbinnen weten de mensen dit, ze handelen er niet naar, maar de angst ervoor leeft wel. Er is intern zo veel verwrongen in Israël.’ Wanneer we koffiedrinken in een restaurant legt Ezra me uit hoe de zionisten de Mizrahi hun achtergrond ontnamen, een proces dat zo grondig was dat de joodse Arabieren zich begonnen te schamen voor hun eigen geschiedenis en cultuur. Sommigen veranderden zelfs hun achternaam. Ze kregen een nieuwe identiteit opgedrongen die het onmogelijk maakte om van hun eigen cultuur, die van origine Arabisch was, te genieten. Hun eigen keuken, de Arabische gerechten zoals hummus, werden ineens gepresenteerd als joods-Israëlisch. De diaspora moest uit de herinnering worden gebannen. Een nieuwe identiteit moest geforceerd worden, gebaseerd op oude mythen. ‘De stichting van de joodse staat was een sprong over eeuwen,’ schreef Ben-Goerion in 1957 trots, ‘en de Onafhankelijkheidsoorlog bracht ons dichter bij de dagen van Jozua… en onze jonge mensen dichterbij… zijn heldendaden dan alle toespraken die op zionistische congressen werden gegeven.’ En wat de joodse cultuur in de diaspora betreft, daarover schreef hij: ‘Het verre verleden is dichterbij dan het recente verleden van tweeduizend jaar.’ Dat ‘recente verleden’ met al zijn talloze culturele hoogtepunten en zijn ontzagwekkende bijdrage aan de cultuur van de mensheid telde niet meer mee, de diaspora was een te verwaarlozen detail geweest in de hele joodse geschiedenis, niet meer dan een zinloos oponthoud. Pas nu de staat Israël was gesticht konden de ‘heldendaden’ van de krijgerkoning Jozua worden voortgezet en de joodse geschiedenis zijn ware loop hervatten. De joodse diaspora in de Arabische wereld kan in deze expansionistische ideologie natuurlijk geen enkele rol spelen. De nieuwe Israëli moest het tegenovergestelde zijn van de -- in zionistische ogen -- zwakke, opportunistische diaspora-jood. Hij moest sterk en standvastig zijn, een onbuigzame krijger die zijn wil aan de omgeving oplegde en zich niet aan banden liet leggen door onvermijdelijke compromissen. Hij moest een in Israël geboren krachtige Sabra zijn, iemand die niet beperkt werd door een minderwaardigheidscomplex, integendeel, hij moest zich zelfs superieur voelen aan de Arabieren wiens land hij wilde. Ezra: ‘Ze hadden een nieuw land, dat moest een nieuwe identiteit hebben en dus moest het Arabische element worden gemarginaliseerd, zowel fysiek als mentaal. En het bindmiddel daarbij werd gevormd door macht, geweld en een gemanipuleerde angst voor de vijand, voor de buitenwereld, zodat de interne samenhang bewaard bleef. Dit moet stoppen, want een dergelijke mentaliteit vreet zichzelf op, het vernietigt zichzelf, dat besef ik maar al te goed. Het probleem is alleen dat als de druk van buitenaf wegvalt we onmiddellijk worden geconfronteerd met onze onderlinge verschillen, en het lijkt erop dat we daar nog banger voor zijn. Kijk, alles in de wereld streeft naar balans, naar harmonie, een punt waarin het bestaan tot rust komt. Israël is een kunstmatig geschapen land dat permanent uit balans is, dat geen proporties kent en daarom gedoemd is ten onder te gaan, net zoals alles in de natuur ten onder gaat wanneer het langere tijd uit balans is geraakt. We zullen aan ons eigen geweld ten onder gaan, ook dat bewijst de geschiedenis. Om heersers te kunnen zijn vergeten de zionisten al die andere heersers die vóór hen het onderspit hebben gedolven. En ondertussen doen ze precies wat de Verenigde Staten hen opdraagt. De toespraak van president Bush in de Knesset ter gelegenheid van het zestigjarige bestaan van Israël was een regelrechte ramp. Hij verwierp de gedachte dat wij met onze gewapende tegenstanders zouden moeten onderhandelen. Dat betekent nog meer agressie dus. Net als Israël is de Verenigde Staten geboren uit koloniaal geweld, uit de massamoord op de indianen, en aan dit geweld is nog steeds geen einde gekomen. De Verenigde Staten kent alleen maar de taal van het geweld. Maar uiteindelijk vernietigt het geweld zichzelf.’

 

‘Helaas is in een wereld als de onze de politiek in sommige landen allang het stadium gepasseerd van sporadische zonden en terechtgekomen in criminaliteit [...] Ideologische verklaringen hebben als kenmerk dat zij niet kloppen met de werkelijkheid, maar een of ander heimelijk belang of motief dienen. Dit wil niet zeggen dat ideologieën in de politiek ineffectief zijn; integendeel, juist de stuwkracht en het fanatisme waartoe zij inspireren verpletteren veelvuldig realistischere overwegingen… Om ideologische reden zagen de joden de Arabieren over het hoofd - die leefden in wat een leeg land had moeten zijn – teneinde te passen in de vooraf gevormde ideeën over nationale emancipatie.’ Hannah Arendt in Vrede of Wapenstilstand in het Midden-Oosten, 1948

 ‘Hoe was het mogelijk dat Sharon, de meest wrede, cynische, racistische en manipulatieve leider die Israël ooit gekend had, zijn politieke carrière zou eindigen als een legendarische vredesheld? Het antwoord in dit boek is dat Sharon nooit veranderd is. De geboorte van de Sharon-mythe weerspiegelt eerder het huidige, overal aanwezige, propagandasysteem dat, om een begrip van Chomsky te parafraseren, perfectie heeft bereikt in het fabriceren van bewustzijn.’ Wijlen Tanya Reinhart in The Road Map to Nowhere, 2006

Max Pam 3

Zo zie ik mijn ouwe vriend Max Pam het liefst, lachend om de nonsens van de wereld. Max en ik hebben vaak gelachen om de waan van de dag. Maar ik vrees nu dat hij op zijn oude dag aan het verzuren is, want wat lees ik nu vanochtend in de Volkskrant? 'Het is meer dan smaad, dit is laster.' Max is in woede ontstoken nadat mijn ouwe vriend (ik heb veel ouwe vrienden) Prem Radhakishun in Het Parool het volgende had gesteld: 'Theodor Holman (absoluut geen ouwe vriend van mij. svh), Max Pam en al die andere op moslims en zwarten kankerende columnisten zijn gewoon vieze vuile racisten.' Wat het fascistje Holman betreft heeft Prem helemaal gelijk, maar Max is van alles en nog wat, net als ik, maar hij is zeker geen racist. Hij is gewoon oud aan het worden, waardoor hij zijn vroegere humor aan het verliezen is. Max en ik hebben een heilig ontzag voor het geschreven woord, inclusief de daaraan verbonden vrijheid van meningsuiting. Net als hij ben ik er niet op tegen dat bijvoorbeeld het fascistje Theodor Holman zijn racisme verspreidt. Laat het maar zichbaar worden, dat is beter dan het ondergronds door te laten woekeren.

Welnu, het zorgelijke is dat Max nu in alle staten is geraakt en zelfs volgens de hoofdredactrice van het Parool bij haar heeft aangedrongen Prem 'te onslaan', omdat volgens Max: 'Als de krant dit zomaar voorbij laat gaan, het afgelopen [is]. Het zal te maken hebben met onervarenheid en onnozelheid van de hoofdredactie, maar deze onzin had nooit in de krant mogen staan.' De Volkskrant voegt hier aantoe dat Max overweegt de Raad voor de Journalistiek in te schakelen 'want dit is meer dan smaad. Dit is laster.'

Nu moet ik toch even mijn oude vriend Max Pam toespreken. Beste Max, wat Van Gogh en Holman schreven was ook smaad, en toch heb jij terecht gepleit voor hun recht om smaad te bedrijven. Waarom mochten zij wel hele groepen 'allochtonen' met smaad belasteren en mag Prem jullie twee niet met smaad belasteren? Bovendien is in het geval van het fascistje Holman geen enkele sprake van smaad, hij gedraagt zich als een racist. Vanwaar dat meten met twee maten? Waarom wil jij een andere publicist monddood maken? Waarom bestrijd je je tegenstander niet met feiten? Dat is immers het wapen bij uitstek van iemand die schrijft. Kop op Max, behoud je humor, loop niet weg bij het Parool. Ik bedoel, Karl Kraus liep niet weg, Kurt Tucholsky liep niet weg, Ernst Toller liep niet weg, een publicist moet tegen een stootje kunnen.

De Israelische Oorlogsmisdaden 98

EU obligated to prosecute war crime suspects

Daniel Machover and Adri Nieuwhof, 

The Electronic Intifada, 14 May 2009 

Over the past year, the European Union and Israel have deepened their relationship. The enhanced partnership that provides for closer political and mutually beneficial trade and investment relations as well as economic, social, financial, civil scientific, technological and cultural cooperation. The EU will pump 14 million euros ($18 million) of taxpayer money into the cooperation over the next seven years. However, talks to upgrade the current association agreement were suspended in January 2009 because of Israel's 22-day assault on the Gaza Strip. On 23 April, EU commissioner for external relations Benita Ferrero-Waldner said in a statement that "the EU deeply deplores the loss of life during this conflict, particularly the civilian casualties, and would follow closely investigations into alleged violations of international humanitarian law." Ferrero-Waldner chastised Israel's refusal to endorse a Palestinian state. Israel quickly responded, warning the EU to tone down its criticism.

In the midst of the Gaza invasion, numerous experts pointed out that Israel was committing severe and massive violations of international humanitarian law. The Hague regulations and Geneva conventions specifically mention the illegality of collective punishment, targeting civilians during wartime and rules on military necessity and proportionality. Israel did not allow journalists and international monitors to enter Gaza during the invasion, and these opinions were based on limited eyewitness and media reports. In order to come to a full understanding of the operations and assess the harm done, human rights organizations, UN bodies and the Arab League have undertaken fact-finding missions and investigations. As the conclusions from these various investigations are released, it is now apparent that Israel does indeed have a case to answer to on many alleged war crimes.

As High Contracting Parties to the 1949 Geneva Conventions, EU countries are obligated to bring the legal duties of the Fourth Geneva Convention into their law. The basic starting point is enacting any legislation necessary to provide effective penal sanctions for persons committing or ordering any of the grave breaches of the convention (i.e., war crimes). The following grave breaches mentioned in the convention seem relevant to the assault on Gaza:

"[W]illful killing, torture or inhuman treatment, willfully causing great suffering or serious injury to body or health, or willfully depriving a protected person of the rights of fair and regular trial, and extensive destruction and appropriation of property, not justified by military necessity and carried out unlawfully and wantonly, if committed against persons or property protected by the Convention."

Lees verder: http://electronicintifada.net/v2/article10525.shtml

Life In Fragments

Israel has been occupying the West Bank and Gaza Strip for 42 years now. As a result, some 5 million Palestinians are deprived of their basic human rights; their movement is severely restricted and they often do not have access to clean water, education and health facilities. They live with the threat of house demolitions, constant violence by Israeli settlers and a military presence that has cost the lives of thousands.

Life in Fragments will present critical views on the Israeli military occupation by screening activist videos. These are short films without heroes, but with real people. With no narratives, just fragments of lived experiences. Made by human rights organizations and individual activists, both Israelis and Palestinians, these collections of citizen journalism should be seen as fragments of reality, raw testimonies told from the ground level of the Israeli-Palestinian conflict. A mechanism for witnessing and “shooting back”, through the lens of a camera provides un-edited views of both people under occupation, and the activists resisting it.

Life in Fragments will screen videos shot by Israeli human rights organizations like B’tselem, Machsom Watch, Breaking the Silence and Anarchists Against the Wall, as well as individual activists. All screenings will be followed by interviews and discussions with human rights activists, some of whom made the videos or appear in them.

Life in Fragments also features an exhibition of photos by Activestills, an independent collective of Israeli documentary photographers. Through their images they dedicate themselves to the struggle for social change in Israel and Palestine. These images will be displayed in De Balie Café and Studio/K.

Zie: http://www.gate48.org/?page_id=93

Program

 

Friday 12^th June 2009

Opening

20:00 Compilation of activist videos

20:45 Oren Yakobovich: “The B'Tselem Camera Distribution Projects”

 

Saturday 13^th June 2009

Roads of Separation

20:00 Film: Checkpoint Time: Beit Furik (Hadass Shuve & Merav Amir)

20:30 Q&A with Merav Amir: the A Counterview: Video Activism at the Checkpoints

21:15 Short break

21:30 Compilation of activist videos

22:00 Q&A with Hilla Dayan on The daily life under a regime of separation.

 

Sunday 14^th June 2009

Three short films

17:00: A Guided Tour in Hebron (Breaking the Silence), In the Shadow of King David (Natasha Dudinski), To Build a Wall Reporting from Abu Dis (Neta Afroni)

 

Solidarity in Action

20:00 Compilation of activist videos

20:30 Q&A with Lymor Goldstein: the use of video testimonies in court.

21:15 Short break

21:30 Film: A Short History of the Struggle Against the Wall (Jonathan Massey)
22:00 Q&A with Jonathan Massey: Activism though the lens.

 

 

 

12-14 June|de Balie,  Kleine Gartmanplantsoen 10,  Amsterdam

 

 

 

De Israelische Oorlogsmisdaden 97

Independent Fact Finding Commission on Gaza Report

The Independent Fact Finding Commission on Gaza, chaired by Professor John Dugard, has presented its report to the League of Arab States.

The report concludes that war crimes were committed by both sides in the conflict, and that Israel was also responsible for commission of crimes against humanity. It has an interesting discussion about the relevance of genocide charges but finds that this cannot be sustained. The report also discusses the validity of the declaration of jurisdiction to the International Criminal Court by the Palestinian Authority. It says that if the Security Council does not trigger the situation to the Court, the General Assembly should take action under the Uniting for Peace resolution.
Another report, prepared by an independent investigative body chaired by Ian Martin, was presented to the United Nations Secretary General last month:
http://www.un.org/apps/news/story.asp?NewsID=30706&Cr=gaza&Cr1=inquiry
I don't believe that the report itself is in the public domain. Ban Ki Moon has sent it to the Security Council. According to a media account issued last week, the report condemned Israel for war crimes, and was in turn condemned by Israel for being one-sided:
http://www.timesonline.co.uk/tol/news/world/middle_east/article6229545.ece