De Afghaanse Mujaheddin

 

Niccolò Machiavelli

4u  · 

Ronald Reagan ontmoet de top van de Afghaanse Mujaheddeen in 1985. "Dit zijn de morele equivalenten van de Founding Fathers".

Onder zijn voorganger Jimmy Carter was sinds de zomer van 1979 de terreurgroep bewapend "Zodat de Sovjet-Unie haar eigen Vietnam krijgt" in de woorden van veiligheidsadviseur Brzezinsky. Met kerstmis liep Leonid Brezjnev in de val.

2021

De overname van het Afghaanse regime door de Taliban heeft in Amerikaanse regeringskringen geleid tot steeds fellere beschuldigingen over het thema "Wie heeft Afghanistan verloren? De Wall Street Journal publiceerde maandag een hoofdartikel waarin de terugtrekking van de VS een "debacle" werd genoemd en de beschuldiging werd geuit dat de Taliban hun opmars konden maken omdat "Biden militair advies in de wind sloeg en zich zo roekeloos en zonder plan terugtrok om een ramp te voorkomen".

Een militaire catastrofe van deze omvang kan echter niet worden toegeschreven aan het ontbreken van een "plan". De realiteit is dat het VS-imperialisme de prijs betaalt voor twee decennia van misdaden tegen het volk van Afghanistan, uitgevoerd onder vier opeenvolgende regeringen, zowel de Democratische als de Republikeinse. Samen stuurden zij driekwart miljoen Amerikaanse troepen naar Afghanistan om een vuile koloniale oorlog te voeren, waarbij volgens voorzichtige schattingen ten minste 175.000 burgers werden gedood. Het resultaat van deze massamoord, alsmede het terroriseren van de bevolking met de altijd aanwezige dreiging van bombardementen en drone-aanvallen, nachtelijke razzia's en het systematisch martelen van gevangenen, heeft de gelederen van de opstandelingen alleen maar doen aangroeien.

In nauwelijks een week tijd hebben de Taliban zes provinciehoofdsteden onder de voet gelopen. Vrijdag veroverden zij Zaranj, vlakbij de grens met Iran, en Sheberghan in het noorden, en zondag namen zij nog eens drie hoofdsteden in: Kunduz, het commerciële centrum in het noorden van het land, alsmede Sar-i-Pul en Taloqan. Maandag bevestigden plaatselijke functionarissen dat de opstandelingen Aybak City, de hoofdstad van de provincie Samgan, die de belangrijkste snelweg tussen de hoofdstad Kabul en de noordelijke provincies van het land controleert, volledig in handen hebben.

Door de aanhoudende gevechten in de steden is de greep van het door de VS gesteunde regime in Kaboel gereduceerd tot enkele buurten en, in sommige gevallen, blokken in andere belegerde hoofdsteden, waaronder Lashkar Gah, de hoofdstad van de provincie Helmand, en de stad Kandahar in het zuiden. Ook in Herat en Mazar-i-Sharif, de grootste stad in het noorden van Afghanistan, wordt hevig gevochten.

Verdedigingstroepen die loyaal zijn aan het door de VS gesteunde regime in Kaboel hebben zich bij duizenden overgegeven aan de Taliban of hun wapens neergelegd en hun uniformen uitgetrokken. In sommige gevallen zijn zij overgelopen naar de opstandelingen. De Taliban heeft volgehouden dat zij in de meeste gevallen via onderhandelingen districten en steden heeft kunnen opgeven zonder te vechten.

Waar de opstandelingen weerstand boden, zoals in Lashkar Gah en andere belegerde hoofdsteden, was deze sterk afhankelijk van luchtaanvallen door Amerikaanse gevechtsvliegtuigen die opereerden van "over de horizon". Dit omvatte het gebruik van B-52 strategische bommenwerpers die vlogen van de Al-Udeid luchtmachtbasis in Qatar, F/A-18 Super Hornet gevechtsvliegtuigen die van het dek van het nucleair aangedreven vliegdekschip USS Ronald Reagan vlogen dat in de Arabische Zee was gestationeerd, en AC-130 Specter gevechtsvliegtuigen.

Het gebruik van deze luchtmacht tegen dichtbevolkte stedelijke gebieden zal onvermijdelijk een bloedige tol eisen in termen van burgerslachtoffers. In Lashkar Gah hebben Amerikaanse bommen een gezondheidskliniek en een school verwoest, terwijl functionarissen melding maakten van 20 burgerdoden in 48 uur tijd. De Afghaanse veiligheidsfunctionarissen hebben geprobeerd het verlies van controle door de regering te minimaliseren, maar zijn begonnen met het noemen van het aantal doden als gevolg van de luchtaanvallen, waarbij zij de dood van honderden Taliban-strijders hebben genoemd. Hoeveel burgers hierbij zijn omgekomen is niet bekend.

De redenen voor het succes van de Taliban kunnen worden begrepen aan de hand van de staat van dienst van de Amerikaanse bezetting in de grootste van de steden die de opstandelingen de laatste weken onder de voet hebben gelopen, Kunduz, met een bevolking van bijna 350.000.

In 2001, kort na de invasie van de VS, gaven de Talibanstrijders in Kunduz zich over aan de speciale strijdkrachten van de VS en een militie die loyaal was aan de krijgsheer Gen. Rashid Dostum, die hen in metalen scheepscontainers dwong en naar Sheberghan, het bolwerk van Dostum, bracht. De meeste van de ongeveer 2.000 gevangenen stikten in de containers, degenen die nog leefden werden doodgeschoten.

In 2009 verzocht een Duitse officier het Amerikaanse leger een luchtaanval uit te voeren op een menigte in de provincie Kunduz die brandstof weghaalde bij twee tankwagens die bij een rivieroversteek vastzaten. De 500-pond Amerikaanse bommen lieten ten minste 142 burgers verbranden.

En in 2015 legde een Amerikaans AC-130 gevechtsvliegtuig een burgerziekenhuis van Artsen zonder Grenzen (AZG) in Kunduz langzaam en opzettelijk in puin, waarbij ten minste 42 patiënten en medisch personeel omkwamen en vele anderen gewond raakten.

Niemand is ooit gestraft voor deze misdaden, maar ze zijn zeker niet vergeten door degenen die ze hebben overleefd en de familieleden, vrienden en buren van degenen die ze niet hebben overleefd.

Het regime dat deze misdaden moest verdedigen is nooit meer geweest dan een marionet van de Amerikaanse bezetting en een corrupte kleptocratie, die een laag van politici, krijgsheren en hun trawanten verrijkt door het verduisteren van Amerikaanse hulp.

Tijdens een persconferentie vorige maand verdedigde de Amerikaanse president Joe Biden zijn besluit om tegen het einde van deze maand alle Amerikaanse troepen, op een handvol na, uit Afghanistan te gelasten en ontkende hij ten stelligste dat er enige gelijkenis bestond tussen het debacle in Afghanistan en dat in Vietnam in 1975. "Ze zijn in de verste verte niet vergelijkbaar in termen van capaciteit," zei hij. "Er zullen geen omstandigheden zijn waarin je mensen van het dak van een ambassade van de Verenigde Staten zult zien getild worden vanuit Afghanistan."

Nu zowel Washington als Londen hun burgers in het weekend hebben gezegd de eerste vlucht uit Afghanistan te nemen en er in de straten van Kabul vuurgevechten uitbreken, worden de verzekeringen van Biden steeds minder geloofwaardig.

In Vietnam duurde het meer dan twee jaar na de terugtrekking van de Amerikaanse troepen voordat de Noord-Vietnamese strijdkrachten en de strijdkrachten van het Nationaal Bevrijdingsfront Saigon konden innemen. In Afghanistan begint het "worst case scenario" van de Amerikaanse inlichtingendiensten, namelijk dat Kaboel binnen drie maanden na de terugtrekking van de Amerikaanse troepen uit Afghanistan zal zijn gevallen, te optimistisch te lijken.

Een debacle van deze omvang doet twijfel rijzen over het voortbestaan van niet alleen het regime in Kaboel, maar ook dat in Washington. De ineenstorting van Afghanistan maakt deel uit van de implosie van een heel beleid dat het VS-imperialisme in de loop van meer dan drie decennia heeft gevoerd.

Na de ontbinding van de Sovjet-Unie door de stalinistische bureaucratie in 1991 kwam de Amerikaanse heersende klasse tot de conclusie dat niets haar meer in de weg stond om de overweldigende militaire macht van het VS-imperialisme aan te wenden om de langdurige erosie van de economische positie van Washington in de wereld om te keren en de hegemonie van de VS over strategisch belangrijke gebieden in de wereld op te leggen. Sinds de eerste Golfoorlog en de Amerikaanse interventies in voormalig Joegoslavië in de jaren '90 is Washington altijd in oorlog geweest.

De invasie van de VS in Afghanistan in oktober 2001, die werd gelanceerd onder het voorwendsel van vergelding voor de aanslagen van 11 september, was al lang voor de instorting van de Twin Towers voorbereid. Het strategische doel van de oorlog was niet de vernietiging van Al Qaeda, een monster van Frankenstein dat was gecreëerd door de door de CIA georkestreerde oorlog tegen de Sovjet-troepen in Afghanistan in de jaren tachtig. De oorlog werd veeleer gevoerd om de militaire macht van de VS in Centraal- en Zuid-Azië te projecteren door de controle te grijpen over een land dat niet alleen grenst aan de olierijke voormalige Sovjetrepublieken in het Kaspische bekken, maar ook aan China en Iran.

Onder het motto van de "oorlog tegen het terrorisme" of wat George W. Bush omschreef als "de moeder van alle oorlogen", eiste Washington het recht op om elk land binnen te vallen dat het beschouwde als een bedreiging voor zijn wereldwijde belangen. Binnen minder dan twee jaar na de invasie in Afghanistan, werd het Amerikaanse leger een oorlog in Irak ingestuurd, gebaseerd op leugens over niet-bestaande "massavernietigingswapens". Onder het hypocriete vaandel van "mensenrechten" werden oorlogen gevoerd om regeringen omver te werpen, zowel in Libië, het land met de grootste oliereserves in Afrika, als in het strategisch belangrijke Syrië.

Deze oorlogen hebben miljoenen mensen gedood en verminkt, van nog eens tientallen miljoenen mensen vluchtelingen gemaakt en hele samenlevingen gedecimeerd, maar hebben de hegemoniale doelstellingen van Washington niet dichterbij gebracht en hebben tot soortgelijke debacles geleid als die welke zich nu in Afghanistan afspelen.

In plaats van de groei van het Amerikaanse militarisme af te remmen, hebben de debacles van de "oorlog tegen het terrorisme" alleen maar de weg vrijgemaakt voor de verschuiving van de wereldstrategie van de VS naar een "grootmachtconflict", in eerste instantie de confrontatie met het nucleair bewapende China en Rusland. De terugtrekking uit Afghanistan werd niet uitgevoerd om een einde te maken aan Amerika's langste oorlog, maar veeleer om de middelen van het Pentagon te verschuiven naar de Zuid-Chinese Zee, Oost-Europa en de Oostzee.

33

5 opmerkingen

Leuk

Opmerking plaatsen

Delen

https://www.facebook.com/machiavelli.ex.machina

NRC's Caroline de Gruyter en Andere Clowns 23

NRC’s opiniemaakster Caroline de Gruyter beweerde in haar krant van 30 oktober 2020:

Het Witte Huis, het Capitool en andere openbare gebouwen van de Mall symboliseren de suprematie van het Europese idee. Precies de gebouwen waarin president Trump alles door het slijk haalt waar zijn land lang voor stond.

https://www.nrc.nl/nieuws/2020/10/30/laatste-kans-voor-het-westen-a4018093 

De vraag is alleen: waar ‘stond,’ volgens haar, de VS al zo ‘lang voor’? Uit haar columns valt op te maken dat dit de niet nader omschreven ‘waarden’ van ‘de westerse democratie’ zijn. In een poging haar beweringen enige geloofwaardigheid te geven verzwijgt De Gruyter het feit dat de VS in 1953 de democratisch gekozen regering van de Iraanse premier Mossadeq ten val bracht tijdens een staatsgreep, georganiseerd en uitgevoerd door de Amerikaanse inlichtingendienst CIA, op verzoek van de Britse MI6. De reden was simpelweg dat Mossadeq de Iraanse oliebronnen had genationaliseerd, olie die tot dan toe in handen was geweest van de Britse ‘Anglo-Iranian Oil Company.’ Wikipedia:

Door de olie-industrie te nationaliseren, maakte hij Iran economisch gezien minder afhankelijk van buitenlandse investeerders… Hij probeerde te investeren in andere productiemogelijkheden en zich niet alleen te concentreren op de olie-export. Zo zou Iran in theorie zelfvoorzienend kunnen worden. Volgens Mossadeq zou het land minder risico lopen wanneer niet alles af zou hangen van de olie-inkomsten. Balans en spreiding waren kernwoorden in het beleid van Mossadeq.

Daarnaast was zijn voornaamste thema om de macht van de sjah te verschuiven naar het parlement, zodat het volk meer inspraak kon krijgen over beslissingen die genomen werden. Mossadeq stond, zoals hij het zelf graag noemde, voor een ‘schone regering’. Hiermee bedoelde hij een regering vrij van corruptie met een transparante beleidsvoering, een regering waar het volk bij betrokken was, een onafhankelijk rechtssysteem, vrijheid van religie, en uiteraard vrije verkiezingen. Daarnaast zette hij zich in voor meer rechten voor vrouwen, arbeiders, en boeren. Hij was zelfs bezig met een fonds om rurale ontwikkelingsprojecten te stimuleren, om zo de ongelijkheid binnen de bevolking te verkleinen.

Zijn ideeën werden vaak veroordeeld door het westen, de door het westen gesteunde sjah, of oppositiepartijen, maar desalniettemin bleef hij over het algemeen de steun van de meerderheid van het volk houden. Zijn vernieuwende ideeën kregen groot draagvlak bij de inwoners van Iran.

Het verspreiden van de democratie is tot nu toe een in het Westen effectieve propagandistische claim gebleken om in de zogeheten 'vrije wereld' de ideologie van het neoliberale kapitalisme een zekere geloofwaardigheid te verlenen in het bewustzijn van de massa. Daarentegen weet de rest van de wereldbevolking uit eigen ervaring wat ‘westerse waarden’ als ‘democratie’ en ‘mensenrechten’ in de praktijk betekenen. Een centrale rol in de naoorlogse politiek van Washington en Wall Street speelden de Dulles-broers, John Foster Dulles, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken onder president Eisenhower, en Allen Dulles, directeur van de CIA. Maar ook deze feitelijke informatie zult u  niet aantreffen in Caroline de Gruyter’s 2 minuten durende propagandastukjes, waarin zij opkomt voor de elite in Washington en op Wall Street. Wat zij tevens verzwijgt is dat na het vernietigen van de Perzische democratie, in 1954 de democratie in Guatemala aan de beurt was. De Amerikaanse econoom Paul Craig Roberts, die in 1981 ‘was appointed by President of the United States Ronald Reagan as Assistant Secretary of the Treasury for Economic Policy,’ schreef daarover dat de VS:

overthrew Guatemala’s popular president Arbenz, because his land reform threatened the interest of the Dulles brothers’ Sullivan & Cromwell law firm’s United Fruit Company client. The brothers launched an amazing disinformation campaign depicting Arbenz as a dangerous communist who was a threat to Western civilization. The brothers enlisted dictators such as Somoza in Nicaragua and Batista in Cuba against Arbenz. The CIA organized air strikes and an invasion force. But nothing could happen until Arbenz’s strong support among the people in Guatemala could be shattered. The brothers arranged this through Cardinal Spellman, who enlisted Archbishop Rossell y Arellano. ‘A pastoral letter was read on April 9, 1954 in all Guatemalan churches.’

A masterpiece of propaganda, the pastoral letter misrepresented Arbenz as a dangerous communist who was the enemy of all Guatemalans. False radio broadcasts produced a fake reality of freedom fighter victories and army defections. Arbenz asked the UN to send fact finders, but Washington prevented that from happening. American journalists, with the exception of James Reston, supported the lies. Washington threatened and bought off Guatemala’s senior military commanders, who forced Arbenz to resign. The CIA’s chosen and well paid ‘liberator,’ Col. Castillo Armas, was installed as Arbenz’s successor.

We recently witnessed a similar operation in Ukraine.

President Eisenhower thanked the CIA for averting ‘a Communist beachhead in our hemisphere,’ and Secretary of State John Foster Dulles gave a national TV and radio address in which he declared that the events in Guatemala ‘expose the evil purpose of the Kremlin.’ This despite the uncontested fact that the only outside power operating in Guatemala was the Dulles brothers.

What had really happened is that a democratic and reformist government was overthrown because it compensated United Fruit Company for the nationalization of the company’s fallow (braak liggend. svh) land at a value listed by the company on its tax returns. America’s leading law firm or perhaps more accurately, America’s foreign policy-maker, Sullivan & Cromwell, had no intention of permitting a democratic government to prevail over the interests of the law firm’s client, especially when senior partners of the firm controlled both overt and covert US foreign policy. The two brothers, whose family members were invested in the United Fruit Company, simply applied the resources of the CIA, State Department, and US media to the protection of their private interests. The extraordinary gullibility (goedgelovigheid. svh) of the American people, the corrupt American media, and the indoctrinated and impotent Congress allowed the Dulles brothers to succeed in overthrowing a democracy.

Keep in mind that this use of the US government in behalf of private interests occurred 60 years ago long before the corrupt Clinton, George W. Bush, and Obama regimes. And no doubt in earlier times as well.

The Dulles brothers next intended victim was Ho Chi Minh. Ho, a nationalist leader, asked for America’s help in freeing Vietnam from French colonial rule. But John Foster Dulles, a self-righteous anti-communist, miscast Ho as a Communist Threat who was springing the domino theory on the Western innocents. Nationalism and anti-colonialism, Foster declared, were merely a cloak for communist subversion.

Paul Kattenburg, the State Department desk officer for Vietnam suggested that instead of war, the US should give Ho $500 million in reconstruction aid to rebuild the country from war and French misrule, which would free Ho from dependence on Russian and Chinese support, and, thereby, influence. Ho appealed to Washington several times, but the demonic inflexibility of the Dulles brothers prevented any sensible response. Instead, the hysteria whipped-up over the ‘communist threat’ by the Dulles brothers landed the United States in the long, costly, fiasco known as the Vietnam War. Kattenburg later wrote that it was suicidal for the US ‘to cut out its eyes and ears, to castrate its analytic capacity, to shut itself off from the truth because of blind prejudice.’ Unfortunately for Americans and the world, castrated analytic capacity is Washington’s strongest suit.

The Dulles brothers’ next targets were President Sukarno of Indonesia, Prime Minister Patrice Lumumba of Congo, and Fidel Castro. The plot against Castro was such a disastrous failure that it cost Allen Dulles his job. President Kennedy lost confidence in the agency and told his brother Bobby that after his reelection he was going to break the CIA into a thousand pieces. When President Kennedy removed Allen Dulles, the CIA understood the threat and struck first.

Warren Nutter, my Ph.D. dissertation chairman, later Assistant Secretary of Defense for International Security Affairs, taught his students that for the US government to maintain the people’s trust, which democracy requires, the government’s policies must be affirmations of our principles and be openly communicated to the people. Hidden agendas, such as those of the Dulles brothers and the Clinton, Bush and Obama regimes, must rely on secrecy and manipulation and, thereby, arouse the distrust of the people. If Americans are too brainwashed to notice, many foreign nationals are not.

The US government’s secret agendas have cost Americans and many peoples in the world tremendously. Essentially, the Foster brothers created the Cold War with their secret agendas and anti-communist hysteria. Secret agendas committed Americans to long, costly, and unnecessary wars in Vietnam and the Middle East. Secret CIA and military agendas intending regime change in Cuba were blocked by President John F. Kennedy and resulted in the assassination of a president, who, for all his faults, was likely to have ended the Cold War twenty years before Ronald Reagan seized the opportunity. 

Secret agendas have prevailed for so long that the American people themselves are now corrupted. As the saying goes, ‘a fish rots from the head.’ The rot in Washington now permeates the country.

http://www.paulcraigroberts.org/2014/09/28/washingtons-secret-agendas-paul-craig-roberts/   

https://www.counterpunch.org/2014/09/29/washingtons-secret-agendas/  

Al deze feiten tonen aan hoe propagandistisch de mainstream-journaliste Caroline de Gruyter te werk gaat wanneer zij Rusland tot het grote Kwaad in de wereld bestempelt en tegelijkertijd de Verenigde Staten uitroept tot het ultieme voorbeeld van de gehele mensheid. Dat anderen de oorlogen moeten voeren, waarvoor zij de geest rijp maakt, interesseert haar niet. Evenmin demonstreert zij enige belangstelling voor het volgende: 

Suicides among post-9/11 veterans are four times as high as combat deaths, a new study finds.

As the last remaining American troops prepare to depart from Afghanistan and Congress debates removing presidential war-making powers for the first time in a generation, there is a growing understanding that the veterans of America’s longest wars have a far greater risk of suicide and other mental health concerns than those who came before.

A new report from the Costs of War Project at Brown University found an estimated 30,177 active duty military personnel and veterans who have served since the Sept 11, 2001, terrorist attacks have died by suicide, compared with the 7,057 killed in military operations during the two-decade global war on terror. Among those who died by suicide, not all served in combat roles, suggesting that the problems that led to their suicides went beyond many of the often-cited causes, such as the high number of traumatic brain injuries and other severe combat-related wounds.

The study pointed to service members’ exposure to mental, moral, and sexual traumas; the influence of the military’s hegemonic masculine culture; access to guns; and the difficulty of reintegrating into civilian life. The study also questioned ‘the impact of the military’s reliance on guiding principles which overburden individual service members with moral responsibility or blameworthiness’ for actions or consequences over which they may have little control.

The overall suicide rate for veterans is 1.5 times as much as the rate for civilians. Among post-Sept. 11 veterans between 18-years-old and 35-years-old, the rate is 2.5 times that of all civilians, the report found, and double that of civilians the same age.

https://www.nytimes.com/2021/06/22/us/911-suicide-rate-veterans.html 

Vanuit de rust en veiligheid van haar middenklasse-bestaan in Noorwegen blijft De Gruyter volstrekt vrijblijvend haar neoconservatieve agenda verspreiden, terwijl de bevolking in het Midden Oosten ook in de 21ste eeuw gebukt gaat onder Amerikaanse oorlogsmisdaden, zoals eveneens zij weet. Opnieuw Wikipedia:

Fallujah, The Hidden Massacre is a documentary film by Sigfrido Ranucci and Maurizio Torrealta which first aired on Italy's RAI state television network on November 8, 2005. The film documents the use of weapons that the documentary asserts are chemical weapons, particularly the use of incendiary bombs, and alleges indiscriminate use of violence against civilians and children by military forces of the United States of America in the city of Fallujah in Iraq during the Fallujah Offensive of November 2004.

https://en.wikipedia.org/wiki/Fallujah,_The_Hidden_Massacre  

Eerder al was er sprake van:

The Fallujah killings of April 2003 variously characterized as a war crime, crime against humanity, crime against rules of war and genocide, that began when United States Army soldiers from the American 1st Battalion, 325th Infantry Regiment of the 82nd Airborne Division fired into a crowd of Iraqi civilians who were protesting their presence at a school within the city of Fallujah. The soldiers claimed they were receiving fire from the crowd, whereas the civilians said they were shot at first. Human Rights Watch, which inspected the area after the incident, found no physical evidence of shots fired at the building where U.S. forces were based… The incident is frequently cited and compared to other similar incidents. Foreign Policy compared Fallujah to the 2010 Israeli Gaza flotilla raid during which Israeli naval commandos used lethal force to kill nine activists, some shot when they had their backs turned to the Israeli soldiers… Rules of Engagement, a 2000 film displaying a similar incident, albeit of U.S. Marines under perceived attack from a supposedly hostile crowd.

https://en.wikipedia.org/wiki/Fallujah_killings_of_April_2003 

Het bestaan van de zogeheten ‘vrije pers’ heeft de doctrine van het ‘exceptionalisme’ niet verzwakt, laat staan onmogelijk gemaakt, maar juist versterkt. Kenmerkend voor de mainstream-propaganda zijn uitspraken als ‘het in alle opzichten superieure Amerika,’ van Bas Heijne, en Geert Mak’s bewering dat de VS ‘decennialang als ordebewaker en politieagent’ in de wereld optrad. Of de lachwekkende stelling dat weliswaar het 'exceptionalisme een vast onderdeel van de Amerikaanse identiteit,’ is, maar dat tegelijkertijd ‘Washington nog altijd [streeft] naar een wereld waarin individuele vrijheden — fundamentele rechten van de mens — de norm zijn.' Deze bewering is van Ruud van Dijk, docent geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam, die in de Volkskrant van 19 december 2015 zijn publiek ervan verzekerde dat 'Amerika nog steeds de onmisbare natie' is, en dat ‘[v]oor ons in Europa een constructieve, activistische Amerikaanse rol intussen essentieel’ blijft, en ‘wij’ dus ‘de exceptionele Amerikaanse rol,’ moeten toejuichen, aangezien die ertoe heeft geleid dat 'het internationale systeem nog altijd op liberaal-democratische leest geschoeid’ is. 

In werkelijkheid is misschien wel de meest treffende omschrijving van de VS die van de uitgeweken Amerikaanse klokkenluider Edward Snow, die erop wijst dat ‘When exposing a crime is treated as committing a crime you are ruled by criminals.’ Die ontwikkeling is onvermijdelijk geweest, zoals duidelijk wordt uit ondermeer de beschrijving van de Amerikaanse, alom gerespecteerde historicus, Michael J. Hogan, oud-‘president of the Society for Historians of American Foreign Relations.'  In zijn boek A Cross of Iron: Harry S. Truman and the Origins of the National Security State, 1945 1954 (2001) stelt Hogan dat na de Tweede Wereldoorlog:

there is no doubt that new responsibilities and perceived threats led to an  unprecedented peacetime allocation of resources to the military arm of  the state, and to the creation of powerful government agencies that had not existed before. Both developments amounted to major departures  from American tradition, both added enormously to the size and power  of the state, and both took the state in new directions. The result, in due course, was a peacetime national security establishment that was grafted  on to the New Deal state, as many conservatives had feared, and yet  challenged the New Deal state, as many liberals had warned. 

These transformations provoked a stormy debate over the degree to which national security needs might endanger the basic values and institutions associated with American democracy. Those who defended traditional political culture, notably conservatives in Congress and their  allies in the press, were convinced that a powerful national security state  would waste precious resources, regiment the nation's youth, and concentrate too much authority in the state, particularly in its military arm. Still worse, at least by their calculations, it would weaken the home, the church, and the school as counterweights to federal authority and would undermine the constitutional balance, first by creating an executive branch strong enough to overwhelm Congress and then by creating a military caste strong enough to overwhelm the president…

Running through all of these initiatives was a fear of the garrison state,  which was just as great in Truman and Eisenhower as it was in conservatives like Taft and Hoover. But where conservatives saw the garrison state arising from an expansive foreign policy, and the costly military  establishment needed to support it, Truman and Eisenhower saw the same specter emerging if the United States retreated to a hemispheric  system of defense. In their view, such a policy would isolate the country  in a totalitarian world, at which point its very survival would demand  even larger defense budgets and the kind of government controls and  oppressive taxes associated with the garrison state. Whereas conservatives seemed to believe that democracy could only survive behind an iron  curtain of hemispheric defense, Truman and Eisenhower tried to devise  a military strategy that would allow the country to meet its obligations  around the world without leading to economic and political regimentation at home. president. Nor were these  idle concerns in a period marked by dramatic challenges to constitutional  authority, as in the admirals' revolt of 1949, Truman's decision to wage  war in Korea and send troops to Europe in 1950, and MacArthur's bold  defiance of presidential leadership in 1951. Added to these challenges,  moreover, was the persistent military opposition to a balanced budget  and effective unification of the services, not to mention the largely successful efforts by military leaders to establish for themselves a degree of  political authority and independence unmatched in American history. 

Concerns of this sort ran through the whole process of American state-making in the first decade of the Cold War. They provoked a strong defense of the balanced budget, not only as a hedge against waste and as  a symbol of public virtue but also as a barrier against big government and military rule. They inspired a strong critique of Truman's plans to  unify the armed forces and create the modern-day Department of Defense. They informed alternative plans whereby authority would be more  widely dispersed and a system of checks and balances would be preserved through a decentralized system of decision making. They guided the attack on universal military training, and they influenced plans to give the  White House a source of scientific advice independent of the Pentagon.  In each case, those involved worried that national security needs would  harness the nation's resources to an institutional complex run by military  leaders and dedicated to military purposes. Their fear, in other words,  was of a garrison state that would undermine alternative centers of authority, destroy democracy, and militarize American life.  

On the other side of this discourse were those whose thinking had  been influenced by the national security ideology that began to crystalize  during World War II. According to this ideology, the United States had  entered an era of total war in which the line between citizen and soldier,  civilian and military, war and peace, had disappeared forever. The threat  of total war required a new degree of military vigilance and a permanent  program of preparedness in which all of the nation's resources, civilian  and military alike, were mobilized against a ruthless and implacable enemy. According to the new ideology, moreover, it was no longer possible  to separate the defense of American liberties from the defense of liberty everywhere. Peace and freedom were indivisible, so that American leaders had no choice but to safeguard the country's security by safeguarding  the security of the free world in general. Indeed, this was a mission that  God and history had thrust upon the United States, at least according to the national security ideology. The American people had to muster the resolve and make the sacrifices that such a mission required, which is why some officials saw the Cold War as an exercise in national rejuvenation. It was a great opportunity, in Kennan's view, to recapture the moral discipline and the civic virtue that had supposedly characterized earlier periods of American history. 

George Kennan was na de Tweede Wereldoorlog de grondlegger van de Amerikaanse buitenland politiek ten aanzien van de Sovjet Unie — en een scherpzinnige waarnemer van de desastreuze machiavellistische machtspolitiek van zijn land. Wikipedia: 

In 1947 werd Kennan door minister van Buitenlandse Zaken George C. Marshall aangesteld als hoofd beleidsplanning van het State Department. In deze rol was Kennan bedenker en pleitbezorger van de containment-politiek… Hierin combineerde hij een traditioneel neurotisch Russisch wereldbeeld, verhevigd door oriëntaalse geheimhouderij en de communistische ideologie om het buitenlandse beleid van de Sovjet-Unie te verklaren. De door hem aanbevolen houding van het Westen na de nederlaag van nazi-Duitsland hield in dat een status-quo moest worden gehandhaafd tot het regime zou bijdraaien.’ 

In zijn in 1989 verschenen boek Sketches From A Life (1989) geeft de insider Kennan een gedesillusioneerde terugblik op zijn tijdperk. Aan het slot van zijn boek stelt hij somber vast:

Ik beschouw de Verenigde Staten van deze laatste jaren van de twintigste eeuw als een in wezen tragisch land, begiftigd met uitstekende natuurlijke hulpbronnen die het snel aan het verkwisten en uitputten is, en met een intellectuele en artistieke intelligentsia van groot talent en originaliteit. Voor deze intelligentsia hebben de dominante politieke machten in het land weinig begrip of respect. Haar stem wordt doorgaans tot zwijgen gebracht of overschreeuwd door de commerciële media. Het is waarschijnlijk veroordeeld om, net als de Russische intelligentsia in de negentiende eeuw, voorgoed een hulpeloze toeschouwer te blijven van de verontrustende koers in het leven van de natie. 

Op zijn beurt merkte de Amerikaanse historicus, professor Mark Atwood, op dat voor de architect van de ‘containment-politiek,’ die doctrine bij hem meermaals tot grote ontgoocheling leidde:

that haunted him until his death in 2005. Kennan believed that the Soviet Union, however repugnant, posed little military threat to the West and urged that the United States rely mostly on economic and political means to resist Communist expansion… Kennan watched with regret as the United States subsequently poured enormous resources into weaponry and military bases,

waardoor de VS al geruime tijd niet zozeer een oppermachtig militair-industrieel complex heeft, maar in feite een militair-industrieel complex is, een macht die medeverantwoordelijk blijft voor een buitenlandse schuld van 28,6 biljoen dollar, volgens de officiële cijfers van begin augustus 2021. Inmiddels is dit complex, waarvoor president Eisenhower in 1961 waarschuwde, uitgegroeid tot een staat in de staat, terwijl: 

almost every president, almost every Congress, and almost every director of central intelligence since the 1960s has proved incapable of grasping the mechanics of the CIA. Most have left the agency in worse shape than they found it.

De voormalige New York Times onderzoeksjournalist Tim Weiner, die in 1988 de Pulitzer Prize won voor zijn reportages over nationale veiligheid, en over geheime operaties in Afghanistan, Soedan en Guyana beschreef in zijn, ook in het Nederlands vertaalde boek Legacy of Ashes: The History of the CIA (2008), 720 pagina’s lang het bloedspoor dat de CIA door de hele wereld heeft getrokken en nog steeds trekt. De recensent van The Washington Times kwalificeerde dit boek als:

Een vernietigend rapport van een inlichtingendienst die meestal faalde bij het voorspellen van belangrijke politieke gebeurtenissen in de wereld, mensenrechten schond, Amerikanen bespioneerde, moordaanslagen op buitenlandse regeringsleiders beraamde en geld stak in klungelige doofpot-acties waardoor de CIA niet toekwam aan zijn eigenlijke werk, het verzamelen en analyseren van informatie.

De titel is afkomstig van president Eisenhower, die na acht jaar presidentschap ‘called into his office, the former legendary OSS officer and director of the CIA Allen Dulles, and said to him point-blank. ‘After eight years you have left me, a legacy of ashes.’

Desondanks blijft Caroline de Gruyter de gewelddadige Amerikaanse buitenlandse politiek steunen wanneer zij haar hetze tegen Rusland onbekommerd voortzet. En dit, terwijl:

A nation that wants to project its power beyond its borders needs to see over the horizon, to know what is coming, to prevent attacks against its people. It must anticipate surprise. Without a strong, smart, sharp intelligence service, presidents and generals alike can become blind and crippled. But throughout its history as a superpower, the United States has not had such a service.

https://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=16435085&t=1628423711940 

Maar ook dit feit beschouwt De Gruyter als een te verwaarlozen detail, wanneer zij in de NRC beweert dat ‘Het moeilijkste is om te erkennen dat het gewoon oorlog is met Rusland.’ Maar op grond van welke CIA-informatie stelt zij dit? Welnu, op twee juridisch onbewezen incidenten, en een ideologisch rapport van de nauw aan de militair-industrieel complex verwante RAND-corporation. Daarentegen schrijft de Amerikaanse mensenrechtenadvocaat Dan Kovalik in zijn boek The Plot To Scapegoat Russia. How the CIA and the Deep State Have Conspired to Vilify Russia (2017):

THE RUSSIANS ARE COMING… again. It seems  that al-Qaeda, ISIS, North Koreans, Mexican ‘bad

hombres,’ and various other bogeyman were insufficient to the task of terrifying Americans. So now the US war machine — that vast complex of weapons manufacturers, Wall Street speculators, saber-rattling Washington politicians, armchair generals, and the media industry that thrives on boom and bang (or the ‘beatiful pictures of our fearsome armaments’ in the unforgettable words of MSNBC’s Brian Williams) — has revived the tried and true Red Scare. Day after day, night after night, the US citizenry is bombarded with scare stories about the evil machinations of Vladimir Putin and his Kremlin henchmen (handlangers. svh). How they stole our democracy and are scheming to conquer the entire NATO alliance. How they are building a military machine and nuclear arsenal that threaten to eclipse our own. How they are subverting the global free press with its low-ratings Russia Today network and army of hackers and trolls. How they are blocking peace in the Middle East with their machinations in Syria. 

This massive anti-Russian propaganda campaign is one of the biggest fake news operations in history. And we have had some colossal ones, dating back to the days of the Spanish American War, when newspaper magnate William Randolph Hearst instructed artist Frederic Remington to help him fabricate a clash of forces that did not exist: ‘You furnish the pictures and I will furnish the war.’ 

Ever since World War I, war has been America’s lucrative ‘racket,’ in the mordant (scherpe. svh) observation of Major General Smedley Darlington Butler, the most decorated marine of his day. The country’s economic engine runs on blood and oil. Without the constant specter of a foreign enemy there is no American prosperity. 

Al in 1957 waarschuwde één van de meest gerespecteerde 5 sterren-generaals, Douglas MacArthur, die ‘een belangrijke rol in de Eerste, de Tweede Wereldoorlog en de Koreaanse Oorlog speelde’: 

Our government has kept us in a perpetual state of fear -- kept us in a continuous stampede of patriotic fervor -- with the cry of grave national emergency... Always there has been some terrible evil to gobble us up if we did not blindly rally behind it by furnishing the exorbitant sums demanded. Yet, in retrospect, these disasters seem never to have happened, seem never to have been quite real.

Op zijn beurt concludeerde in 1991 de Amerikaanse voormalige minister van Justitie, Ramsey Clark in zijn boek The Fire This Time — US War Crimes in the Gulf dat ‘US Foreign Policy is the Greatest Crime Since WWII.’ Clark wijst op specifieke misdaden in tientallen landen die sinds de Tweede Wereldoorlog door de Amerikanen werden gebombardeerd en binnengevallen. Naar aanleiding van de illegale inval in Irak schreef Clark dat de Amerikaanse agressie een niet in te schatten niveau van ‘misery for the world’ had gecreëerd, en dat ‘the poor of the planet [are] made poorer, dominated and exploited by the foreign policies of the U.S. and its rich allies,’ en dat de Amerikaanse inval in Irak een ‘agressieoorlog’ was, ‘the supreme international crime’ volgens de rechters die in in 1946 in Neurenberg de overgrote meerderheid van de nazi-top ter dood veroordeelde. Als Nederland een ware intelligentsia zou bezitten, dan had die al lang NRC’s bellicose opiniemaakster de vraag gesteld waarom zij de feiten blijft negeren van bijvoorbeeld de hier geciteerde vooraanstaande Amerikaanse intellectuelen, en betrokken militairen en oud beleidsbepalers. Maar zolang de polderpers geen dissidenten aan het woord wil laten, zal de Nederlander geen ander geluid vernemen, en blijft een groot deel van de Nederlandse kiezers op corrupte politici stemmen. 

  

Cocktail van pesticiden jaagt bijensterfte omhoog

 'Als we dit niet aanpakken, gaat dat ten koste van de gezondheid van mens en ecosysteem'

Cocktail van pesticiden jaagt bijensterfte de hoogte in

 
 

IPS . 7 AUGUSTUS 2021

De gecombineerde effecten van insecticiden en onkruidverdelgers die gebruikt worden in de landbouw zijn veel schadelijker voor bijen dan tot nog toe aangenomen werd. Dat blijkt uit een nieuwe studie in het tijdschrift Nature. 

Wereldwijd gaat de bijenpopulatie sterk achteruit en dat is een gevaarlijke trend. Als bestuivers zijn ze verantwoordelijk voor de voortplanting van veel plantensoorten. Als hun aantallen te sterk afnemen kan dat de globale voedselzekerheid en wilde ecosystemen bedreigen.

LEES OOK

Wat kunnen we leren van Europa’s laatste natuurlijke imker?

Synergetisch effect

Wanneer werkbijen zich voeden met vervuilde nectar en stuifmeel van landbouwgewassen die bewerkt zijn met pesticiden, en dat dan vervolgens foerageren naar de kolonie, heeft dat een slechte invloed op de levensduur en het gedrag van veel bijen in die kolonie. Dat was al geweten uit eerdere studies.

Uit het nieuwe onderzoek in Nature blijkt dat chemische bestrijdingsmiddelen ook een groot “synergetisch effect” hebben op de bijensterfte. Dat betekent dat verschillende chemicaliën samen een grotere impact hebben dan de som van de delen.

‘Als je een honingbijkolonie hebt die wordt blootgesteld aan één bestrijdingsmiddel dat 10 procent van de bijen doodt en een ander bestrijdingsmiddel dat nog eens 10 procent doodt, zou je verwachten, als die effecten additief waren, dat 20 procent van de bijen zou worden gedood’, legt hoofdauteur Harry Siviter van de Universiteit van Texas uit aan het BBC-programma Inside Science. ‘Maar een synergetisch effect kan 30 tot 40 procent sterfte veroorzaken. En dat is precies wat we ontdekten toen we naar de interacties keken.’

Cruciale bestuivingsdiensten

De onderzoekers stellen dat hun bevindingen aantonen dat het regelgevingsproces in zijn huidige vorm bijen niet beschermt tegen de ongewenste gevolgen van blootstelling aan complexe agrochemicaliën.

‘Als we dit niet aanpakken, gaat dat ten koste van de gezondheid van mens en ecosysteem.’

‘Als we dit niet aanpakken en bijen blijven blootstellen aan meerdere antropogene stressoren (bedreigingen veroorzaakt door de mens, red.) in de landbouw, zal dit leiden tot een aanhoudende achteruitgang van bijen en hun bestuivingsdiensten, ten koste van de gezondheid van mens en ecosysteem’, concludeert de studie.

Volgens de onderzoekers is bestuiving door bijen namelijk ‘van onschatbare waarde voor de wereldwijde voedselproductie.’

 

https://www.mo.be/nieuws/cocktail-van-pesticiden-jaagt-bijensterfte-de-hoogte