Obama 160

Seymour Hersh on Obama Being "Dominated" by the U.S. Military

Seymour Hersh spoke at the Global Investigative Journalism Conference in Geneva on April 24, 2010

REPORTER: You didn't include Obama in your list of liar presidents. I'm wondering if you would include him also?

HERSH: To use a basketball or a football analogy, American football, fourth quarter – he may have a game plan. At this point he's in real trouble. Because the military are dominating him on the important issues of the world: Iraq, Iran, Afghan and Pakistan. And he's following the policies of Bush and Cheney almost to a fare-thee-well. He talks differently. And he's much brighter, he's much more of the world. So one only hopes he has a game plan that will include doing something, but he's in real trouble, in terms of – he's in real trouble.

In Iraq I don't have to tell anybody the prospects – in the American press they never mention Moqtada Sadr, but look out. He's going to be the kingmaker of that country. He's now studying in Iran. And he's going to be the next ayatollah-to-be. I don't know how he'll work it out with Sistani. But he's going to be the force, the Shia. And so this is going to be very complicated for us because the two men we talk about, Allawi and Maliki, have about as much to do with the average Iraqi – they're both ex-pats. Allawi, let's see, he was certainly an American agent and a British agent, the MI-6, the CIA, the Jordanians ran him probably for Mossad. I'm not telling you anything that is not a fact. So who knows?

So Iraq is very problematical. There's going to be much more violence. Whether it's civil war or not it's going to be much more violence.

He's never going to win, whatever that means, in Afghanistan. The only solution in Afghanistan is a settlement with the Taliban. And the only person to settle with is Mullah Omar, and he's become another Hitler to the American public. So how we're going to do that and survive politically?

And the same in Pakistan. He's got the wrong policy there. So it is – and again for Obama, Iran's not resolved, in terms of, the Iranians have come out of this crisis stronger than ever. We don't want to believe that.

http://www.michaelmoore.com/words/must-read/seymour-hersh-obama-being-dominated-us-military

Israel als Schurkenstaat 131

‘The Nakba was our doing’

by Susan Landau on April 13, 2010 · 263 comments

Several years ago, I introduced the idea of a Nakba commemoration to my progressive synagogue in Philadelphia. The response was a stunning barometer of the work ahead. “It’s too bad the Nakba has to fall on Israel Independence Day. That’s The Day for celebrating the Jewish state. It’s not a day to talk about Palestinians.” Fast forward six years: an orange flier neatly tucked inside this month’s synagogue newsletter is headlined “Yom Ha’Atzma-ut al Naqba Commemoration” on April 16, 2010.

The winds are shifting, but the sailing is by no means smooth. Just yesterday attending a congregational bat mitzvah, I inadvertently seated myself among the pro-Israel camp. Greetings were strained. I like these people. Prior to my coming-out as an anti-Zionist, they liked me too. Now I am seen as one of “those people” who insists on bringing up the “N” word each year as we plan for Yom Ha’Atzmuut (Israel Independence Day).

Like many Jews, even within the progressive community, my co-congregants may know but refuse to talk about the “N” word. The Nakba, or “catastrophe,” names the Palestinian experience in 1948. Expulsion and transfer from their homes in historic Palestine allowed for the creation of Israel as a Jewish state. Simply put, the Nakba was and is the dark side of Jewish statehood.

Nakbaphobia – Jewish fear of acknowledging and taking responsibility for the irrefutable historical record of the Palestinian experience in 1948 - must be confronted. As victims of historic injustice, Jews resist seeing ourselves as perpetrators and oppressors. Our post-holocaust mantra “Never again,” has emboldened Israeli militarism while numbing our senses, blinding much of the Jewish community to the ethical tradition of Judaism as well as the humanity of Palestinians.

The systematic plan to depopulate the land of Arabs in order to secure a Jewish national homeland has over time morphed into an effective apartheid state in the territory between the Mediterranean Sea and the Jordan River, and the continuing exile of Palestinians in Diaspora who now number in the millions. Technologically as well as culturally rich, Israel holds itself out as a homeland for Jews worldwide. Third generation Palestinians grow up in refugee camps or live under a brutal military occupation. And Palestinians within Israel are governed by separate but unequal laws, schools, and social services. In broad daylight the whole world watches an ongoing Nakba in 2010 – Israeli confiscation of Palestinian land, resources and culture.

The success of the Zionist project has been accomplished and is maintained by U.S. tax dollars and at the expense of the Palestinian people. An Orwellian reframing of reality defines as necessary for its security the very ‘facts on the ground’ that make Israelis unsafe. The routine mistreatment and collective punishment of Palestinians is immoral, illegal, and unjustifiable. Further, to not see the humanity of an entire people is blatant racism.

The concern for Jewish survival which catalyzed the early Zionist movement is a concern in 2010, but for very different reasons. The big lies embedded in the foundational myths of 1948 have been passed down as historical truth. In addition to causing irreparable harm to Palestinians, this denial of historical truths and perpetration of current injustice corrode the integrity of Judaism and imperil Jewish survival. Zionism is not Judaism, never was, and becomes less so every day. By conflating Zionism and Judaism, the deck is stacked against truth-telling as well as justice. And both Zionism and Judaism each suffer from having lost its moral compass.

Jewish statehood was achieved through the ethnic cleansing of another people. To celebrate Israel without regard for its impact on the indigenous people of Palestine is un-Jewish. It is indeed challenging for our psyche to accommodate both the Nakba and Israel Independence Day. Yes, of course Jews who commemorate the Nakba spark cognitive dissonance that likely diminishes the celebratory spirit of Israel Independence Day. As well it should.

“I’m sorry!” is bedrock in Jewish tradition. Taking responsibility for Israeli actions in 1948 is an al chet moment. Naming what we are sorry for, the wrongs we have committed, and turning toward healing is what Jews have done on Yom Kippur for millennia. Doing so in this instance would not diminish Israel. Rather, by claiming our collective humanity, we increase the likelihood of a just peace with our neighbors.

What I want to say to my Jewish friends is this: What was done to the Palestinian people in 1948 was not okay. The Nakba was our doing. Failure to name it, to take responsibility for it, to apologize, and to find a different path, may yet be our undoing.

And as for the Nakba remembrance that I mentioned at the start: It is a Kabbalat Shabbat Service at Congregation Mishkan Shalom in Roxborough, PA, entitled "The Power of Memory." The title has caused a LOT of reactions as you might guess. It remains to be seen what the program will be like, who will come, etc. But this is a huge step!

The flier reads "Were you present on the day in 1948 when the State of Israel was declared an independent state? Do you have family stories about the day? 5 Iyar, 5708 (May 14 1948) was experienced by many Jews as a day of overwhelming joy, by some as a day like any other, and by some as a worrisome moment in our history. By many Palestinians, it was seen as al-Naqba,a day of catastrophe, of being forced to leave their homes and communities. Each year we try to honor the experiences that diverse people had as we reach this day on our calendar. On Friday, April 16, we will open the floor to those who want to share their own memories, the memories of others they know or have learned. Join us to share your stories and to honor the memories of others."

http://mondoweiss.net/2010/04/the-nakba-was-our-doing.html

The Empire 548

A Simple Way to End This Recession ... Forever

by: William Rivers Pitt, t r u t h o u t | Op-Ed

(Image: Jared Rodriguez / t r u t h o u t; Adapted: United States Marine Corps Official Page, D Sharon Pruitt)

I found myself walking all over downtown Boston on Thursday to take care of some personal business. It was a beautiful day to walk the city. The sun was shining, everything was in full bloom, the air was warm with a cooling breeze, thousands of people were out and about, and the city was filled with unbelievably powerful and dangerous weapons of war.

Wait, what?

You heard me. I first got hip to what was going on a couple of days earlier. There were full-dress Marines all over the place, which at first made me think there was some kind of Fleet Week thing going on. On Tuesday, I was walking down Massachusetts Avenue to run an errand when the sky was suddenly filled with roaring thunder. I looked up, and what goes bellowing by at rooftop-level overhead, but three, gigantic, gray, Osprey helicopters flying in formation toward the center of the city. The pigeons at the corner of Huntington Avenue fell into paroxysms of terror and went wheeling into the air away from the noise, while people on the sidewalks stopped and pointed and stared.

I did some Google searching when I got home and found out that it is Marine Week here in Boston - the absence of sailors walking around should probably have given me a clue that it wasn't Fleet Week - and they shipped in the Ospreys to show them off. Walking through Boston Common on Thursday, I saw one of the Ospreys parked on the green next to an Apache attack helicopter and what looked like a big. fat-bodied, MH-53 Pave Low SAR helicopter. On Thursday, after I walked out of City Hall, I looked down the Fanueil steps to see a big troop transport truck parked next to a massive Howitzer right in front of the old meeting hall. I didn't get around to any other parts of the city, but smart money says there were other war weapons on display elsewhere as well.

The Boston Globe reported it this way:

The war bird flew in low, following easy-to-spot landmarks. It hovered for a moment before landing in a clearing in the middle of the heavily populated city. And then the Marines stepped out.

This was no assault, but rather the kickoff of a week-long show-and-tell on Boston Common by the Marines, armed with smiles and handshakes.

The Marines deplaned from a MV-22 Osprey, a unique tilt-rotor aircraft that can take off and land as either a conventional fixed-wing aircraft or a helicopter.

OK, the selfish part first: I hate the Osprey, and have ever since they were introduced by Bell-Boeing and started killing Marines, who, by the way, call the thing "the widowmaker." Local reporters who were allowed to take a flight in the things had to sign all manner of releases before they took off, just in case one of them crashed again. An Osprey crash in Afghanistan killed four people just last month, in fact. The things don't work, and watching them skim the roofs in my neighborhood made me want to run and hide. I half expected one of them to go sideways and crash into the Hancock building. It really wouldn't have surprised me.

But the larger issue represented by the Ospreys, and by the other war weapons parked all over town, has to do with money that has been poorly spent. One Osprey costs $70 million, and Bell-Boeing has sold some 450 of the things to the Marines, the Navy and the Air Force. If you don't have a calculator close at hand, that comes to $31,500,000,000.00. Spelled out, that's thirty one billion five hundred million dollars of your money.

Now, let's see.

The residents of Tennessee and surrounding states had the heavens open up on them last week, causing floods of catastrophic proportions that killed dozens of people and wiped out an as-yet undetermined number of homes. Dealing with this calamity is going to cost hundreds of millions of dollars, if not more.

A massive and ongoing oil disaster is threatening the entire Gulf Coast, as well as much of the Eastern seaboard and the ocean beyond if the oil gets into the Gulf's loop current. While British Petroleum is expected to shoulder the financial burden of the clean-up, the damage to fishing and tourism will again run into the hundreds of millions, if not more. For the record, the first of the oil officially made landfall in Louisiana on Thursday, and more is sure to come.

We are still fighting wars in Iraq and Afghanistan. Both conflicts cost the American taxpayers millions of dollars a minute, and have cost hundreds of billions of dollars already, and that's leaving out the burdens placed on tens of thousands of families whose son or daughter or father or mother or brother or sister was killed or maimed since the invasions were undertaken a decade ago.

Wall Street bandits have raped the futures of millions of people, annihilated their savings and retirement and cost them their homes. Millions more remain unemployed, and require hundreds of millions in unemployment and other hardship benefits, if not more. The Bush administration TARP bailout alone cost $89 billion, and that's before we get into the cost of President Obama's "American Recovery and Investment Act." Thanks to the evil dealings of the aforementioned bandits, and their facilitators in Washington, DC, it's difficult to argue against the necessity of those expenditures ... but, damn.

The Federal government, as well as all 50 states, have been undertaking a series of extreme austerity measures in order to make up for the financial shortfall the nation has been experiencing during this supply-side, trickle-down, right-wing recession. Taxes on soda drinks, taxes on everything that moves, school budgets pillaged, libraries closed and as many budgetary holes as possible filled with federal money the federal government can't afford to spend.

We are a nation in bankruptcy dealing with a series of disasters and calamities, and we are going to be deep in the hole for generations to come.

But wait, what about those Ospreys? What about the $31 billion spent on spiffy, dysfunctional helicopters we absolutely do not need, even if they did work? What about the billions stolen by US "defense" contractors in an orgy of fraud in Iraq? What about the $1 trillion allocated this year alone for the "national defense" budget?

Just dumping the Osprey program would have given us enough money to pay for the disasters in Tennessee and the Gulf, with a whole lot left over to help those affected by the recession and the Wall Street thievery. Shaving the tiniest percent off the 2010 "defense" budget would feed, clothe and educate every person of woman born in the United States, and we'd still have the most awesomely formidable military arsenal in the history of the galaxy.

But we don't talk about that stuff. We close libraries, cut education budgets, tax everything, and borrow from our children's future instead of tapping into the awesome reservoir of taxpayer cash shoveled into the Pentagon each and every year.

And, oh yeah, we get weaponry scattered across my city that taxpayers can oooh and aaaah at as a booby prize for the trillions they've had stolen from them to pay for a bunch of crap that looks good flying overhead, but doesn't do anything to keep them safe.

Psssst, Mr. Obama: tap the defense budget. We can be out of this recession in the morning.

http://www.truthout.org/a-simple-way-end-this-recession-forever59282

Israel als Schurkenstaat 130

Via Paul:

Moslims steken synagoge in brand, verbranden Joodse heilige boeken

Naar nu pas bekend is geworden hebben moslimfundamentalisten eerder deze week een synagoge in brand gestoken in een kleine nederzetting ten zuiden van Nablus op de Westelijke Jordaanoever. Een groep Palestijnen viel de de synagoge vroeg in de morgen binnen, ze verzamelden alle exemplaren van de Thora, het heilige Joodse boek, en zetten het gebouw in brand.

De Palestijnse autoriteit is nog niet met een onderzoek naar de daders gestart en zegt verder ook geen aanwijzingen te hebben dat het om een aanslag gaat.

Het is overigens niet de eerste keer dat moslimfundamentalisten op brute wijze een Joods heiligdom schenden. Afgelopen december werd ook een synagoge in brand gestoken en werden exemplaren van de Thora vernietigd. Joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever hebben recentelijk ook te kampen met vernietigde boomgaarden en akkers.

Ook toen weigerde de Palestijnse autoriteit een serieus onderzoek in te stellen naar de daders.

Europese en Amerikaanse politici hebben met afschuw gereageerd op het incident en hebben Israël alle steun toegezegd in het bestrijden van de Palestijnse terroristen.

Uiteraard is het bovenstaande maar half waar. Het werkelijke verhaal is dat het geen moslimfundamentalisten waren maar Joodse 'kolonisten'. En er werden geen synagogen in brand gestoken, maar Islamitische moskeeën, geen Thora's verbrand maar Korans. Voor de Joodse kolonisten was dat echter nog niet voldoende. Terwijl de moskee brandde werden de muren van het dorpje waar de moskee zich bevond beklad. "We branden jullie allemaal plat"

Er werd geen onderzoek gedaan door de Israëlische overheid.

Aan het werkelijke incident werd in de westerse media een minimum aan aandacht gegeven. Van enige boosheid bij politici en burgerbevolking was nauwelijks sprake.

Aan die mensen die bij het lezen van de eerste alinea in blinde woede tegen moslims ontstaken, die zich nog maar eens vast voornamen om nu toch echt op de PVV te stemmen, die stilletjes hoopten dat het IDF alle Palestijnen de zee in zal drijven stel ik de vraag: waar was uw woede toen het werkelijk incident deze week in de krant stond? Ik heb er maar heel weinig van kunnen merken. Geen Maxime Verhaegen of Jan-Peter Balkenende over normen en waarden gehoord, geen Geert Wilders sprak over een achterlijk geloof toen de moskeeën op de Westelijke Jordaanoever brandden.

Hoe lang blijft het Westen zijn ogen sluiten voor het lot van de Palestijnen?

http://www.zonnewind.be/midden-oosten/israel/moslims-steken-synagoge-in-brand.shtml

Ron en Rosa van der Wieken 11

Joodse gelovigen van Neturei Karta die geen grondgebied nodig hebben om joods te kunnen zijn, ze hebben namelijk hun geloof. Het verheerlijken van de grond zoals de zionisten dit doen beschouwen ze als blasfemie, het aanbidden van de gouden kalf.

Daphne heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Ron en Rosa van der Wieken 10" achtergelaten:

Beste Stan,

een interessante thread over Rosa en Ron, die ik zelf zijdelings ken. Mijn standpunten zijn niet de hunne, en vice versa. Ik ben een van die linkse Joden die zij zo verfoeien - hoewel zij mij op het persoonlijke niveau waarschijnlijk wel aardig vinden, net zoals ik hen eigenlijk best sympathiek vind. Hoewel ik in hun ogen en volgens hun definities dus aan zelfantisemitisme doe. Prima verder. Dit is altijd het ingewikkelde in zulke kleine gezelschappen als de actieve kern van de Joodse gemeenschap.

Er is veel behartenswaardigs in wat je schrijft over het Joods slachtofferisme. Ik zou je echter willen uitnodigen om een tegengeluid te zoeken. Waarom zijn de Joden in Nederland na 65 nog steeds zo fucked-up? Waarom is het zo onmogelijk om de consensus te doorbreken? Waarom wordt iemand als Hajo Meijer zo uitgekotst? Is er een psycholoog, psychiater die hierover iets zinnigs heeft gezegd, niet op het filosofische niveau dat je tot dusver hebt besproken, maar met de ervaringen opgedaan in de psychologie/neurologie/ psychiatrie? Ik zou graag willen lezen hoe WO2, als dat het is, nog altijd doorettert. WO2 is een enormiteit die met name in Nederland iets radicaal heeft geschonden in de psyche van de overlevenden en hun kinderen. Of het tegenovergestelde: misschien is dat helemaal niet zo en spreken de cijfers mijn gevoel juist tegen. Het slachofferisme is niet iets waar je vrijwillig voor kiest omdat het zo'n gezellig wereldbeeld om je heen schept. Met andere woorden misschien: nu wil ik een antithetische bijdrage in de thread lezen, zodat iedereen ook weer een stap verder komt.

Iets anders. Soms zijn je bijdragen heel lang. Bestaat er een technische truc om ze in stukjes op te rollen, zodat een geinteresseerde lezer kan doorklikken?

Beste Daphne,

Ik heb geprobeerd zelf een tegengeluid te verwoorden door me te verplaatsen in de positie van iemand die verraden is door zijn buren, zijn cultuur, zijn volk. Ik heb meermaals geschreven over dit probleem, want het aloude christelijke antisemitisme dat is uitgemond in de nazi-holocaust werpt een lange schaduw over de Europese cultuur, zoals Kertesz telkens weer benadrukt in zinnen als deze:

Ik denk onveranderd dat de Holocaust een trauma van de Europese beschaving is en dat het voor die civilisatie een vitale kwestie zal zijn of dit trauma in de Europese samenlevingen zal voortbestaan als cultuur of als neurose, als scheppende of als destructieve kracht.

Het is juist dit inzicht dat paradoxaal genoeg moet leiden tot een westerse kritiek van de 'Joodse staat'. Tot nu toe is het 'trauma in de Europese samenlevingen' alleen een 'neurose' geweest waarbij, zoals Jan Blokker en Eyal Sivan beschreven, 'de jood heilig [is] verklaard.' Zeer tot het genoegen van allereerst de christelijke wereld die zodoende op een handige manier van zijn schuldgevoel probeert af te komen. Het probleem is soepeltjes afgewenteld op de schouders van de Palestijnen. Het antisemitisme is filosemitisme geworden, van de antisemiet mag de jood niets, van de filosemiet alles. En zo worden opnieuw de joden gezien als een geval apart, als ontoerekeningsvatbare elementen, als mensen zonder een eigen verantwoordelijkheid, in feite dus als on-mensen, in elk geval niet als ons soort mensen dat zich dient te houden aan internationale en nationale rechtsregels. Opnieuw worden de joden gebruikt door het christelijke Westen. Al in oktober 1945 wees de zioniste Hannah Arendt op het volgende gevaar:

Een nationalisme dat noodzakelijkerwijs en openlijk afhankelijk is van de kracht van een vreemde natie is beslist erger. Dit lot dreigt voor het joodse nationalisme en de voorgestelde joodse staat, onvermijdelijk omgeven door Arabische staten en Arabische volken... de zionisten [zullen] als zij de Mediterrane volken blijven negeren en slechts rekening houden met grootmachten ver weg, alleen maar hun werktuigen blijken, de agenten van vreemde en vijandelijke belangen. Joden die hun eigen geschiedenis kennen zouden zich bewust moeten zijn dat een dergelijke stand van zaken onvermijdelijk zal leiden tot een nieuwe golf van jodenhaat; het antisemitisme van morgen zal verklaren dat joden niet enkel profiteerden van de aanwezigheid van de vreemde mogendheden in die regio, maar dat zij in feite deze hadden beraamd en daarom de schuld dragen voor de consequenties ervan.

De Joden in Israel en de joden in de zogeheten 'diaspora' die blind achter de 'Joodse staat' staan zijn inderdaad het werktuig geworden in een geopolitieke strijd die de economische belangen van het Westen veilig moet stellen, en de belangen van de zionistische machthebbers, maar niet de belangen van de Joods-Israelische bevolking en zeker ook niet die van de Palestijnse Israeli's, eenvijfde van de bevolking. Dit wankel evenwicht zal in de toekomt ernstig verstoord worden door de tanende macht van de Verenigde Staten. In de politiek kent men geen eeuwige vriendschappen, maar alleen eeuwige belangen. Zoals bekend komt aan elk imperium eens een einde en wat gaat de Joodse bevolking in Israel dan doen? Armageddon? Collectieve zelfmoord, zoals destijds in Massada? Waar komt dat nihilisme vandaan? Friedrich Nietzsche schreef nadat hij God dood had verklaard in een brief aan zijn vriend Overbeck over dit nihilisme:

Es wird einmal an meinen Namen die Erinnerung an etwas Ungeheueres anknupfen, - an eine Krisis, wie es keine auf Erden gab, an die tiefste Gewissens-Collision, an einde Entscheidung, heraufbeschworen gegen Alles, was bis dahin geglaubt, gefordert, geheiligt worden war.

En toen de westerse wereld op het punt stond massaal ontheiligd te worden, stelde de filosoof het volgende:

Mir besteht mein Leben jetzt in dem Wunsche dass es mit allen Dingen anders gehen moge, als ich sie begreife; und dass mir jemand meine 'Wahrheiten' unglaubwurdig machen.

En wel omdat door de doodverklaring van God het nihilisme zijn intrede deed:

der unheimlichste aller Gäste.

Een van de gevaarlijkste uiterlijke kenmerken van dat nihilisme is het slachtofferisme, een karakteristieke eigenschap van de moderne massamens die weigert de eigen verantwoordelijkheid te aanvaarden en daarom niet zonder een slachtoffer kan waarop hij zijn eigen onvermogen kan projecteren. Dit probleem voorzag Nietzsche lang voordat het slachtofferisme een politiek fenomeen werd. Hij besefte als geen ander dat zodra de mens zijn god dood had verklaard het inherent aan het leven zijnde lijden geen betekenis meer kon krijgen. Voorheen kon de gelovige nog zijn god of zijn duivel de schuld geven van al het ondraaglijke lijden, en de vertroosting was dat de 'vrome' mens later in de hemel gecompenseerd zou worden. Maar zonder god bestaat er geen metafysische verklaring meer voor het lijden, en dat was een ernstig gebrek want ondanks alle successen van de Verlichtinsideologie bleef de mens lijden en moest die op zoek naar een nieuwe verklaring. De oplossing werd gevonden in 'de ander'. De ander werd de oorzaak van het eigen lijden. En wie was die ander? Simpelweg, degene die het meest afweek, die altijd al gezien werd als een vijfde colonne, als er niet bij horend, als een potentieel gevaar.

De ander was in de christelijke cultuur altijd de jood geweest, en dat veranderde geenszins toen de christelijke god dood was verklaard. Integendeel, het nihilisme, 'der unheimlichste aller Gäste.' leidde onvermijdelijk tot de nazi-holocaust, waaraan het enige nieuwe het feit was dat de vernietiging nu fabrieksmatig kon worden uitgevoerd, en zich binnen Europa voltrok en niet langer meer exclusief in de kolonien. Zoals er massaproductie was, was er nu ook massavernietiging. Auschwitz en Hiroshima waren het resultaat van dit nihilisme, dat logischerwijs niet verdwenen is maar met andere namen en in andere vermommingen gewoon doorgaat, precies zoals Nietzsche had voorspeld. De jood is immers de Arabier geworden. Het Westen kan niet zonder de negatieve voorstelling van de ander, pas door de jood/Arabier kan de witte Europeaan zich pas verheven voelen.

Daphne, je schrijft:

Het slachofferisme is niet iets waar je vrijwillig voor kiest omdat het zo'n gezellig wereldbeeld om je heen schept.

Ik ben het wat deze uitspraak betreft met je oneens. Ik denk dat de mens tenslotte wel degelijk bewust voor iets kiest. Anders zou hij volledig gedetermineerd zijn. Het probleem is alleen dat de slachtofferist van alles en nog wat kan, maar één ding niet wil, te weten: zijn persoonlijke verantwoordelijkheid accepteren. Dit is de kern van de zaak. Het slachtofferschap is het enige concrete dat hem overeind houdt, het is de kruk waarmee hij zich op een verwoestende wijze door het leven baant. Zonder het slachtofferschap zou hij niet kunnen bestaan, hij zou van angst sterven. Het is zijn raison d'être. Geen filosofie kan hem zijn slachtofferschap ontnemen. Hij klampt zich eraan vast als een drenkeling aan een vlot. Ik ben een slachtoffer en dus besta ik. Slachtofferisten veroorzaken bloedbaden, ook joodse slachtofferisten. De ziekte van het slachtofferisme kent overal dezelfde symptomen, de stoornis maakt geen onderscheid tussen niet-joden en joden.

Wat ik bedoel te stellen, Daphne, is dat we hier niet zozeer te maken hebben met politieke verschillen van inzicht, maar met vraagstukken die de kern van het judaisme raken. Wie en wat is een jood? Vandaar die felheid, die agressie van de mensen die geen kritiek dulden op Israel, de 'Joodse natie'. Het joods slachtofferisme heeft te lang geduurd, het heeft griezelige vormen aangenomen en escaleert almaar verder, het lijkt in sommige kringen zelfs erfelijk te zijn geworden. En het wordt door machthebbers misbruikt voor hun eigen beperkte politieke belangen, zowel hier als daar. De joodse gemeenschap maar zeker ook daarbuiten zal er een serieuze discussie over moeten voeren, de situatie verziekt steeds meer. Kertesz heeft gelijk, de holocaust is:

een trauma van de Europese beschaving

En voor onze

civilisatie [zal] een vitale kwestie zijn of dit trauma in de Europese samenlevingen zal voortbestaan als cultuur of als neurose, als scheppende of als destructieve kracht.

Tot nu toe is het een neurose gebleken, een destructieve kracht. Dat moet veranderen. Tenslotte nog dit Daphne, ik ben technisch gesproken een randdebiel en zou niet weten hoe je alles achter elkaar kunt zetten.

vriendelijke groet

Stan

Ron en Rosa van der Wieken 10

Joseph Brodsky: Probeer ten koste van alles te vermijden dat je jezelf de status van slachtoffer toestaat… probeer te onthouden dat menselijke waardigheid een absoluut begrip is…

Slachtofferisten zijn onbehandelbaar, zijzelf moeten zich redden. Het probleem is alleen dat slachtofferisten net als junkies hun verslaving niet meteen zullen opgeven, want die verslaving is nu juist hun raison d'être geworden. Ze zitten gevangen in een vicieuze cirkel waar alleen zijzelf uit los kunnen breken. Maar net als met heroine geeft het slachtofferschap een roes, het is een deel geworden van de eigen identiteit, zonder de verslaving ontstaat er een beangstigende leegte. Vandaar doorgaans de agressie van de verslaafde zodra een buitenstaander hem aanspreekt op zijn verslaving. De verslaafde probeert op allerlei manier zijn verslaving te rechtvaardigen, allereerst door degene die hem direct of indirect confronteert met zijn stoornis van alle denkbare ellende te beschuldigen. Zo betichten Ron en Rosa van der Wieken joodse Nederlanders die Israel bekritiseren van 'antisemitisme'. Op die manier hoeven ze hun eigen slachtofferisme niet onder ogen te zien. Althans, daar gaan ze onbewust van uit.

Het is zo helder beschreven door de joods-Canadese Bernice Eisenstein in Ik was een kind van holocaust overlevers:

Zonder dat mijn familie het wist of zelfs maar vermoedde, heeft hun verleden mijn eenzaamheid en boosheid gevormd en gestalte gegeven aan wat ik onder liefde en verlies versta. Ik heb de ondraaglijke lichtheid geerfd van een bestaan als kind van Holocaust-overlevers. Vervloekt en gezegend. Zwart, wit, en overschaduwd... Ik heb het verdwijnpunt van de Holocaust nooit kunnen vinden, nooit precies geweten waar mijn plaats aan zijn horizon was.

Terwijl Bernice tegelijkertijd exact weet dat ze

met een probleem [zit]: niet het opgroeien in het gezin van mijn ouders was tragisch, maar hun verleden. Niet mijn leven was verdoemd, maar het hunne.

Al achttien jaar geleden waarschuwde de juriste Heikelien Verrijn Stuart voor het gegeven dat het cultiveren van het slachtofferschap uiteindelijk is een modern fascisme zou eindigen. Ze schreef dat: 'slachtofferisten via erkenning of genoegdoening uit [zijn] op macht. Een macht die zij menen te hebben verdiend door een onschuld, die is geconstrueerd door hun slachtofferschap.' Ze bestreed vooral 'het excuus dat het slachtofferschap bood om zich niet verantwoordelijk te hoeven voelen.' Een paar jaar later wees de Duitse filosoof Peter Sloterdijk erop dat: 'Verantwoordelijkheid steeds lager [wordt] ingeschat, terwijl het slachtofferschap steeds hoger wordt gewaardeerd. Het is een ontwikkeling die buitengewoon gevaarlijk is voor onze samenleving. Deze slachtofferistische manier van denken is de belangrijkste vorm van ressentiment geworden… Het slachtofferisme, het verleidelijke gevoel slachtoffer te zijn, kan men overal om ons heen waarnemen, en is een extreem morele kracht geworden.' En de in asiel levende joods-Russische dichter Joseph Brodsky adviseerde vlak voor zijn dood in zijn laatste essaybundel On Grief and Reason: 'Probeer ten koste van alles te vermijden dat je jezelf de status van slachtoffer toestaat… probeer te onthouden dat menselijke waardigheid een absoluut begrip is… Bedenk tenminste, als dat andere je te hoogdravend in de oren klinkt, dat je door jezelf als slachtoffer te beschouwen alleen maar het vacuüm vergroot dat door gebrek aan persoonlijke verantwoordelijkheid ontstaat en dat demonen en demagogen zo graag opvullen.' Het fundamentele probleem is dat de slachtofferist er voetstoots van uitgaat dat hij (of zij) nooit zelf handelt, dus per definitie meent altijd onschuldig te zijn. Juist naar die onschuld is het slachtoffer op zoek. Het gevoel onschuldig te zijn vormt de kern van zijn identiteit. Vandaar dat hij niet anders kan dan zich fanatiek vastklampen aan zijn slachtofferrol. Schuldig is altijd de ander. Hij kent geen relativering, geen nuance, geen scepsis, geen ironie, geen satire. Hij kent alleen zijn eigen alles overstemmende weeklacht. Als een wereldvreemd kind weigert de slachtofferist de onvermijdelijke schaduwkant van het moderne bestaan te accepteren: de vervreemding, het isolement, de eenzaamheid, de anonimiteit, de melancholie en de talloze negatieve manifestaties die onlosmakelijk daaraan verbonden zijn, met de angst voor de misdaad als fixatiepunt. Hij is te vol van zichzelf en bezit te weinig verbeeldingskracht om een innerlijk proces op gang te brengen waarover Albert Camus schreef: 'De eerste stap van een geest die vervuld is van vervreemding is het besef dat hij dat gevoel van vervreemding deelt met alle mensen en dat de mensheid als geheel lijdt onder deze distantie ten opzichte van zichzelf en de wereld,' hetgeen bij een betrokken individu leidt tot een 'solidariteit van de ketenen' die ieder mens aan de ander bindt. De slachtoffferist evenwel is alleen solidair met zichzelf, omdat hij weigert zijn slachtofferschap op te geven. In een razendsnel veranderende wereld en temidden van de multiculturele verwarring zoekt de slachtofferist een houvast dat hij niet kan vinden in zijn rol van consument. Die vult de existentiële leegte niet; hoeveel hij ook verteert, de honger blijft. In de week voor de moord op Pim Fortuyn schreef Arnon Grunberg: 'Juist zij die ogenschijnlijk nauwelijks reden hebben zichzelf als slachtoffer te zien, hebben hun identiteit opgebouwd rond de cultus van het slachtofferschap, een cultus die de verongelijktheid legitimeert en het falen excuseert. Welke machteloos wil zich niet laten vertegenwoordigen door een andere machteloos? En daar is Mr. Fortuun, het ex-slachtoffer dat nu alle andere slachtoffers zal leiden naar de vruchtbare velden waarop hij al enige tijd graast.'

Het slachtofferisme is een van de gevaarlijkste politieke wapens in de moderne tijd geworden, waarmee allerlei vormen van chantage en terreur wordt gerechtvaardigd. Tegelijkertijd wordt de tegenstander met kwalificaties als 'antisemiet' en 'terrorist' gestigmatiseerd en daarmee vogelvrij verklaard. Ondertussen blijft het slachtofferisme onverzadigbaar. Noch de samenleving en zelfs ook niet de dader kan de slachtofferist genoegdoening geven om de simpele reden dat de slachtofferist alleen door het cultiveren van zijn slachtofferschap kan bestaan. Hij heeft er geen enkel belang bij om zijn slachtofferschap op te geven. Juist door zijn slachtofferschap voelt hij zich kosjer, krijgt hij alle aandacht die hem verschuldigd is, althans van die vanzelfsprekendheid gaat hij uit. Het probleem in deze is dat de slachtofferist steeds radicaler wordt om dezelfde kick te kunnen krijgen uit zijn verslaving, zoals een junkie steeds meer van zijn dope moet hebben om nog stoned te kunnen worden. Vandaar ook het radicaliseringsproces van Ron en Rosa. Was eerst nog de niet-joodse buitenwereld de potentiele vijand, nu zijn voor hen kritische joden de daadwerkelijke vijand, de bedreiging van hun voortbestaan. Hoe meer men zijn slachtofferschap cultiveert des te paranoider en dus agressiever de uiterlijke kenmerken van deze stoornis zijn, tot men de terreur van de eigen groep als normaal gaat beschouwen en om iedere hoek een vijand verwacht.

Het is dan ook niet vreemd dat Gidi Markuszower voorstelt om kritische joodse Nederlanders te beschouwen als 'verraders in ons midden' die gestraft moeten worden:

In het oude Polen (waar mijn roots liggen) wisten we wel raad met dit soort verachtelijke joodjes. Die werden gewoon de shul uitgeplukt en uit het shtetl geschopt; in het beste geval. In het ergste geval werden deze in de koude bossen van Oost-Europa achtergelaten en nooit meer teruggevonden.

Markuszower noemt het 'natuurlijk wel ergens jammer' dat dit gebruik nu in West-Europa niet meer bestaat.

De enige echte reden van de schrikbarende agressie van Ron en Rosa en hun aanhang tegen kritische joden is het feit dat laatstgenoemden de ware bedreiging vormen van het gecultiveerd slachtofferschap. Alleen al het bestaan van deze humanistische joden delegitimeert het slachtofferisme dat heeft geleid tot het steunen van een systeem dat het internationaal recht permanent schendt. Het bestaan van kritische joden wordt door de slachtofferisten ervaren als een frontale aanval op hun eigen leven, als een existentiele bedreiging. Vandaar dat ze joodse critici betichten van 'antisemitisme' en het bedreigen van 'het voortbestaan van het Joodse volk.' De ergst denkbare beschuldigingen, want hoe bedreigender ze de zaak kunnen voorstellen hoe veiliger ze zich menen te voelen achter de muur van hun slachtofferisme.

Ron en Rosa van der Wieken 9

Product van Israelische terreur in Libanon.

Het grote probleem van het echtpaar Ron en Rosa van der Wieken en hun aanhang is dat ze zichzelf alleen als slachtoffers kunnen zien en dus weigeren hun persoonlijke verantwoordelijkheid te nemen. Ze kunnen niet accepteren dat ze tevens daders kunnen zijn zodra ze bijvoorbeeld de Israelische terreur tegen de Palestijnse burgerbevolking steunen. Hun slachtofferisme zetten ze tevens in als moreel chantagemiddel tegen zowel de wereld van de gewantrouwde niet-joden als tegen kritische joden, mensen die Ron en Rosa zien als behorend tot hun 'eigen volk', en niet tot het volk waar ze leven. Een joodse Nederlander heeft naar hun stellige overtuiging niet het recht zich allereerst te beschouwen als onderdeel van het Nederlandse volk, want hij is een 'Jood' met hoofdletter, die dus loyaal met Israel dient te zijn en niet met Nederland of met welk land dan ook waar een 'Jood' leeft. Het is niet absurd om te stellen dat deze zienswijze uiteindelijk een problematisch zelfbeeld oplevert voor joden die deze overtuiging zijn toegedaan en die het toch verkiezen om niet in Israel samen te leven met het daar levende Joodse volk. Het is een vorm van schizofrenie en masochisme, want niemand dwingt bijvoorbeeld Ron en Rosa om te blijven waar ze leven.

Deze stoornis krijgt bij sommigen zelfs een gevaarlijke vorm. De voormalige PVV-Tweede Kamerkandidaat Gidi Markuszower gaat zover dat hij een Nederlandse volksvertegenwoordiger wilde worden, terwijl hij alleen loyaal is ten opzichte van Israel wanneer hij joodse Nederlanders die kritiek op zijn geboorteland Israel hebben wil laten straffen met uitstoting uit de joodse gemeenschap. Zijn paranoide levenshouding leidde ertoe dat hij illegaal met een wapen over straat in Nederland ging. En het echtpaar Van der Wieken gaat zover dat ze joodse Nederlanders met kritiek op de Israelische schendingen van het internationaal recht beschuldigen van 'antisemitisme' door te beweren dat zij 'voor Israel andere maatstaven' hanteren 'dan voor de rest van de wereld,' hetgeen aantoonbaar een leugen is.

Deze ernstige afwijking is het gevolg van een gecultiveerd slachtofferschap. Feit is namelijk dat Ron en Rosa geen slachtoffers zijn. Hoewel ze zich niet echt geintegreerd voelen in de Nederlandse samenleving (maar dat is hun eigen keuze) zijn ze wel degelijk maatschappelijk geslaagd, hij als cardioloog en zij als voormalig VVD-raadslid. Men kan niet stellen dat ze op een of andere manier daadwerkelijk gediscrimineerd of vervolgd zijn. Integendeel zelfs, ze hebben alle mogelijkheden gekregen om zich hier in alle vrijheid te kunnen ontwikkelen. En terecht, Nederland staat zich voor een democratische rechtstaat te zijn. Het probleem met Ron en Rosa en hun aanhang is dat ze hun vermeende slachtofferschap deel van hun identiteit hebben gemaakt, maar dat is uiteindelijk een persoonlijke keuze, niemand heeft hen daartoe gedwongen, zelfs niet de geschiedenis, want er zijn genoeg joodse Nederlanders die het slachtofferisme niet hebben gekozen als onderdeel van hun identiteit.

Over dit onderwerp sprak ik met de joods-Israelische filmmaker Eyal Sivan. Hij vertelde me dat hijzelf veel meer geinteresseerd is in de dader dan in het slachtoffer, want met het slachtoffer kan iedereen zich vrijblijvend identificeren, met de dader nagenoeg nooit. De schuldige dader is het kwaad dat altijd buiten ons wordt geprojecteerd, het onschuldige slachtoffer dat zijn natuurlijk wij. Wie anders? En op die manier ontkennen we onze eigen verantwoordelijkheid. Vanuit dit perspectief zei hij dat:

het moderne antisemitisme in Europa het filosemitisme is. De jood is heilig verklaard. We zien een liefde voor joden, louter en alleen omdat ze joden zijn. Voor de filosemiet blijft een jood de ander, de buitenstaander, net als voor de antisemiet. Als we het over Israel hebben dan hebben we het in feite over Europa, over het Europese onvermogen om met de ander te leven, over de continuïteit van het Europese antisemitisme dat zich nu tegen de Arabier richt, daarbij aangemoedigd door de zionistische propaganda. Opvallend is dat nu de joden in Europa worden geaccepteerd, zij grotendeels uit Europa zijn verdwenen. Het is als het ware alsof de wandelende jood eindelijk naar huis is gegaan, een gedachte die je zowel bij christenen als zionisten aantreft. Het Europees racisme heeft geleid tot de geboorte van Israel en het filosemitisme komt tevens voort uit het Europees besef gefaald te hebben in de geschiedenis. Maar waar het in feite allemaal om draait is niet de liefde voor de jood, maar de liefde voor het slachtoffer. Die geeft de filosemiet, dus niet het slachtoffer, maar de filosemiet zelf het gevoel een goed mens te zijn. Daarom koesteren de Europeanen het slachtoffer, die vervult een onmisbare functie in hun leven. En hier zie ik een relatie met het diep in het westerse bewustzijn verankerde icoon van Christus, de jood aan het kruis. Hij lijdt voor de christen, hij verlost hem van het kwaad. De jood Christus is het slachtoffer bij uitstek dat in de christelijke cultuur als maatstaf functioneert voor de eigen goedheid. En zodra er geen enkele twijfel meer bestaat over de eigen voortreffelijkheid stopt men met nadenken. Daarom ben ik als filmmaker veel meer geïnteresseerd in de dader dan in het slachtoffer. Het slachtoffer geeft de mens een gemakkelijk antwoord op de moeilijke vraag: wie ben ik? De dader daarentegen dwingt ons permanent na te denken over wie we werkelijk zijn.

Het was Jan Blokker die erop wees dat 'na de Tweede Wereldoorlog het jodendom in de christelijke wereld vrijwel heilig [is] verklaard en geen volk dat in die processie zo hard vooroploopt als de Nederlanders.'

Men kan niet anders concluderen dan dat de houding van Ron en Rosa en hun aanhang larmoyant is. Bij gebrek aan feitelijke argumenten proberen ze via morele chantage hun gelijk te krijgen. Door het politiek gebruiken van een begrip als 'antisemitisme' tegen iedereen, jood of geen jood die Israel durft te bekritiseren, steunen ze de terreur van een inmiddels schurkenstaat. En dat doen deze geschoolde mensen bewust. Uit rancune, uit benard sectarisme, uit onverantwoordelijkheid. Deze mensen vormen een probleem voor zichzelf.

Het ressentiment, die troebele drab van driften die onder de woorden borrelt, is echt.

schreef Kertesz ooit eens, en wie kan dit beter weten dan hij, de man die met de zwijnerij van fascisme, communisme en kapitalisme werd geconfronteerd. Ron en Rosa van der Wieken zouden eens stil moeten staan bij zijn volgende woorden uit De verbannen taal:

Het is in ieder geval een twintigsdte-eeuws verschijnsel dat politiek en cultuur niet alleen elkaars tegenpolen maar ook elkaars vijanden zijn geworden. Dit is geen natuurlijke ontwikkeling, en de politiek die losgekomen is van de cultuur en die door haar macht een onbegrensde en gewetenloze alleenheerschappij verwerft, zorgt voor enorme verwoestingen -- zoniet in mensenlevens en materieel goed, dan toch in de psyche van de mensen. Het instrument van de verwoesting heet ideologie. In de twintigste eeuw, dit verschrikkelijke tijdperk van verlies aan waarden, werden alle waarden tot ideologie. En het ergste is dat de moderne massa, die nooit deel heeft gehad aan cultuur, deze ideologieen als cultuur in zich heeft opgenomen.

En dit geldt ook voor de volgelingen van de zionistische ideologie. Mensen die zichzelf definieren als behorend tot het 'Joodse volk' en die tegelijkertijd een barbaars systeem verdedigen dat iets meer dan een jaar geleden verantwoordelijk was voor het vermoorden van tenminste 300 Palestijnse kinderen, die mensen gedragen zich even schurkachtig als de eerste de beste terrorist. De Van der Wiekens met hun extremistische opvattingen zouden zich dit eens moeten realiseren.

http://dejoodselobby.web-log.nl/dejoodselobby/2010/03/de-joodse-antis.html#more