Israel als Schurkenstaat 45

Via Lucas:

Letter to the New York Times:

New Palestine Party Visit of Menachem Begin and Aims of Political Movement Discussed

---

To the Editors of the New York Times:

Among the most disturbing political phenomena of our times is the emergence in the newly created state of Israel of the "Freedom Party" (Tnuat Haherut), a political party closely akin in its organization, methods, political philosophy and social appeal to the Nazi and Fascist parties. It was formed out of the membership and following of the former Irgun Zvai Leumi, a terrorist, right-wing, chauvinist organization in Palestine.

The current visit of Menachem Begin, leader of this party, to the United States is obviously calculated to give the impression of American support for his party in the coming Israeli elections, and to cement political ties with conservative Zionist elements in the United States. Several Americans of national repute have lent their names to welcome his visit. It is inconceivable that those who oppose fascism throughout the world, if correctly informed as to Mr. Begin's political record and perspectives, could add their names and support to the movement he represents.

Before irreparable damage is done by way of financial contributions, public manifestations in Begin's behalf, and the creation in Palestine of the impression that a large segment of America supports Fascist elements in Israel, the American public must be informed as to the record and objectives of Mr. Begin and his movement.

The public avowals of Begin's party are no guide whatever to its actual character. Today they speak of freedom, democracy and anti-imperialism, whereas until recently they openly preached the doctrine of the Fascist state. It is in its actions that the terrorist party betrays its real character; from its past actions we can judge what it may be expected to do in the future.

Attack on Arab Village

A shocking example was their behavior in the Arab village of Deir Yassin. This village, off the main roads and surrounded by Jewish lands, had taken no part in the war, and had even fought off Arab bands who wanted to use the village as their base. On April 9 (THE NEW YORK TIMES), terrorist bands attacked this peaceful village, which was not a military objective in the fighting, killed most of its inhabitants240 men, women, and childrenand kept a few of them alive to parade as captives through the streets of Jerusalem. Most of the Jewish community was horrified at the deed, and the Jewish Agency sent a telegram of apology to King Abdullah of Trans-Jordan. But the terrorists, far from being ashamed of their act, were proud of this massacre, publicized it widely, and invited all the foreign correspondents present in the country to view the heaped corpses and the general havoc at Deir Yassin.

The Deir Yassin incident exemplifies the character and actions of the Freedom Party.

Within the Jewish community they have preached an admixture of ultranationalism, religious mysticism, and racial superiority. Like other Fascist parties they have been used to break strikes, and have themselves pressed for the destruction of free trade unions. In their stead they have proposed corporate unions on the Italian Fascist model.

During the last years of sporadic anti-British violence, the IZL and Stern groups inaugurated a reign of terror in the Palestine Jewish community. Teachers were beaten up for speaking against them, adults were shot for not letting their children join them. By gangster methods, beatings, window-smashing, and wide-spread robberies, the terrorists intimidated the population and exacted a heavy tribute.

The people of the Freedom Party have had no part in the constructive achievements in Palestine. They have reclaimed no land, built no settlements, and only detracted from the Jewish defense activity. Their much-publicized immigration endeavors were minute, and devoted mainly to bringing in Fascist compatriots.

Discrepancies Seen

The discrepancies between the bold claims now being made by Begin and his party, and their record of past performance in Palestine bear the imprint of no ordinary political party. This is the unmistakable stamp of a Fascist party for whom terrorism (against Jews, Arabs, and British alike), and misrepresentation are means, and a "Leader State" is the goal.

In the light of the foregoing considerations, it is imperative that the truth about Mr. Begin and his movement be made known in this country. It is all the more tragic that the top leadership of American Zionism has refused to campaign against Begin's efforts, or even to expose to its own constituents the dangers to Israel from support to Begin.

The undersigned therefore take this means of publicly presenting a few salient facts concerning Begin and his party; and of urging all concerned not to support this latest manifestation of fascism.

ISIDORE ABRAMOWITZ, HANNAH ARENDT, ABRAHAM BRICK, RABBI JESSURUN CARDOZO, ALBERT EINSTEIN, HERMAN EISEN, M.D., HAYIM FINEMAN, M. GALLEN, M.D., H.H. HARRIS, ZELIG S. HARRIS, SIDNEY HOOK, FRED KARUSH, BRURIA KAUFMAN, IRMA L. LINDHEIM, NACHMAN MAISEL, SEYMOUR MELMAN, MYER D. MENDELSON, M.D., HARRY M. OSLINSKY, SAMUEL PITLICK, FRITZ ROHRLICH, LOUIS P. ROCKER, RUTH SAGIS, ITZHAK SANKOWSKY, I.J. SHOENBERG, SAMUEL SHUMAN, M. SINGER, IRMA WOLFE, STEFAN WOLFE.

New York, Dec. 2, 1948

---

Written: Dec. 2, 1948
Source: This online version came from a microfilmed copy of the NYT print, which had been found by Laura Nader at UC.
A scanned copy can be found at Proquest: University Microfilms.
Transcription/Markup: Jenny Lipow, Tom Condit, B. Baggins
Copyleft: Einstein Internet Archive (marxists.org) 2002. Permission is granted to copy and/or distribute this document under the terms of the GNU Free Documentation License.

Haiti 3

Sweatshops Won't Save Haiti

Monday 15 March 2010

by: Tope Folarin | Foreign Policy in Focus

The United Nations will host a Haiti donors' conference at the end of March.

This conference will be quite different from last year's event, of course, coming as it does on the heels of the worst earthquake to strike Haiti in two centuries. An agenda has already begun to take shape: It's already clear that a future Haiti must be populated with environmentally sustainable, earthquake-resistant buildings, for example, and it's also clear that the international community must do something to ease Haiti's massive debt burden.

Former President Bill Clinton, currently serving as the UN's envoy to Haiti, and economist Paul Collier have another idea that could prove disastrous. They think Haiti needs to leverage its "cheap labor."

In other words, they think Haiti will solve its problems by opening up more sweatshops.

Of course Clinton and Collier don't call them sweatshops. They talk about "garment factories" or "manufacturing centers" or simply "workshops," but they are sweatshops and nothing more.

For Haiti to join the ranks of developed nations, they argue, Haitians must first work as many hours as possible for paltry wages so that their economy can grow.

Congress seems to agree. It has passed several bills that provide Haitian garment-makers preferential access to American consumers. According to conventional knowledge, Haiti was on the road to economic success — as a result of these legislative reforms — before the earthquake. Now, the logic goes, Haitians must rebuild their collapsed "workshops" and produce as many cheap T-shirts as possible.

All this ignores the most important point: sweatshop labor's inherent inhumanity. Sweatshop labor proponents have never worked in the conditions they so enthusiastically endorse for others. When advocating such solutions, they often offer compelling numbers as proof of their effectiveness. But what about the human costs: the extra hours workers spend away from their families, the risk of injury that accompanies repetitive movements, and the loss of morale as some boss demands that you produce even more?

In Haiti, there are a few plausible alternatives to sweatshop labor. In the lead-up to last year's donors' conference, progressive Haitian civil society organizations suggested a development program that focuses on local production and agriculture. They argued, convincingly, that the benefits from sweatshop labor often end up somewhere else, since the clothes are constructed on-site; the material for the clothes are shipped in, and the clothes are shipped out upon completion.

A focus on locally produced goods, however, would have the opposite effect. Haitian entrepreneurs would produce according to Haitian needs, and every part of the manufacturing process--from the development of materials to the production of goods--would take place in Haiti and benefit Haitians.

In addition, building up the capacity of Haitian farmers is crucial in the coming months and years. Haiti has been dependent on food aid for many years now, and a national program that focused on sustainable agriculture would not only have the effect of providing a livelihood and locally produced food for countless Haitians, it would also allow Haiti to address the environmental degradation that has crippled its economy for generations.

The link between these two suggestions is infrastructure development. Better roads and better transportation generally mean a much more stable and efficient economy.

All three of these proposals would require funding from the international community and expertise from abroad as well. All three proposals, if enacted, would benefit Haitians enormously.

The upcoming donors' conference is an incredibly important forum. We have an opportunity to help Haitians rebuild in a manner that simultaneously respects their humanity and enables them to become more productive.

We have an opportunity to heed the voices of concerned and knowledgeable Haitians. Now isn't the time to subsidize foreign investors' sweatshops.

Tope Folarin is the 2010 Carol Jean and Edward F. Newman Fellow at the Institute for Policy Studies, a community of public scholars and organizers linking peace, justice, and the environment in the U.S. and globally.

http://www.truthout.org/sweatshops-wont-save-haiti57711

Israel als Schurkenstaat 44

126 Teletekst ma 15 mrt

Netanyahu houdt vast aan bouwplan ` Israël is niet van plan af te zien van een omstreden plan voor de bouw van 1600 huizen in Oost-Jeruzalem.Premier Netanyahu zei dat bouwplannen van Israël in Oost-Jeruzalem nog nooit ten koste zijn gegaan van de Palestijnen. Israël staat onder druk van Washington om af te zien van het project.Israël kondigde de plannen vorige week aan.Dat was op het moment dat de Amerikaanse vicepresident Biden in het land was om het vredesproces op gang te brengen. Het plan heeft een crisissfeer tussen Tel Aviv en Washington veroorzaakt. De Palestijnen weigeren vredesbesprekingen zolang het plan niet van tafel is.

Deze zin is opmerkelijk: 'De Palestijnen weigeren vredesbesprekingen zolang het plan niet van tafel is.'

Ik steel al vele jaren uw land en alles wat er op staat, en vervolgens zeg ik dat ik 'vredesbesprekingen' met u wil. Tenslotte schrijft mijn vriend dat u en de uwen 'vredesbesprekingen weigeren'. Maar deze bewoordingen geven na al die jaren diefstal van steeds meer land een absurde voorstelling van zaken, ze zijn zelfs pure propaganda. Maar maak dit nu maar eens een Teletekst-journalist duidelijk. Weet hij veel.

Israel als Schurkenstaat 43

Israel demands peace from Palestinians as its own racism spreads By Zvi Bar'el Tags: Middle East peace The Strategic Affairs Ministry never ceases to bring us peace of mind. How nice to know that someone in Israel is monitoring Palestinian incitement, ensuring they "create an environment of peace" and striving "to push them toward a culture of peace". After all, what do we care about construction in Jerusalem, Efrat or Ramat Shlomo, or about checkpoints, arrests, home demolitions, the army's "neighbor policy," bone breaking, land appropriation or the blockade of 1.5 million Palestinians in Gaza? All of these are minor issues compared with naming a square near Ramallah after Dalal Mughrabi, a Palestinian woman who took part in a bloody terror attack three decades ago, calling for confronting the occupation or referring to suicide bombers as martyrs. These are the real threats to peace. After all, according to the road map, the Palestinians are responsible for ending incitement. After we have meticulously fulfilled everything the road map required of us and completely frozen settlement construction, it's now their turn. Yossi Kuperwasser, the deputy director of the Strategic Affairs Ministry and a generally bright man who once headed the Military Intelligence research department, explains that there are several categories of incitement. These include encouraging others to commit terrorist acts, demonizing Israel and creating an atmosphere of hostility toward it. The fact that the occupation persists in the Palestinian territories, and that any nation under occupation will do virtually anything to rid itself of this arrangement, is apparently missing from his consciousness. In his view, when Palestinians get up in the morning they begin cursing Israel and plotting its erasure from the map and school textbooks through the noble acts of their martyrs. The members of the team tasked with monitoring incitement disingenuously assert that there is no difference between scrutinizing this kind of incitement and monitoring anti-Israel rhetoric emanating from Europe or the United States. The difference, however, is profound: Israel hasn't occupied France or Cleveland, or destroyed a single home there. Incitement is an elusive affair. How, for example, would the monitoring team classify the following remarks: "The political statement made by [Scandar] Copti turned 'Ajami' from a movie into another link in the fight waged by the Palestinians in Israel against the state of which they are citizens. That makes it just like disrespecting the memory of the Olei Hagardom [pre-state Zionist militants executed by British authorities in the Mandate period] or accusing Israel of being an apartheid state even though the Israeli Palestinians' rights as citizens here exceed those of any Arab country (and include supernumerary rights, such as exemption from mandatory military service) .... Among those contributing to hatred of Israel are, in addition to filmmakers, Israeli intellectuals and artists from other disciplines - and for exactly the same reasons that the filmmakers are so eager to make their self-flagellating films." Did the writer of these words in these pages (Israel Harel, March 11) intend to incite against Arab citizens of Israel or against Israeli intellectuals? Wouldn't it be more appropriate to examine instances of incitement in Israel before sticking our nose into the affairs of an occupied nation? Here is a good place for the monitoring team to start: a poll conducted by the Maagar Mochot research institution and presented recently at a Tel Aviv University conference shows that 56 percent of Israeli high school students believe that the country's Arab citizens should be prohibited from being elected to the Knesset. That figure rises to 82 percent among religious youths. Around half the respondents say Israeli Arabs should not receive the same rights as Israeli Jews. In the words of Prof. Daniel Bar-Tal of the Tel Aviv University School of Education: "The worldview of religious youth melds fundamentalism, nationalism and racism." If using the criteria of the monitoring team, Bar-Tal's remarks could be considered incitement against religious youth, or even Israeli youth in general. Before we file an indictment against Bar-Tal, however, we should return to Kuperwasser's comment that the purpose of the incitement index is to convince the Palestinians to create a "culture of peace." With whom exactly are they expected to build such a culture? With Israel's young generation, which sees Israeli Arabs as a dangerous foe from whom democratic rights should be withheld? With inciters who see an Arab film director, or the Jewish intellectuals who support him, as enemies of the state? The incitement index is not intended to actually gauge the measure of hatred Palestinians feel toward Israel, or to create the vaunted culture of peace. It is simply another dishonest tool being used to present Israel as a pure, righteous and peace-loving nation, all of whose citizens love Arabs. This is a veil intended to conceal the fact that, while a culture of peace is being demanded of the Palestinians, the Israeli side is witnessing an unimpeded spread of a culture of racism. Related articles : You might like: 'People are laughing at you': U.K. expert on Israel's PR effort Poll: Half of Israeli high schoolers oppose equal rights for Arabs Israel to start formally monitoring Palestinian incitement What will happen if we are defeated

http://www.haaretz.com/hasen/spages/1156269.html

Israel als Schurkenstaat 42

De NRC kan nu niet anders dan te berichten:

Relatie tussen Israël en de VS was in jaren niet zo kil

VS: Israël is nu aan zet

Nieuwsanalyse

Israël heeft de VS voor het hoofd gestoten door meer nieuwbouw in bezet gebied aan te kondigen. Uitermate destructief, volgens de VS.

Door onze redacteur
CAROLIEN ROELANTS

Rotterdam, 15 maart.

Gaat het Israël opnieuw lukken zijn wil op te leggen aan de Verenigde Staten, of zal het dit keer moeten inbinden? Vorig jaar legde de regering van premier Netanyahu de eis van president Obama naast zich neer om de bouw in nederzettingen in bezet Palestijns gebied volledig te bevriezen.

Alle bouw moest bevroren worden, onderstreepte minister van Buitenlandse Zaken Clinton in mei. Het moest een gebaar van goede wil zijn om de Palestijnen weer aan de onderhandelingstafel te krijgen.

In november kwam Netanyahu met een bouwstop van tien maanden, maar uitgezonderd werden Oost-Jeruzalem, 3.000 woningen waarvan de fundamenten al waren gelegd, en nog wat projecten. Washington verwelkomde het aanbod warm. Israël had zijn grote bondgenoot zijn wil opgelegd.

Vorige week kwam de Amerikaanse vicepresident Biden langs om de toch wat korzelig gebleven relatie te verbeteren. De VS hadden de Palestijnen zo ver gekregen ook zonder volledige bouwstop weer te gaan praten met Israël, zij het in eerste instantie indirect. Op de tweede dag van Bidens bezoek maakte de Israëlische regering bekend nog eens 1.600 woningen te bouwen in bezet Oost-Jeruzalem.

Biden veroordeelde de aankondiging, Netanyahu bood zijn excuses aan (voor het tijdstip van de bekendmaking, niet voor het bouwplan zelf) en daarmee hoorde de kwestie wat Israël betreft weer tot het verleden.

Maar vrijdag gaf minister Clinton de Israëlische premier een telefonische schrobbering: de Israëlische actie was „uitermate negatief” voor de Amerikaans-Israëlische betrekkingen. Een belangrijke politiek adviseur van Obama, David Axelrod, ging gisteren nog een stapje verder. In het tv-programma Meet the Press sprak hij van een „belediging” voor de VS, die „de zeer fragiele inspanning om vrede te brengen in de regio ondermijnde”. „Deze aankondiging op dat moment was uitermate destructief”, voegde hij eraan toe. De relatie tussen de twee bondgenoten is in jaren niet zo kil geweest.

Israëlische functionarissen en kranten meldden vanochtend dat Washington geen genoegen neemt met excuses voor een ongelukkige timing, maar nu wil dat het hele bouwproject wordt geschrapt. Dat nu is voor de Israëlische premier een hele lastige kwestie. De nederzetting Ramat Shlomo is een orthodox-joods bolwerk en het bouwproject is heel belangrijk voor zijn orthodoxe coalitiepartner Shas. Het was ook Shas-minister van Binnenlandse Zaken Eli Yishai die de plannen bekendmaakte.

Netanyahu heeft de steun van Shas nodig, anders kan zijn coalitie uit elkaar vallen. Maar Netanyahu heeft ook de steun van de Verenigde Staten nodig. Niet alleen de economische en militaire miljardenhulp, maar ook politieke steun tegen het nucleaire programma van Iran, dat door Israël als „existentiële dreiging” wordt beschouwd.

De invloedrijke pro-Israëlische lobby in de VS, AIPAC, is al aan het werk gegaan om de schade te repareren. In een verklaring wees zij er gisteren op dat „de retorische escalatie” de aandacht afleidt van „urgente problemen” als het Iraanse atoomprogramma. Volgens AIPAC is het de Amerikaanse regering die „onmiddellijke maatregelen moet nemen om de spanningen met de joodse staat weg te nemen”.

Wat betreft de regering-Obama is het echter Israël dat aan zet is. De vraag is nu waarmee Netanyahu kan wegkomen.

Israel als Schurkenstaat 41

CIDI-symposium vooral opmerkelijk door wat er allemaal niet was

Het CIDI (Centrum Informatie en Documentatie Israël) heeft woensdag een symposium gehouden dat zich onderscheidde door wat er allemaal niet was. Dat waren vooral drie dingen: 1) een gemengd publiek - jong/oud en links/rechts, 2) sprekers van een wat linksere herkomst dan Israëlische Likud- of Nederlandse CDA/VVD signatuur, en 3) ook maar de geringste vermelding van enige kritiek op- of discussie over de politiek van Israël

Aanleiding voor het symposium was het afscheid van John Manheim, na 11 jaar voorzitterschap en 24 jaar lidmaatschap van het CIDI-bestuur, en zijn opvolging door Onno Hoes (foto), bekend door een mislukte gooi naar het voorzitterschap van de VVd en zijn huwelijk met tv-corifee Albert Verlinde. De bijeenkomst werd gehouden in het Vredespaleis in Den Haag, wat in oppositiekringen tot enig beroering had geleid. Het CIDI had namelijk destijds de uitspraak van het in het Vredespaleis gehuisveste Internationaal Hof van Justitie over de illegaliteit van de bouw van de Muur naast zich neer gelegd en het hof een Arabisch tribunaal genoemd.
Er was een op het eerste gezicht indrukwekkende lijst sprekers: minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin, de Israëlische minister van Atoomenergie Dan Meridor, de Canadese top-jurist en parlementariër Irwin Cotler, ex-NAVO-chef De Hoop Scheffer en de vroegere terrorisme bestrijder en onderkoning van Irak, Paul Bremer III. Een tweede blik op deze lijst onthuld echter dat van geen van deze sprekers iets anders kon worden verwacht dan een pro-Israëlisch perspectief, zoniet een apologetisch Israël-standpunt. Het ontbreken van zelfs maar voorzichtig meer kritische sprekers uit bijvoorbeeld linksere Israëlïsche kringen (om niet te spreken van up to date academici of Palestijnse, c.q. uit de regio afkomstige tegengeluiden) maakte dat het element spanning geheel ontbrak. Dat was iets wat ook door veel van de aanwezigen - eigenlijk iedereen die ik gesproken heb - zo werd gevoeld.

Het was al met al een wat wonderlijke ervaring, deze CIDI-happening. In het begin van de jaren 90 schreef ik eens, op basis van het feit dat ik zowel de oprichter Bob Levisson als directeur Ronny Naftaniël al heel lang heel goed kende, een portret van het CIDI voor het blaadje Hakehilla van de (orthodoxe) Joodse Gemeente. Het CIDI kwam er uit te voorschijn als een lobby-organisatie, maar een fatsoenlijke en 'slimme lobby' zoals de betreurde Maarten van Traa, destijds PvdA Kamerlid en buitenlandwoordvoerder, toen zei. Het CIDI, zo was de mening vrij algemeen, wist redelijk het midden te houden tussen Israëlische propaganda en de realiteiten (en werkelijkheidszin) van de Nederlandse politieke partijen. De waarheid werd niet al te erg geweld aangedaan, er werd veel aan dienstverlening (documentatie, het leveren van contacten en van sprekers) gedaan, discussie werd niet uit de weg gegaan. Met als gevolg dat er goede betrekkingen bestonden met bijna alle partijen (behalve, denk ik, met de SP, die toen nog klein was). Een 'polderlobby'' noemde ik het CIDI destijds.
Maar de sfeer van het symposium van afgelopen woensdag was allerminst die van een polderlobby. Veel bekende gezichten van de VVD (onder andere Weissglas en Van Baalen) in mindere mate kopstukken van het CDA, maar - wat totaal ontbrak waren vertegenwoordigers van de linkerzijde van het spectrum. Geen PvdA, Groen Links of SP, zelfs geen prominenten van D66 was er voor zover ik kon zien. En dan het publiek: overwegend 55 plus, zoniet 60 plus, op een groep jongeren na - de zogenoemde CIDI-jongeren of CiJo die er als het ware beroepshalve bij was. Onder dit grotendeels oude publiek waren Joden uit de 'upper class' sterk oververtegenwoordigd en ontbraken - merkwaardig genoeg voor een deel bestuurders van Joodse organisaties, met name jongere bestuurders waren geheel afwezig.
Als dat al niet aangaf dat de belangstelling voor het CIDI een wat eenzijdig karakter heeft gekregen in de afgelopen jaren, dan werd dat wel geïllustreerd door de sprekers.Onno Hoes, de nieuwe voorzitter, onderscheidde zich in zijn maidenspeech vooral door het etaleren van een dosis naïef enthousiasme, waarin hij liefde voor het heilige land etaleerde, vertelde dat hij zich pas anderhalf jaar geleden in de materie was gaan verdiepen en dat hem tijdens een bezoek aan Israël aan de hand van zijn voorganger Manheim duidelijk was geworden dat de mensen daar 'gewoon willen werken en leven en niets te maken willen hebben met oorlog'. Wellicht kan iemand hem een keer meenemen naar de andere kant van de Groene Lijn en hem wat bijpraten over de achterkant van de pagina's tekst die hij de afgelopen 1,5 jaar heeft doorgenomen. Het lijkt me dat hij nog veel te leren heeft.

Daarna sprak Ernst Hirsch Ballin over 'Het recht als barrière tegen de import van haat en geweld uit het Midden-Oosten'. In zijn speech, die een raakvlak had met de strijd tegen racisme en antisemitisme die het CIDI ook tot haar taken rekent, vermeed hij nadrukkelijk te praten over het Midden-Oosten. Het ging des temeer over de strijd tegen discriminatie, waarbij de minister vooral discriminatie van moslims op het oog had, 'vermeende buitenlanders', maar ook Joden en andere minderheidsgroepen als homo's. Hirsch Ballin onderstreepte dat er geen vrede kan bestaan in een maatschappij die een groot deel van de burgers als onrechtvaardig beschouwen en zei dat 'recht en vrijheid niet los verkrijgbaar zijn' in wat wel een nauw verholen waarschuwing aan het adres van Wilders c.s. leek te zijn. De minister zei dat wordt gewerkt aan een verbetering van het aangiftebeleid inzake discriminatie (veel slachtoffers melden zich niet uit vrees, of omdat ze beschaamd zijn en de ervaring liever snel willen vergeten). Onder meer wil justitie de aangiftebereidheid verhogen door betere voorlichting en ook door de politie in dat opzicht beter voor te bereiden.

Na Hirsch Ballin was het woord aan de Israëlische minister van Atoomenergie Dan Meridor over 'The Nuclear Threat of Iran' . En daar was meteen de toon van het symposium mee gezet, want eigenlijk gingen alle verhalen die vervolgens kwamen over 'Iran, Iran, en daarna Iran' (zoals Jaap Hamburger van EAJG die er ook was, zei). Meridor hield een historisch verhaal over hoe de dreigingen in het gebied rond Israël zich verplaatsen van het slagveld naar de bedreiging van bevolkingen. Dat zou te zien zijn aan de Qassams die op Israël neerdaalden en de poging van Irak van destijds 'to go nuclear' waar Israël in 1981 korte metten mee had gemaakt. Na Irak was het de beurt aan Libië, maar dat had zich door de VS en Engeland laten overhalen af te zien van de bom. Syrië volgde, maar daarover was 'onlangs door buitenlandse media gemeld dat Israël en een reactor in aanbouw heeft uitgeschakeld', wist Meridor. En tenslotte was dan nu de beurt aan Iran. Meridor ging er, zoals het grootste deel van het Israëlische politieke establishment, vanuit dat de Iraanse ambitie om een atoombom te maken een feit is (ook al is het IAEA en de internationale inlichtingengemeenschap daar nog niet zo zeker van). Zo'n bom zou het machtsevenwicht omver werpen plus het regime van het Non Proliferatie Verdrag (NPV), zei Meridor, omdat dan ook Saudi-Arabië en Egypte en misschien nog wel meer landen in de regio de bom ook zouden willen.
Het was geen slecht verhaal (Meridor is een intelligent politicus, een voorbeeld van 'denkend rechts' in de Israëlische politiek), maar wat in zijn verhaal op schrijnende wijze ontbrak, was het feit dat het 1) vooral Israël is dat het zwaartepunt van zijn deterrence van het slagveld naar de bevolkingen heeft verplaatst (Libanon 2006, Gaza 2009 om slechts twee voorbeelden te noemen) en dat 2) Israël niet alleen de bom al heeft maar het NPV niet eens heeft ondertekend (en Iran wel).

Na Meridor kwam Irwin Cotler, mensenrechtenspecialist, internationaal jurist van naam, docent in Yale en Harvard, praten over 'The International Pursuit of Justice and Peace'. Cotler bleek een goed spreker, die een gepassioneerd verhaal hield over de grote vorderingen op het gebied van het internationaal recht van de afgelopen 20 jaar, het belang van de VN en de onlosmakelijke verbondenheid van recht en vrede. Maar vervolgens barstte hij los in een - het moet gezegd, goed onderbouwd - verhaal over de vele inbreuken van het recht die Iran pleegt: 1) Iran reageert niet op VN-resoluties over het verwerken van uranium, 2) het zou haat zaaien wat juridisch op één lijn staat met een oproep tot genocide (Ahmadinejad heeft gezegd dat Israël geen bestaansrecht heeft); 3) het heeft een minister van Defensie, Ahmed Wahidi, die door Interpol wordt gezocht wegens zijn aandeel in een bomaanslag in Argentinië op een Joods centrum); 4) het vervolgt zijn eigen bevolking. Hij gaf voorbeelden hoe genocide historisch meestal start met 'aanzetten tot haat', zoals in Rwanda of voormalig Joegoslavië. En hij vertelde dat bij de naoorlogse Neurenberger processen al was gesteld dat - 'de Holocaust niet startte in de gaskamers maar met woorden'. (Conclusie: bij haatzaaien is actie geboden).
Vervolgens deed Cotler een aanval op de cultuur van 'impunity', waarin bijvoorbeeld aangeklaagden voor het Internationaal Strafhof niet worden uitgeleverd, en pleitte hij voor sancties. Hij suggereerde sancties die de Iraanse Revolutionaire Wachters zouden treffen, die tegenwoordig oppermachtig zijn in Iran, en een groot deel van handel, banken en de oliesector controleren.
Cotler hield een boeiend en goed verhaal, maar wat in zijn verhaal over mensenrechten op verbijsterende wijze ontbrak, was de vraag hoe Israël en de mensenrechten zich tot elkaar verhouden en hoe het - als we het over ímpunity' hebben - zit met het Goldstone- rapport. Gelukkig kreeg de professor daarover een vraag uit het publiek. Maar hij maakte zich eraf door te zeggen dat de VN-mensenrechtencommissie niet deugt en met verkeerde bedoelingen om het Goldstone-onderzoek had gevraagd. (In zijn rede had hij al wat opmerkingen gemaakt over de 'biased' opstelling van VN-instellingen ten opzichte van Israël). Ik moet zeggen dat ik toch iedere keer weer verbaasd ben over de opzichtige lenigheid waarmee erudiete Israël-apologeten van het kaliber van Cotler (denk ook aan Dershowitz) zich steeds onder dit onderwerp weten uit te wringen. Gelukkig hadden velen in het CIDI-publiek hem op dit punt wel door, geloof ik).

Na Cotler was de beurt aan Jaap de Hoop Scheffer, wiens verhaal als gewoonlijk zo ongelofelijk saai en inhoudsloos was dat ik het niet op kon brengen er een woord van te noteren. Wat ik ervan begreep is dat hij zich, als NAVO secretaris generaal (SG, zei hij steeds) veel met het Midden-Oosten heeft beziggehouden. Hij had de samenwerking met Israël vergroot, maar helaas had een land - hij noemde het niet, maar het was natuurlijk Turkije - laatst roet in het eten gegooid doordat het na de Gaza-invasie niet meer met de Israëli's samen wilde oefenen. Ook had hij de kleinere Golfstaatjes meer bij de NAVO betrokken (alsof er niet al lang Amerikaanse bases waren in de VAE, Qatar en als ik me niet vergis, Bahrein). En ja, ook JdHS hamerde op het gevaar van Iran. Hij brak een lans om meer troepen naar de regio te sturen om Iran te laten zien dat het menens is.

Hekkensluiter (althans voor CIDI-directeur Naftaniël wiens speech ik niet kon afwachten), was de voormalige hoogste vertegenwoordiger van Bush in Irak, Paul Bremer III. Hij stal de show met het spreken van enkele zinnen niet al te slecht Nederlands, die hij zich eigen had gemaakt toen hij hier 24 jaar geleden ambassadeur was. Bremer, die Irak flink in chaos en ellende heeft gestort (lees bijvoorbeeld het interview dat ik destijds had met de Iraakse politicoloog Issam Khafaji, (hier)) is onder Bush ook terrorisme-bestrijder geweest In een van dik-hout-zaagt-men-planken verhaal waarschuwde hij voor de grootste bedreiging voor de vrede in het Midden-Oosten die - u raad het al - natuurlijk niet het Israëlisch-Palestijnse probleem is, maar de radicale Islam. De islamitische radicalen pleegden hun aanslagen onder meer omdat zij de oorlog hebben verkalard aan de democratie. Zo was er geen democratie in Iran (de presidentsverkiezingen van juni verliepen inderdaad niet netjes). Andere voorbeelden waren de Moslim Broeders in Egypte die democratie zouden haten (wat niet waar is), net zoals de extremisten van Hamas (evenmin waar) en Hezbollah (alweer mis) en Al-Qaida (en dat klopte als enige s wèl). Tijdens zijn verhaal bleek zijn grote deskundigheid trouwens onder meer uit het feit dat hij de naam Ahmadinejad consequent uitsprak als Ahmanijedad en dat hij het had over de Palestijnse president Abu Abbas, terwijl die zoals wij allen weten Mahmoud Abbas heet, of ook wel Abu Mazen. Daarmee heb ik, lijkt me, genoeg gezegd over P. Bremer III.

Een extraatje dat daarna kwam was een soort geregisseerde discussie tussen de Israëlische generaal b.d Danny Rothschild, ex-militaire inlichtingendienst, ex-adviseur van de militaire coördinator van de Westoever en tegenwoordig lid van een denk tank, en de veiligheidsspecialist Rob de Wijk. De Wijk sprak wat moeizaam Engels en had het misschien ook niet al te goed voorbereid, zodat Rothschild op punten won. Hij bracht ons twee wetenswaardige dingen bij. Ten eerste het feit dat Israël het begrip 'deterrence' niet alleen baseert op de hoeveelheid tanks, vliegtuigen, vuurkracht etc., maar ook en vooral op de bereidheid die militaire kracht ook te gebruiken (dat is waarom de Israëli's de militaire doctrine hebben dat ze alleen op zichzelf vertrouwen, zei hij). En ten tweede dat Israël zich helemaal geen zorgen hoeft te maken om Hamas. Als oud-lid van de delegatie naar de vredesbesprekingen had hij binnenskamers van Saeb Erakat en Abu Ala'a gehoord dat Hamas - als er een akkoord wordt gesloten - de keus uit twee dingen heeft: zich aansluiten bij dat akkoord of anders op het dak gaan zitten.

Waarschijnlijk is die informatie waar. Daarmee waren Rothschilds mededelingen eigenlijk de enige twee nieuwe feiten die ik op dit symposium heb gehoord. Een weinig informatief of spannend symposium van een lobby die de afgelopen jaren van Tweede Intifada, de herbezetting van de Westoever, de Muur, en de invallen in Gaza, Libanon en weer Gaza een forse ruk naar rechts heeft gemaakt. Dat blijkt uit de publicaties, de keuze van medewerkers (Kortenoeven!) en nu dus ook weer uit de selectie van de sprekers op dit symposium. Hoe dat zo gekomen is, is niet helemaal duidelijk. Mogelijk is het druk van de omstandigheden, mogelijk externe druk van Israël op Naftaniël en zijn mensen. Wie zal het zeggen. Maar waar het toe heeft geleid was wel pijnlijk zichtbaar bij dit symposium. Het CIDI is beslist geen polderlobby meer, de gunst van een breder publiek is het kwijt. Als straks over een jaar of twee, drie de drijvende kracht achter het CIDI, directeur Ronny Naftaniël, met pensioen gaat, zal de lobby een harde dobber hebben om überhaupt te overleven als een instelling met nog een beetje een eigen gezicht. En dat was - nadat ik al een paar jaar geen contact meer met het CIDI had gehad - voor mij de èchte les van dit symposium.

The Empire 543

A Place to Make Sparks

Sunday 14 March 2010

by: Barbara Andreassen and William Astore, t r u t h o u t | Op-Ed

(Photo: image munky)

We're all tired of the suffocating parameters of "left versus right," of "blue America versus red America," of manufactured conflict - the evil twin of manufactured consent. We're tired of the haters, the snake oil salesmen, the hypocrites, the phonies. We're tired of toxic politics, of baseless accusations, of cowardly efforts to wound with code words like "socialism" ... all played out in our illiberal media.

We've had enough of the greed of dangerous people who are willing to get a little blood on their hands to get what they want, or at least to dance heavily on the heads of the little guys in an attempt to maximize profits. We've had enough of the excesses of the well-connected, tapping the power of our government to advance their own self-interests, pulling the strings, crafting shady deals behind closed doors, rewriting our policies and our laws in their favor.

We all know there's something wrong. We all sense the dark underbelly of our politics. Yet so many of us are misdirected to some extent or another. The naked exploitation of the many by the few is so obvious, yet so many refuse to see it. Our political discourse, as interpreted for us by our media, is nothing less than surreal.

What we need is a forum for education, reconciliation and reform: a detoxification center. What we need is the resurrection of journalistic integrity and credibility that fosters intelligent and civil debate. What we need is a movement that maintains its focus and sustains the discipline necessary to reach attainable goals and that builds morale through the success of achieving those goals. A movement that isn't tied to a political label or party. A movement made up of a combination of movements. A meeting place. The catalysts' hub. A place to make sparks.

Let's rekindle the spark of hope; let's revive our pursuit of a better America. Not an America of expansionist militarism; not an America of universal soldiers but no universal health care. Not an America of unlimited bailouts for the overpaid but draconian firings of the underpaid. We've had our fill of that America. We've had enough of celebrating the game-fixing of the victors while blaming the victims for losing a game they never had a chance of winning.

There's no room for mockery of the "hopey changey stuff." The message of hope and change, as yet so imperfectly achieved, was delivered with purpose from one of the most powerful platforms in our political universe, to every corner of our planet. It still resonates. And there's still time.

Obstructionism and cynicism are so easy; it's funny how self-styled tough guys get off on striking poses, and saying "no." Inspiration, imagination and idealism are so much tougher; opening yourself to hope and change requires courage - the courage to say "yes," to dare to dream.

It's time for zero tolerance of brayers and naysayers, the betrayers of hope and its promise. It's time to stop trimming our sails to safeguard a status quo that favors the already powerful over the powerless.

It's time to come together to spark some new ideas - it's time to rekindle our courtship of a better, freer, more caring America.

http://www.truthout.org/a-place-make-sparks57631