The Unz Review • An Alternative Media Selection
In Iran, Israel’s Morbid Military Cult Now Has the US Fully in Its Grip
Jonathan Cook • Thursday, March 5, 2026 • 2,600 WordsIn this catastrophic war of choice, it is Tehran fighting a rearguard action to restore geopolitical sanity. If Iran loses, god only knows where Israel and the US will drag the world next
The admission this week by US secretary of state Marco Rubio, echoed by Mike Johnson, Speaker of the House of Representatives, that Israel forced Washington’s hand in attacking Iran has rightly caused consternation.
Breathing life into something that would normally be treated as an antisemitic trope, Rubio argued that the Trump administration had been left with no choice but to attack Iran because, had it not, Israel would have launched an attack anyway, exposing US soldiers to retaliation.
Rubio stated: “The president made the very wise decision: We knew that there was going to be an Israeli action, we knew that that would precipitate an attack against American forces, and we knew that if we didn’t preemptively go after them before they launched those attacks, we would suffer higher casualties.”
https://twitter.com/xxx/
Rubio was using the term “preemptively” in a highly irregular and misleading way.
In international law, aggression is an illegal application of force – the “supreme international crime”, according to the 1950 principles set out by the Nuremberg war crimes tribunal. But there is a potential mitigating factor if the attacking state can show it was acting pre-emptively: that is, it was acting to prevent a plausible, immediate and severe threat of attack.
Rubio, however, was not suggesting that the US acted “preemptively” against a threat from Iran. He meant Washington had acted preemptively to stop its ally, Israel, from setting off a chain of military events that would lead to US soldiers being harmed.
Had the Trump administration really been acting preemptively in these circumstances, the US should have attacked Israel, not Iran.
Paper tiger
But Rubio’s comment begged a further question: Why didn’t Washington simply tell Israel it was forbidden from starting a war against Iran without US approval?
After all, Israel would be incapable of mounting any kind of attack on Iran without the critical support provided by the US.
Israel has had to rely on help from US military bases dotted around the region, as well as the Arab states that host those bases.
The attack would have been quite inconceivable without the backup of a massive armada of US war ships sent to the region by Trump.
Israel can withstand Iranian retaliation only because it gets a degree of protection from missile interception systems provided and funded by the US.
And on top of all that, Israel is regional hegemon only because it gets massive subsidies from the US – worth many billions of dollars a year – to preserve it as one of the strongest militaries in the world.
In other words, Israel would have found it impossible to wage war on Iran alone. It is a paper tiger without the US.
Rubio’s comment suggested one of two possibilities: either that the US, with the strongest military in world history, is under the thumb of the tiny state of Israel; or that Trump has made his own military, the strongest-ever, servile to Israel.
Whichever it is, it is hard to square with Trump’s repeated assertion that he is putting America First.
This point is so glaringly obvious it is presumably the reason why Rubio was forced to walk back his comments the next day. Meanwhile, Trump hurriedly suggested it was he who had forced Israel’s hand to attack Iran, not the other way round.
https://twitter.com/xxx/
Geopolitical insanity
The more likely truth is not that Israel forced Trump’s hand. It is that he was seduced by Israeli prime minister Benjamin Netanyahu’s false claim that an attack on Iran would be a cakewalk – if they struck at a moment when they could be sure of killing Iran’s supreme leader, Ali Khamenei.
Such a decapitation strike, Trump was led to believe, would be a repeat of his Venezuela “success”, when he kidnapped President Nicolas Maduro from Caracas to bring him to trial in New York.
In Venezuela, the flagrant flouting of international law by the US was intended to be the equivalent of pointing a loaded shotgun at the head of Maduro’s replacement, Delcy Rodriguez. Do as we say, or the new president gets it from both barrels.
Netanyahu knew exactly how to sell Trump, still giddy on the noxious fumes of this lawbreaking venture, the idea that he could repeat the exercise in Iran. The ayatollah’s successor would similarly be putty in his hands.
Which is why, in this catastrophic war of choice by the US and Israel, it is Tehran fighting a rearguard action to restore a little geopolitical sanity. If Iran loses, or the US succeeds without paying a fearsome price, god only knows where Israel and Washington will drag the world next.
The world’s fate, in a real sense, is in Tehran’s hands.
What the joint attack on Iran demonstrates most clearly is how much Netanyahu has succeeded over the past quarter of a century in “Israelising” Washington and the Pentagon.
The US has always waged illegal wars of aggression. It has always been more gangster than global policeman. But just because Washington was run by ruthless criminals, it did not mean it was incapable of getting still more deranged, still more psychopathic.
That is what Netanyahu has been working on. And Trump is now giving full rein to the Israelisation of the US. The clues are everywhere.
On Wednesday secretary of war Pete Hegseth – the traditional title of “secretary of defence” presumably sounded too law-abiding – dropped any pretence of being the good guy.
He insisted US forces were acting “without mercy” and that the Iranian regime “are toast”. The US would deliver “death and destruction all day long”.
The previous day he had set out the game plan: “No stupid rules of engagement, no nation-building quagmire, no democracy building exercise, no politically correct wars.”
https://twitter.com/xxx/
This isn’t the traditional rhetoric of US administrations seeking to flaunt the West’s superior values, or claiming to be on a civilising mission to the rest of the world.
This is the rhetoric of colonial arrogance, of the same military medievalism long espoused by Israeli leaders.
Hegseth sounded all too much like General Moshe Dayan, Israel’s defence minister in the 1960s. He famously set out Israel’s overarching military doctrine: “Israel must be like a mad dog, too dangerous to bother.”
‘Mad dog’ tactics
Before its attack, the US had spent years trying to starve the people of Iran into an uprising, just as Israel blockaded and starved the people of Gaza for some 16 years on the assumption that they would be encouraged to overthrow Hamas.
The strategy failed in both cases. Why? Because it ignored the simplest of facts: that the people being abused are human beings, who will always choose freedom and dignity over degradation and subordination.
Now led by the nose into a humiliating war of attrition with Iran, the US is lashing out like a “mad dog” – just as Israel did in Gaza after it was humiliated by Hamas’ one-day breakout from the concentration camp Israel had created for Palestinians there.
Hegseth’s “no rules of engagement” means the US is now open about the fact that all of Iran has been turned into a free-fire zone, just as Gaza was.
Which explains why one of the first targets of the US and Israeli strikes was a primary school where more than 170 people were killed, most of them children under the age of 12.
According to reports even in the rightwing Telegraph newspaper, US and Israeli attacks have already created an “apocalypse” in Tehran. Essential civilian infrastructure is being targeted, such as hospitals, schools and police stations. Residential areas are being carpet-bombed, and food and medical supplies are rapidly running out.
Rubio has vowed that much worse is to come.
The US has evidently been captured by the depraved logic of the Dahiya doctrine, which Israel developed in its repeated attacks on Lebanon and further refined over two and a half years in Gaza.
Smouldering ruin
The Dahiya doctrine goes much further than simply the idea of asymmetric warfare inherent to attacks by a stronger party on a weaker party.
Under the doctrine, civilian casualties are no longer unfortunate “collateral damage” from strikes against military assets. Rather, the civilian population are treated as no less legitimate targets of attack than military infrastructure.
For Israel, the Dahiya doctrine grew out of an acceptance that there were no meaningful war aims that Israel could achieve in its battles against the Palestinians it ruled over or against Hizbullah’s resistance in Lebanon.
Israel was unsatisfied simply with pacifying the Palestinians. It knew they could not be pacified indefinitely, given that it had no intention of ever arriving at a political settlement with them. The fabled two-state solution was purely for western consumption; it never had any meaningful constituency of support in Israel.
Rather, Israel’s goal was to use overwhelming and indiscriminate violence to terrify the Palestinians into ethnically cleansing themselves from the region, as had partially occurred in 1948.
Similarly, in Lebanon, where the Dahiya doctrine was first developed, the goal was not to reach a political accommodation with Hizbullah through a show of force. Hizbullah had made clear it would never resign itself to watching the Palestinians erased from their homeland.
The goal was to wreak so much pain on Lebanon that other religious sects would turn on Hizbullah and plunge the country into protracted civil war, leaving Israel free to get on with the expulsion – and now genocide – of the Palestinian people.
Under the Dahiya doctrine, Israel implicitly acknowledged that it was not fighting simply against militants but against the wider society from which those militants were drawn. It had to accept that there could be no victory, no surrender, assessed in traditional military terms. So what it had to do instead was leave a smouldering ruin.
Time and again, Israel has used massive firepower on civilian infrastructure and residential areas to break the will of a society – to drive it back into “the Stone Age”, to use the terminology of Israeli generals – so that the population would expend their energies on survival rather than resistance.
This is what Hegseth and Rubio are now declaring as Washington’s war aims in Iran. A wilful, savage demonstration of mass destruction to no purpose other than the demonstration itself.
https://twitter.com/xxx/
Morbid pathology
This is not a winning strategy, military or political. It is not even a failed strategy. It is the morbid pathology of a cult.
Which explains a flood of complaints over the initial days of Trump’s war on Iran from US soldiers about their commanders. There have been at least 110 so far, according to reporting by Jonathan Larsen here on Substack.
In one to the Military Religious Freedom Foundation (MRFF), a non combat-unit commander told non-commissioned officers that Trump was “anointed by Jesus to light the signal fire in Iran to cause Armageddon and mark his return to Earth”.
The Department of War under Hegseth, an evangelical Christian who believes the West is on a “crusade” against Islam, appears to be riding roughshod over First Amendment rules against proselytizing within the armed forces.
The theocratisation of US armed forces is not new. George W Bush spoke in terms of a “crusade” against terror nearly a quarter of a century ago. But the process appears to have reached a point now that the top ranks of the US chain of command are deeply imbued with an evangelical fervour for war in which Israel plays a central part.
Mikey Weinstein, the president of MRFF and an Air Force veteran who served in Ronald Reagan’s White House, told Larsen his group had been “inundated” with soldiers reporting the “euphoria of their commanders and command chains as to how this new ‘biblically-sanctioned’ war is clearly the undeniable sign of the expeditious approach of the fundamentalist Christian ‘End Times’.”
In “End Times” beliefs, based on the Book of Revelations, a terrible battle between good and evil takes place at Armageddon – a site in present-day northern Israel – which leads to the Messiah’s return to Earth and a Great Rapture in which believing Christians rise up to be with God.
Weinstein added: “Many of their commanders are especially delighted with how graphic this battle will be, zeroing in on how bloody all of this must become in order to fulfill and be in 100% accordance with fundamentalist Christian end-of-the-world eschatology.”
The word of God
Central to these beliefs is the gathering of Jews, as God’s Chosen People, into the Land of Israel – a much larger area than that covered by the modern state of Israel.
For Christian fundamentalists such as Hegseth and a growing number of US commanders, Israel is the catalyst for the End Times.
For very obvious reasons, Israel has been nuturing its ties with the huge numbers of Christian fundamentalists in the US. They are politically active – their vote secured the presidency for Trump – and they treat Israel as a critically important domestic issue rather than a foreign policy matter.
They are eager for Israel to seize wide swathes of the Middle East, and largely indifferent about what that entails for the Palestinians or the other peoples of the region.
This all neatly dovetails with the ideology espoused by Netanyahu and the Israeli military command, which years ago was taken over by the same religious-extremist zealots who lead the violent settler movement that systematically attacks Palestinians in the West Bank and steals their land.
As the Israeli military launched its genocide in Gaza, Netanyahu urged soldiers on by telling them they were fighting the nation of Amalek – the enemy of the ancient Israelites.
In the Bible, God commanded King Saul to carry out the total annihilation of the Amalekites, putting to death every single man, woman, child and infant, as well as all livestock.
As can be seen in the erasure of Gaza, Israeli soldiers accepted their mission quite literally. After all, they were not just carrying out Netanyahu’s orders, but an order from God.
‘Clash of civilisations’
Netanyahu has not relied solely on the sacralisation of indiscriminate warfare by his own and the US army. He has also cultivated a wider, racist, anti-Muslim mood in the US and Europe to smooth Israel’s path as it levels large parts of the Middle East.
He has vigorourly promoted the idea of a “clash of civilisations”, the idea that a “Judeo-Christian West” is engaged in a permanent, joint war against the supposed barbarism of the Islamic world.
The synergy between a US military in thrall to Christian fundamentalism and an Israeli military in thrall to a biblically inspired Jewish supremacism is all too clearly on show now in Iran.
This combined military juggernaut has no interest in safeguarding human rights.
It recognises no distinction between civilian and military targets.
It prioritises its own soldiers’ safety – as enforcers of God’s providence – over the civilians those soldiers are attacking.
And it believes, in crushing the life out of the people of Iran, it is advancing divine will.
This is the true face of the war machine that upholds “western civilisation”. These are the real values the West is fighting for in Iran. The rest is a smokescreen.
In Iran heeft de ziekelijke militaire cultus van Israël de VS nu volledig in zijn greep.
Jonathan Cook • Donderdag 5 maart 2026 • 2600 woorden
In deze catastrofale oorlog, die Iran zelf heeft uitgekozen, voert Teheran een achterhoedegevecht om de geopolitieke stabiliteit te herstellen. Als Iran verliest, weet alleen God waar Israël en de VS de wereld dan naartoe zullen slepen.
De erkenning deze week door de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, die werd herhaald door Mike Johnson , de voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, dat Israël Washington dwong tot een aanval op Iran, heeft terecht tot consternatie geleid.
Rubio blies nieuw leven in een argument dat normaal gesproken als een antisemitisch cliché zou worden beschouwd, door te stellen dat de regering-Trump geen andere keuze had dan Iran aan te vallen, omdat Israël anders sowieso een aanval zou hebben gelanceerd, waardoor Amerikaanse soldaten aan represailles zouden zijn blootgesteld.
Rubio verklaarde: "De president heeft een zeer verstandige beslissing genomen: we wisten dat er een Israëlische actie zou komen, we wisten dat dit een aanval op Amerikaanse troepen zou uitlokken, en we wisten dat als we hen niet preventief zouden aanvallen voordat ze die aanvallen lanceerden, we hogere verliezen zouden lijden."
https://twitter.com/xxx/status/2028576202420535469
Rubio gebruikte de term 'preventief' op een zeer onregelmatige en misleidende manier.
In het internationaal recht is agressie een illegale toepassing van geweld – de “ernstigste internationale misdaad”, volgens de beginselen die in 1950 door het Neurenbergse oorlogstribunaal zijn vastgesteld. Er is echter een mogelijke verzachtende omstandigheid als de aanvallende staat kan aantonen dat hij preventief handelde: dat wil zeggen, dat hij handelde om een plausibele, onmiddellijke en ernstige dreiging van een aanval te voorkomen.
Rubio suggereerde echter niet dat de VS "preventief" hadden gehandeld tegen een dreiging van Iran. Hij bedoelde dat Washington preventief had gehandeld om te voorkomen dat bondgenoot Israël een reeks militaire gebeurtenissen in gang zou zetten die zouden leiden tot gewonde Amerikaanse soldaten.
Als de regering-Trump in deze omstandigheden werkelijk preventief had gehandeld, had de VS Israël moeten aanvallen, niet Iran.
Papieren tijger
Maar Rubio's opmerking riep een verdere vraag op: waarom heeft Washington Israël niet gewoon verteld dat het verboden was om zonder Amerikaanse goedkeuring een oorlog tegen Iran te beginnen?
Israël zou immers niet in staat zijn om Iran aan te vallen zonder de cruciale steun van de VS.
Israël is afhankelijk geweest van de hulp van Amerikaanse militaire bases verspreid over de regio, evenals van de Arabische staten die deze bases huisvesten.
De aanval zou volstrekt ondenkbaar zijn geweest zonder de steun van een enorme vloot Amerikaanse oorlogsschepen die door Trump naar de regio waren gestuurd.
Israël kan Iraanse vergeldingsaanvallen alleen weerstaan omdat het een zekere mate van bescherming geniet dankzij raketafweersystemen die door de VS worden geleverd en gefinancierd.
En alsof dat nog niet genoeg is, is Israël alleen maar een regionale hegemonie omdat het enorme subsidies van de VS ontvangt – ter waarde van vele miljarden dollars per jaar – om het in stand te houden als een van de sterkste legers ter wereld.
Met andere woorden, Israël zou het onmogelijk hebben gevonden om in zijn eentje oorlog te voeren tegen Iran. Zonder de VS is het een papieren tijger.
Rubio's opmerking suggereerde een van twee mogelijkheden: ofwel dat de VS, met het sterkste leger in de wereldgeschiedenis, onder de duim zit van de kleine staat Israël; ofwel dat Trump zijn eigen leger, het sterkste ooit, ondergeschikt heeft gemaakt aan Israël.
Hoe het ook zij, het is moeilijk te rijmen met Trumps herhaalde bewering dat hij Amerika op de eerste plaats zet.
Dit punt is zo overduidelijk dat het vermoedelijk de reden is waarom Rubio de volgende dag zijn opmerkingen moest terugnemen . Ondertussen suggereerde Trump haastig dat hij Israël had gedwongen Iran aan te vallen, en niet andersom.
https://twitter.com/xxx/status/2028891527074783490
Geopolitieke waanzin
De meest waarschijnlijke waarheid is niet dat Israël Trump onder druk zette. Het is eerder dat hij zich liet verleiden door de valse bewering van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu dat een aanval op Iran een fluitje van een cent zou zijn – als ze maar zouden toeslaan op een moment dat ze er zeker van konden zijn dat ze de Iraanse opperleider Ali Khamenei zouden doden.
Trump werd doen geloven dat een dergelijke onthoofdingsaanval een herhaling zou zijn van zijn "succes" in Venezuela, toen hij president Nicolás Maduro uit Caracas ontvoerde om hem in New York voor de rechter te brengen.
In Venezuela was de flagrante schending van het internationaal recht door de VS bedoeld als een aanval waarbij een geladen geweer op het hoofd van Maduro's opvolger, Delcy Rodriguez, werd gericht. Doe wat we zeggen, anders krijgt de nieuwe president het van beide kanten te verduren.
Netanyahu wist precies hoe hij Trump, die nog steeds in de ban was van de giftige dampen van deze wetsovertredende onderneming, ervan moest overtuigen dat hij dit kunstje in Iran kon herhalen. De opvolger van de ayatollah zou eveneens als kneedbaar klei in zijn handen zijn.
Daarom voert Teheran in deze catastrofale oorlog, die door de VS en Israël zelf is uitgekozen, een achterhoedegevecht om een beetje geopolitieke stabiliteit te herstellen. Als Iran verliest, of als de VS erin slaagt zonder een hoge prijs te betalen, weet alleen God waar Israël en Washington de wereld dan naartoe zullen slepen.
Het lot van de wereld ligt, in feite, in de handen van Teheran.
Wat de gezamenlijke aanval op Iran het duidelijkst aantoont, is hoezeer Netanyahu er de afgelopen 25 jaar in is geslaagd Washington en het Pentagon te "Israëliseren".
De VS hebben altijd illegale agressieoorlogen gevoerd. Het land is altijd meer een gangster geweest dan een wereldpolitieman. Maar het feit dat Washington werd bestuurd door meedogenloze criminelen, betekende niet dat het niet in staat was om nóg waanzinniger, nóg psychopathischer te worden.
Dat is waar Netanyahu aan heeft gewerkt. En Trump geeft nu de vrije hand aan de 'Israëlisering' van de VS. De aanwijzingen zijn overal te vinden.
Op woensdag liet minister van Oorlog Pete Hegseth – de traditionele titel "minister van Defensie" klonk blijkbaar te braaf en wetsgetrouw – elke schijn vallen dat hij de goede man was.
Hij hield vol dat de Amerikaanse troepen "zonder genade" optraden en dat het Iraanse regime "ten dode is opgeschreven". De VS zouden "de hele dag door dood en verderf zaaien ".
De dag ervoor had hij het plan van aanpak uiteengezet: "Geen onzinnige regels voor oorlogsvoering, geen moeras van natievorming, geen democratieopbouwende oefening, geen politiek correcte oorlogen."
https://twitter.com/xxx/status/2028459380132446599
Dit is niet de traditionele retoriek van Amerikaanse regeringen die de superieure waarden van het Westen willen etaleren, of beweren een beschavingsmissie voor de rest van de wereld te hebben.
Dit is de retoriek van koloniale arrogantie, van hetzelfde militaire middeleeuwse gedachtegoed dat al lange tijd door Israëlische leiders wordt aangehangen.
Hegseth klonk verdacht veel als generaal Moshe Dayan, de Israëlische minister van Defensie in de jaren zestig. Hij formuleerde immers de beroemde militaire doctrine van Israël: "Israël moet als een dolle hond zijn, te gevaarlijk om je mee te bemoeien."
'Dolle honden'-tactieken
Vóór de aanval hadden de VS jarenlang geprobeerd de Iraanse bevolking door middel van honger tot een opstand te dwingen, net zoals Israël de bevolking van Gaza zo'n zestien jaar lang had geblokkeerd en uitgehongerd in de veronderstelling dat ze daardoor aangemoedigd zouden worden om Hamas omver te werpen.
De strategie faalde in beide gevallen. Waarom? Omdat ze het meest fundamentele feit negeerde: dat de mensen die worden mishandeld menselijke wezens zijn, die altijd vrijheid en waardigheid zullen verkiezen boven vernedering en onderwerping.
Nu de VS halsoverkop een vernederende uitputtingsslag met Iran tegemoet worden geleid, slaan ze als een "dolle hond" om zich heen – net zoals Israël deed in Gaza nadat het vernederd werd door de ontsnapping van Hamas uit het concentratiekamp dat Israël daar voor Palestijnen had opgericht.
Hegseths uitspraak "geen regels voor het gebruik van geweld" betekent dat de VS nu openlijk erkent dat heel Iran, net als Gaza, een vrij schietgebied is geworden.
Dat verklaart waarom een van de eerste doelwitten van de Amerikaanse en Israëlische aanvallen een basisschool was, waar meer dan 170 mensen om het leven kwamen , de meesten van hen kinderen onder de 12 jaar.
Volgens berichten, zelfs in de rechtse krant The Telegraph, hebben de aanvallen van de VS en Israël al een " apocalyps " in Teheran veroorzaakt. Essentiële civiele infrastructuur, zoals ziekenhuizen, scholen en politiebureaus, wordt doelwit. Woonwijken worden massaal gebombardeerd en de voorraden voedsel en medicijnen raken snel op.
Rubio heeft gezworen dat er nog veel ergere dingen te wachten staan.
De VS zijn kennelijk in de ban geraakt van de verdorven logica van de Dahiya-doctrine, die Israël ontwikkelde tijdens zijn herhaalde aanvallen op Libanon en verder verfijnde gedurende tweeënhalf jaar in Gaza.
Smeulende ruïne
De Dahiya-doctrine gaat veel verder dan alleen het idee van asymmetrische oorlogvoering, inherent aan aanvallen door een sterkere partij op een zwakkere partij.
Volgens deze doctrine zijn burgerslachtoffers niet langer onfortuinlijke "nevenschade" van aanvallen op militaire doelen. De burgerbevolking wordt nu beschouwd als een even legitiem doelwit als militaire infrastructuur.
Voor Israël is de Dahiya-doctrine voortgekomen uit de erkenning dat er geen zinvolle oorlogsdoelen waren die Israël kon bereiken in zijn gevechten tegen de Palestijnen waarover het heerste, noch tegen het verzet van Hezbollah in Libanon.
Israël nam geen genoegen met het simpelweg pacificeren van de Palestijnen. Het wist dat ze niet voor onbepaalde tijd gepacificeerd konden worden, aangezien het geen intentie had om ooit tot een politieke oplossing met hen te komen. De veelbesproken tweestatenoplossing was puur voor Westers gewin; het had nooit enige noemenswaardige steun in Israël.
Israël wilde veeleer met overweldigend en willekeurig geweld de Palestijnen angst aanjagen en hen ertoe aanzetten zichzelf etnisch te zuiveren uit de regio, zoals gedeeltelijk al was gebeurd in 1948.
Ook in Libanon, waar de Dahiya-doctrine voor het eerst werd ontwikkeld, was het doel niet om via een machtsvertoon tot een politieke overeenkomst met Hezbollah te komen. Hezbollah had duidelijk gemaakt dat het zich er nooit bij zou neerleggen dat de Palestijnen uit hun thuisland zouden worden verdreven.
Het doel was om Libanon zoveel pijn te bezorgen dat andere religieuze groeperingen zich tegen Hezbollah zouden keren en het land in een langdurige burgeroorlog zouden storten, waardoor Israël vrij spel zou krijgen om de Palestijnen te verdrijven – en nu zelfs te vermoorden.
Volgens de Dahiya-doctrine erkende Israël impliciet dat het niet alleen tegen militanten vocht, maar tegen de bredere samenleving waaruit die militanten voortkwamen. Het moest accepteren dat er geen overwinning, geen overgave mogelijk was in traditionele militaire termen. Wat het dus moest doen, was een smeulende ruïne achterlaten.
Israël heeft keer op keer massaal geweld gebruikt tegen civiele infrastructuur en woongebieden om de wil van een samenleving te breken – om haar terug te drijven naar "het stenen tijdperk" , om de terminologie van Israëlische generaals te gebruiken – zodat de bevolking haar energie zou besteden aan overleven in plaats van verzet.
Dit is wat Hegseth en Rubio nu verklaren als de oorlogsdoelen van Washington in Iran. Een moedwillige, barbaarse demonstratie van massavernietiging zonder ander doel dan de demonstratie zelf.
https://twitter.com/xxx/status/2024549749345382551
Pathologie
Dit is geen winnende strategie, militair noch politiek. Het is zelfs geen mislukte strategie. Het is de ziekelijke pathologie van een sekte.
Dat verklaart de stortvloed aan klachten van Amerikaanse soldaten over hun commandanten in de eerste dagen van Trumps oorlog tegen Iran. Volgens berichtgeving van Jonathan Larsen hier op Substack zijn er tot nu toe minstens 110 klachten binnengekomen.
In een brief aan de Military Religious Freedom Foundation (MRFF) vertelde een commandant van een niet-gevechtseenheid aan onderofficieren dat Trump "door Jezus was gezalfd om het signaalvuur in Iran aan te steken, Armageddon te veroorzaken en zijn terugkeer naar de aarde te markeren".
Het ministerie van Oorlog onder Hegseth, een evangelische christen die gelooft dat het Westen een "kruistocht" tegen de islam voert, lijkt de regels van het Eerste Amendement tegen bekering binnen de strijdkrachten met voeten te treden.
De theocratisering van de Amerikaanse strijdkrachten is niet nieuw. George W. Bush sprak bijna een kwart eeuw geleden al over een "kruistocht" tegen terrorisme. Maar het proces lijkt nu een punt te hebben bereikt waarop de hoogste rangen van de Amerikaanse commandostructuur doordrenkt zijn met een evangelische ijver voor oorlog, waarin Israël een centrale rol speelt.
Mikey Weinstein, de voorzitter van MRFF en een veteraan van de luchtmacht die in het Witte Huis van Ronald Reagan diende, vertelde Larsen dat zijn groep "overspoeld" was met berichten van soldaten over de "euforie van hun commandanten en commandostructuren over hoe deze nieuwe 'bijbels goedgekeurde' oorlog duidelijk het onmiskenbare teken is van de spoedige nadering van de fundamentalistische christelijke 'Eindtijd'."
Volgens de 'eindtijd'-leer, gebaseerd op het boek Openbaring, vindt er een verschrikkelijke strijd tussen goed en kwaad plaats in Armageddon – een plaats in het huidige noorden van Israël – die leidt tot de terugkeer van de Messias naar de aarde en een Grote Opname waarbij gelovige christenen opstaan om bij God te zijn.
Weinstein voegde eraan toe: "Veel van hun commandanten zijn bijzonder verheugd over hoe expliciet deze strijd zal zijn, en focussen zich op hoe bloederig dit alles moet worden om volledig te voldoen aan de fundamentalistische christelijke eschatologie van het einde der tijden."
Het woord van God
Centraal in deze overtuigingen staat de samenkomst van Joden, als Gods uitverkoren volk, in het Land van Israël – een veel groter gebied dan dat van de moderne staat Israël.
Voor christelijke fundamentalisten zoals Hegseth en een groeiend aantal Amerikaanse commandanten is Israël de katalysator voor het einde der tijden.
Israël heeft, om zeer voor de hand liggende redenen, de banden met het grote aantal christelijke fundamentalisten in de VS aangescherpt. Zij zijn politiek actief – hun stem bezorgde Trump het presidentschap – en zij beschouwen Israël als een cruciaal binnenlands vraagstuk in plaats van een buitenlandse beleidskwestie.
Ze willen graag dat Israël grote delen van het Midden-Oosten verovert, en staan grotendeels onverschillig tegenover de gevolgen daarvan voor de Palestijnen of de andere volkeren in de regio.
Dit alles sluit naadloos aan op de ideologie die Netanyahu en het Israëlische militaire commando aanhangen, dat jaren geleden werd overgenomen door dezelfde religieus-extremistische fanatici die de gewelddadige kolonistenbeweging leiden die Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever systematisch aanvalt en hun land steelt.
Terwijl het Israëlische leger zijn genocide in Gaza ontketende, spoorde Netanyahu de soldaten aan door te zeggen dat ze vochten tegen het volk van Amalek – de vijand van de oude Israëlieten.
In de Bijbel gaf God koning Saul de opdracht om de Amalekieten volledig uit te roeien en ieder individu, man, vrouw, kind en zuigeling, evenals al het vee, te doden.
Zoals blijkt uit de vernietiging van Gaza, namen de Israëlische soldaten hun missie letterlijk. Ze voerden immers niet alleen de bevelen van Netanyahu uit, maar een bevel van God.
'Botsing der beschavingen'
Netanyahu heeft niet alleen vertrouwd op de verheerlijking van willekeurige oorlogvoering door zijn eigen leger en het Amerikaanse leger. Hij heeft ook een bredere, racistische en anti-islamitische stemming in de VS en Europa aangewakkerd om Israëls pad te effenen terwijl het grote delen van het Midden-Oosten met de grond gelijkmaakt.
Hij heeft met grote overtuiging het idee van een "botsing der beschavingen" gepromoot, het idee dat een "Joods-christelijk Westen" verwikkeld is in een permanente, gezamenlijke oorlog tegen de vermeende barbaarsheid van de islamitische wereld.
De synergie tussen een Amerikaans leger dat in de ban is van het christelijk fundamentalisme en een Israëlisch leger dat in de ban is van een op de Bijbel gebaseerd joods superioriteitsdenken, is nu maar al te duidelijk zichtbaar in Iran.
Deze gecombineerde militaire macht heeft geen enkele belangstelling voor de bescherming van mensenrechten.
Het maakt geen onderscheid tussen civiele en militaire doelen.
Het land geeft prioriteit aan de veiligheid van zijn eigen soldaten – als handhavers van Gods voorzienigheid – boven die van de burgers die door die soldaten worden aangevallen.
En het is ervan overtuigd dat het, door het leven uit het Iraanse volk te persen, de goddelijke wil volbrengt.
Dit is het ware gezicht van de oorlogsmachine die de 'westerse beschaving' in stand houdt. Dit zijn de werkelijke waarden waar het Westen in Iran voor vecht. De rest is slechts een rookgordijn
Geen opmerkingen:
Een reactie posten