Zoeken in deze blog 🔎🔎

vrijdag 31 oktober 2025

"Wij spreken niet om wat te zeggen, maar om een bepaald effect te bereiken."

 


Als deze bejaarde "Luis in de pels van  extreemlinks" is dan is het heel slecht gesteld met extreem rechts, want Peter Siebelt is een charlatan, een zielige man, die nooit met een onthulling is gekomen. Hij raaskalt maar wat.

In 2009 schreef ik over deze door Wierd Duk zo bewonderde con man Siebelt enkele artikelen:

Peter Siebelt, die het zichzelf aanprijst als: "onderzoeksjournalist en internationaal deskundige op het gebied van politiek activisme en terrorisme." Dat is allemaal niet gering. Wat schrijft deze "deskundige onderzoeksjournalist":

"Stan van Houcke doet er goed aan om zich ergens in een hoekje te gaan schamen. Er liggen namelijk nogal wat lijken in zijn kast uit de tijd van Radio Stad of de RaRa periode. Een klein vraagje aan Stan. Hoe zat dat ook al weer met het verblijf van jou en je maten in dat buitenhuis van de pa en ma van Heikelien Verrijn Stuart in Belgie omstreeks de Makro brand in Nuth? Geplaatst door: Peter Siebelt | 9 december 2009 om 16:01"

Nuth? Ja Nuth, dat ligt ergens in Limburg, ongeveer een uur rijden van het 'buitenhuis' dat wij destijds hadden nabij het Belgische Sint Martens Voeren. Siebelt suggereert nu dat ik, de journalist, betrokken was bij de Makro brand in Nuth. Waarom helemaal in Nuth? De eerste Makro brand was in Duivendrecht, een kwartiertje van mijn huis in Amsterdam. Qua afstand zou ik dus veel meer in aanmerking moeten komen voor de brand in Duivendrecht, trouwens net als meer dan 700.000 andere Amsterdammers en dan tel ik al het verdachte tuig uit Loosdrecht niet eens mee. Maar goed, Nuth dus. Ik citeer even onze "onderzoeksjournalist en internationaal deskundige op het gebied van politiek activisme en terrorisme" Siebelt: "Een klein vraagje aan Stan. Hoe zat dat ook al weer met het verblijf van jou en je maten in dat buitenhuis van de pa en ma van Heikelien Verrijn Stuart in België omstreeks de Makro brand in Nuth?"

'Wel Peter Siebelt, ouwe reus, het grote antwoord van mij als professionele onderzoeksjournalist op jouw kleine vraag als amateur is deze: als je werkelijk een onderzoeksjournalist was geweest dan had je binnen een kwartier via het kadaster kunnen weten dat het 'buitenhuis' in Sint Martens Voeren nooit in bezit is geweest van 'pa en ma.' Dat is dus geen best begin. Als je dus niet eens in staat bent zo'n simpel feit te checken, hoe moet dat dan met die suggestie van je dat ik een misdadiger ben. Een bezoekje aan het kadaster net over de grens met België moet toch niet te veel zijn voor een 'onderzoeksjournalist en internationaal deskundige op het gebied van politiek activisme en terrorisme,' ofwel soms, Siebelt? Is België al te ver? Jouw probleem is dat je te lui bent om te onderzoeken en dat je bovendien geen goede en betrouwbare contacten hebt binnen de diverse inlichtingendiensten, anders had je beter geweten. Denk je nu werkelijk, malle man, dat als de politie of justitie ook maar het geringste vermoeden hadden gehad dat een Nederlandse journalist betrokken was geweest bij brandstichtingen zijn gangen niet uitgebreid zouden zijn gecontroleerd, en ze dan niets, werkelijk niets gevonden zouden hebben? in elk geval iets waardoor jij gerechtvaardigd zou zijn te suggereren dat ik erbij betrokken was? Het feit dat je alleen maar durft te suggereren tekent je lafheid. Bij gebrek aan feiten durf je niet te stellen dat ik hierbij betrokken was. Je kijkt wel uit. Peter Siebelt, je bent nu een bejaarde, wordt volwassen, de grote mensenwereld zit anders in elkaar dan de voorstelling ervan in jouw hyperventilerende brein. Kuifje is een stripfiguur Siebelt, hij heeft nooit echt bestaan. Ik heb eens gekeken naar wie je bent, lees met me mee:

"Siebelt startte in 1976 met een eigen beveiligingsbedrijf; Siebelt Beveiliging BV. Hij adviseerde bedrijven bij bedrijfsbezettingen en dreigende stakingen. Ook bood hij risico-analyses aan met betrekking tot investeringen in landen als Israël en Zuid-Afrika. Hiervoor richtte hij het bedrijf Algemene Beveiligings Consultants BV (ABC) op. In 1994 onthulde het onderzoeksbureau Jansen & Janssen dat Siebelt informatie verzamelde door bij tientallen organisaties, waaronder Parlementariërs tegen Apartheid en Pax Christi, oud papier op te halen en dit vervolgens op voor hem mogelijk interessante gegevens door te spitten. Hij deed dit in opdracht van bedrijven, maar bewaarde de gegevens ook in een eigen archief. Na de onthulling kon Siebelt deze werkwijze niet meer voortzetten… Conclusies uit het werk van Siebelt zijn nooit door ander onderzoek gereproduceerd of bevestigd."

En dit:

'Nog wel populair bij de LPF achterban is complotdenker Peter Siebelt (1946) uit Loosdrecht. Op zich lijkt het verbazend dat hij zijn handtekening voor Wilders zet, maar de laatste jaren is Siebelt steeds meer aan het verschuiven van observant naar deelnemer. Was hij voorheen meer een man achter de schermen die vermeende samenzweringen in linkse kring signaleerde, tegenwoordig verbindt hij zich meer en meer aan rechtse initiatieven. Zo is hij bijvoorbeeld bestuurslid van het Comité Overleg Zuid-Afrika (COZA) geworden. Het COZA was jarenlang een van de pro-apartheidorganisaties in Nederland en werd geleid door Siebelts vriend Kees Knibbe. Verder is Siebelt regelmatig spreker op LPF-bijeenkomsten en is hij medewerker van het LPF-jongerenblad "het Vrije Woord." Op allerlei extreemrechtse tot fascistische internetsites worden artikelen van Peter Siebelt gepubliceerd, kennelijk zonder dat hij hier bezwaar tegen maakt. Vooral zijn artikelen tegen linkse politici en activisten doen het daar goed.'

En dit: "Anti-Croatian Activities of International Non-Governmental Organizations

by Stjepan Peric Vjesnik, Zagreb, Croatia, May 17, 1996. Peter Siebelt (50), has no known occupation. In his office in his house near a lake south of Amsterdam surrounded by high walls with sharp points and watchdogs to keep uninvited guests away, Siebelt keeps the most advanced computer systems. He makes phone calls all around the world, but nobody calls him."

"Dat ziet er allemaal niet betrouwbaar uit, Siebelt. Ik vrees dat je een poseur bent, iemand die het vak niet beheerst. Jij gaat met teveel kapsones te werk. Journalistiek is een moeilijk vak. Begin er maar niet aan, jongen. Het is geen vrijplaats voor rancune en ressentimenten van mensen die mislukt zijn. Zoals ik al eerder schreef: "Waar het in wezen omgaat is dat Kees Broer in dezelfde modderpoel van ressentimenten en rancune roert als al die andere reactionairen die de voedingsbodem scheppen van iets dat niet consequentieloos zal blijven. Het is daarbij tevens opmerkelijk dat al dit soort mensen zelf nooit de gevolgen van terreur van nabij hebben meegemaakt."

En voor degenen van goede wil: uiteindelijk worden fatsoenlijke mensen altijd door dit slag mensen vernietigd. Poseurs, mensen zonder eigen identiteit die zichzelf door de ogen van anderen zien, weten van geen ophouden. Ze kunnen niet anders. Ze zijn onverzadigbaar. Hoewel ze in uiteenlopende gradaties en soorten voorkomen hebben ze één ding gemeen: na verloop van tijd gaan ze in hun eigen geconstrueerde waarheid geloven. Als vanzelf valt de poseur terug op een pose. Z'n woorden zijn een schreeuw om aandacht. Hij wil behagen om bewonderd te worden. De opinie an sich interesseert hem niet, alleen het effect dat ze teweegbrengt. En omdat in een massamaatschappij gedachten niet de ultieme impact opleveren, zet hij sentimenten in: het simplistische vooroordeel tegen het complexe oordeel, de impuls tegen de bezinning, de verholen suggestie tegen de beargumenteerde gedachte. Het is de strijdmethode van de fascist, zoals destijds aldus verwoordt door Joseph Goebbels. Hij zei het zo: "Wij spreken niet om wat te zeggen, maar om een bepaald effect te bereiken."

De poseur als Siebelt en Duk speelt in op existentiële angsten, het gefluisterde woord is zijn wapen. Niets kan hij waarmaken, maar dat hoeft ook niet, hij moet het niet hebben van feiten maar van angsten die hij kan bespelen. Kijk uit voor ze. De poseur wacht op het juiste moment. Zijn tijd breekt aan wanneer de chaos en de angst het grootst zijn, als vanzelf komt hij dan bovendrijven. Kenmerkend aan hem is dat hij geen mededogen kent. Zelfs wanneer de tegenstander bloedend op de grond ligt, zal hij met zijn laarzen het gezicht van zijn slachtoffer tot moes trappen. Ik ken dat soort mensen. Ik heb ze overal ter wereld zien opereren.

En er is misschien nog wel iets ergers, iets dat fatsoenlijke mensen nog meer bedreigt. De Hongaarse auteur Imre Kertesz schrijft daarover in zijn essaybundel De verbannen taal:

"Als je in de kooi van wilde beesten wordt gegooid, moet je op beestachtige wijze vechten. De lage denkwijze waartegen je protesteert leidt ertoe dat je je zelf ook lage gedachten over jezelf krijgt, en uiteindelijk niet meer 'jezelf denkt' maar iemand anders; dit proces misvormt je persoonlijkheid. De meest pijnlijke verdediging van zo'n misvormde persoonlijkheid is welbekend: het moment waarop hij uiteindelijk zijn eigen menselijkheid probeert aan te tonen tegenover de onmenselijke ideologen. En ook daar zit iets meelijwekkends in, ze willen hem immers juist van zijn menszijn beroven."

Kertesz kan het weten, als jood overleefde hij Auschwitz. Het gaat om de angsten, de instincten, de driften, die de poseur probeert te mobiliseren. En het was Abel Herzberg die na Bergen-Belsen te hebben overleefd erop wees hoe de gewone moderne massamens gedreven wordt door instincten, toen hij  verklaarde:

"Deze nationaal-socialistische beweging was een verzet tegen de cultuur, was niet alleen een verzet tegen het jodendom. De tweede pijl was voor het christendom bestemd. Hitler heeft gezegd: 'De jood zit altijd in ons.' En de jood kan zeggen: 'De heiden zit altijd in ons.' Tenminste, onbewust. Er zitten elementen in ons waar we ons niet van bewust zijn. 'Das Unbehagen der Kultur' heeft Freud het genoemd. Waarom dat onbehagen bestaat? Omdat de mens zo nodig moet oorlogvoeren, omdat hij roven moet, omdat hij doodschieten moet. Daarom! Omdat hij de macht moet hebben. Dat is het verzet tegen de cultuur. Omdat hij de mensenliefde niet verdragen kan. Omdat hij haten moet. Omdat hij zijn macht moet uitleven. Omdat hij de eerste moet zijn. Omdat hij rijkdom wil hebben die een ander heeft en hij niet. Daarom. Cultuur is helemaal geen ideaal voor hem. Integendeel, dat is zijn vijand. En wat is er na de Duitse nederlaag gebeurd in bijvoorbeeld Argentinië? Wat is er Chili gebeurd? Wat is er in Vietnam gebeurd door de Amerikanen? En in andere landen? Wat gebeurt er nog? Waar is de cultuur? Wat betekent democratie anders dan dat cultuur tot gelding komen kan? En als je de democratie opheft dan kan dit niet meer. Dat is het. Democratie is niet alleen een kwestie van de meerderheid hebben om te kunnen regeren. Democratie wil zeggen dat je de cultuur te verdedigen hebt, dat je bepaalde beschavingsnormen in acht hebt te nemen. Als je die niet gebruiken kunt, waar blijf je dan?"

In Amor Fati schreef hij: "Menige politieke partij heeft op de leegte gespeculeerd en daarmee tijdelijk succes gehad… de mens, die geen overtuiging heeft, en die niet weet, wat hij wil, noch ook voldoende intelligentie bezit om zich een weten te verwerven en die eigenlijk alleen maar wil, dat hij niets behoeft te willen, en die de moed niet opbrengt om iets te begrijpen, die man, die bang is in het donker en bang in het licht, die de schemering lief heeft, waarin hij voort kan dobberen op het ondiepe, modderige slootwater van zijn gevoel (of van dat, wat hij zijn gevoel noemt en wat gemeenlijk niet veel meer is dan een zinnelijke prikkel), dat onvolgroeide kind, dat de angst van zijn jeugd nooit kwijt raakt, die stumper, die eigenlijk ‘doodgewone man,’ wat kan hij met zijn angstige, achterdochtige, schichtige en schuchtere ziel in het gewoel van de wereld anders doen dan zich te laten biologeren door de schijnwerpers van de altijd weer opkomende krachtpatserij, dan eens van keizers en dan weer van revolutionairen? Is hij slecht, die ‘doodgewone man’? Welnee. Is hij goed? Ook niet. Hij is geen van beide en beide tegelijk. Hij is een beetje wreed tegen een vlieg en sentimenteel tegen een muis. En nu hebben ze hem gezegd, dat hij sterk is en dat kracht is: ‘als je niet bang bent voor bloed’ en nu is hij niet bang. Dat wil zeggen, hij is vreselijk bang en juist daarom slaat hij er maar op los. Hij heeft angst voor zijn angst en dat noemt hij moed... Ik zeg: hoe komt het dat nog steeds een doodgewone soldaat zijn poten opheft, stijl de lucht in, met zijn allen, voorwaarts, mars! Hup, hup, hup! Wat is zo’n mens op dat moment. Denkt men dat er geen orde is? Natuurlijk is er een orde, en hoe! Zo iemand heeft alleen dat opgezogen wat hij van hoger hand krijgt. Hij denkt niet meer uit zichzelf. Het is hem te moeilijk, het bezwaart hem, hij begrijpt het niet. Hij heeft een vijand nodig die hij kan haten en daar leeft hij zich helemaal op uit. Dat is zijn leven, dat is de reden van zijn bestaan, dat is zijn ideaal. Zo was het en zo is het."

Dit voert ons als het ware onvermijdelijk naar de vraag: Wat is er fout gegaan in het leven van Wierd Duk. Zijn onverzadigbare haat tegen zijn linkse medemens leidde er volgens hemzelf toe dat hij geen stem heeft uitgebracht, omdat hij zijn tv-optreden op die dag belangrijker vond.  

Nazi Minister van Propaganda Joseph Goebbels  zei het zo: "Wij spreken niet om wat te zeggen, maar om een bepaald effect te bereiken."


Trump Has Tucker's BLOOD BOILING

“Israel is a master at torture: they severed my spine!”

The Fake Science of Economics | Curtis Yarvin x Peter McCormack Show

Pepe Escobar: "How ASEAN Keeps Its Centrality Between China & US"

 How ASEAN Keeps Its Centrality Between China & US

ASEAN is quite a delicate geopolitical entity: gracious, polite and consensual but at the same time, always privileging its “centrality”. The collective 11 Southeast Asians (East Timor is the new member) are very serious global players – with a GDP of $3.8 trillion, and constantly rising.

On a personal level, when I decided to move from the West to Asia, in 1994, I chose Southeast Asia: then, it was imperative to follow the Asian “tigers” – or flock of geese – with the Big Goose, China, flying right behind them.

Kishore Mahbubani, the former Singapore ambassador to the UN and dean of the Lee Kuan Yew School of Public Policy at the National University of Singapore, has been the paramount analyst of ASEAN over the years, including in his must-read The ASEAN Miracle. There was never a miracle: it was a matter of hard work and combined geopolitical/geoeconomic savvy.

As chair of ASEAN in 2025, Malaysian Prime Minister Anwar Ibrahim – one of the most capable diplomats on the planet – had a very tough job; to conduct a smooth, well balanced and productive summit in Kuala Lumpur projecting that notorious ASEAN unity while significantly advancing trade and cooperation within ASEAN and with external partners.

He did pull it off – riding the Trump tariff blitzkrieg with flying colors.

Predictably Western mainstream media had only one provincial, obsessive focus: Trump in Asia. The media circus could not be more predictable – but Anwar let it flow. Trump presided over the – shaky – deal between Thailand and Cambodia, officially known as the Kuala Lumpur Peace Accords; that calls for the demilitarisation of the extremely tense Thai-Cambodia border, expanding on a ceasefire reached in July – and brokered by Malaysia, not the US.

The decades-long border problem between these two ASEAN neighbors is virtually intractable: it focuses over different interpretations of colonial-era maps, and how and where to settle everything. Thailand does not recognise the jurisdiction of the International Court of Justice (ICJ). That’s Cambodia’s preference. Thailand wants a bilateral deal through a Joint Boundary Commission.

Cunning Ways to “Diversity” From China

Trump came and went, but the meat of the matter remains what’s cookin’ between ASEAN and China – the group’s number one trade partner: bilateral trade last year reached $771 billion.

Both China and ASEAN are key players in the Regional Comprehensive Economic Partnership (RCEP) – the top trading bloc on the planet, covering 30% of global GDP. Anwar hosted an RCEP summit the day before they signed an upgrade to their wide-ranging free trade agremment, with emphasis on digital and green economy.

It’s no wonder that for Beijing, ASEAN is a matter of supreme importance. The Trump tariff blitzkrieg was essentially directed at both.

Cut to the 28th ASEAN + 3 summit, part of the Kuala Lumpur proceedings. Chinese Premier Li Qiang was adamant on the need to strengthen the alignment of their development strategies, as cooperation between ASEAN, China, Japan and South Korea continues to deepen – in industrial and supply chains. Beijing once again stressed the need to “safeguard the multilateral trading system.”

Russia was also a key presence in Kuala Lumpur, as part of the East Asia summit. Deputy Prime Minister Alexey Overchuk emphasized Moscow’s growing partnership with ASEAN in nuclear technology, logistics and of course trade. It’s not by accident that in every forum in Russia, President Putin stresses that the fastest growing regions in the world right now are Africa and Southeast Asia. Hence ASEAN’s centrality in the Russian “pivot to Asia”.

In the Kuala Lumpur corridors, in bilateral and multilateral discussions, of course the main theme had to be the Trump tariff tantrum and its deeply disturbing effects on supply chains. But, as a Thai entrepreneur observed, it was also clear that small and medium-sized companies across ASEAN are starting to regroup.

The garment sector all across ASEAN was severely punished. Trump tariff blitzkrieg imposed 19% on nearly all of Malaysia’s exports to the US. That’s among the lowest rates in ASEAN – roughly the same with Thailand, Indonesia and Cambodia. Yet with Laos and Myanmar it was much worse: 40%. Add to it an American obsession with trans-shipment – as in the rerouting of made in China products via ASEAN, also to be mercilessly tariffed.

So one of the solutions for loads of manufacturers is to “diversify” from China. That’s a tricky proposition – very well explained in this analysis when it comes to booming Vietnam, which expects to grow by a whopping 10% next year.

Essentially, lots of Chinese and foreign companies significantly relocated to Vietnam even before the tariff tsunami. That’s predictable: Vietnam has a young, ultra-motivated, very well educated, hard-working workforce, and it’s close to China in connectivity corridors, culture, customs and also institutionally.

The numbers tell a fascinating story. China exports over $150 billion a year to Vietnam and imports $97 billion. That means that China’s capacity to absorb Made in Vietnam goods is now at over 82% of the US market, and imports from Vietnam keep growing. Vietnam won’t do anything to alienate China.

Moreover, China already has a nearly $60 billion trade surplus with Vietnam – and counting, while its labor costs remain lower than in the US, the EU and Japan. China’s exports to Vietnam are most of all high-quality, low-cost goods, many processed in Vietnam before being exported to the US and the EU.

So China’s supply chain is the absolute key factor when it comes to Vietnam’s trade surplus with both the US and the EU. The bottom line: for Hanoi, the Chinese market is way more essential than the US market.

All Aboard the Yuanization High-Speed Train

And that brings us to the fundamental theme discreetly but enthusiastically discussed in Kuala Lumpur – and beyond: the renewed drive for the Yuanization of Planet Earth.

Everyone – ASEAN +3, RCEP – is fully aware that the People’s Bank of China announced the full connection of its yuan digital cross-border settlement system to the ASEAN 11 plus 6 nations in West Asia, discreetly byapassing the US dollar.

Talk about strategic patience. In fact CIPS, the Chinese Cross-Border Interbank Payments System, may soon offer payment settlements to most of the Global South.

CIPS has already processed ¥52 trillion (roughly $7 trillion) in settlements overall, overtaking clumsy SWIFT in several ultra-strategic connectivity corridors. For example, 95% of Russia-China trade – and counting – is now settled in their own currencies.

Of course there are problems. The digital yuan may not be an all-around solution – yet – because there’s no liquidity. It is rarely available outside Hong Kong.

Yet a lot of players trying to escape the threats and tariff tantrum tsunamis will start to pay serious attention. Digital yuan settlements take a matter of only 7 to 8 seconds. Moreover, they allow for transaction tracking and automated enforcement of anti-money laundering laws. Compare it to archaic SWIFT – where delays of up to 5 days are practically the norm.

Last year, the volume of yuan settlements across six ASEAN nations, including Malaysia, Singapore and Thailand, reached 5.8 trillion yuan – 120% more than in 2021.

The digital yuan was key in New Silk Roads/Belt and Road Inititave (BRI) projects across ASEAN such as the China-Laos high-speed railway and the Jakarta-Bandung high-speed railway – combined with the Beidou navigation system and quantum communication technologies. That’s the Chinese Digital Silk Road in effect – with the digital yuan arguably working as the top strategic BRI tool.

So, in a nutshell, China is already creating a loop of yuan payments across Southeast Asia; and at the same time is officially rewiring its massive financial system to trade globally bypassing the US dollar. No wonder the Empire of Chaos has gone berserk.

(Republished from Sputnik by permission of author or representative)

Het Joodse Raadslid Naomi Italiaander en de Zionistische Terreur

Ik las in  het  Joodse propaganda-orgaan NIW dat " Het kersverse Amsterdamse gemeenteraadslid Naomi Italiaander," zowaar " J...