vrijdag 10 december 2021

Zionist Slaughter of Palestinian Children

2021 is deadliest year for Palestinian children since 2014

DEC 10, 2021

Israeli forces fire tear gas during clashes with Palestinian protesters following a demonstration against the expansion of settlements, near the village of Beit Dajan, east of Nablus in the occupied West Bank, on February 6, 2021. (Photo credit: Jaafar Ashtiyeh / AFP)

Ramallah, December 10, 2021—86 Palestinian children have been killed in the Occupied Palestinian Territory since January making 2021 the deadliest year on record for Palestinian children since 2014.

Israeli forces killed 76 Palestinian children, including 61 Palestinian children in the Gaza Strip and 15 Palestinian children in the West Bank, including East Jerusalem. Armed Israeli civilians killed two Palestinian children in the West Bank. Seven Palestinian children were killed by rockets misfired by Palestinian armed groups in the Gaza Strip, and one Palestinian child was killed by an unexploded ordinance, the origins of which could not be determined, according to documentation gathered by Defense for Children International - Palestine.

Israeli forces have shot and killed 17 Palestinian children with live ammunition this year, 15 in the West Bank, including East Jerusalem, and two in the Gaza Strip. At least nine Palestinian children were shot and killed in the context of demonstrations or confrontations with Israeli forces and did not present a direct threat to life or of serious injury when they were shot, according to investigations conducted by DCIP.

Armed Israeli civilians killed two Palestinian children in the occupied West Bank, including East Jerusalem. Most recently, 15-year-old Mohammad Nidal Younis Mousa succumbed to his wounds on December 6, hours after a private Israeli security guard shot him after he had allegedly committed a car-ramming attack at an Israeli military checkpoint near Tulkarem, according to information collected by DCIP.

Under international law, intentional lethal force is only justified in circumstances where a direct threat to life or of serious injury is present. However, investigations and evidence collected by DCIP regularly suggest that Israeli forces use lethal force against Palestinian children in circumstances that may amount to extrajudicial or wilful killings.

Israeli forces killed 76 Palestinian children and armed Israeli civilians killed 2 Palestinian children between January - December 10, making 2021 the deadliest year for Palestinian children since 2014.

Israeli forces killed 60 Palestinian children during Israel’s military assault on the Gaza Strip in May 2021, dubbed Operation Guardian of the Walls, according to documentation collected by DCIP. During the 11-day military assault, Israeli forces killed Palestinian children using tank-fired shells, live ammunition, and missiles dropped from weaponized drones and U.S.-sourced warplanes and Apache helicopters.

Six children killed on May 10, the first day of hostilities, in Beit Hanoun in the northern Gaza Strip were killed by an Israeli airstrike, according to DCIP’s investigation. At the time of the attack, DCIP had not yet determined the party responsible for the killings. Those killed in the Israeli airstrike included Rahaf Mohammad Attalla al-Masri, 10, and her cousin Yazan Sultan Mohammad al-Masri, 2; brothers Marwan Yousef Attalla al-Masri, 6, and Ibrahim Yousef Attalla al-Masri, 11; as well as Hussein Muneer Hussein Hamad, 11, and 16-year-old Ibrahim Abdullah Mohammad Hassanain, according to information collected by DCIP. Ten children were injured in the same airstrike.

“Israeli warplanes and weaponized drones bombarded densely populated civilian areas killing Palestinian children sleeping in their beds, playing in their neighborhoods, shopping at stores near their homes, and celebrating Eid Al-Fitr with their families,” said Ayed Abu Eqtaish, accountability program director at DCIP. “The international community’s lack of political will to hold Israeli officials accountable guarantees that Israeli soldiers will continue to unlawfully kill Palestinian children with impunity.”

International humanitarian law prohibits indiscriminate and disproportionate attacks and requires all parties to an armed conflict to distinguish between military targets, civilians, and civilian objects. Israel as the occupying power in the Occupied Palestinian Territory, including the Gaza Strip, is required to protect the Palestinian civilian population from violence.

DCIP investigations determined that seven Palestinian children were killed by rockets fired by Palestinian armed groups within the Gaza Strip during the 11-day escalation of violence in May. While a number of incidents remained unclear after our initial investigations in May, we have continued to gather information and evidence to determine the responsible party.

Mustafa Mohammad Mahmoud Obaid, 16, and five-year-old Baraa Wisam Ahmad al-Gharabli were killed on May 10 by an unguided rocket fired by a Palestinian armed group that fell short.

Hamza Mahmoud Yassin Ali, 12, was likey killed by shrapnel from a rocket fired by a Palestinian armed group in Gaza City’s Shuja’iyya neighborhood. Hamza was struck by shrapnel on May 11 and died the following day, according to documentation collected by DCIP. Based on initial information, DCIP originally reported that Hamza was killed by an Israeli strike.

Yahya Mazen Shehada Khalifa, 13, and Mahmoud Hamed Hasan Tolbeh, 12, were likely killed by shrapnel from unguided rockets fired by Palestinian armed groups on May 12. DCIP’s initial investigation and reporting attributed the boys’ killings to an Israeli airstrike. A subsequent investigation by DCIP indicated that the boys were likely killed by shrapnel from two Palestinian-launched unguided rockets that had collided in the sky above Gaza City’s Shaafout neighborhood.

Six-year-old Butheina Mahmoud Issa Obaid was most likely killed by shrapnel from an unguided rocket fired by Palestinian armed groups, according to documentation collected by DCIP. She was playing outside her home in Jabalia when she was struck in the head with shrapnel on May 14. DCIP was unable to determine the cause of her death based on the initial information collected.

Nagham Iyad Abdulfattah Salha, 2, was likely killed by an unguided rocket launched by a Palestinian armed group. Nagham was killed alongside her parents, Iyad and Imhawish, in their second floor apartment on May 19. Based on initial information, DCIP had originally reported that she was killed in an Israeli airstrike.

DCIP has been unable to determine the perpetrator responsible for one child’s death. Obaida Salahuddin Salman al-Dahdouh, 8, was killed when an unexploded ordnance (UXO) that he had found on agricultural land adjacent to his home in Gaza City’s Zeitoun neighborhood detonated, on June 9, according to information collected by DCIP. DCIP was unable to determine the source of the UXO.

The most recent spike in child killings occurred in 2018 when Israeli forces and settlers killed Palestinian children at an average pace exceeding one child per week. That year, 57 Palestinian children were killed by Israeli forces and settlers. The majority of those killings occurred during the March of Return protests in the Gaza Strip.

Since 2000, 2,196 Palestinian children have been killed as a result of Israeli military and settler presence in the Occupied Palestinian Territory, according to DCIP's documentation.

https://www.dci-palestine.org/2021_is_deadliest_year_for_palestinian_children_since_2014?fbclid=IwAR1saIQaB60iDD3NIh5bTFulsjE2XWBYLMZXfTj5AgVwpF_-20-VYh7ecEY

Het Weerzinwekkende Verraad van de Collaborerende Westerse Commerciële Media

John Pilger On Assange Case

John Pilger

@johnpilger

The High Court has ruled that Julian #Assange can be extradited to the US. "How can it be fair, how can it be right, how can it be possible, to extradite Julian to the very country which plotted to kill him?" said Stella Moris. Mark this day as fascism casts off its disguises.

Assange, The Establishment Fascism

US/UK: “Travesty of justice” as extradition appeal fails to recognise that it would be unsafe for Julian Assange to be sent to the US

Responding to the High Court’s decision to accept the US’s appeal against the decision not to extradite Julian Assange Amnesty International’s Europe Director Nils Muižnieks said:

“This is a travesty of justice. By allowing this appeal, the High Court has chosen to accept the deeply flawed diplomatic assurances given by the US that Assange would not be held in solitary confinement in a maximum security prison. The fact that the US has reserved the right to change its mind at any time means that these assurances are not worth the paper they are written on.

“If extradited to the US, Julian Assange could not only face trial on charges under the Espionage Act but also a real risk of serious human rights violations due to detention conditions that could amount to torture or other ill-treatment.
“The US government’s indictment poses a grave threat to press freedom both in the United States and abroad. If upheld, it would undermine the key role of journalists and publishers in scrutinizing governments and exposing their misdeeds would leave journalists everywhere looking over their shoulders.”

BACKGROUND

The US extradition request is based on charges directly related to the publication of leaked classified documents as part of Julian Assange’s work with Wikileaks.
Publishing information that is in the public interest is a cornerstone of media freedom and the public’s right to information about government wrongdoing. It is also protected under international human rights law and should not be criminalized.

Julian Assange is the first publisher to face charges under the Espionage Act.

For more information or to arrange an interview contact Stefan Simanowitz press@amnesty.org

https://www.amnesty.org/en/latest/news/2021/12/us-uk-travesty-of-justice-as-extradition-appeal-fails-to-recognise-that-it-would-be-unsafe-for-julian-assange-to-be-sent-to-the-us/?utm_source=TWITTER-IS&utm_medium=social&utm_content=6037574457&utm_campaign=Amnesty&utm_term=News-Yes

Biden’s Democracy Summit Is a PR Stunt

Biden’s Democracy Summit Is a PR Stunt. We Need Real International Democracy.

President Joe Biden speaks to representatives of more than 100 countries during a virtual "Democracy Summit" at the White House in Washington D.C., on December 9, 2021.

President Joe Biden’s ill-conceived virtual “Summit for Democracy” on December 9-10 is really a public relations extravaganza that’s likely to backfire on the United States, because democracy is not a commodity, nor is it a Kalashnikov to be aimed at geopolitical rivals. President Biden is using an obsolete playbook, and his advisers should have told him that the stunt will convince only those who already believe in the myth of U.S. democracy. It will not gain the U.S. any new friends.

According to the U.S. Department of State website, the Biden administration has proclaimed that renewing democracy in the U.S. and around the world is essential to meeting the challenges of our time. That sounds good, but what does it mean concretely? We can agree with President Biden in recognizing that, “No democracy is perfect, and no democracy is ever final. Every gain made, every barrier broken, is the result of determined, unceasing work,” but we should start with the reconstruction of our own democracy before pretending to dictate to other states how they should practice it.

Biden will host not one but two Summits for Democracy, with the participation (and targeted exclusion) of leaders from government, civil society and the private sector. The announced goal is “to set forth an affirmative agenda for democratic renewal and to tackle the greatest threats faced by democracies today through collective action.” The summit is supposed to launch a “year of action” in preparation for a follow-up summit in 2022.

There is a certain symbolism to the chosen dates. Seventy-three years ago on December 9, 1948, the United Nations General Assembly adopted the Genocide Convention. December 9 is also International Anti-Corruption Day. Seventy-three years ago on December 10, the General Assembly adopted the Universal Declaration of Human Rights.

It is interesting to see who is invited and who isn’t. According to the State Department website, 110 countries were invited, among them notorious “democracies” such as: Brazil, known for its undemocratic land-grabbing and ongoing destruction of its Indigenous population under Jair Bolsonaro, a Trump-like autocrat; Colombia, where paramilitaries continue to kill Indigenous and social leaders with impunity; India, guilty of ongoing genocide in Kashmir and highly undemocratic traditions throughout the territory; Indonesia, that continues to deny self-determination to West-Papuans; Israel, whose apartheid policies against Palestinians have been condemned worldwide by human rights advocates; Spain, guilty of jailing human rights defenders and Catalan advocates of free speech and self-determination. It is particularly amusing that the U.S. invited the undemocratic, unpopular and auto-proclaimed “interim president” of Venezuela, Juan Guaidó, while the UN-recognized government is excluded.

What credibility can Biden’s summit have when it excludes millions of people from participation? Biden’s team opted for what the Carnegie Endowment for International Peace calls a “big-tent approach,” which inevitably means catering to geopolitical allies, favoritism, double standards, inexplicable distinctions, and accepting the adverse diplomatic pushback by those nations and peoples excluded.

Further, what exactly does Biden understand under the word “democracy”? Just periodic elections? Is it not more important to test the reality, whether the elections offer real choices? Whether they can bring about change in domestic and international policies? Whether the electorate has a meaningful opportunity to influence the selection of candidates? Whether the populations are proactively informed by governments and regularly consulted on their needs? Whether there is real correlation between the will of the people and the governmental policies that affect them?

It is the participation by all stakeholders that makes democracy work. Similarly, it is the participation of all states that would give legitimacy to the summit. It is a misnomer, an oxymoron, to pretend that this exclusionary event can be considered democratic.

A true “democracy summit” can and should be convened by the UN and be all-inclusive, based on multilateralism and sovereign equality. In the light of repeated North Atlantic Treaty Organization provocations against Belarus, China and Russia, what the international community urgently needs is cool heads and detente. No one needs a divisive summit launched by a host who systematically ignores decisions of the UN General Assembly and UN Human Rights Council, and frustrates action in the UN Security Council by vetoing more than 80 resolutions, mostly to shield Israel from criticism or sanctions.

A truly inclusive summit took place at the UN in 2005 on the occasion of the 60th anniversary of the entry into force of the UN Charter. The UN World Summit ended with its “outcome document” unanimously adopted as General Assembly Resolution 60/1, which reaffirms “that democracy is a universal value based on the freely expressed will of people to determine their own political, economic, social and cultural systems and their full participation in all aspects of their lives.” Most importantly, contrary to the U.S. claim to hold a patent on democracy, the international community agreed that, “while democracies share common features, there is no single model of democracy, that it does not belong to any country or region,” and reaffirmed the necessity of due respect for the sovereignty of states and the right of self-determination of peoples.

A Democracy Fund at the UN was established in 2005. Here is where the U.S. could make a significant contribution, rather than going outside the UN system and proposing an “exclusive club” of “good guys” to confront the “bad guys.” This is an obsolete Cold War mentality.

International democracy means ensuring equitable participation by all and respecting the sovereign equality of states and their right to see things differently than we do. Domestic democracy means respecting a plurality of views, which entails access to information, not homologated corporate news and social control through censorship by government and its echo chambers.

When will the U.S., United Kingdom and European Union understand that “democracy” means people power, pro-actively consulting the public, conducting referendums, achieving social justice?

“Value-based” diplomacy as supposedly practiced by the U.S., U.K. and EU would have some validity if it were truly based on values such as peace and human rights, if it were objective and not arbitrary, if it would not apply double standards. Alas, it is a scam.

Biden’s “America Is Back” reminds us unpleasantly of Trump’s “Make America Great Again” — both slogans suggesting that the U.S. persists in its imperial arrogance and will continue ordering people around.

This counterproductive “summit” will be forgotten by most as soon as it has ended. History will judge it as a PR stunt — a phony exercise in self-praise and a provocation against other cultures, including the Chinese, Hungarian and Russian.

It is easy to make the U.S. respected again. It suffices to practice the tenets of the Universal Declaration of Human Rights, which then-President of the UN Commission on Human Rights Eleanor Roosevelt advanced so successfully in 1948.

Alfred de Zayas

Britse Esthablisment Voor Uitlevering Assange

Uitlevering Wikileaks-oprichter Julian Assange aan VS stap dichterbij

De Verenigde Staten zijn een stap dichterbij de uitlevering van Wikileaks-oprichter Julian Assange door het Verenigd Koninkrijk. Het gerechtshof in Groot-Brittannië heeft bepaald dat daar geen bezwaar tegen is.

De uitspraak betekent nog niet direct dat de Wikileaks-oprichter wordt uitgeleverd, hij kan nog in beroep gaan. Assange zit vast in Londen in afwachting van de uitleveringszaak.

De VS ging in beroep tegen de uitspraak van een lagere Britse rechter die oordeelde dat Assange niet uitgeleverd mag worden vanwege zorgen om zijn mentale gezondheid. De rechter vreesde dat Assange zelfmoord zou plegen na uitlevering aan de VS. Op die zitting bleek uit verklaringen van artsen en psychologen dat het al langer niet goed gaat met hem.

De Verenigde Staten bestreden dat de kans op zelfmoord bestaat, met het argument dat Assange geen geschiedenis heeft van ernstige aanhoudende psychische aandoeningen en dus terecht kan staan in Amerika. Volgens advocaat James Lewis is hij nog niet zo ziek dat hij zich er niet van kan weerhouden om zichzelf iets aan te doen.

Spionage

De Amerikaanse autoriteiten beloofden dat Assange niet in een zwaar beveiligde gevangenis terecht zal komen en bovendien dat hij de straf die de VS hem oplegt in zijn geboorteland Australië kan uitzitten.

De 50-jarige Assange probeert al jaren om uit handen te blijven van de Amerikaanse justitie, die hem wil vervolgen voor spionage vanwege de publicatie van vertrouwelijke documenten in 2010.

Hij zocht in 2012 zijn toevlucht in de Ecuadoraanse ambassade in Londen, waar hij zeven jaar woonde. De politie arresteerde hem in 2019. Ecuador trok toen zijn handen van hem af, nu zit hij vast in de Londense gevangenis Belmarsh.

Vrijheid van meningsuiting

Als hij in de VS wordt vervolgd, riskeert de oprichter van de bekende klokkenluiderssite volgens Amerikaanse media een gevangenisstraf van 175 jaar. Lewis nuanceerde dat met de opmerking dat "de langste straf die ooit voor dit misdrijf is opgelegd, 63 maanden is".

Advocaten van de Australiër stellen dat Assange als journalist handelde en zich dus kan beroepen op de vrijheid van meningsuiting. Ze wijzen erop dat hij met het lekken van de documenten militaire misstanden in Irak en Afghanistan blootlegde.

Uiteindelijk moet de Britse minister van Binnenlandse Zaken de knoop doorhakken.

https://nos.nl/artikel/2408940-uitlevering-wikileaks-oprichter-julian-assange-aan-vs-stap-dichterbij

donderdag 9 december 2021

Israel's Holocaust en Propaganda

Begin 2009 schreef ik op mijn website het volgende:

De CIDI Propaganda 10

De volgens Haaretz 'pro-zionistische lobbygroep' het CIDI, die de belangen van Israel dient, is momenteel druk doende met het verwerven van steun voor de - in de ogen van deze propagandisten - 'gerechtvaardigde' terreur tegen de Palestijnse bevolking in Gaza, die volgens het Rode Kruis heeft geleid tot 'een humanitaire crisis'. Dat gaat dan als volgt:

'PETITIE: Solidair met Israels recht op veiligheid.

Geen enkel land kan toestaan dat zijn burgers voortdurend worden beschoten en in angst moeten leven. Na het mislukken van de Oslo-akkoorden zijn uit Gaza zo’n 10.000 raketten op Israel afgeschoten.'

http://www.cidi.nl/index.php?option=com_fabrik&Itemid=163

Het staat er echt! 'Geen enkel land kan toestaan dat zijn burgers voortdurend worden beschoten en in angst moeten leven.' Geen enkel land behalve dan het land waarin de Palestijnen wonen. Daar worden de burgers al meer dan veertig jaar lang door de Israelische strijdkrachten met van alles bestookt, met als gevolg vele duizenden doden en gewonden. Maar voor het CIDI geldt het racistisch standpunt dat het leven van een Palestijn veel minder waard is dan het leven van een joods-Israeli. In nog geen drie weken tijd heeft Israel meer dan 900 Palestijnen gedood, van wie een groot aantal vrouwen en kinderen zijn.

Volgens het CIDI zijn er 'zo'n 10.000 raketten' op Israel afgeschoten. Mooi rond getal: 10.000. Volgens het Israelische ministerie van Buitenlandse Zaken kwamen daarbij in 2008 in totaal negen Israelische burgers om het leven. Negen teveel, maar dit staat natuurlijk in geen enkele verhouding met het aantal gedode Palestijnse burgers in slechts achttien dagen. Daar zwijgt het CIDI over in zijn bezoldigde propaganda.

Nog tendentieuzer is deze beschrijving: 'Na het mislukken van de Oslo-akkoorden.'

Waarom zijn de Oslo-akkoorden mislukt waardoor de Palestijnse strijd voor zelfbestuur, vrijheid en onafhankelijkheid is door gegaan? De beste bronnen zijn natuurlijk de betrokkenen zelf. Dit is wat de joods-Israelische politicus Shlomo Ben-Ami daarover zegt: 'in de praktijk waren de Oslo-akkoorden gebaseerd op een neo-kolonialistische basis, op een leven van afhankelijkheid… voor altijd.’ Dat het zogeheten vredesproces op niets uitliep was volgens hem onvermijdelijk, aangezien de ‘mislukking in de genetische code van Oslo vastgelegd was,’ aldus Ben-Ami. En dat weer was volgens hem het gevolg van het feit dat het zionisme niet alleen een nationale bevrijdingsbeweging was voor de Joden, maar onlosmakelijk daarmee ‘een beweging om te veroveren, te koloniseren en het vestigen van nederzettingen.’ Voor alle duidelijkheid, Shlomo Ben Ami is een Israelische voormalige minister van Buitenlandse Zaken en was onder premier Barak de belangrijkste Israelische onderhandelaar bij de Camp David-bijeenkomsten. Ben-Ami voegde daar later aan toe: ‘Als ik Palestijn was zou ik Camp David ook afgewezen hebben.’ Maar die uitspraak haalde nooit de wereldpers. De pro-Israëlberichtgeving onderstreept nog eens hoe succesvol het werk van de Israëllobby is.

Meer feiten die het CIDI verzwijgt. Dit is wat de joods-Israelische hoogleraar Edith Zertal tegen mij zei: 'Sinds de Oslo-akkoorden zijn er meer nederzettingen gebouwd dan voorheen. Het zogenaamde vredesproces is het middel bij uitstek dat Israël helpt het beleid van de langzame dearabisering ten uitvoer te brengen. Daarom zal de wereld de Israëli’s een duidelijke boodschap moeten geven, namelijk: als jullie vrede en verzoening willen, zullen jullie allereerst moeten erkennen wat er in 1948 is gebeurd. De Joden in Israël moeten ophouden het te ontkennen, ze moeten verantwoording voor hun misdaden nemen. Daarnaast zouden ze officieel moeten verklaren dat er een automatisch recht op terugkeer is voor de slachtoffers van de etnische zuiveringen, zoals overigens het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken op zijn website bepleit. Alleen in het geval van de Palestijnen verzwijgt Washington de Israëlische etnische zuivering. Een tweede boodschap aan de Israëli’s zou moeten zijn dat ze onmiddellijk moeten ophouden met de politiek van het etnisch zuiveren, die sinds 1948 wordt gevoerd. En de Israëli’s moet duidelijk worden gemaakt dat het ontmenselijken van de oorspronkelijke bevolking slechts tot misdaden leidt. Dit moet niet bij een vermaning blijven, het veroordelen van mijn volk helpt niet, Israëli’s zijn totaal immuun voor veroordelingen, ze lachen erom, want ze weten dat die geen consequenties hebben dankzij het Amerikaanse vetorecht. Alleen een boycot zal effectief zijn. Europa zou ‘’de Joodse natie’’ moeten boycotten, net zoals ze deed met Zuid-Afrika toen daar misdaden tegen de menselijkheid werden begaan. Anders gaat het onrecht gewoon door. Sterker nog: er is sprake van een escalatie, op korte termijn zullen de Palestijnen worden geconfronteerd met nog wredere Israëlische beleidsdaden. Het einde van de verdrijvingen uit Palestina is nog lang niet in zicht. Op dit moment stuurt Israël aan op een etnische zuivering van de West Bank. Het resultaat van die politiek zal verschrikkelijke reacties oproepen tegen de Joden in Israël en ik durf zelfs te zeggen tegen de joodse gemeenschappen in de rest van de wereld.’

Idith Zertal doceert geschiedenis en cultuur aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem en is alom bekend door haar publicaties. Ze was als hoogleraar verbonden aan zowel de Universiteit van Chicago als aan de École des Hautes Études en Sciences Sociales in Parijs, en doceert momenteel ook aan het Institut für Jüdische Studien van de Universiteit van Bazel. Haar boeken zijn naast het Hebreeuws in het Engels, Frans, Duits en Spaans verschenen. In haar opzienbarende studie Israël’s Holocaust and the Politics of Nationhood laat de historica zien hoe ‘het proces van het heilig verklaren van de Holocaust – dat op zichzelf al een vorm van devaluatie is -- gekoppeld aan het concept van de heiligheid van het land… een vaderland heeft veranderd in een tempel en een eeuwig altaar.’ Ze zet helder uiteen op welke manier de herinnering aan de Holocaust een ideologisch wapen werd voor een verwerpelijke politiek, in feite ten koste van de ware slachtoffers zelf. ‘Terwijl de Israëlische samenleving de herinnering aan de Holocaust nationaliseerde – door leiders en woordvoerders die ‘daar’ niet geweest waren – en organiseerde… in een geritualiseerde, didactische herinnering, die een nationale les uitdraagt in overeenstemming met haar visie, sloot ze de directe boodschappers van deze herinnering uit – zo’n kwart miljoen Holocaustoverlevenden die naar Israël waren gemigreerd.’ Deze vooraanstaande Israelische hoogleraar wordt door de Nederlandse commerciele massamedia doodgezwegen omdat haar analyse niet past in de pro-Israel propaganda. Ik heb haar daarom geinterviewd voor mijn boek De oneindige oorlog.

In dat boek over Israel en Palestina staat ook een interview met de Amerikaanse hoogleraren John J. Mearsheimer en Stephen M. Walt, de auteurs van de Israël-lobby, een baanbrekende analyse van de invloed en werkwijze van de machtige Amerikaanse Israëllobby. Mearsheimer is hoogleraar Politieke Wetenschappen aan de Universiteit van Chicago, wiens artikelen in onder andere The New York Times en The Atlantic Monthly verschenen. Walt is hoogleraar Internationale Betrekkingen aan de prestigieuze Harvard Universiteit. Laatst genoemde zei tegen me over de pro-Israel propaganda in de westerse commerciele massamedia:

'Dat is dan ook de reden waarom de meeste Amerikanen niet weten dat vanaf herfst 1993, toen de Oslo-akkoorden werden ondertekend, tot de herfst van 2000, toen de tweede intifada uitbrak, de Israëlische overheid maar liefst 16.000 hectare Palestijns land confisqueerde. Bovendien werd in bezet gebied bijna 400 kilometer aan toegangswegen voor de Joodse kolonisten aangelegd, verdubbelde het totale aantal kolonisten en kwamen er 30 nieuwe nederzettingen bij. Daarnaast weigerde Israël de toezegging uit te voeren om gebied terug te geven, en zette een stelsel van militaire controleposten op dat de bewegingsvrijheid van de Palestijnse bevolking ernstig beperkte en hun economie grote schade toebracht. Let wel, dit is dus allemaal gebeurt tijdens het door president Clinton gesteunde zogenaamde ‘vredesproces’ en is volledig in strijd met het officiële Amerikaanse buitenlandse beleid, dat volgens Washington gebaseerd is op het respecteren van het internationaal recht. Desondanks kon Bill Clinton tegen al die Israëlische schendingen niets effectiefs ondernemen, net zomin als zijn voorgangers dit konden en zijn opvolger dit kon. Sterker nog, de Verenigde Staten heeft de afgelopen 40 jaar het Israëlische nederzettingenbeleid gesubsidieerd. Ook dit bewijst de kracht van de Amerikaanse Israëllobby. De lobby is zelfs in staat het Amerikaanse buitenlandse beleid tegengesteld te laten zijn aan de eigen uitgangspunten. Welke landen steunden bijvoorbeeld onvoorwaardelijk het geweld tegen Irak? Behalve Koeweit, dat door Irak bezet was geweest, was dat alleen Israël. En wie wilden binnen de Verenigde Staten een oorlog? Niet de militairen, niet het ministerie van Buitenlandse Zaken, niet de inlichtingendiensten, ook niet de olielobby, het waren alleen de neoconservatieven met hun nauwe banden met de Israëllobby en de leiders van de lobby zelf. Ze wisten Bush en Cheney ervan te overtuigen dat de illegale inval een uitstekend idee was.’

Al deze informatie wordt door het CIDI en in zijn kielzog de Nederlandse commerciele massamedia stelselmatig verzwegen. Nog steeds zien we Ronny Naftaniel in de media optreden zonder dat hij aangekondigd wordt als directeur van wat de Israelische kwaliteitskrant Haaretz noemt 'een pro-zionistische lobbbygroep.' Want dat mag het grote publiek niet weten.

Is er sindsdien iets veranderd? Oordeelt u zelf.

stan van houcke

Zoeken in deze blog 🔎🔎