Nuclear Weapons Will Be Banned Under International Law

 

Nuclear Weapons Will Soon Be Banned Under International Law

Anti-nuclear campaigners hold banners and placards outside Her Majesty's Naval Base, Clyde, on October 25, 2020, in Faslane, Scotland. Demonstrators were there to mark the announcement of an international treaty banning nuclear weapons which has been ratified by a 50th country, the United Nations has said. 

JEFF J MITCHELL / GETTY IMAGES

BY 

Jon Letman, 

Truthout

PUBLISHED

October 27, 2020

Nuclear weapons will soon be illegal under international law. Seventy-five years to the day after the founding of the United Nations, the UN Treaty on the Prohibition of Nuclear Weapons (TPNW) began the 90-day countdown until the treaty enters into force.

The milestone was achieved after years of global efforts spearheaded by the International Campaign to Abolish Nuclear Weapons (ICAN) led to the treaty’s adoption by 122 UN member states in 2017. One day after Jamaica and the Republic of Nauru became the 48th and 49th countries to ratify the treaty, Honduras became the 50th on October 24, triggering the 90-day countdown to January 22, 2021, when the treaty will enter into force.

After adopting the treaty to indicate initial support, each country must sign and ratify the treaty by affirming that its national laws are consistent with treaty obligations. Currently, the TPNW has been adopted by 122 countries, signed by 84 and ratified by 50.

Under the TPNW, informally called the “ban treaty,” state parties may not develop, test, produce, manufacture, acquire, possess or stockpile nuclear weapons or other nuclear explosive devices. The treaty also prohibits the transfer or control over, or threat to use nuclear weapons, as well as the stationing, installation or deployment of nuclear weapons or other nuclear explosive devices.

Furthermore, the treaty calls for state parties to provide assistance to victims of nuclear weapons use or testing and environmental remediation in places that have been sites of nuclear tests, and compels state parties to encourage other nations to join the treaty.

Yet none of the nine nuclear-armed nations (China, France, India, Israel, North Korea, Pakistan, Russia, the U.K. and the U.S.) or many of their closest allies support the ban treaty. Those nine countries possess 13,400 nuclear weapons (90 percent belong to Russia and the U.S.). Meanwhile, the U.S. has been actively trying to stop the TPNW from advancing.

The first 50 countries to ratify the treaty include small island nations like Antigua and Barbuda, Malta and the Maldives, as well as larger ones, including Botswana, Mexico, Thailand and Kazakhstan, which was the site of more than 450 Soviet nuclear weapons tests.

Pacific Island nations, such as Kiribati, Fiji, Samoa and Tuvalu, along with New Zealand, are TPNW signatories representing a region contaminated by British, French and American nuclear testing. Other state parties include countries in Asia, Africa, the Americas and Europe. Sixteen nations have ratified the treaty in 2020 so far with at least a dozen more countries working through their own internal ratification process. These include Indonesia, Brazil, Algeria, Mongolia, Guatemala, Nepal, the Philippines, and others.

Alexandra Bell, senior policy director at the Center for Arms Control and Non-Proliferation, told Truthout that the TPNW’s entry into force “demonstrates a growing demand from countries around the world to finally see significant steps toward disarmament.”

Bell noted that the five Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT)-recognized nuclear weapon states — China, France, Russia, United Kingdom and United States — have made many unfulfilled disarmament-related commitments. “The Center for Arms Control and Non-Proliferation hopes that those states can work with members of the TPNW to find common ground and new practical approaches to advance nuclear disarmament.”

WMD Hall of Shame

When the TPNW enters into force on January 22, nuclear weapons will become illegal under international law, joining other controversial weapons that have been banned, such as biological weapons (in 1975), chemical weapons (1997), mines (1999) and cluster munitions (2010). Proponents of the TPNW say the speed with which it achieved its threshold is indicative of its popular support around the world.

Speaking from Geneva, Alicia Sanders-Zakre, ICAN’s policy and research coordinator, told Truthout that nuclear weapons joining other prohibited weapons is “really critical in shifting public perception and underlining how unacceptable these weapons are.”

The treaty’s entry into force will increase pressure on governments to follow the will of their citizens who support outlawing nuclear weapons. The significance of the treaty extends to divesting from projects and businesses that support nuclear weapons. History shows that many financial institutions prefer to avoid investing in banned controversial weapons, Sanders-Zakre said.

Saying No to “Ban the Bomb”

Even as the number of countries ratifying the TPNW grows, the nine nuclear-armed nations (Russia, U.S., China, France, U.K, Pakistan, India, North Korea and Israel) strongly oppose the treaty. Days before the 50th ratification announcement, a number of countries that had ratified the TPNW received letters from the Trump administration attempting to persuade them to withdraw from the treaty, calling their support a “strategic error.”

ICAN’s Sanders-Zakre called the letter a “show of desperation,” saying the move was “unhelpful and counterproductive,” while Daryl Kimball, executive director of the Arms Control Association, called U.S. attempts to pressure countries to abandon the treaty “the height of hypocrisy” given the Trump administration’s failure to preserve any arms control treaties.

A number of c

North Atlantic Treaty Organization (NATO) allies are also opposed to the TPNW and warn of the treaty’s “potential repercussions.” In a 2017 statement, the North Atlantic Council, NATO’s political body, said the treaty will not be effective because it will not engage any states actually possessing nuclear weapons, will not reduce nuclear arsenals, and will not enhance any country’s security or international peace and stability. The treaty, the council said, risks creating “divisions and divergences” and “undermining the NPT.”

The Council defended the possession of nuclear weapons, saying, “The fundamental purpose of NATO’s nuclear capability is to preserve peace, prevent coercion, and deter aggression.”

Nuclear deterrence, however, is seen by many as a flawed, fallacious and dangerous means of pursuing or preserving peace.

And while nuclear-armed nations and NATO oppose the treaty, Sanders-Zakre pointed to broad support among the citizens of NATO nations. In September, 56 former leaders and heads of state from U.S. allies penned an open letter calling for countries to join the ban treaty. Signers include former UN Secretary-General Ban Ki-moon, former NATO secretaries-general, and former presidents, prime ministers, and high-level ministers from Canada, Norway, Poland, Denmark, Japan, South Korea, and other nuclear-endorsing nations, including the five NATO countries that host U.S. nuclear weapons (Germany, Italy, Belgium, the Netherlands and Turkey).

In Japan, 495 municipalities have called on the Japanese government to join the treaty, a move Tokyo currently views as a non-starter based on its obligations as an ally that the U.S. promises to defend under the U.S. “nuclear umbrella.”

Even when a country doesn’t immediately join an arms treaty, Sanders-Zakre said treaties banning mines and cluster munitions have influenced actions in countries that hadn’t joined the treaty, including an end to weapons production and increased divestment. As the TPNW enters into force, she expects the growing stigma of possessing illegal weapons will influence non-state parties, long before they join.

Different Views of the Treaty

One nation that participated in treaty negotiations and supports the total elimination of nuclear weapons is the Republic of the Marshall Islands (RMI) which was the site of 67 U.S. nuclear weapons tests from 1946-1958. Those tests caused widespread environmental contamination, sickness, death and dislocation, yet the RMI has not ratified the treaty.

Rhea Moss-Christian, chair of the RMI’s National Nuclear Commission(NNC), told Truthout in an email, “the RMI continues to consider specific provisions of the TPNW and their implications on our efforts to seek nuclear justice.”

Referring to a radioactive waste-filled concrete dome built by the U.S. that is now leaking contamination into the sea, Moss-Christian continued, “Runit dome at Enewetak Atoll remains a direct threat to the local community as well as the entire Marshallese population and it requires U.S. support to ensure its safety or removal. The assistance provisions of the TPNW don’t provide us with enough assurance that if the RMI becomes a party, we wouldn’t then assume full responsibility for managing the Dome and its risk.”

As it considers how best to ensure justice for the Marshallese people, the NNC expressed concern over the nuclear-armed states’ failure to join the treaty, calling on those nations to “reconsider their role in effective implementation of the treaty.”

Others support the ban treaty’s vision of a nuclear weapons-free world but not the approach. David Santoro, vice president and director for nuclear policy at the Pacific Forum, said his own primary objection to the treaty is his belief that it will disproportionately impact nuclear-armed democracies, which may feel obliged to respond to pressure from civil society more than other nuclear-armed countries like North Korea, China or Russia.

Santoro fears “the TPNW will not only fail to bring about nuclear disarmament, but it will likely complicate the strategic outlook for nuclear-armed democracies and their allies.” Disarmament, Santoro said, “is best pursued incrementally, not with a blanket ban.”

Hans Kristensen, director of the Nuclear Information Project at the Federation of American Scientists, said the speed at which the treaty has reached the 50-nation threshold demonstrates that the nuclear-armed states campaign to pressure non-nuclear states has been only partially successful, as non-nuclear nations proceed, undeterred. He said that even though the treaty’s entry into force is unlikely to have a direct effect on nuclear states or their allies, indirectly, some countries may have to reconsider how they cooperate with the U.S. in terms of joint exercises, military bases or defense relations that may assist in nuclear operations in any way. Kristensen pointed to New Zealand, Thailand and Palau as examples.

An Important and Positive Contribution

The Arms Control Association’s Kimball told Truthout over Skype that he considers the treaty’s entry into force a “new phase in the long-running effort to prevent nuclear war and get rid of nuclear weapons.”

Kimball called the treaty an “important contribution to the legal framework for the elimination of nuclear weapons,” adding that it “reinforces the Comprehensive Test Ban Treaty’s ban on nuclear test explosions and importantly, it challenges nuclear deterrence thinking — the idea that nuclear weapons can be safely possessed and that nuclear war will not erupt.”

In response to charges that the TPNW undermines the Non-Proliferation Treaty, Kimball said, “it’s not a challenge to the NPT. It’s not an alternative to the Non-Proliferation Treaty. We would say it reinforces it because it strengthens the norm, the taboo against nuclear weapons, and that should be welcome.”

He added that the public has an important role to play. “What will matter is whether the publics in Germany and Italy and Belgium, where U.S. nuclear weapons are stored on NATO bases … [will] encourage their governments to do [something in order] to reduce the nuclear risk.”

For countries that are not yet treaty parties, including nuclear weapon states, Kimball encourages them to take the first step of acknowledging that the TPNW exists and is a good faith effort by non-nuclear weapon states “to advance the common cause of a world free of nuclear weapons.”

Catastrophic Weapons, Intolerable Risks

Derek Johnson, chief executive officer of Global Zero, an international organization committed to eliminating nuclear weapons, told Truthout in an email that he hoped the ban treaty would mark a new chapter in the effort to eradicate nuclear weapons. “But given the current trends, it’s fair to be skeptical about whether the treaty will have a meaningful impact,” he added, pointing to nuclear-armed states “spending lavishly to upgrade, expand, or operationalize their arsenals.”

As the role of nuclear weapons becomes more deeply entrenched and the risk of being used — whether by accident, unauthorized action, mistaken launch or deliberate decision — more probable, the continued reliance on nuclear weapons poses a growing danger. “This is the real threat to the NPT,” Johnson said. “Any complaints about the [TPNW] from nuclear-armed governments must be viewed in that context.”

He added, “I welcome any effort to delegitimize these weapons and reinforce in the minds of people and governments that the continued existence of these barbaric weapons and their inherent risks must not be tolerated.”

Currently, just nine nations are dependent on nuclear weapons, but there are now 50 nations who unequivocally reject any claim that those weapons are legitimate, marking them not as assets, but as liabilities that violate fundamental human rights, the most basic precepts of nature and international law.

Speaking at the UN as it voted to adopt the TPNW in 2017, Hiroshima atomic bombing survivor Setsuko Thurlow declared, “This is the beginning of the end of nuclear weapons.”

In a voice filled with conviction, she continued, “To the leaders of the countries across the world, I beseech you. If you love this planet, you will sign this treaty. Nuclear weapons [have] always been immoral. Now they are also illegal.”

https://truthout.org/articles/nuclear-weapons-will-soon-be-banned-under-international-law/

Eric van de Beek: Loopjongens van Ollongren

 Loopjongens van Ollongren

 

Rusland verspreidt nepnieuws om onze verkiezingen te beïnvloeden en ons tegen elkaar uit te spelen, beweert minister Kajsa Ollongren al sinds drie jaar. Omdat het haar almaar niet lukt bewijs te tonen voor deze bizarre complottheorie besloten twee redacteuren van NRC haar te hulp te schieten. 

Zij die zich de Tweede Wereldoorlog nog kunnen herinneren, hebben niet zelden een aversie tegen De Telegraaf. Dit omdat die krant gecollaboreerd heeft met de Duitse bezetter. Idem dito ten aanzien van NRC, toen nog de Nieuwe Rotterdamsche Courant geheten, die zich aan hetzelfde schuldig maakte en daarom een tijdelijk verschijningsverbod opgelegd kreeg. Maar wat NRC uniek maakt is dat deze krant eigenlijk al fout was voor de Duitse bezetting. De joodse redacteur Marcus van Blankenstein werd door de hoofdredactie ontslagen omdat hij kritisch schreef over Hitler-Duitsland.

Dat is lang geleden. Maar haar foute verleden heeft NRC nooit van zich afgeschud. Waar de krant voor en tijdens de oorlog heulde met een buitenlandse grootmacht, was dat na 1945 niet anders. Eerst heette die grootmacht Duitsland, en daarna was dat de Verenigde Staten. In 1970 verankerde de hoofdredactie de horigheid aan de VS in de zogeheten ‘Beginselen’, waarin de krant zegt ‘de grondslag van het Atlantisch bondgenootschap’ te ‘aanvaarden’. Lees: de Amerikaanse dominantie in Europa via de NAVO te bestendigen.

Dat werd meteen ook duidelijk in de manier waarop redacteuren in de jaren zeventig geacht werden te schrijven over de militaire dictaturen in Latijns-Amerika. Zo werd Jan van der Putten door toenmalig hoofdredacteur André Spoor de laan uitgestuurd omdat zijn kritische berichtgeving ‘niet overeenkomstig de Atlantische lijn’ was – en er werd hem daarbij gezegd dat hij de Chileense dictator Pinochet maar eens ‘serieus’ moest gaan nemen. 

Vorig jaar nog deed de NRC-hoofdredactie een oproep Julian Assange van WikiLeaks uit te leveren aan de Verenigde Staten. Dat was nogal een statement. NRC riep de Britse autoriteiten op een journalist die Amerikaanse oorlogsmisdaden had onthuld als een crimineel te behandelen en uit te leveren aan het land dat verantwoordelijk is voor deze oorlogsmisdaden.

Bange NRC-lezers

Uit een recent onderzoek van Instituut Clingendael blijkt dat de angst voor Rusland nergens zo groot is als juist onder de lezers van NRC (op de lezers van het Reformatorisch Dagblad na). Geen wonder. Het komt door de manier waarop de redactie schrijft over Rusland: als een land waar een grote dreiging van uitgaat. En dat is precies het geluid wat ze bij de NAVO en in Washington willen horen. Want zonder geloofwaardige vijand verliest de NAVO haar bestaansrecht, is er geen rechtvaardiging voor Amerikaanse troepen op Europees grondgebied en komt de Amerikaanse wapenindustrie in de rode cijfers.

Pieter Omtzigt kaltgestellt

De krant maakt dan ook gretig gebruik van thema’s als MH17 en ‘Russisch nepnieuws’ om de schrik erin te houden en de haat tegen het land verder aan te wakkeren. En toeval of niet: in 2017, drie dagen voordat minister Kajsa Ollongren het jachtseizoen opende op Russisch nepnieuws, verscheen in NRC een artikel waarin CDA-Kamerlid Pieter Omtzigt ervan beschuldigd werd een podium te hebben gegeven aan een nepgetuige van de ramp met MH17. Geheel ten onrechte, zoals later bleek, maar het gevolg was wel dat Omtzigt politiek kaltgestellt werd. Hij mocht niet langer namens zijn fractie het woord voeren over MH17. Tot grote teleurstelling van velen. Er was geen ander Kamerlid dat zich zo kritisch had getoond over de rol van het kabinet-Rutte bij het boven krijgen van de ‘onderste steen’.

De karaktermoord van NRC op de populaire Omtzigt staat niet op zichzelf. NRC publiceert sinds vorig jaar het ene na het andere artikel over ‘Russische beïnvloeding’. Nederlanders die een andere kijk hebben op MH17 of op andere aan Rusland gerelateerde onderwerpen, krijgen vroeg of laat NRC-journalisten Wilmer Heck en Andreas Kouwenhoven op hun dak. Niet uit interesse voor hun ideeën, maar om uit te vissen met wie ze in contact staan en waar ze hun geld vandaan halen. De achterliggende gedachte hierbij lijkt steeds te zijn dat deze mensen optreden als doorgeefluik van Russische propaganda zonder dat ze er zelf erg in hebben (de zogeheten ‘nuttige idioten’), of omdat het Kremlin ze ervoor betaalt. Kortom: achter elke boom schuilt een Rus. Het is een vorm van paranoia die doet denken aan de donkere dagen van het Mccarthyisme in de VS, toen senator Joseph McCarthy een heksenjacht voerde op Amerikaanse burgers die hij verdacht van communistische activiteiten of sympathieën.

Aanval op oppositiepers

Er gaat een perfide tactiek schuil achter de hysterie over Russisch nepnieuws. Het is een manier om dissidente geluiden de kop in te drukken. Door alles wat tegen de gevestigde orde ingaat als Russische desinformatie te bestempelen, wordt aangestuurd op zelfcensuur en inperking van de persvrijheid.

NRC heeft inmiddels tot driemaal een aanval uitgevoerd op De Andere Krant. De eerste keer was naar aanleiding van de eerste editie die was gewijd aan Rusland. Daarin uitte hoofdredactrice Eva Hartog van The Moscow Times haar zorgen over het beeld dat Nederlanders hebben van Rusland. Nederlanders die haar bezoeken zijn vaak ‘heel erg verbaasd’ over hoe Moskou eruitziet en hoe open Russen zijn als je met ze praat over de politieke situatie. ‘Dat zijn allemaal mensen die de Volkskrant of het NRC lezen, het Nederlandse nieuws goed volgen. Zeg maar: de intellectuele elite van Nederland (...) Het is voor die mensen bijna een shock Rusland zelf te ondergaan. Ze merken al snel dat er hier ook nuance is, dat hier ook debat bestaat en dat het hier geen primitieve dictatuur is.’

Kennelijk werkte dit interview en andere artikelen in de krant als een rode lap op een stier, want meteen kreeg hoofdredacteur Sander Compagner een argwanende Wilmer Heck aan de telefoon die vroeg hoe de krant gefinancierd werd. ‘Via crowdfunding’, antwoordde Compagner naar eerlijkheid. Het leidde tot een artikel met de tendentieuze kop ‘Een eigen krant voor pro-Russisch Nederland’. 

‘Antisemitische bioboer’

Hecks tweede artikel over De Andere Krant was ronduit smadelijk. Hij bracht de krant in verband met antisemitisme. Heck schreef dit keer over één van de toen ruim 150 donateurs van de krant, bioboer Hugo Jansen, die hoofdredacteur Compagner had toegezegd financieel bij te springen in het geval er te weinig zou worden opgehaald aan donaties om de kosten van de krant te dekken. Heck onthulde dat deze Jansen onder pseudoniem op zijn eigen blog een strijd voert tegen wat hij noemt de ‘joodse elite’.

Het moet voor Heck een teleurstelling zijn geweest dat de borgsteller van De Andere Krant geen Rus was, en zelfs geen Nederlander die zich laat betalen door het Kremlin of zakelijke belangen heeft in Rusland. Maar gelukkig was het een persoon die zich ‘in antisemitische bewoordingen’ uitliet. Zo kon de ‘pro-Russische’ krant alsnog verdacht worden gemaakt. Het is dezelfde truc die Heck en Van Kouwenhoven uithaalden met Omtzigt. Door de CDA-politicus in verband te brengen met iemand die zogenaamd niet deugde (een MH17-nepgetuige) werd de suggestie gewekt dat hij dan zelf ook wel niet zou deugen. Guilty by association.

Overigens was Jansen een roepende in de woestijn met zijn blog over de ‘joodse elite’ en heeft niets hiervan de kolommen van De Andere Krant bereikt. Door hem volop in de schijnwerpers te plaatsen heeft NRC er juist voor gezorgd dat hij nu met zijn boodschap een veel groter publiek bereikt. Ik heb NRC Ombudsman Sjoerd de Jong gevraagd wat hij ervan vindt dat zijn krant een podium heeft geboden aan iemand die zich ‘in antisemitische bewoordingen’ uitlaat, compleet met een linkje naar diens blog. Ik ontving van De Jong een vriendelijke en ook uitgebreide brief terug, maar op deze vraag heeft hij niet geantwoord.

‘Onder invloed van Kremlin’

De obsessie van NRC met De Andere Krant duurt voort tot de dag van vandaag. In september van dit jaar verscheen in NRC een artikel onder de titel ‘Hoe Russische desinformatie hier in een gratis krant belandt’. De auteurs Wilmer Heck en Andreas Kouwenhoven stellen dat De Andere Krant contacten onderhoudt met ‘Russische organisaties en personen die van buitenlandse inmenging worden beschuldigd’ en dat er ‘desinformatie’ over corona in de krant staat die ‘soms’ te herleiden is tot Rusland. NRC werpt naar aanleiding hiervan de vraag op: ‘Wordt deze krant beïnvloed door het Kremlin?’ – en laat vervolgens gastdocent Ben de Jong van Universiteit Leiden zeggen: ‘Het lijkt er sterk op dat deze krant onderdeel is van een Russische beïnvloedingsoperatie, maar dat bewijzen is vaak lastig. Je kunt je natuurlijk wel afvragen: Waar halen ze het geld vandaan voor die grote oplagen?’

Complotdenkster Ollongren

Het is een smadelijke verdachtmaking, en het artikel leest als een oproep aan de autoriteiten om De Andere Krant aan te pakken. Het is ook duidelijk door wie de auteurs zich hebben laten inspireren: minister Ollongren.  Zij stuurde in mei een brief naar de Tweede Kamer waarin ze beweerde dat Rusland de coronapandemie aangreep om Europese landen tegen elkaar uit te spelen. In een aantal Nederlandstalige sociale mediagroepen zouden ‘Russische narratieven’ over de strijd tegen het virus worden gedeeld. Ze noemde geen voorbeelden van zulke groepen en evenmin van concrete gevallen van desinformatie. Alleen dat ze dit had vernomen via de AIVD.

Het is dus een complottheorie waarvoor Ollongren geen enkel bewijs heeft aangevoerd. Elke serieuze journalist zou de minister met haar eigen brief om de oren moeten slaan, en net zo lang doorvragen totdat voor iedereen duidelijk is dat de keizer geen kleren draagt. Maar bij NRC redeneerden ze zoals gewoonlijk omgekeerd. Heck en Kouwenhoven waren graag bereid de minister te hulp te schieten. Daags na publicatie van hun artikel meldde oud-hoogleraar Kees van der Pijl op Twitter dat een ‘kennelijk dissidente NRC-journalist’ hem had toevertrouwd ‘dat de krant vanuit Den Haag was aangespoord om eens iets te doen aan de alternatieve media’.

De Andere Krant heeft nooit ene roebel uit Rusland ontvangen. De Russische overheid financiert geen enkel Nederlands medium. Het omgekeerde gebeurt wel: de Nederlandse overheid financiert media in andere landen. Welke dat zijn, houdt ze geheim. Maar soms wordt duidelijk welke dat zijn of waren: onder meer gaat het om de krant Novaya Gazeta in Rusland en Hromadske TV in Oekraïne. Verder heeft nooit een Rus De Andere Krant gevraagd ergens over te schrijven of een artikel te plaatsen. Welbeschouwd beweert NRC dat ook nergens, maar ze wekken wel heel sterk de suggestie. 

EU vs. Disinfo

Volgens NRC plaatst De Andere Krant ‘soms’ desinformatie die afkomstig is uit Rusland en noemt slechts één voorbeeld: het artikel ‘Wereldpaniek in vier bedrijven’ van oud-hoogleraar en voormalig NRC-journalist Karel van Wolferen in de Covid1984-editie. Van Wolferen zou in dat artikel Russische desinformatie hebben verwerkt over een vaccinatieprogramma voor kinderen. Echter, niets is minder waar. Van Wolferen schreef dat in september 2019 een publiek-private organisatie genaamd ID2020 een vaccinatieproject had aangekondigd in Bangladesh. Het project zou worden uitgevoerd door GAVI, een internationale alliantie van vaccinatieverstrekkers. De gevaccineerde kinderen zouden ‘een biometrisch gekoppelde digitale identiteit’ krijgen. Volgens NRC is dit Russisch nepnieuws omdat EUvsDisinfo zegt dat dit zo is. Dat is werkelijk idioot. Heck en Kouwenhoven zijn blind afgegaan op deze anti-Russische ‘nepnieuwswaakhond’ van de Europese Unie, die al zo vaak de mist is ingegaan. De Tweede Kamer heeft nota bene een motie aangenomen die oproept EUvsDisinfo op te heffen vanwege het voortdurende geblunder daar. Als het NRC-duo had geïnformeerd bij ID2020 en GAVI, dan was hen meteen duidelijk geworden dat wat Van Wolferen schreef gewoon klopte. Bovendien citeren ze Van Wolferen helemaal verkeerd. Die zegt namelijk nergens dat ‘de farmaceutische industrie’ en ‘het bankwezen’ schuilgingen achter het door ID2020 aankondigde project. Het is onbegrijpelijk waar ze dit vandaan halen. 

Massaproductie nepnieuws

NRC plaatst doorlopend nepnieuws, en dan vooral afkomstig uit de VS. Over massavernietigingswapens van Saddam, over satellietbeelden die laten zien hoe een Buk-raket MH17 raakte, over Assad die in het Syrische Douma een gifgasaanval had uitgevoerd en over een plasseksvideo met Trump in Moskou. NRC heeft nota bene een correspondent in dienst gehad die jarenlang willens en wetens desinformatie verspreidde over China. Oscar Garschagen heeft van 2015 tot 2017 personen sprekend opgevoerd die hij nooit had geïnterviewd, citaten van de ene persoon in de mond gelegd van een ander, alsook citaten van diverse personen toegeschreven aan niet-bestaande bronnen. Dus wie denken de heren van NRC dat zij zijn dat zij De Andere Krant de maat kunnen nemen over desinformatie?  

‘Buitenlandse inmenging’

Dan is er nog de beschuldiging dat De Andere Krant in contact staat met ‘Russische organisaties en personen die van buitenlandse inmenging worden beschuldigd’. Dat is een mooie! NRC telt ten minste twee auteurs die fellow zijn van het German Marshall Fund of the United States. Ik heb hoofdredacteur René Moerland gevraagd hoeveel fellows er in totaal ter redactie rondlopen, en hoe het zit met de contacten van de krant met andere Amerikaanse organisaties zoals het John Adams Institute, Carnegie Europe en NAVO-lobbyorgaan de Atlantische Commissie, maar ik heb op geen enkele vraag antwoord gekregen. 

De Andere Krant loopt inderdaad wel eens een Rus tegen het lijf, en ook andere buitenlanders, al dan niet met een Nederlands paspoort. Maar wat is daar mis mee? Anders dan de Amerikaanse contacten die NRC erop nahoudt – die gericht zijn op het aan de man brengen van vijandbeelden – onthoudt De Andere Krant zich van elk contact met paniek- en haatzaaiers.

Zijn de Russen met wie De Andere Krant in contact staan uit op binnenlandse inmenging? NRC noemt de beweging Global Rights of Peaceful People (GRPP) ‘van de Nederlandse Russen Natalia Vorontsova en Nikita Ananjev en de etnische Russin uit Oost-Oekraïne Jelena Plotnikova’. Zoals NRC zelf zegt: het betreft hier Nederlanders. Hoe zouden die zich schuldig kunnen maken aan ‘binnenlandse inmenging’? Wat wil NRC? Dat zij een demonstratieverbod opgelegd krijgen omdat ze allochtoon zijn? 

En wat heeft initiatiefneemster van De Andere Krant, de autochtone Madeleine Klinkhamer, precies verkeerd gedaan door mee te doen aan een demonstratie van GRPP? Klinkhamer is een vredesactiviste. Haar inzet is – naar eigen zeggen – ‘de volgende oorlog voorkomen’. Dat lijkt mij een nobeler streven dan dat van de NRC, die eropuit is de spanningen met Rusland op te drijven en vredesactivisten als Klinkhamer verdacht te maken.  

NRC beschuldigt GRPP ervan demonstraties te organiseren ‘voor Russische belangen’. Waaruit blijkt dat? De enige activiteiten die mij bekend zijn van GRPP zijn de door NRC genoemde demonstraties voor de MH17-rechtbank op Schiphol en het bekendheid geven aan het in Nederland zo goed als onbekende Odessa-drama van 2 mei 2014. Tenminste 48 anti-Maidandemonstranten, meest etnische Russen, zijn op die dag levend verbrand nadat ze door Oekraïense nationalisten een vakbondsgebouw waren ingejaagd dat vervolgens in brand werd gestoken. Vreemd genoeg laat NRC dit laatste onvermeld. Mogen de lezers van NRC niet weten wat pro-Maidankrachten hebben aangericht in de Oekraïense havenstad? Mogen ze geen begrip krijgen voor de motivatie van etnische Russen in Oost-Oekraïne om zich af te scheiden van Kiev?

Wat ik ervan begrepen heb, is dat de GRPP-activisten, waartoe dus ook autochtone Nederlanders als Klinkhamer behoren, ontdaan zijn over de anti-Russische stemming in het land. Zo vinden zij het onterecht dat er al gedurende zes jaar naar Rusland en de separatisten in Oost-Oekraïne gewezen wordt als daders van de ramp met MH17, terwijl de rechtszaak nog maar net begonnen is en de rechter nog niemand schuldig heeft bevonden. Was is er mis met hun protest bij de rechtbank op Schiphol? Zij delen immers het streven van premier Mark Rutte: ‘De onderste steen moet boven’.

Volgens ‘bronnen’ van NRC zou de GRPP rechtstreeks in contact staan met ‘Russische inlichtingenofficieren’. Welke ‘bronnen’ zijn dat? Staat NRC misschien zelf in rechtstreeks contact met ‘inlichtingenofficieren’ die ze dit soort zaken influistert? En zo ja, waaruit blijkt dat die inlichtingenofficieren van NRC de waarheid spreken? 

NRC beweert dat Klinkhamer de vrouw is van een VN-diplomaat. Als Heck en Kouwenhoven die informatie hebben van de door hun genoemde ‘bronnen’ dan zijn dat zeer onbetrouwbare bronnen. Klinkkamer is weliswaar ‘de vrouw van’, maar niet ‘de vrouw van een VN-diplomaat’. Wat doet het er trouwens toe met wie zij getrouwd is? Vanwaar dit gespit in het privéleven van mensen? Daarvoor hadden we toch al de Story en de Privé?

Sputnik-columnist

Ook de auteur van dit artikel wordt in het NRC- artikel genoemd. Er staat dat ik schrijf voor ‘het Russische staatsmedium Sputnik’. En dat klopt. Ik ben daar sinds april van dit jaar columnist en heb er nooit een geheim van gemaakt; mijn naam staat gewoon boven de columns. Sputnik is inderdaad een Russisch staatsmedium, zoals de NOS een Nederlands staatsmedium is, BBC een Brits staatsmedium en Al Jazeera een Qatarees staatsmedium. Over die media hoor ik NRCniet klagen, en ook niet over de door de Amerikaanse overheid gefinancierde media Bellingcat, Voice of America en Radio Free Europe alias Radio Liberty. Wat is er dan zo verkeerd aan Sputnik? Die website zou, volgens NRC, ‘berucht’ zijn ‘vanwege het verspreiden van propaganda en onjuiste informatie’. Als ‘bewijs’ voor die claim, dragen Heck en Kouwenhoven geen enkel voorbeeld aan, maar plaatsen ze een linkje naar een artikel in de Britse krant The Guardian waarin het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken stelt dat Sputnik ‘een actieve rol speelt in het verspreiden van desinformatie’. Ook weer zonder voorbeelden te noemen. Kennelijk konden Heck en Kouwenhoven geen desinformatie vinden in mijn Sputnik-columns, want anders had ik het vast wel gehoord. 

Overigens ben ik niet op uitnodiging voor Sputnik gaan schrijven, maar na het versturen van een open sollicitatie. Daaraan voorafgaand heb ik jarenlang pro deo geschreven voor de alternatieven omdat de Nederlandse mainstream media mijn artikelen niet willen plaatsen. Kennelijk heb ik de verkeerde politieke oriëntatie en/of ben ik overgekwalificeerd. Maar niet getreurd: Ik geniet bij Sputnik als columnist ongekende vrijheid. Niemand die mij opdraagt of zelfs vriendelijk verzoekt iets te schrijven of te verwijderen.  

Russische evenbeeld van NRC

Maar wie zonder zonde is, werpe de eerste steen. De Rus Aleksandr Malkevitsj schreef een kort artikel in de MH17-editie van De Andere Krant en hem werd de gelegenheid geboden te spreken op het MH17-congres van De Andere Krant. Het is terecht als NRC daar kritisch over is. Want niet alleen is deze Malkevitsj een totale leek op het gebied van MH17 en verkondigt hij daarover grote onzin. In de tweede plaats is hij precies zoals NRC hem omschrijft: ‘een speler in Ruslands propagandamachine’. Zeg maar: het Russische evenbeeld van de Nederlandse Heck en Kouwenhoven. 

Overigens hebben ook de Nederlandse overheid en de Rechtbank Den Haag iets uit te leggen, zo begreep ik uit de reacties in de Tweede Kamer. Want ook zij zijn onoplettend geweest door Malkevitsj een visum en een accreditatie te verstrekken.

Beginselen NRC

Tot slot nog even over de Beginselen van NRC, waarin de redactie zegt ‘de grondslag van het Atlantisch Bondgenootschap te ‘aanvaarden’. ‘Waarom refereert NRC alleen aan de NAVO?’, vroeg ik de NRC Ombudsman. Waarom staat er in de Beginselen niets over de Nederlandse Grondwet, de Europese Grondwet en het Handvest van de Verenigde Naties? Aanvaardt NRC die dan niet? Of beschouwt ze die van ondergeschikt belang en te onbelangrijk om te vermelden?’ Ik heb die vraag herhaaldelijk voorgelegd en op verschillende manieren, maar ik heb er nooit een antwoord op gekregen. Ook de hoofdredactie hult zich hierover in stilzwijgen. 

NRC is een zeer bedenkelijk medium. De redactie collaboreert met een vreemde mogendheid – en is ook gevaarlijk, omdat ze de spanningen opdrijft met een kernmacht en steevast de kant van de autoriteiten kiest door dissidente geluiden verdacht te maken. De autoriteiten zullen NRCechter geen strobreed in de weg leggen. De krant geniet de volledige steun van de minister van Nepnieuwszaken. Er is maar één manier waarop NRC teruggefloten kan worden, en dat is via de lezers. Een krantenabonnement opzeggen is niet moeilijk. Een telefoontje volstaat: 

088-572 0 572.

Overigens nodigen wij de AIVD van harte uit ons te verwittigen over personen die zij als staatsgevaarlijk beschouwt, mochten die zich in onze directe omgeving bevinden, en dit niet indirect via NRC te communiceren. Wij zullen dan gepaste maatregelen nemen. Mits ons bewijzen worden getoond, want anders dan Heck en Kouwenhoven vertrouwen wij niemand op zijn blauwe ogen. 

Dit artikel verscheen in november 2020 in de media-editie van De Andere Krant

http://ericvandebeek.nl/Loopjongens_van_Ollongren.html?fbclid=IwAR2-XhQ3oYohc6V7QX2qZZoLfyDf1wrVhvoALK_0gmKdbTS2CQAZduezOkk