Jim Carrey tried to warn the world about the Zionist pedophiles

 https://x.com/xIsraelExposedx/status/2020346870095114601

Israel Exposed

@xIsraelExposedx

Jim Carrey tried to warn the world about the Zionist pedophiles almost a decade ago, and sacrificed his career for it.

5:00 a.m. · 8 feb. 2026

·

156K

Weergaven

Noam Chomsky's Wife Reacts on their Contacts With Jeffrey Epstein

 Noam Chomsky's wife responds to Epstein controversy (De vrouw van Noam Chomsky reageert op de Epstein-controverse.)

Inbox

Aaron Maté from Aaron Mate <mate@substack.com>  Afmelden	05:37 (11 uur geleden)
aan mij

Vertaald: EngelsNederlands

Translate kan fouten maken, dus controleer de vertalingen

	Heb je deze e-mail doorgestuurd?  Abonneer je hier voor meer. De vrouw van Noam Chomsky reageert op de Epstein-controverse. "Noams overmatige vertrouwen in dit specifieke geval heeft geleid tot ernstige inschattingsfouten van onze beider kant... we betuigen onze onvoorwaardelijke solidariteit met de slachtoffers."  AARON MATÉ 8 FEBRUARI   LEES IN DE APP  Let op: De vriendschap tussen Noam Chomsky en Jeffrey Epstein is onderwerp van controverse geworden. Nadat hij in juni 2023 een zware beroerte kreeg, kan Chomsky hier geen commentaar op geven. Zijn vrouw Valeria heeft in onderstaande verklaring antwoord gegeven op vragen over hun contacten met Epstein. Ik publiceer deze verklaring hier, met enkele kleine typografische correcties. Verklaring van Valéria Chomsky Zoals velen weten, kampt mijn man, Noam Chomsky, nu 97 jaar oud, met ernstige gezondheidsproblemen na een verwoestende beroerte in juni 2023. Noam heeft momenteel 24 uur per dag medische zorg nodig en is volledig incapabel om te spreken of deel te nemen aan openbare discussies. Sinds deze gezondheidscrisis ben ik volledig in beslag genomen door Noams behandeling en herstel, en ben ik als enige verantwoordelijk voor hem en zijn medische zorg. Noam en ik hebben geen enkele vorm van public relations-ondersteuning. Om die reden heb ik pas nu de mogelijkheid om onze contacten met Jeffrey Epstein aan te kaarten. Noam en ik voelen een zware last op onze schouders rusten vanwege de onopgeloste vragen rondom onze eerdere contacten met Epstein. We willen dit hoofdstuk niet in onduidelijkheid achterlaten. Noam heeft zijn hele leven lang volgehouden dat intellectuelen de verantwoordelijkheid hebben om de waarheid te spreken en leugens te ontmaskeren, vooral wanneer die waarheden ongemakkelijk voor henzelf zijn. Zoals algemeen bekend is, is een van Noams kenmerken zijn vertrouwen in de goede bedoelingen van mensen. Noams overmatige vertrouwen leidde in dit specifieke geval tot een zeer slechte inschatting van onze kant. Terecht zijn er vragen gerezen over Noams ontmoetingen met Epstein en over de administratieve ondersteuning die zijn kantoor bood met betrekking tot een privé financiële kwestie – een kwestie die absoluut geen verband hield met Epsteins criminele activiteiten. Noam en ik leerden Epstein tegelijkertijd kennen tijdens een van Noams professionele evenementen in 2015. Destijds was Epsteins veroordeling in 2008 in de staat Florida bij slechts weinig mensen bekend, en het grootste deel van het publiek – inclusief Noam en ik – was er niet van op de hoogte. Dat veranderde pas na het artikel van de Miami Herald in november 2018. Toen we Epstein leerden kennen, presenteerde hij zichzelf als filantroop op het gebied van wetenschap en als financieel expert. Door zich zo voor te doen, trok Epstein de aandacht van Noam en begonnen ze te corresponderen. Zonder het te weten, openden we daarmee de deur voor een Trojaans paard. Epstein begon Noam te omsingelen, stuurde cadeaus en creëerde mogelijkheden voor interessante gesprekken over onderwerpen waar Noam zich al uitgebreid mee bezighield. We betreuren het dat we dit niet hebben herkend als een strategie om ons in de val te lokken en de idealen waar Noam voor staat te ondermijnen. We hebben een keer geluncht op Epsteins ranch in verband met een zakelijk evenement; we hebben gegeten in zijn herenhuis in Manhattan en een paar keer overnacht in een appartement dat hij ons aanbood toen we New York bezochten. We hebben ook een middag Epsteins appartement in Parijs bezocht ter gelegenheid van een zakenreis. In al deze gevallen hielden deze bezoeken verband met Noams zakelijke verplichtingen. We zijn nooit op zijn eiland geweest en hebben niets geweten van wat daar gebeurde. We woonden sociale bijeenkomsten, lunches en diners bij waar Epstein aanwezig was en academische zaken werden besproken. We hebben nooit ongepast, crimineel of laakbaar gedrag van Epstein of anderen waargenomen. We hebben op geen enkel moment kinderen of minderjarigen aanwezig gezien. Epstein stelde ontmoetingen voor tussen Noam en personen in wie Noam geïnteresseerd was, vanwege hun verschillende perspectieven op thema's die verband hielden met Noams werk en gedachtegoed. Het was in deze academische context dat Noam een ​​aanbevelingsbrief schreef. De e-mail van Noam aan Epstein, waarin Epstein om advies vroeg over de pers, moet in de juiste context worden gelezen. Epstein had Noam verteld dat hij onterecht werd vervolgd, en Noam sprak vanuit zijn eigen ervaring met politieke controverses en de media. Epstein creëerde een manipulatief verhaal over zijn zaak, dat Noam te goeder trouw geloofde. Het is nu duidelijk dat het allemaal in scène was gezet, met als minstens één van Epsteins bedoelingen om iemand als Noam Epsteins reputatie te laten herstellen door associatie. Noams kritiek was nooit gericht tegen de vrouwenbeweging; integendeel, hij heeft zich altijd ingezet voor gendergelijkheid en vrouwenrechten. Wat er gebeurde, was dat Epstein misbruik maakte van Noams publieke kritiek op wat later bekend zou worden als 'cancelcultuur' om zichzelf als slachtoffer ervan te presenteren. Pas na Epsteins tweede arrestatie in juli 2019 kwamen we de volledige omvang en ernst te weten van wat toen nog beschuldigingen waren – en nu bevestigd zijn – gruwelijke misdaden tegen vrouwen en kinderen. We zijn nalatig geweest door zijn achtergrond niet grondig te onderzoeken. Dit was een ernstige fout, en voor die inschattingsfout bied ik namens ons beiden mijn excuses aan. Noam vertelde me, vóór zijn beroerte, dat hij er hetzelfde over dacht. In 2023 gaf Noam in zijn eerste publieke reactie op vragen over Epstein onvoldoende erkenning van de ernst van Epsteins misdaden en het aanhoudende leed van zijn slachtoffers, voornamelijk omdat hij het als vanzelfsprekend beschouwde dat hij dergelijke misdaden veroordeelde. Een vastberaden en expliciet standpunt over dergelijke zaken is echter altijd vereist. Het was voor ons beiden zeer verontrustend om te beseffen dat we in contact waren gekomen met iemand die zich voordeed als een behulpzame vriend, maar in het geheim een ​​leven leidde vol criminele, onmenselijke en perverse daden. Sinds de onthulling van de omvang van zijn misdaden zijn we geschokt. Om de cheque te verduidelijken: Epstein vroeg Noam een ​​taalkundige uitdaging te bedenken die Epstein als vaste prijs wilde instellen. Noam werkte eraan en Epstein stuurde een cheque van 20.000 dollar als betaling. Epsteins kantoor nam contact met mij op om te regelen dat de cheque naar ons huisadres werd gestuurd. Wat betreft de gerapporteerde overdracht van ongeveer $270.000, moet ik verduidelijken dat dit volledig Noams eigen geld betrof. Destijds had Noam onregelmatigheden in zijn pensioeninkomsten geconstateerd die zijn financiële onafhankelijkheid bedreigden en hem grote zorgen baarden. Epstein bood technische ondersteuning aan om deze specifieke situatie op te lossen. Epstein handelde in deze kwestie naar behoren door de gelden voor Noam terug te vorderen, ogenschijnlijk als hulpbetoon en zeer waarschijnlijk als onderdeel van een complot om meer toegang tot Noam te krijgen. Epstein trad in deze specifieke zaak uitsluitend op als financieel adviseur. Voor zover ik weet, heeft Epstein nooit toegang gehad tot onze bank- of beleggingsrekeningen. Het is ook belangrijk om te verduidelijken dat Noam en ik nooit, individueel noch als stel, investeringen hebben gehad in Epstein of zijn kantoor. Ik hoop dat dit achteraf de interacties van Noam Chomsky met Epstein verduidelijkt en verklaart. Noam en ik erkennen de ernst van Jeffrey Epsteins misdaden en het diepe leed van zijn slachtoffers. Niets in deze verklaring is bedoeld om dat leed te bagatelliseren, en we betuigen onze onvoorwaardelijke solidariteit met de slachtoffers. 7 februari 2026.  Valéria Chomsky

• Noam Chomsky's wife responds to Epstein controversy - stanvanhoucke@gmail.com - Gmail

Amos Oz wrote About the Jews in Israel: "What, then, is the heart of the fear?"

The Heart of the Fear 

WHEN A DEMILITARIZED Palestine is established alongside Israel and is at peace with us, it will be a country whose area is one-fifth the size of Albania and whose population is smaller than that of Kuwait. Every part of its territory will be within firing range of conventional Israeli weapons. 

How then can we explain the murky, primeval fear that the idea of creating such a Palestinian state inspires in the hearts of even rational Israelis? How explain the amazing fact that Israel would rather fight another ferocious war, and another, and yet another, against all of the Arab states—including Iraq with its fifty battle-hardened divisions, Syria with its hundreds of new fighter planes and thousands of tanks, and Saudi Arabia with its monumental arms stockpiles and endless resources—than make peace with a tiny Palestine? Israel behaves as though it is ready to withstand a protracted conflict against the entire Moslem world, against the entire Third World, against the Communist Bloc, the European Common Market, and perhaps even, one day, the United States—as long as it does not have to coexist with a tiny Palestine. Sometimes it seems that Israel is willing to suffer a deep internal rift that may destroy the willingness of half its citizenry to fight, rather than tolerate a two-state solution; to do anything to avoid living next to a fifth of Albania or half of Kuwait—and even that, only on condition that Palestine be demilitarized and free of foreign armies. 

How can we understand this lunatic phenomenon: Israel prepared to take on the whole world in order to prevent the danger of peace with a neighbor whose actual dimensions are going to be municipal, almost? Mr. Israeli, so it seems, is brave enough to challenge the whole world—and cowardly enough to fear a coexistence with a “pocket Palestine.” Heard on a bus: “This George Bush is a big hero inside his White House. Let’s see what he’s like when he tangles with us.” And, on another occasion: “If Arafat gets Qalqilya, he’ll be in Tel Aviv within ten minutes.” 

Primeval, dark panic. 

The courageous-cowardly Israeli will invariably respond with this stock answer: “If you give them Nablus and Gaza, tomorrow they’ll want Jaffa and Haifa as well.” 

And if you don’t give them Nablus and Gaza, they won’t want Jaffa and Haifa? And if they do want Jaffa and Haifa, what of it?

What, then, is the heart of the fear? What is the latent menace for us in a tiny Palestine? Why has the idea of a Long Island-size state between Hebron and Nablus turned into the straw that breaks the camel's back, into the pea that that disturbs the sleep of the Israeli princess who has lain, for tens of years, on the explosive stack of mattresses of several enemy nations?

Perhaps because Palestine arouses in us a dim, repressed sense of guilt: If retaining Nablus is a crime, then maybe retaining Jaffa and Haifa is also a crime.

If this is indeed the crux of the fear, the sourced of the mysterious sense o terror, then we need emergency shock treatment to bring us to the elementary understanding that the issue is not one of crime and punishment, the issue is the choice between life and death. We are talking nor about guilt and penitence but about concluding a sensible deal between two parties with no love lost between them. Retaining Jaffa and Haifa was not -- is not -- a crime, for an abundance of reasons, but thee  simplest  reason is sufficient: Without  Jaffa and Haifa we cannot survive. Nablus and Hebron are an entirely different matter, for a number of reasons, the simplest among them being that we can live very well even if we discard them. Only the blind cannot see that we can barely survive if we do not discard them. The time has long since arrived for us to part from them peaceably, under conditions which will prevent them from threatening us in the future.

And if the Palestinians deceive us? It will always be easier for the the Israel Defense Forces to break the backbone of the tiny Palestinian state than to break the backbone of an eight-year-old Palestinian stone thrower. 

Davar, 23 december 1988