Zoeken in deze blog 🔎🔎

maandag 24 november 2025

Trumps So Called Peace Plan

 By Shahrokh Saei

A Trojan Horse for Gaza

November 18, 2025 - 21:11
10 reasons the UN Gaza resolution masks injustice behind diplomacy

TEHRAN – The United Nations Security Council has approved a U.S.-drafted resolution on Gaza, hailed in Washington as a diplomatic breakthrough. But for Palestinians and many around the world, it's another failed plan—one that prioritizes policing over justice and control over freedom.

On Monday, the council voted 13–0 in favor, with Russia and China abstaining. Their abstentions were significant: Russia warned the resolution must not become “a death knell for the two-state solution.” At the same time, China argued that Palestinian sovereignty and ownership were “barely visible” in the text.

Both powers criticized the minimal UN role and the lack of genuine Palestinian participation, exposing legitimacy gaps at the heart of the plan.

The resolution is part of President Donald Trump’s 20-point Gaza plan. Trump celebrated the vote, declaring that he would personally chair the new “Board of Peace.” His central role underscores how the resolution is designed to advance U.S. political interests.

Meanwhile, the humanitarian crisis continues. Since Israel launched its war on Gaza on October 7, 2023, more than 69,000 Palestinians have been killed. Despite a ceasefire announced on October 10, Israel has repeatedly violated the truce with deadly attacks and restrictions on aid. For many Palestinians, the ceasefire and resolution are not instruments of peace but a cover for Israel and the U.S. to advance normalization with Arab states and distract from what rights groups describe as genocide in Gaza.

Hamas has rejected the resolution outright, calling it an attempt to impose international guardianship on Gaza and strip neutrality from the stabilization force. The group says assigning foreign troops to disarm the resistance movements makes them a party to the conflict in favor of the occupation.

The resolution is presented as a roadmap to peace, but in reality, it is riddled with flaws that make it inefficient and unjust. Each of these flaws undermines Palestinian rights, weakens international legitimacy, and entrenches occupation rather than ending it. Ten distinct problems stand out:

Israel’s outright rejection of Palestinian statehood: The resolution speaks of a “credible pathway” to statehood, but Israel’s leadership has already closed the door. Netanyahu and ministers across the spectrum vow “no Palestinian state,” with some denying Palestinians exist at all. This united rejection makes the resolution’s promise empty rhetoric before it even begins.

Statehood reduced to a vague, conditional promise: Even without Israel’s opposition, the resolution itself offers only symbolic language. Sovereignty is tied to Palestinian Authority reforms and redevelopment benchmarks, with no timeline or guarantees. This turns self-determination into a distant possibility rather than an inherent right.

Palestinian Authority lacks credibility: The resolution envisions the PA eventually taking charge of Gaza. Yet the PA is widely discredited among Palestinians for corruption, incompetence, and complicity with the occupation. Entrusting Gaza’s future to such a body will undermine legitimacy and risk deepening divisions.

Board of Peace lacks definition and accountability: The transitional authority is granted sweeping powers over governance, reconstruction, and security, but its membership and accountability are undefined. Palestinians have no say in who governs them, creating a foreign trusteeship that strips agency and representation.

UN sidelined from oversight: By minimizing the UN’s role, the resolution removes neutral accountability. Russia and China abstained precisely because the UN is marginalized, leaving Palestinians exposed to unilateral control. Without a strong UN presence, oversight is weak and trust erodes.

Legitimacy gaps exposed by abstentions: The abstentions of Russia and China weaken the resolution’s authority. Without full consensus, countries asked to contribute troops or resources may hesitate, undermining implementation. The lack of unanimity signals that the plan is seen as serving U.S. and Israeli interests rather than embodying a genuinely multilateral approach.

Stabilization force empowered but not protective: The International Stabilization Force (ISF) is authorized to use “all necessary measures” to demilitarize Gaza, but it does not guarantee protection from Israeli attacks. This is why Hamas has warned that it strips neutrality and becomes a party to the conflict. Instead of safeguarding civilians, the force risks entrenching control.

No mechanism to restrain Israel: Israel has repeatedly violated the ceasefire since October 10, yet the resolution provides no enforcement tools to stop strikes or hold Israel accountable. Without deterrence, civilians remain exposed, and the ceasefire lacks credibility.

Humanitarian crisis sidelined: The resolution prioritizes policing and demilitarization over urgent humanitarian needs. With tens of thousands of Palestinians killed and aid restricted, this sequence deepens suffering and signals that security interests outweigh human rights.

Conditionality undermines sovereignty: Progress is tied to external benchmarks — PA reforms, redevelopment milestones, and international approval. This externalizes Palestinian rights, turning self-determination into a conditional reward rather than an inalienable entitlement.

To sum up, the resolution functions less as a peace initiative than as a political instrument — one that allows powerful states to claim progress while leaving the core injustice untouched. Unless future efforts place Palestinian agency, accountability, and enforceable protections at the center, Gaza will remain trapped in cycles of control and crisis. What was celebrated abroad as a breakthrough is, for Palestinians, another reminder of how the international system can perpetuate injustice when it refuses to confront the realities of occupation.

zondag 23 november 2025

Na Israel de Zondvloed


Nu de Joods-Zionistische genocidale aanvallen op de Palestijnse bevolking definitief een einde hebben gemaakt aan de restanten van Westerse Verlichtingsillusies, zoals democratie en mensenrechten, oftewel de “op regels gebaseerde wereldorde,” zoals de EU-voorzitter Ursula von der Leyen op 12 oktober 2022 tijdens een EU Ambassadors Conference in Brussel de neoliberale ordening van het oorlogszuchtige westen betitelde, een in de praktijk gewelddadige wanorde  onder aanvoering van het Pentagon en het Witte Huis, alsof er sinds 1945 geen oorlogen tegen Korea en Vietnam, Afghanistan, Irak, Libië, Syrië, en de door het Westen gesteunde genocidale aanvallen op de Palestijnse bevolking, hadden plaatsgevonden, waarbij miljoenen onschuldige burgers waren vermoord. Alle propaganda van het neoliberale Westen, dat vandaag de dag ook zijn eigen bevolking opoffert om de rijken rijker te maken en de armen armer, heeft vanzelfsprekend tot doel de mainstream-media en de massa gehoorzaam te houden. Zoals de knuppel de dictator aan de macht houdt, zo moet de dagelijkse propaganda de rijen van de massa in een democratie gesloten houden. Maar de massale kritiek op Israel demonstreert dat ook propaganda haar eigen grenzen kent. De Franse socioloog Jaques Ellul schreef daarover in zijn, in verschillende talen verschenen, boek Propaganda: The Formation of Men's Attitudes (1973)

“In werkelijkheid kan propaganda niet bestaan ​​zonder gebruik te maken van de massamedia. Als propaganda zich toevallig richt tot een georganiseerde groep, kan deze praktisch geen effect hebben op individuen voordat die groep gefragmenteerd is.” 

Met als gevolg dat: 

“Propaganda totaal [moet] zijn. De propagandist moet alle technische middelen die hem ter beschikking staan ​​gebruiken – de pers, radio, tv, films, posters, vergaderingen… Propaganda probeert de mens op alle mogelijke manieren te omringen, zowel op het gebied van gevoelens als ideeën, door in te spelen op zijn wil of op zijn behoeften, via zijn bewustzijn en zijn onderbewustzijn, en hem zowel in zijn privé- als zijn openbare leven aan te vallen. Het verschaft hem een ​​compleet systeem om de wereld te verklaren en geeft hem onmiddellijke prikkels tot actie. We bevinden ons hier in de aanwezigheid van een georganiseerde mythe die de hele mens probeert te beheersen.”

Bovendien legt door “de mythe die zij creëert, propaganda een compleet scala aan intuïtieve kennis op, vatbaar voor slechts één interpretatie, uniek en eenzijdig, en elke afwijking uitgesloten. Deze mythe wordt zo krachtig dat zij elk gebied van het bewustzijn binnendringt, zonder dat er een vermogen of motivatie intact blijft. Zij stimuleert bij het individu een gevoel van exclusiviteit en creëert een bevooroordeelde houding. De mythe heeft zo'n drijfveer dat zij, eenmaal geaccepteerd, het hele individu beheerst, dat immuun wordt voor elke andere invloed. Dit verklaart de totalitaire houding die het individu aanneemt – overal waar een mythe succesvol is gecreëerd – en weerspiegelt simpelweg de totalitaire werking van propaganda op hem.


Propaganda probeert niet alleen de hele mens te doordringen, hem ertoe te brengen een mystieke houding aan te nemen en hem via alle mogelijke psychologische kanalen te bereiken, maar, sterker nog, zij spreekt tot alle mensen. Propaganda kan zich niet tevreden stellen met gedeeltelijke successen, want zij tolereert geen discussie; van nature sluit zij tegenstrijdigheid en discussie uit. Zolang er een merkbare of uitgesproken spanning of een conflict in de actie blijft bestaan, kan niet worden gezegd dat propaganda haar doel heeft bereikt. Het moet quasi-unanimiteit opleveren, en de tegenpartij moet verwaarloosbaar worden, of in ieder geval niet langer luidruchtig zijn,”


aldus Ellul, wiens werk in het Engels werd vertaald op de voorspraak van Aldous Huxley, de auteur van Brave New World. Deze beschrijving bezit bovendien een aantal irrationele elementen en taboes van de consumptiecultuur. 


Mij ​​wordt regelmatig gevraagd waarom steekhoudende, plausibelere analyses die ik regelmatig via citaten van deskundigen geef, geen plaats krijgt in het werk van de ‘vrije pers.’ De reden is, zoals Ellul terecht schrijft dat propaganda totaal moet zijn. “Propaganda kan niet tevreden zijn met gedeeltelijke successen, want zij tolereert geen discussie; door haar aard sluit het tegenstrijdigheid en discussie uit.” Dit maakt tevens duidelijk waarom mainstream collega’s van mij, die ik al heel lang persoonlijke aanspreekt op hun corrupte houding, nooit publiekelijk met mij in discussie gaan. Mijn kritiek moet onhoorbaar blijven; dissidenten als ik moeten, net als de dissidenten in de Sovjet-Unie, verwaarloosbaar blijven. Internet is de samizdat geworden van het Westen, in de zin die de Russische schrijver Vladimir Boekovski gaf: “Samizdat: ik schrijf zelf, ik redigeer zelf, ik censureer zelf, ik geef zelf uit, ik verspreid zelf en ik zit er zelf een straf voor uit.”

Maar nu, nu het ondenkbare opnieuw denkbaar en uitvoerbaar blijkt, zoals na de Nazi-Holocaust de genocidale Joods-Israëlische strijdkrachten in Gaza aantonen, daarbij jarenlang gesteund door westerser politici en ander tuig, is de vraag onontkoombaar: wat nu, hoe nu verder? De alom gerespecteerde Iraans-Amerikaanse hoogleraar Hamid Dabashi schrijft in zijn boek After Savagery. Gaza, Genocide, and the Illusion of Western Civilization (2025) dan ook terecht:


"Na ‘het Westen’: Waar gaan we nu heen? De mythe en de illusie van ‘het Westen’ zijn in schande geëindigd, voor altijd begraven onder het puin van Gaza. Het Westen was een ideologische uitvinding van het geglobaliseerde kapitalisme. Al het andere dat 'De Rest' werd genoemd, werd door een leger oriëntalisten herschapen in de schaduw van die 'westerse' kapitalistische moderniteit. We moeten beginnen met de meest verminkte feiten ter plaatse: de Palestijnen, de Joden, de Indianen, al degenen die ontheemd zijn, al degenen die de verworpenen der aarde zijn. Vanuit dit uitgangspunt ontstaat een nieuwe morele intuïtie, met een filosofie en politiek proza ​​dat ons allen omarmt en tot niets kan worden gereduceerd. Zionisme is een rampzalig koloniaal project dat misbruik maakt van de feitelijke herinneringen aan generaties Joods lijden."


Daarover volgende keer meer, want als één feit duidelijk is geworden dan is het dat de Joodse Israeli's van Gaza een Auschwitz hebben gemaakt, waar he leven van Palestijnen geen enkele waarde meer heeft voor "Gods uitverkoren volk," gesteund door het Christelijke Westen.  




Bellicose EU-Woman acting as an Idiot

 


EU chief diplomat Kaya Kallas has just posted a bizarre video warning about “Russian tactics”… while quoting for reference a Soviet foreign minister who wasn’t even Russian (he was from Belarus) and who left office more than 40 years ago. She even gets his name wrong: it was Andrey Gromyko, not Alexey. This is the level of expertise steering EU foreign policy right now.
Geciteerd
Kaja Kallas
@kajakallas

Het Joodse Raadslid Naomi Italiaander en de Zionistische Terreur

Ik las in  het  Joodse propaganda-orgaan NIW dat " Het kersverse Amsterdamse gemeenteraadslid Naomi Italiaander," zowaar " J...