een korte update over Anne de Jong, Nederland's enige deelneemster aan de vloot naar Gaza:
Na wat verwarring over wanneer Anne precies zou vertrekken en vanaf welke boot, is er nu duidelijkheid:
Anne's schip (voorlopig worden de namen van de schepen met passagierslijsten niet vrijgegeven) zal met alle zekerheid morgen donderdag 27 Mei 2010 vanaf Kreta richting Gaza vertrekken.
Er gaan momenteel geruchten rond dat Israel twee pakhuizen in Ashdod aan het leeghalen is om daar alle activisten, na arrestatie, in hechtenis te nemen. Deze geruchten zijn (nog) niet bevestigd.
High resolution beelden van dit interview kunnen opgevraagd worden bij David Rubison: rubinson@kab.com
Anne zal, volgens de planning, vrijdag of zaterdag in Gaza arriveren. Zodra haar schip zich morgen in internationale wateren bevindt (ongeveer 1 uur na vertrek), zal er een (satelliet) telefoonnummer worden vrijgegeven, waar o.a. Anne op te bereiken is - en bereikbaar is voor een live interview via de telefoon. Ook is het mogelijk dat de cameraman op de boot een interview afneemt (in het Nederlands) met Anne en u exclusief de beelden stuurt. Houdt de email dus goed in de gaten!
After the British army conquered the Sindh region of what is now modern-day Pakistan in the 1840s, Gen. Charles Napier enforced a ban on the practice of Sati -- the burning of widows alive on the funeral pyres of their husbands. A delegation of Hindu leaders approached Napier to complain that their ancient traditions were being violated. The general is said to have replied: "You say that it is your custom to burn widows. Very well. We also have a custom: When men burn a woman alive, we tie a rope around their necks and we hang them. . . . You may follow your custom. And then we will follow ours."
The incident can hardly be commended as a model of cross-cultural relations, but it clarifies a tension. Conflict can arise between respect for other cultures and respect for universal human rights.
This is particularly true when it comes to the rights of women. Traditional societies can be deeply admirable -- conservative, family-oriented, stable, wise about human nature and human society. But they can also be highly patriarchal, evidenced by such practices as Sati, foot-binding, widow inheritance and female circumcision. This is not to say that modern, rights-based societies are without their own faults and failures; it is only to recognize that multiculturalism and human rights can sometimes clash.
For the most part, these tensions no longer emerge through colonialism but through migration, which can transplant a traditional culture smack in the middle of an aggressively liberal one. The most visible areas of difference -- say in dress -- can spark controversy, just as the wearing of the burqa is now doing in Europe.
Belgium is moving toward a total ban on face-covering veils in public. Italian police recently fined a woman for wearing a burqa. In France, a law banning garments "designed to hide the face" is likely to be introduced in July. "The burqa is not a sign of religion," says French President Nicolas Sarkozy, "it is a sign of subservience. It will not be welcome on the territory of the French Republic."
Disagreements about the burqa among Islamic women are often heated. This is to be expected because religious covering means different things in different contexts. It can be a "body bag" placed on unwilling women by threatening relatives and religious police. It can be, according to one critic, "a sad process of self-isolation and self-imposed exile." But it can also be a way for women from traditional backgrounds to preserve their marriage prospects and family honor in mixed-sex settings. Many women who wear the burqa are fully conscious of the choice they are making.
The motives of European leaders in this controversy are less sympathetic. Some speak deceptively (and absurdly) of a security motive for banning Islamic covering. Who knows what they are hiding? But by this standard, the war on terrorism would mandate the wearing of bikinis. The real purpose of burqa bans is to assert European cultural identity -- secular, liberal and individualistic -- at the expense of a visible, traditional religious minority. A nation such as France, proudly relativistic on most issues, is convinced of its cultural superiority when it comes to sexual freedom. A country of topless beaches considers a ban on excessive modesty. The capital of the fashion world, where women are often overexposed and objectified, lectures others on the dignity of women.
For what the opinion of an outsider is worth, I do think the burqa is oppressive. It seems designed to restrict movement, leaving women clumsy, helpless, dependent and anonymous. The vast majority of Muslim women do not wear complete covering because the Koran mandates only modesty, not sartorial imprisonment.
But at issue in Europe is not social disapproval; it is criminalization. In matters of religious liberty, there are no easy or rigid rules. Governments apply a balancing test. A tradition that burns widows or physically mutilates young girls would justify the Napier approach. Some rights are so fundamental that they must be defended in every case. But if a democratic majority can impose its will on a religious minority for any reason, religious freedom has no meaning. The state must have strong, public justifications to compel conformity, especially on an issue such as the clothes that citizens wear.
In France -- where only a few thousand women out of 5 million Muslims wear the burqa -- a ban is merely a symbolic expression of disdain for an unpopular minority. It would achieve little but resentment.
Student Grafisch Ontwerpen Ruiter Janssen las in een boek van Joris Luyendijk over het Israëlisch-Palestijns conflict. Luyendijk maakte daarin een Nederlandse metafoor: Friezen worden gedood door de VS en krijgen nadien een eigen staat in Nederland toegewezen. Wat zou u doen? Janssen nam dit 'Frisia-Nederland conflict' als uitgangspunt voor zijn afstudeerproject aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam en vertaalde de metafoor in een 'Information Graphic'.
Het is 2 dagen nadat zijn grafische vertaling van het Frisia-Nederland conflict c.q. Israëlisch-Palestijns conflict in nrc.next en NRC Handelsblad verscheen en de reacties zijn overstelpend. 'Ik had niet gedacht dat ik zo veel reacties erover zou krijgen. En alleen maar positieve reacties', vertelt Janssen verbaasd door de telefoon. Dat zou 30 jaar geleden wel anders zijn geweest, beseft hij. 'In die tijd had men in Nederland vooral oog voor de positie van Israël'.
De Terneuzenstrook In Janssens grafische metafoor van het Israëlisch-Palestijns conflict naar het 'Frisia-Nederland conflict' is bijvoorbeeld de Westelijke Joordaanoever, de Zuidelijke Maasoever geworden, de Gazastrook, de Terneuzenstrook en heten de Kassam-raketten nu Hazelhoff-raketten. Frisia wordt tijdens de Elfstedenochtend ook op 10 januari 2000 geconfronteerd met de 'tweede Nederlandse Opstand', vertaald: de tweede Palestijnse intifidah. De grafische vertaling van het 'Frisia-Nederland conflict' kostte Janssen 3 maanden om op papier te zetten. De meeste tijd ging echter op aan het onderzoek, het vinden van betrouwbare cijfers. Cijfers die geregeld tot verbazing bij hem leidden zoals over het aantal doden dat de raketten van de Palestijnen in Israël tot gevolg hadden: 783 raketten, 2 doden. Hij ontdekte tijdens zijn onderzoek dat Israël de 4de nucleaire macht in de wereld is en op dat gebied zelfs groter is dan China. Een ander opvallend cijfer voor Janssen was het hoge bedrag aan financiële steun dat Israël ontving van de Verenigde Staten tussen 1949 en 1996: 62,5 miljard dollar. 'Dat is evenveel als heel Latijns Amerika, de Caraïbische Eilanden en Afrika ten zuiden van de Sahara bij elkaar kreeg toebedeeld.'
Bij het lezen van de cijfers overviel hem af en toe een gevoel van machteloosheid. 'Hoe meer ik ermee bezig was, hoe meer ik dacht wat een hopeloze zaak. Het land is zo verdeeld.' Maar benadrukt Janssen: 'Ik trek geen partij. Het zijn feiten, maar vanuit de Palestijnse invalshoek. In deze weergave is bijvoorbeeld de angst die diezelfde Kassam-raketten bij miljoenen Israëlische mensen teweegbrengen niet meegenomen.'
Een simpele Journaal-kijker Janssen heeft al eerder kunstprojecten uitgevoerd rond heikele kwesties in de Democratische Republiek Congo, Kosovo en Cuba, maar pas bij dit project kwam hij erachter dat engagement eigenlijk leidend is in veel van zijn werk. 'Politieke conflicten blijken mijn interesse te hebben.' Waarom? Hij weet het niet. 'Ik volg de actualiteiten. Ik ben geïnteresseerd in wat zich afspeelt in de wereld.' Zoekend naar een antwoord op de vraag waarom hij zich richt opconflicten, noemt hij uiteindelijk beeldvorming. 'Ik probeer geen standpunt in te nemen. Ik ben meer bezig met beeldvorming en hoe die wordt beïnvloed. Ik ben meer bezig met iets in kaart te brengen dan met een bepaalde partij te kiezen. Wie ben ik, als simpele Journaal-kijker, om andere mensen te vertellen hoe de vork precies in de steel zit?'
Met zijn kunstprojecten wil hij mensen bewust maken dat men nooit over genoeg kennis over een bepaald onderwerp beschikt, dat er altijd meerdere kanten aan een gebeurtenis zit. 'Een objectieve kijk bestaat niet. Het gaat om een selectie van feiten.'' Waarom voor het Midden-Oostenconflict gekozen? 'Het is een heel goed voorbeeld van hoe bizar zaken in elkaar kunnen steken. Daarbij is de oppervlakte van Israël vergelijkbaar met Nederland. Dit maakt de metafoor nog realistischer.' Janssen wil met zijn projecten mensen aan het denken zetten en hen zelf de conclusies laten trekken. Maar desondanks lijkt zijn werk zoals in ieder geval het 'Frisia-Nederland conflict' slechts maar naar één, onvermijdelijke conclusie te kunnen leiden: onrecht.
Waarom BP liegt over de olieramp in de Golf van Mexico
Mensen nu ook ziek door olie en chemicaliën + onthuld: de corruptie achter de olievlek + BP-baas haalt uit naar fotograaf die besmeurde vogel kiekt
Met de dag wordt de omvang duidelijker van de ramp die het olielek op 1.500 meter diepte in de Golf van Mexico veroorzaakt. In dit artikel ondermeer: mensen in Louisiana worden ernstig ziek van de olie en vooral de chemicaliën die op de vlek worden gespoten; hoe BP blunderde op het olieplatform en waarom dat zo belangrijk is; hoe corrupt en onprofessioneel de controle op veiligheid van olieplatformen is; hoe de BP-topmannen de zaak manipuleren en waarom BP er alle belang bij heeft om de waarheid te verdraaien. Neem er gerust uw tijd voor, 't is wat langer dan u van ons gewoon bent, maar er valt dan ook behoorlijk wat te vertellen.
Een nieuwe opmerkelijke stunt van BP CEO Tony Hayward. In een charmeoffensief dat opgezet werd voor cameraploegen op het strand in de beurt van Port Fourchon verklaarde een zichtbaar aangedane Hayward: "Ik kan u verzekeren dat wij hier voor lange tijd zijn. Wij gaan elke druppel olie aan de kust opruimen." Maar wat de wereld niet te zien kreeg - maar nu wel dus - is hoe die persconferentie gemanipuleerd werd. Zo zijn er nu beelden opgedoken waarin Hayward de camera's laat verwijderen van plaatsen waar veel olie ligt. Wanneer bijvoorbeeld een cameraman toch inzoomt op een met olie bedekte vogel roept Hayward "Hey, get outta there. Get outta there. Get him out. Get him out.
U snapt nu ook meteen waarom BP alle moeite van de wereld doet om te liegen over de effectieve grootte van het lek. Tussen de lachwekkende 5.000 vaten olie per dag (800.000 liter) en de door wetenschappers geschatte 115.000 vaten per dag (18 miljoen liter) zit het verschil tussen "misschien geen fameuze bonus dit jaar" en zuiver bankroet.
Verschillende vissers en werknemers van firma's die in onderaanneming voor BP helpen bij de bestrijding van de ramp hebben last van migraine-achtige aanvallen, "brandende" ogen en misselijkheid. Gary Burris, een visser, vertelde aan Fox hoe hij verrast werd door een wolk chemicaliën van een sproeivliegtuig. Hij ademde de corexit in en werd doodziek. Hij ligt al dagen in bed.
Ott zegt dat hij al verschillende vissers bezocht heeft die getroffen zijn. BP heeft al meer dan 3 miljoen liter van het uiterst giftige goedje op de olievlek gegooid en wil daar niet mee stoppen. Ook mensen die werken in onderaanneming voor BP om de viezigheid op te kuisen, worden ziek. Veel van hen zijn vissers die niet meer kunnen werken door het vangstverbod. Volgens Clint Guidry, secretaris van de Louisiana Shrimp Association, en zelf jarenlang werkzaam geweest op een olieplatform, krijgen die mensen onvoldoende training en vooral niet genoeg beschermende kledij. Maar: "their eyes are burning, their noses are burning, but all of them need to go — they need the money.
Zo is er het veiligheidsplan van BP voor z'n activiteiten in de Golf van Mexico. "BP Gulf of Mexico Regional Oil Spill Response Plan" telt 582 pagina's en werd laatst gereviseerd op 30 juni 2009. Dat lijkt indrukwekkend, tot je de moeite doet om het te lezen, en eerlijk gezegd, we kunnen niet geloven dat iemand ooit die moeite gedaan heeft. Zo iemand zou bijvoorbeeld opgemerkt hebben dat het weinig zin heeft om de walrus op te lijsten als één van de diersoorten die beschermd moeten worden bij een olielek in de Golf.
Obama is het alvast kotsbeu. Tijdens de jongste meeting in het Witte Huis, zou de president door het lint gegaan zijn. "Just plug the damn hole" (doe dat verrekte gat nu gewoon dicht) riep hij volgens White House energy adviser Carol Browner. Obama maakt een vernsel einde aan een paar dagen vakantie in Chicago om vrijdag de plaats van de ramp te bezoeken.
De explosie op de Deepwater Horizon, het olieplatform dat op 20 april de lucht inging, wat een olielek veroorzaakte die ondertussen groter is dan Griekenland, blijkt helemaal niet "zomaar een ongeval" te zijn geweest zoals BP, Transocean en Halliburton tot nu toe hebben beweerd. Volgens de onderzoekscommissie van het Amerikaanse Congress waren er al minstens 24 uur voor de ontploffing duidelijke tekenen dat het ernstig mis aan het lopen was met de oliebron. In die 24 uur zijn er een aantal blunders gemaakt. Er lekken trouwens steeds meer details uit over wantoestanden bij de oliewinning in de Golf van Mexico. Het is een verhaal van corruptie, complete onverschilligheid ten opzichte van het milieu en onwaarschijnlijke flaters.
BP kijkt aan tegen een boete van minimaal 60 miljard Dat BP geblunderd heeft in de aanloop van de explosie: het belang hiervan is niet te onderschatten. Want als aangetoond kan worden dat BP effectief in de fout is gegaan, kan het bedrijf zwaar vervolgd worden. Het zou dan een straf van 4.300 dollar per gelekt vat kunnen krijgen.
U snapt nu ook meteen waarom BP alle moeite van de wereld doet om te liegen over de effectieve grootte van het lek. Tussen de lachwekkende 5.000 vaten olie per dag (800.000 liter) en de door wetenschappers geschatte 115.000 vaten per dag (18 miljoen liter) zit het verschil tussen "misschien geen fameuze bonus dit jaar" en zuiver bankroet. Zelfs in een "mild scenario", waarbij BP 1.100 dollar per vat beboet wordt, hangt BP nu al een boete van 60 miljard boven het hoofd. Dat is exclusief de 760 miljoen die het al heeft uitgegeven aan het bestrijden van de ramp en exclusief de schadeclaims die het bedrijf te wachten staan van Amerikaanse burgers, die individueel het olieconcern ook nog eens kunnen aanpakken. In eerste instantie wegens inkomstenverderf (denk vissers en mensen die leven van toerisme), maar, nu ook blijkt dat mensen ziek worden door de olie, zullen ook daar rechtszaken van komen.
Elke dag een miljardje meer Die 60 miljard die BP door de Amerikaanse regering beboet zal worden is een momentopname. Elke dag het gat niet gedicht wordt, neemt dat bedrag toe. Als het effectief nog drie maanden duurt, wordt dat dus 240 miljard. Een bedrag dat je maal vier mag doen als aangetoond kan worden dat er niet "gewone" nalatigheid, maar "ernstige" nalatigheid aan de basis van het ongeval ligt.
Wall Street speculeert al op mogelijke ondergang BP Het staat allemaal in een vertrouwelijk rapport van een topadvocaat inzake milieuzaken voor effectenmakelaar Canaccord. In dat rapport staat overigens dat de boetes naar de overheid toe "een peulschil" zullen zijn met het bedrag waarvoor BP door getroffen burgers en bedrijven zal worden vervolgd. Met andere woorden: Wall Street begint er stilaan van uit te gaan dat BP kopje onder zal gaan door de ramp. Nog wat vergif spuiten dan maar Het verklaart niet alleen waarom BP zo liegt over de werkelijke grootte van het lek, maar ook waarom het ondanks een verbod van de Obama-administratie toch blijft doorsproeien met het kankerverwekkende product Corexit. BP sproeit met Corexit aan de oppervlakte, wat mooi is voor de public relations, want het breekt de olievlek op (het lost ze wel niet op) waardoor de fameuze plaatjes van een dikke zwarte laag olie op stranden uitblijft. Bovendien verdient het bedrijf via een omweggetje zelf aan het middel. Maar BP spuit ook Corexit onderwater tegen de lekkende bron. Daardoor komt veel van de olie niet aan de oppervlakte, maar dwaalt in gigantische wolken door de Golf van Mexico. Wat je niet ziet, is er niet en daar kunnen we alvast niet voor beboet worden, redeneren ze bij BP.
"Wij zijn groot en belangrijk" Carl-Henric Svanberg, de chairman van BP, is ook alvast in de tegenaanval gegaan om de schade te beperken. "BP is big and important" (groot en belangrijk) vertelde hij aan de Finacial Times. In een interview met de krant zegt Svanberg dat de relatie die BP heeft met de Verenigde Staten voor beide partijen lucratief is. "De VS is een grote en belangrijke markt voor ons, en wij zijn een belangrijk bedrijf voor de VS, want we leveren olie en gas."
Cameraman filmt met olie bedekte vogel: "get him out" roept BP-baas Er zit een dreigend toontje achter, of misschien is het pure arrogantie. Want Svanberg zegt in het interview niet in te zien waarom "dit geval" BP's reputatie op lange termijn enige schade zou toebrengen. De woorden van Svanberg kwamen enkele uren na een nieuwe opmerkelijke stunt van BP CEO Tony Hayward. In een charmeoffensief dat opgezet werd voor cameraploegen op het strand in de beurt van Port Fourchon verklaarde een zichtbaar aangedane Hayward: "Ik kan u verzekeren dat wij hier voor lange tijd zijn. Wij gaan elke druppel olie aan de kust opruimen." Maar wat de wereld niet te zien kreeg - maar nu wel dus - is hoe die persconferentie gemanipuleerd werd. Zo zijn er nu beelden opgedoken waarin Hayward de camera's laat verwijderen van plaatsen waar veel olie ligt. Wanneer bijvoorbeeld een cameraman toch inzoomt op een met olie bedekte vogel roept Hayward "Hey, get outta there. Get outta there. Get him out. Get him out." Hier kan u die beelden zien.
De pers en het lek: vreemde zaak Er valt overigens wel een boompje op te zetten over hoe BP de pers manipuleert in deze affaire, en, hoe de overgrote meerderheid van onze collega's in zowel traditionele als nieuwe media deze verschrikkelijke natuurramp in de verste verten niet de aandacht geeft die ze ons inziens verdient. Op onze sites stellen we nu al een poosje vast dat onze lezers de kritische berichtgeving omtrent de ramp appreciëren: de artikels behoren elke dag steevast tot de meest gelezen en lokken veel reacties van bezoekers uit.
Daniel Beltra, een bekroond journalist en natuurfotograaf, is momenteel in de Golf en vertelde ons aan de telefoon hoe BP er alles aan doet om journalisten weg te houden van plaatsen waar te zien is welke rampzalige gevolgen de olievlek nu al heeft aangericht. En BP krijgt daarbij steun van de plaatstelijke ordehandhavers en bevolking. Hoe dat komt kan u verderop in dit artikel lezen.
Mensen worden ziek Of het nog lang zal duren, die steun, is een andere zaak nu blijkt dat mensen ziek worden door de olieramp. Verschillende vissers en werknemers van firma's die in onderaanneming voor BP helpen bij de bestrijding van de ramp hebben last van migraine-achtige aanvallen, "brandende" ogen en misselijkheid.
Gary Burris, een visser, vertelde aan Fox hoe hij verrast werd door een wolk chemicaliën van een sproeivliegtuig. Hij ademde de corexit in en werd doodziek. Hij ligt al dagen in bed. Marinetoxicoloog Riki Ott, die meehielp tijdens de opkuis van de Exxon Valdez, zegt de symptomen te herkennen. Hij noemt het gebruik van de chemicaliën misdadig: "het is alsof je kerosine op een vuur giet in de hoop dat het daarmee uitdooft."
"We moeten wel, we hebben het geld nodig" Ott zegt dat hij al verschillende vissers bezocht heeft die getroffen zijn. BP heeft al meer dan 3 miljoen liter van het uiterst giftige goedje op de olievlek gegooid en wil daar niet mee stoppen. Ook mensen die werken in onderaanneming voor BP om de viezigheid op te kuisen, worden ziek. Veel van hen zijn vissers die niet meer kunnen werken door het vangstverbod. Volgens Clint Guidry, secretaris van de Louisiana Shrimp Association, en zelf jarenlang werkzaam geweest op een olieplatform, krijgen die mensen onvoldoende training en vooral niet genoeg beschermende kledij. Maar: "their eyes are burning, their noses are burning, but all of them need to go - they need the money."
Effect op lange termijn? En het is nog maar de vraag wat miljoenen liters erg giftig (verboden in veel landen), kankerverwekkend, mutagenisch spul op de lange termijn betekent voor het milieu in de Golfregio. Nog nooit is op zo'n korte tijd zoveel vergif bewust gedumpt door de mens.
De veiligheidsplannen van BP: om mee te lachen Er lekken steeds meer details uit over hoe de olieramp in de Golf van Mexico is kunnen gebeuren. Het is een verhaal van corruptie, complete onverschilligheid ten opzichte van het milieu en onwaarschijnlijke flaters.
Zo is er het veiligheidsplan van BP voor z'n activiteiten in de Golf van Mexico. "BP Gulf of Mexico Regional Oil Spill Response Plan" telt 582 pagina's en werd laatst gereviseerd op 30 juni 2009. Dat lijkt indrukwekkend, tot je de moeite doet om het te lezen, en eerlijk gezegd, we kunnen niet geloven dat iemand ooit die moeite gedaan heeft.
Walrus in tropisch water Zo iemand zou bijvoorbeeld opgemerkt hebben dat het weinig zin heeft om de walrus op te lijsten als één van de diersoorten die beschermd moeten worden bij een olielek in de Golf. Tenzij het een lek is dat ineens rijkt tot in Groenland, 5.000 kilometer verderop, waar zich de dichtsbijzijnde kolonie walrussen bevindt of tenzij de opsteller van het plan wat te veel naar tekenfilms heeft gekeken.
In de 582 pagina's is ook niks terug te vinden over hoe het bedrijf een blowout kan stoppen, een incident zoals gebeurde met de Deepwater Horizon. Het worst-case scenario voorspelt een lekkage van een goeie 40 miljoen liter olie, terwijl we nu al boven de 300 miljoen zitten.
Link naar Japans shoppingkanaal Bij momenten kan je je zelfs afvragen of de auteurs komieken zijn. Bij "belangrijkste leveranciers van materiaal voor het bestrijden van een olielek" ("primary equipment providers for BP in the Gulf of Mexico Region [for]rapid deployment of spill response resources on a 24 hour, 7 days a week basis") staat een link naar een Japans homeshoppingkanaal.
Waar het rapport echter in uitblinkt is de richtlijnen in het naar buiten brengen van informatie over een olielek. Het zegt hoe woordvoerders van BP geen verklaringen mogen afleggen over of hoe ze moeten omgaan met vragen over a) aansprakelijkheid en juridische gevolgen, b) de oorzaak van de ramp, c) ramingen van aangerichte schade, d) de duur van het opkuisen en e) er mogen nooit beloftes worden gemaakt over het herstellen van het milieu.
Download hier het volledige veiligheidsplan van BP Waarom zoiets kan Misschien vraagt u zich af waarom niemand zo'n rapport een onvoldoende gaf. Dat moet gebeuren door de Minerals Management Service (MMS), een tak van de federale Amerikaanse overheid. Die moet ook controleren ter plaatse of de veiligheidsvoorschriften worden nageleefd aan de hand van inspecties, waarvan rapporten worden opgemaakt. Er loopt een onderzoek naar die MMS, wegens een abnormaal aantal incidenten van corruptie en daden van wanbeleid.
"Vul die veiligheidsformulieren maar rap zelf in" Zo blijkt dat inspecteurs van de MMS - nog eens, dit zijn overheidsambtenaren - het niet zo nauw namen met het uitvoeren van die inspecties. Het bureau dat verantwoordelijk is voor de regio Golf van Mexico stuurde de formulieren voor de rapporten gewoon op naar de boorplatformen met de boodschap "ze in te vullen met potlood". Waarna de ambtenaar de vaststellingen netjes uitgomde en overschreef met inkt. Het Office of Inspector General (een soort Comité P voor overheidsdiensten) brengt later deze week een verslag uit van het onderzoek naar de MMS. Het potloodverhaal komt er prominent in aan bod.
Cadeautjes, seks en drugs om een oogje dicht te knijpen Net als een hoop cadeautjes vanwege de olie-industrie. Inspecteurs lieten zich omkopen met exclusieve etentjes, tickets voor sportwedstrijden, vakanties, luxueuze geschenken en uiteraard de obligate dames van plezier, lapdances en vermoedelijk zelfs drugs om een oogje dicht te knijpen. Of ze aten gewoon van twee walletjes: zo is er het verhaal van een ambtenaar die vier boorplatformen inspecteerde van een firma terwijl hij in het midden van een sollicitatie bij diezelfde firma zat.
Bij het filiaal van de MMS in Lake Charles, dat verantwoordelijk is voor de veiligheidsinspecties in de hele Golfregio, bleken twee inspecteurs zwaar aan de drugs te zitten tijdens hun werk. Ze gaven dat zelfs toe aan de onderzoekscommissie. Die lichtte het gerecht in, maar het Attorney's Office for the Western District of Louisiana, besloot blijkbaar dat het niet de moeite was om ze te vervolgen. Ze zijn nog steeds in dienst.
Louisiana en olie: a love story Louisiana en olie, da's immers een perverse love story die al bezig is sinds 1901 toen een boer genaamd Jules Clement "rare bubbels" ontdekte in zijn rijstveld. 90 procent van de offshore olie- en gasplatformen in de VS bevinden zich op de continentale plaat voor de kust van Louisiana. Big Oil is steevast de nummer één financierder van politieke kandidaten, Republikeinen en Democraten.
Katrina en Mary Senatrice Mary Landrieu (Democraten) en senator David Vitter (Republikeinen) zijn de meest vocale tegenstanders van het aan banden leggen van offshore drilling in Washington. Landrieu in het bijzonder heeft daar haar redenen voor. Na de rampzalige doortocht van orkaan Katrina, was ze één van de architecten van een wet die het makkelijker maakte om vergunningen te krijgen om voor de kust naar olie te boren.
In ruil verkreeg ze dat 37,5 procent van wat de federale overheid daarvoor aan belastingen inde rechtstreeks teruggestort werd in de kas van haar staat. Tot 2017 gaat het alleen om inkomsten uit nieuwe bronnen, daarna slaat de wet op alle platformen voor de kust van Louisiana. Dan rinkelt de kassa pas echt, en met zo'n vooruitzichten win je verkiezingen.
Al 100 jaar worden politici in Louisiana verkozen door te stellen dat olie voor welvaart zorgt en dat heeft er toe geleid dat de verwevenheid tussen de overheid, het gerecht en de olie-industrie bijzonder groot is. Vraag is maar wie daar beter van geworden is, want het feit blijft dat Louisiana nog steeds één van de armste staten van de VS is.
Obama krijgt het op z'n heupen Obama is het alvast kotsbeu. Tijdens de jongste meeting in het Witte Huis, zou de president door het lint gegaan zijn. "Just plug the damn hole" (doe dat verrekte gat nu gewoon dicht) riep hij volgens White House energy adviser Carol Browner. Obama maakt een versneld einde aan een paar dagen vakantie in Chicago om vrijdag de plaats van de ramp te bezoeken. (mvl)
Minister Verhagen van buitenlandse zaken bezigt ’harde woorden’ richting Israël. Het wachten is nu echter op daden die vrede ook daadwerkelijk mogelijk maken.
„Er zijn krachten die Israël van de kaart willen vegen”, zei minister van buitenlandse zaken Maxime Verhagen onlangs op een conferentie in Den Haag. Dat is waar, en zorgwekkend. Toch zou je mogen verwachten dat de minister ook bekommerd is over de krachten die feitelijk al bezig zijn Palestina van de kaart te vegen.
Voor vrijwel iedereen is het duidelijk dat de tweestatenoplossing in doodsnood verkeert. De Israëlische bezetter van de Westelijke Jordaanoever heeft door talloze nederzettingen in dat gebied te bouwen de totstandkoming van een levensvatbare Palestijnse staat al bijna onmogelijk gemaakt. Zonder levensvatbare Palestijnse staat geen tweestatenoplossing, zonder tweestatenoplossing geen vrede.
Nog steeds gaat het bouwen van of aan nederzettingen voor. Mede daardoor zijn de geplande besprekingen tussen Israël en de Palestijnen, gefaciliteerd door de VS, gedoemd om te mislukken.
Er zal veel druk nodig zijn om Israël ertoe te brengen het nederzettingenbeleid echt te bevriezen. Om gedaan te krijgen dat Israël nederzettingen ontmantelt zal nog veel meer druk vergen.
De held van de EO. Jezus van Nazareth. Ecce Homo, Arie Boomsma.
Ik las net in het koffiehuis op de hoek een reclame-artikeltje van de broer van oud EO-programmaker Arie Boomsma over een nieuw tv-programma van Arie. Het gaat over iets dat Arie zelf nog niet heeft gedaan: het uit de kast komen om zijn latente homoseksualiteit inhoud te geven.
Arie verklaart ondermeer dit:
Mijn ijdelheid zit in de zucht naar erkenning. Dat staat inderdaad op gespannen voet met mijn geloof, dat juist nederigheid predikt. Daarom wil ik ook dat mijn programma's zinvol zijn.
Arie dankt in het interview ook zijn voormalige werkgever:
Ik heb veel aan de EO te danken.
En laat voorts weten dat hij bij zichzelf een 'geldingsdrang' waarneemt, waarover hij zich natuurlijk schuldig voelt. Een christen blijf je.
Arie Boomsma lijdt aan alles waar ook een niet-christen aan lijdt, aan ijdelheid, en dus aan een schrikbarend gebrek aan zelfkennis. Hij is de gevangene van wat Prediker omschrijft als de waan:
ijdelheid der ijdelheden, alles is ijdelheid.
Met andere woorden, volgens Arie's geloof bedekt de ijdelheid een spirituele leegte die zich manifesteert als hoogmoed, en in zijn specifieke geval in het vlees.
Als medemaker van het boek De Man en zijn Lichaam is Boomsma gebiologeerd door het vlees, het lichaam, de buitenkant. Hij is daarom bij uitstek geschikt voor televisie, het medium dat de vorm verheerlijkt en de inhoud verafschuwt.
Daar staat hij als een levende Christus net voordat die het kruis op moest om het woord van zijn Vader in de hemel betekenis te kunnen geven. Zo toont hij zich aan het volk. Ecce Homo, ziehier de mens Arie Boomsma.
Het gruwelijke aan hem en zijn mede-christenen is evenwel de hoogmoed, de gedachte dat zij de wereld iets te vertellen hebben en dat ze zelfs het recht hebben de wereld te onderwerpen aan hun beeld ervan. Diep in hun ziel zijn de christenen grotere godslasteraars dan andere mensen. Ik ken een christen die nooit iets aan zijn tuin doet, zijn rentmeesterschap gaat niet verder dan het bepalen wat anderen moeten doen.
Fire and Ice
Some say the world will end in fire, Some say in ice. From what I've tasted of desire I hold with those who favor fire. But if it had to perish twice, I think I know enough of hate To say that for destruction ice Is also great And would suffice.
