Doorgaan naar hoofdcontent

De Correspondent Over De Bom

Vandaag 35 jaar geleden zond de regionale Omroep Brabant mijn radiodocumentaire uit over een denkbeeldige atoomaanval op vliegbasis Volkel in de Peel. De paniek die uitbrak, werd wereldnieuws. Anno 2016 is de kans op het gebruik van kernwapens groter dan ooit.

Vandaag 35 jaar geleden verscheen een docu die insloeg als een bom. Nu is die actueler dan ooit


Wie is er nog bang voor de bom? Wie is er nog bang voor de kernbom? Bij de koffieautomaat praat niemand er meer over.
In de eerste helft van de jaren tachtig was dat wel anders. Nederland was in de ban van de bom. Europa dreigde het speelveld te worden van een kernoorlog. Nederland zag zich in de frontlinie geplaatst.
Aanleiding was een verstoring van het machtsevenwicht tussen de twee toenmalige supermachten. De Sovjet-Unie had een middellangeafstandsraket ontwikkeld met drie kernkoppen: de SS-20. Zevenhonderd van die raketten waren op West-Europa gericht. In reactie daarop besloot de NAVO op 12 december 1979 om 572 Amerikaanse kruisraketten te stationeren in vijf West-Europese landen. In het Brabantse Woensdrecht zouden er 48 worden geplaatst. Dat is uiteindelijk nooit doorgegaan omdat de Nederlandse regering de plaatsing steeds voor zich uit schoof. Tot het niet meer nodig was dankzij de ontspanningspolitiek van Sovjetpresident Michail Gorbatsjov.
Maar begin jaren tachtig leidde die dreigende plaatsing in Nederland tot massale protesten:
  • Aan de vredesdemonstratie in 1981 in Amsterdam deden 400.000 mensen mee.
  • De demonstratie in Den Haag twee jaar later was met naar schatting 550.000 deelnemers de grootste die ooit in Nederland heeft plaatsgevonden.
  • In 1985 overhandigde het Komitee Kruisraketten Nee aan de toenmalige premier Ruud Lubbers 3,7 miljoen handtekeningen tegen plaatsing van kruisraketten in Nederland.
In die tijd was de dreiging van een kernoorlog heel reëel. Overheden en bedrijven richtten atoomschuilkelders in. De Bescherming Burgerbevolking, een burgerorganisatie die in 1952 was opgericht om de bevolking in tijden van oorlog te beschermen, verspreidde folders over wat te doen bij een kernaanval. De Nederlandse popgroep Doe Maar verwoordde in zijn lied 'De Bom' het levensgevoel dat bij die dreiging hoorde:
En als de bom valt
Lig ik in mijn nette pak
Diploma's en mijn cheques op zak
Mijn polis en mijn woordenschat
Onder de flatgebouwen van de stad
Naast jou

Reacties

Populaire posts van deze blog

Geert Mak Pleit Nu Voor Vriendschap met Rusland

Ik kwam zojuist mijn oude vriend, de bestseller-auteur en mainstream-opiniemaker Geert Mak in de regen op straat tegen. Na elkaar te hebben begroet, vertelde Geert mij dat hij van oordeel is dat Europa zo snel mogelijk met Rusland om de tafel moet gaan zitten, om de opgelopen spanningen te deëscaleren. De VS heeft heel andere belangen dan 'wij,' aldus Mak, die benadrukte dat de macht van 'onze' Atlantische bondgenoot ingrijpend aan het afnemen is. Kortom, ik hoorde wat ikzelf al enige jaren op mijn weblog schrijf. Opvallend hoe een Nederlandse opiniemaker binnen zo'n betrekkelijk korte tijd zo wezenlijk van oordeel kan veranderen.  Immers, Mak’s gevaarlijke anti-Rusland hetze was een treffend voorbeeld van zijn opportunisme. Mei 2014 beweerde op de Hilversumse televisie de zogeheten ‘chroniqueur van Amsterdam, Nederland, Europa en de VS,’ dat er sprake was van een 'Russische gevaar,’ aangezien ‘meneer Poetin’ aan ‘landjepik’ deed en dat de Russische president d…

America Has Been at War 93% of the Time Since 1776

America Has Been at War 93% of the Time – 222 out of 239 Years – Since 1776 By Washington's Blog Global Research, December 26, 2017 Washington's Blog 20 February 2015 Region:  Theme: 

Native American Rape Survivors

A sign marks the entrance to White Earth Indian Reservation in Mahnomen County, Minn. (J. Stephen Conn / CC 2.0) WHITE EARTH RESERVATION, Minn.—Candice (not her real name) awoke with a start. Someone was pulling down her sweatpants. It was a male friend. “Stop!” she shouted. He kept groping her. She kicked him and he fell off the bed. She dashed out of the bedroom, tripping and tumbling down the stairs. Gripped with fear, she heard his footsteps behind her in the dark and forced herself to stand upright as she staggered out to the porch. Candice was still intoxicated. She got into her car and drove into a ditch. A white police officer pulled up. She struggled to hold back tears as she told him about the attempted rape. All the officer saw was a drunk and disorderly Native American woman. He dismissed Candice’s report of sexual assault as a lie she had made up to avoid getting a DUI. He did not take her to the hospital for a forensic exam. The sexual assault was not recorded in his pol…