Doorgaan naar hoofdcontent

De Vooruitgang

Het hier onderstaande schreef ik acht jaar geleden, nog voordat Obama tot president was gekozen:

WOENSDAG 29 OKTOBER 2008



Obama 14



Het enige dat Obama straks kan als president is bezuinigen op alles. De VS is namelijk failliet, zowel de staat als zijn ingezetenen. Ik begrijp dan ook het enthousiasme van veel van mijn collega's niet zo goed. Wat verwachten ze dat Obama gaat doen? Ze suggereren veel, maar beseffen kennlijk niet dat de marges van de palementaire democratie altijd zeer smal zijn, zeker voor de nieuwe president van een failliet imperium. Meer dan 600 miljard dollar gaat volgend jaar naar wat officieel heet de nationale veiligheid. En dat is zeker niet alles. Hoe dan ook, alleen daar zou Obama op kunnen bezuinigen, op de strijdkrachten en de buitenlandse militaire bases van het rijk. Maar zal Obama dit doen? Ik denk het niet, want de strijdkrachten zijn de grootste werkverschaffers. Wordt op oorlogsvoering gekort dan betekent dit in de praktijk verlies aan banen, die toch al schaars zijn in de VS. Veel werk is verplaatst naar de lage lonen landen. Gaat Obama de grote concerns aanpakken en de macht van de vrije markt inperken? Nee, zeker niet, want een Amerikaanse president kan niet de werkelijke macht aan banden leggen. Die werkelijke macht is in handen van niemand anders dan de werkelijke macht, dus het kapitaal. Wat kan Obama dan wel gaan doen? In de marge kan hij wat rommelen en verder weet ik het niet. Dat zult u aan mijn collega's moeten vragen. Ik vrees alleen dat die daar nog niet over nagedacht hebben. Enfin, over naar de orde van de dag.

http://stanvanhoucke.blogspot.com/2008/10/obama-14.html


En dit:

DONDERDAG 30 OKTOBER 2008



Obama 18



Obama is een hype, een bijzonder knappe hype. Hij verkoopt geen boodschap, maar een beeld. Niemand weet precies wat zijn programma is, wat hij politiek gaat doen, maar velen denken toch dat zodra deze man aan de macht is alles beter zal gaan, dat hij de hoop op een goede toekomst is. Obama is op een geweldig slimme manier aan de man gebracht. Hij heeft ook de financiele macht aan zijn kant, hij beschikt over twee keer zoveel geld om reclame voor zichzelf te maken als McCain. Het feit dat iemand als Obama door de werkelijke macht naar voren is geschoven is tekenend voor de ernst van de crisis waarin het kapialistische systeem verkeert.' 


En net nadat hij tot president gekozen was schreef ik het volgende:


ZATERDAG 8 NOVEMBER 2008



Obama 39


Vanochtend sprak ik op een zonnig terras in het centrum van Amsterdam een aantal oude vrienden van me, die laaiend enthousiast de verkiezing van Obama als president van de VS bespraken. Na een tijdje te hebben geluisterd merkte ik op dat ik veel sceptischer was over Obama en zei dat de toekomstige president, in strijd met het internationaal recht, voor de Israelische bezetting van Oost-Jeruzalem was en dat hij een pro-Israel lobbyist tot op 1 na machtigste man in het Witte Huis had benoemd. Een man, wiens vader een oud terrorist was die desgevraagd verklaard had: 

'Obviously, he (zijn zoon svh) will influence the President to be pro-Israel,' said the elder Emanuel, who immigrated to the U.S. from Israel in the 1950s. 'Why shouldn't he do it? What is he, an Arab? He's not going to clean the floor of the White House.' 

Hoe de activiteiten de volgens Haaretz de joods-Israelische Rahm Emanuel in de praktijk zullen uitwerken weet niemand, maar het belooft weinig goeds dat na acht jaar Bush een pro-Israel lobbyist via de achterdeur het Witte Huis binnen wordt gesluisd.

Het was alsof ik een bom had gegooid in het gezelschap oude vrienden, allen blanke, goed opgeleide Nederlanders, die ieder voor zich een interressante positie in de Nederlandse hierarchie hebben bekleed of nog steeds bekleden. 'Ja, maar Stan gelooft niet in de Vooruitgang,' was de mening van 1 van hen. Over de Vooruitgang had ik niet gesproken, maar deze reactie was ook een absurde poging mijn feiten te weerleggen. Vervolgens werden mij allerlei opinies in de mond gelegd, die ik niet en nooit eerder had verkondigd. Ik was enigszins verbaasd over de geweldig felheid waarmee mijn oude vrienden het beeld van Obama verdedigden. Ik zeg beeld, omdat we nog steeds niet precies weten wat Obama's politieke inzichten zijn, en welke politiek hij zal weten te verwezenlijken.

'Dat er wel degelijk sprake is van Vooruitgang blijkt uit mijn achtergrond,' zei een vriend van me, 'mijn vader was een landarbeider in Friesland en ik heb kunnen studeren.' 

Ik kon hem niet aan zijn verstand brengen dat zijn vooruitgang natuurlijk een feit was, maar dat daarmee niets over de wereld werd gezegd, waar tenminste 900 miljoen mensen elke dag weer honger lijden, en dat men het een niet kan loskoppelen van het ander. De Vooruitgang van mijn vriend, wordt mogelijk gemaakt door het arme deel van de wereld, waar wij onze grondstoffen van betrekken tegen grotendeels door ons bepaalde prijzen, en waar bijvoorbeeld vrouwen in Indonesie voor 1 dollar per dag in sweatshops, zijn kleren en onze schoenen maken. Maar deze feiten waren voor hem nonsens. Die onderstrepen volgens hem geenszins dat er ook een andere, zwarte kant aan deVooruitgang zit. En toch heeft deze oude vriend van me kunnen studeren. Het gaat ook niet zozeer om kennis, maar om inzicht, om datgene wat men met die kennis doet, om het vermogen die kennis vruchtbaar te maken. Veel mensen lukt dat niet. Het is geen kwestie van domheid, maar een kwestie van simpel geloof. De gelovigen in de Verlichting kunnen evenmin als de gelovigen in God twijfel toestaan. Allen geloven in een zwart/wereld, goed/kwaad, dom/intelligent en tegen simpel geloof is geen enkele kennis bestand. Paradoxaal genoeg, ook tegen het Verlichtingsgeloof niet. Natuurlijk geloven ze niet echt in de Verlichting, want dan zouden ze juist de twijfel toelaten, zoals een echte gelovige in God durft te twijfelen.
Geen van de mensen in mijn gezelschap wist meer over Obama dan het beeld dat de commerciele massamedia van hem hadden opgeroepen. En daarom bezat deze Nederlandse blanke middenklasse een rotsvaste opinie over Obama. Ik zei verbaasd te zijn over het Nederlandse enthousiasme voor een conservatieve politicus die geen respect blijkt te hebben voor het internationaal recht zodra het Israel aangaat. Nog meer woede, die leidde tot de beschuldiging dat ik een 'cynicus' was. Ik zei dat ze zich vergisten, dat er een verschil is tussen cynisme en scepsis. Bovendien, zei ik, is het heel merkwaardig dat de bewoners van een land dat na de Tweede Wereldoorlog nooit een gekleurde minister heeft gekend ineens zo enthousiast zijn dat de kiezers in de VS een zwarte president hebben gekozen. Mijn gespreksgenoten ontploften bijna. En de razernij was totaal toen ik zei dat doorgaans de houding van Nederlanders consequentieloos is. Men beweert maar wat, ventileert een meninkje en klaar is Kees, terwijl de rest van de wereld de consequenties moet dragen van in dit geval het gewelddadig beleid van de VS.
Op weg naar huis realiseerde ik me dat mijn oude vrienden zich met veel verbaal geweld zullen vasthouden aan hun hoop. Temidden van alle dagelijkse chaos hebben ze niets anders en dan ineens is er Obama en lijkthet alsof er weer sprake is van hoop. En degene die daarin niet voetstoots meegaat, is een bedreiging. Hij verstoort de mythe. Feiten spelen daarin geen rol. Het zijn emoties, die de drijfveren zijn. Een van mijn vrienden zei dat wanneer hij Obama hoorde spreken, hij wist dat de man meende wat hij zei, want dat voelde hij met zijn instinct. Maar wat had Obama dan verklaart? Nou ja, 'Change!'
Het is duidelijk: de eerst komende tijd zal de mythe van Obama overeind worden gehouden, al was het maar omdat mijn blanke vrienden niet zonder die mythe kunnen. De wereld is al gruwelijk genoeg, men heeft hoop nodig, en degene die twijfelt krijgt de wind van voren. Het is niet anders, ze blijven mijn oude vrienden.

Ondertussen blijf ik kijken naar de feiten. Wat Obama precies gaat doen weten we niet. Het is afwachten. Wie weet, 1 ding weten we in elk geval, Obama zal de blanke middenklasse moeten redden, anders komt de Amerikaanse parlementaire democratie in gevaar. Ik was dan ook niet verbaasd dat de Volkskrant vandaag op de voorpagina bericht: "De volgende Amerikaanse president Obama kondigde vrijdag in Chicago een 'reddingsplan voor de middenklasse' aan." Want alles goed en wel, de middenklasse is bereid in een mythe te geloven zolang ze er zelf beter van wordt. En dat geldt ook voor mijn oude vrienden. De rest zijn praatje voor de vaak.

Tot zover acht jaar geleden. 

Reacties

  1. Hopey-Changey

    Chomsky haalt tegenwoordig af en toe zelfs Sarah Palin aan, wanneer hij zegt
    dat hij het Hopey Changey-stuff t.a.v. Obama nooit heeft begrepen.

    Datzelfde hopey-changey is wat Geert Mak door God wordt ingefluisterd.


    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Geert Mak Pleit Nu Voor Vriendschap met Rusland

Ik kwam zojuist mijn oude vriend, de bestseller-auteur en mainstream-opiniemaker Geert Mak in de regen op straat tegen. Na elkaar te hebben begroet, vertelde Geert mij dat hij van oordeel is dat Europa zo snel mogelijk met Rusland om de tafel moet gaan zitten, om de opgelopen spanningen te de√ęscaleren. De VS heeft heel andere belangen dan 'wij,' aldus Mak, die benadrukte dat de macht van 'onze' Atlantische bondgenoot ingrijpend aan het afnemen is. Kortom, ik hoorde wat ikzelf al enige jaren op mijn weblog schrijf. Opvallend hoe een Nederlandse opiniemaker binnen zo'n betrekkelijk korte tijd zo wezenlijk van oordeel kan veranderen.  Immers, Mak’s gevaarlijke anti-Rusland hetze was een treffend voorbeeld van zijn opportunisme. Mei 2014 beweerde op de Hilversumse televisie de zogeheten ‘chroniqueur van Amsterdam, Nederland, Europa en de VS,’ dat er sprake was van een 'Russische gevaar,’ aangezien ‘meneer Poetin’ aan ‘landjepik’ deed en dat de Russische president d…

America Has Been at War 93% of the Time Since 1776

America Has Been at War 93% of the Time – 222 out of 239 Years – Since 1776 By Washington's Blog Global Research, December 26, 2017 Washington's Blog 20 February 2015 Region:  Theme: 

Native American Rape Survivors

A sign marks the entrance to White Earth Indian Reservation in Mahnomen County, Minn. (J. Stephen Conn / CC 2.0) WHITE EARTH RESERVATION, Minn.—Candice (not her real name) awoke with a start. Someone was pulling down her sweatpants. It was a male friend. “Stop!” she shouted. He kept groping her. She kicked him and he fell off the bed. She dashed out of the bedroom, tripping and tumbling down the stairs. Gripped with fear, she heard his footsteps behind her in the dark and forced herself to stand upright as she staggered out to the porch. Candice was still intoxicated. She got into her car and drove into a ditch. A white police officer pulled up. She struggled to hold back tears as she told him about the attempted rape. All the officer saw was a drunk and disorderly Native American woman. He dismissed Candice’s report of sexual assault as a lie she had made up to avoid getting a DUI. He did not take her to the hospital for a forensic exam. The sexual assault was not recorded in his pol…