De Pro Israel Lobby 116

The flagging peace process

Is Israel too strong for Barack Obama?

Nov 5th 2009 | CAIRO AND JERUSALEM
From The Economist print edition

As America drops its demand for a total freeze on the building of Israeli settlements in the West Bank, angry Palestinians say there is no scope for resuming talks

Illustration by Peter Schrank

FIVE months after Barack Obama went to Cairo and persuaded most of the Arab world, in a ringing declaration of even-handedness, that he would face down Israel in his quest for a Palestinian state, American policy seems to have run into the sand. The American president’s mediating hand is weaker, his charisma damagingly faded. From the Palestinian and Arab point of view, his administration—after grandly setting out to force the Jewish state to stop the building of Jewish settlements on Palestinian land as an early token of good faith, intended to bring Israelis and Palestinians back to negotiation—has meekly capitulated to Israel.

The upshot is that hopes for an early resumption of talks between the main protagonists seem to have been dashed. Indeed, no one seems to know how they can be restarted. The mood among moderates on both sides is as glum as ever.

Mr Obama’s secretary of state, Hillary Clinton, made matters worse by actually praising Israel’s prime minister, Binyamin Netanyahu, for promising merely to “restrain” Israel’s building rather than stop it altogether, as he was first asked to do. Previously Mrs Clinton had insisted that stop meant stop. There should be no “organic growth” of existing settlements and no exceptions for projects under way. Nor did she specifically exempt East Jerusalem, which Palestinians view as their future capital but which many Israelis see as theirs alone. And she had earlier castigated Israel for demolishing Palestinian houses in the city’s eastern part. Now, in Israel on October 31st, she changed her tune, seeming to acquiesce in Mr Netanyahu’s refusal to meet those earlier American demands and congratulating the prime minister on his “unprecedented” offer to build at a slower rate than before.

Mr Netanyahu’s case is that being “prepared to adopt a policy of restraint on the existing settlements” is indeed a concession. No new settlements would be started, no extra Palestinian land appropriated for expansion. But some 3,000 housing units already commissioned must, he said, be completed. Building must go on in East Jerusalem, he has repeatedly said, as it cannot be part of a Palestinian state.

Mrs Clinton later awkwardly backpedalled, assuring the Palestinians that she still considered all settlements “illegitimate”, while pleading with them to resume talks. That seems unlikely. A storm of abuse raged in the Palestinian and Arab press. Mr Obama, it was widely deduced, had caved in after his own ratings in Israel had slumped, according to some Israeli polls, to as low as 4%. Mahmoud Abbas, the head of the Fatah party who presides over the Palestinian Authority in the West Bank, expressed extreme disappointment—and continued to insist that talks could not resume until there was a full building freeze.

Among Palestinians at large, Mr Abbas has been derided for putting his faith in the new American administration. Hamas, the Islamist movement that runs the Gaza Strip, the smaller of the two main parts of a future Palestinian state, mocked him for ever thinking that Mr Obama could change American policy towards the Middle East.

Last month he called a general and presidential election for January 24th. But with opinion polls showing his popularity diving, on November 5th he said he would not stand for re-election. Hamas, in any event, said it would refuse to take part in the polls. Mr Abbas, it seems, has been forced to acknowledge that his authority—and his ability to grapple with the Israelis in negotiations if they had resumed—has been eviscerated.

Besides, even if talks did start again, no agreement would stick without the acquiescence of Hamas, which won the last Palestinian election, in 2006, and is still strong enough to kibosh any deal done without it. Yet discussions between the two rival groups, under the aegis of the Egyptians, have been stuttering along for more than a year without getting anywhere.

Mr Netanyahu, on the other hand, was cock-a-hoop. The right-wing and religious ministers who make up the bulk of his coalition government can scarcely believe his luck. The prime minister is riding high in the Israeli people’s esteem. Building work is proceeding apace in many of the settlements. He looks as if he has emerged unscathed from a brush with a hostile American president.

Mr Obama is being criticised, even by Israelis and Americans on the left, for making demands of Mr Netanyahu that he should have known would never be met. Some say the president should himself fly to Israel to address the Israeli people directly with a game-changing plan of his own. But no one, least of all in Washington, seems to know what that might be.

http://www.economist.com/daily/news/displaystory.cfm?story_id=14816791&fsrc=nwl

Willem van Genugten en de Mensenrechten 32

Sonja heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Willem van Genugten en de Mensenrechten 30" achtergelaten:

Van Genugten schrijft: "Diezelfde minister Verhagen liet gisteren, eveneens in de VK, uit zijn mond optekenen dat hij verbijsterd is over de nieuwste Israelische plannen en zinspeelt op diplomatieke sancties."

Dat Verhagen zou "zinspelen op sancties" heeft iemand op de Volkrantredactie uit zijn duim gezogen. Lees hier: Verhagen zinspeelt op sancties tegen Israël. In het bericht staat nergens dat Verhagen zinspeelde op sancties. Hij zal die vraag hebben gekregen in de Kamer, maar die heeft hij, volgens het nieuwsbericht, ontkennend beantwoord.

Van Genugten moet dus beter leren lezen. Ook weer zoiets waarbij ik me afvraag waarom ik geen hoogleraar ben en hij wel.

Overigens wil ik Van Genugten (en de lezer van dit weblog) even verlichten met het feit dat Verhagen, volgens Lieberman, helemaal niet kritisch is geweest over het Israelische nederzettingenbeleid. We moeten dus begrijpen dat Van Genugten, die de minister een moedig man vindt, door diezelfde man zwaar wordt belazerd, alsmede het hele Nederlandse volk. Voor mensen die op de hoogte zijn van Verhagen's beleid is dit verre van verassend, en eerder een bevestiging. Verhagen is niet alleen een aartshypocriet, maar ook nog een leugenaar. Maar ook dat zullen we weer niet in onze kranten lezen.

Omstreden Israëlische minister ontkent in eigen land Nederlands protest

'Nederlandse politici brachten nederzettingen niet ter sprake'

"De kwestie is nooit ter sprake gebracht in commissies voor Buitenlandse Zaken, noch in Nederland, noch in Denemarken". Het interview is in het Russisch afgenomen, de moedertaal van Lieberman. ... De lezing van Lieberman is in strijd met verklaringen van Verhagen en parlementsleden. Verhagen verklaart op de site van zijn eigen ministerie krachtig geprotesteerd te hebben tegen het nederzettingenbeleid. Ook de kamerleden stelden dat gedaan te hebben.


Het complete interview met Lieberman:

Interview with FM Liberman on REKA Radio

... Anyway, our main objective for today is to try and organize a bloc of nine or ten European countries that would sympathize with us and vote with us. ... Our main challenge for today is not the governments, but rather public opinion, which needs a drastic change, and we are successfully changing it. Students of a prestigious Norway University were about to announce academic boycott of Israel, but its Senate unanimously opposed this.
...
Host: Dutch Foreign Minister Maxime Verhagen claims that any reliable peace agreement in the Middle East requires the freezing of construction in Jewish settlements. This statement has become a sort of mantra. He also expressed deep concern over the humanitarian situation in the Gaza Strip. What have you answered your Dutch colleague, and did his statement surprise you?

FM Liberman: No, this is a traditional position of the Europeans, and I'd rather treat it as a sort of political slogan. This issue has never been raised in the Committees on Foreign Affairs both in Holland and Denmark.

["Deputy Martine Van Damm" - dat is kan geen spelfout zijn maar pesterij]

Het lijkt me dat Van Genugten zich nu hard moet gaan maken voor het aftreden van Maxime Verhagen?

O ja, en wanneer ik minister was, en dit van mijn collega zou lezen zou ik wóedend zijn. Ziedend! Maar Verhagen zwijgt veelbetekend.

Geplaatst door Sonja op stan van houcke op 8:30 PM

Willem van Genugten en de Mensenrechten 31

Beste Willem van Genugten:

Je schrijft me vandaag:

'Interessant stuk gisteren in de Volkskrant: "Hou op met praten over vrede in het Midden-Oosten". Je hebt het wellicht gezien. Wie het goed leest, ziet aan het einde echter een verrassende move. Het woord "vrede" moet worden ingeruild voor "ontspanning": "Een geweldloze status quo is verre van bevredigend, maar is niet slecht." En dan: "De moedigen zijn vertrokken uit het Midden-Oosten. Een vrede van de moedigen moet wijken voor een bestand van de middelmatigen". In deze redenering behoort minister Verhagen tot de moedigen die blijven zoeken naar een uitweg.'

Hier wreekt zich het feit dat je niet het origineel hebt gelezen, en erger nog, niet bekend bent met het werk van Roger Cohen. Aangezien de Volkskrant de oorspronkelijke tekst met eenderde verminkte, geef ik je de Engelse tekst, waarin hij over de joods-Israeli's onder andere het volgende schreef:

'They are less interested than ever in a deal with people they hardly see… the barrier (projected to stretch over 400 miles) is already much longer than the pre-1967 border or Green Line: It burrows into the West Bank to place major settlements on the Israeli side, effectively annexing over 12 percent of the land… Peace and walls do not go together. But a truce and walls just may. And that, I must reluctantly conclude, is the best that can be hoped for… The courageous have departed the Middle East. A peace of the brave must yield to a truce of the mediocre — at best. At least until Intifada-traumatized Israeli psychology shifts. I agree with the Israeli author David Grossman when he writes: “We have dozens of atomic bombs, tanks and planes. We confront people possessing none of these arms. And yet, in our minds, we remain victims. This inability to perceive ourselves in relation to others is our principal weakness.”

http://www.nytimes.com/2009/11/17/opinion/17iht-edcohen.html

De Israelische vredesactivist Uri Avnery wees mij meer dan een decennium geleden erop dat de zionistische politici geen vrede wilden, en dus ook niet bezig waren met het door de westerse commerciele massamedia zo bejubelde 'Vredesproces.' Integendeel zelfs, toen we met een bus door de Westbank reden liet hij mij zien hoe de Israelische militairen dit gebied hadden opgedeeld in kleine enclaves, omgeven door Israelische militaire controleposten, waardoor geen enkele Palestijnse burger ongestoord van de ene enclave naar de andere kon. Avnery verklaarde toen: 'Het confisqueren van Palestijns land is een oude politiek, die onmiddellijk stopgezet en teruggedraaid moet worden... Van belang is dat ook Europa de Israelische autoriteiten economisch en politiek onder druk zet... Het is daarbij van groot belang wat de Europese media naar buiten brengen. Berichten ze over de ware situatie of volgen ze de Israelische regeringspropaganda, zoals de meeste journalisten doen.' De rest kun je in mijn boek 'Overal ziet men zichzelf' lezen. Welnu Willem, zoals je weet bleven de westerse journalisten tot voor kort vierkant achter Israel staan. Wanneer jij Cohen aldus citeert: "De moedigen zijn vertrokken uit het Midden-Oosten. Een vrede van de moedigen moet wijken voor een bestand van de middelmatigen," en je concludeert daaruit vervolgens dat 'in deze redenering minister Verhagen tot de moedigen [behoort] die blijven zoeken naar een uitweg' dan blijkt dat je de zaak verkeerd inschat. Als Roger Cohen gevraagd mocht worden minister Verhagen te typeren dan zou hij hem als een voorbeeld kwalificieren van een van de 'middelmatigen' die niet voor een rechtvaardige 'vrede' is, maar hooguit voor een 'bestand', waarbij Israel de feiten op de grond onomkeerbaar zal maken, zoals nu al meer dan 60 jaar gebeurt.

Willem, je geeft om wat voor reden dan ook een verkeerde voorstelling van zaken. Een minister die tot voor kort al het mogelijke deed, voor en achter de schermen, om de positie van Israel binnen de EU nog verder te verbeteren en die door een zionistische extremist als Lieberman bedankt werd voor de Nederlandse steun aan Israël in de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties door het Goldstone rapport te saboteren, is zeker niet iemand die door Cohen als een van de 'moedigen' zal worden betiteld, zoals jij abusievelijk beweert. Lees buitenlandse kranten en boeken over de regio en je zult zien dat het onzin is minister Verhagen andermaal publiekelijk te prijzen. Onwetendheid is een slechte raadgever.

Willem van Genugten en de Mensenrechten 30

Beste Willem van Genugten,

Laten we de feiten voor zich spreken.

Jij schrijft me vandaag dit: 'Interessant stuk gisteren in de Volkskrant: "Hou op met praten over vrede in het Midden-Oosten". Je hebt het wellicht gezien. Wie het goed leest, ziet aan het einde echter een verrassende move. Het woord "vrede" moet worden ingeruild voor "ontspanning": "Een geweldloze status quo is verre van bevredigend, maar is niet slecht." En dan: "De moedigen zijn vertrokken uit het Midden-Oosten. Een vrede van de moedigen moet wijken voor een bestand van de middelmatigen". In deze redenering behoort minister Verhagen tot de moedigen die blijven zoeken naar een uitweg. Diezelfde minister Verhagen liet gisteren, eveneens in de VK, uit zijn mond optekenen dat hij verbijsterd is over de nieuwste Israelische plannen en zinspeelt op diplomatieke sancties. Dat moet jou toch aanspreken, al zal het je vast niet ver genoeg gaan.'

Allereerst dit Willem. Bij ons thuis zijn we geabonneerd op de International Herald Tribune. Dan weet je meteen hoe de grote mensenwereld reilt en zeilt, in plaats van dat je je moet behelpen met de provinciaals georienteerde landelijke pers, zoals de Volkskrant, Trouw en de NRC. Ik vermeld dit om je erop te wijzen dat het stuk dat jij drie dagen later in de Volkskrant hebt gelezen oorspronkelijk eenderde langer was, te uitgebreid kennelijk voor de doorsnee Volkskrant-lezer. Al geruime tijd volg ik de opiniestukken van Roger Cohen en weet hoe kritisch hij publiekelijk is over de 'Joodse staat'. Dit in tegenstelling tot de Nederlandse intelligentsia die uitblinkt in zwijgzaamheid. Omdat ik het origineel heb gelezen weet ik ook dat Cohen als volgt eindigt: I agree with the Israeli author David Grossman when he writes: “We have dozens of atomic bombs, tanks and planes. We confront people possessing none of these arms. And yet, in our minds, we remain victims. This inability to perceive ourselves in relation to others is our principal weakness.” Maar die joodse kritiek ging de Volkskrant kennelijk iets te ver om door hun censtuur heen te komen. Dergelijke dingen kunnen, zo weet ik uit eigen ervaring, alleen in buitenlandse kranten als The New York Times geopenbaard worden. Nu we het toch over dit dagblad hebben: daarin stond ook een ander stuk dat jou ontgaan zal zijn:

OP-ED CONTRIBUTOR

Israelis and Obama

By HENRY SIEGMAN

Published: November 1, 2009

Polls indicate that President Obama enjoys the support of only 6 to 10 percent of the Israeli public — perhaps his lowest popularity in any country in the world.

According to media reports, the president’s advisers are searching for ways of reassuring Israel’s public of President Obama’s friendship and unqualified commitment to Israel’s security.

That friendship and commitment are real, President Obama’s poll numbers in Israel notwithstanding. Secretary of State Hillary Rodham Clinton sought to reinforce that message during her visit to Israel. The presidential envoy George Mitchell has reportedly been asked to make similar efforts during his far more frequent visits to Jerusalem.

The White House is about to set a new record in the number of reassuring messages and video greetings sent by an American president to Israel, as well as to Jewish organizations in the United States, on this subject. Plans for a presidential visit to Jerusalem are under discussion.

Presidential aides worry that the hostility toward President Obama among Israelis can be damaging to his peace efforts. This is undoubtedly true.

But a White House campaign to ingratiate the president with Israel’s public could be far more damaging, because the reason for this unprecedented Israeli hostility toward an American president is a fear that President Obama is serious about ending Israel’s occupation of the West Bank and Gaza.

Israelis do not oppose President Obama’s peace efforts because they dislike him; they dislike him because of his peace efforts. He will regain their affection only when he abandons these efforts.

That is how Israel’s government and people respond to any outside pressure for a peace agreement that demands Israel’s conformity to international law and to U.N. resolutions that call for a return to the 1967 pre-conflict borders and reject unilateral changes in that border.

Like Israel’s government, Israel’s public never tires of proclaiming to pollsters its aspiration for peace and its support of a two-state solution. What the polls do not report is that this support depends on Israel defining the terms of that peace, its territorial dimensions, and the constraints to be placed on the sovereignty of a Palestinian state.

An American president who addresses the Arab world and promises a fair and evenhanded approach to peacemaking is immediately seen by Israelis as anti-Israel. The head of one of America’s leading Jewish organizations objected to the appointment of Senator Mitchell as President Obama’s peace envoy because, he said, his objectivity and evenhandedness disqualified him for this assignment.

The Israeli reaction to serious peacemaking efforts is nothing less than pathological — the consequence of an inability to adjust to the Jewish people’s reentry into history with a state of their own following 2,000 years of powerlessness and victimhood.

Former Prime Minister Yitzhak Rabin, whose assassination by a Jewish right-wing extremist is being remembered this week in Israel, told Israelis at his inauguration in 1992 that their country is militarily powerful, and neither friendless nor at risk. They should therefore stop thinking and acting like victims.

Prime Minister Benjamin Netanyahu’s message that the whole world is against Israel and that Israelis are at risk of another Holocaust — a fear he invoked repeatedly during his address in September at the United Nations General Assembly in order to discredit Judge Richard Goldstone’s Gaza fact-finding report — is unfortunately still a more comforting message for too many Israelis.

This pathology has been aided and abetted by American Jewish organizations whose agendas conform to the political and ideological views of Israel’s right wing. These organizations do not reflect the views of most American Jews who voted overwhelmingly — nearly 80 percent — for Mr. Obama in the presidential elections.

An Israeli-Palestinian peace agreement has eluded all previous U.S. administrations not because they were unable to devise a proper formula for its achievement; everyone has known for some time now the essential features of that formula, which were proposed by President Clinton in early 2000.

Rather, the conflict continues because U.S. presidents — and to a far greater extent, members of the U.S. Congress, who depend every two years on electoral contributions — have accommodated a pathology that can only be cured by its defiance.

Only a U.S. president with the political courage to risk Israeli displeasure — and criticism from that part of the pro-Israel lobby in America which reflexively supports the policies of the Israeli government of the day, no matter how deeply they offend reason or morality — can cure this pathology.

If President Obama is serious about his promise to finally end Israel’s 40-year occupation, bring about a two-state solution, assure Israel’s long-range survival as a Jewish and democratic state, and protect vital U.S. national interests in the region, he will have to risk that displeasure. If he delivers on his promise, he will earn Israelis’ eternal gratitude.

Henry Siegman, a former national director of the American Jewish Congress, is director of the U.S./Middle East Project.

http://www.nytimes.com/2009/11/02/opinion/02iht-edsiegman.html?_r=1

En kijk eens aan Willem, wie dat geschreven heeft. Begrijp je nu waarom ik van iemand die internationaal recht doceert verwacht dat hij zich publiekelijk uitspreekt over de al decennialang durende grootschalige schendingen van het internationaal recht, die Israel zich kan permitteren dankzij de opportunistische motieven die zowel Amerikaanse als Europese politici en academici erop nahouden? Laat de politiek aan anderen over, een hoogleraar in het internationaal recht dient zich in te zetten voor dat recht, en niet voor de positie van een of andere minister van Buitenlandse Zaken. Om het nog eens goed tot je te laten doordringen geef ik je het originele stuk van Roger Cohen, dat verminkt door de Volkskrant werd overgenomen:

Op-Ed Columnist

A Mideast Truce

By ROGER COHEN

Published: November 16, 2009

I’ve grown so pessimistic about Israel-Palestine that I find myself agreeing with Israel’s hard-line foreign minister, Avigdor Lieberman: “Anyone who says that within the next few years an agreement can be reached ending the conflict simply doesn’t understand the situation and spreads delusions.”

That’s the lesson of early Obama. The president tried to rekindle peace talks by confronting Israel on settlements, coaxing Palestinians to resume negotiations, and reaching out to the Muslim world. The effort has failed.

It has alienated Israel, where Obama is unpopular, and brought the president of the Palestinian Authority, Mahmoud Abbas, close to resignation. It’s time to think again.

What’s gone wrong? There have been tactical mistakes, including a clumsy U.S. wobble toward accepting Israeli “restraint” on settlements rather than cessation. But the deeper error was strategic: Obama’s assumption that he could resume where Clinton left off in 2000 and pursue the land-for-peace idea at the heart of the two-state solution.

This approach ignored the deep scars inflicted in the past decade: the killing of 992 Israelis and 3,399 Palestinians between the outbreak of the Second Intifada in 2000 and 2006; the Israeli Army’s harsh reoccupation of most of the West Bank; Hamas’ violent rise to power in Gaza and the accompanying resurgence of annihilationist ideology; the spectacular spread of Jewish settlements in the West Bank; and the Israeli construction of over 250 miles of a separation barrier that has protected Israel from suicide bombers even as it has shattered Palestinian lives, grabbed land and become, in the words of Michael Sfard, an Israeli lawyer, “an integral part of the West Bank settlement plan.”

These are not small developments. They have changed the physical appearance of the Middle East. More important, they have transformed the psychologies of the protagonists. Israelis have walled themselves off from Palestinians. They are less interested than ever in a deal with people they hardly see.

As Ron Nachman, the founder of the sprawling Ariel settlement, comments in René Backmann’s superb new book, “A Wall in Palestine,” the wave of Palestinian suicide attacks before work on the barrier began in mid-2002 meant that: “Israelis wanted separation. They did not want to be mixed with the Arabs. They didn’t even want to see them. This may be seen as racist, but that’s how it is.”

And that’s about where we are.

With Palestinians saying, “Not one inch further will we cede.” The myriad humiliations of the looping barrier, which divides Palestinians from one another as well as from Israel, have cemented this “Nyet.”

On the surface, Obama’s decision to tackle settlements first was logical enough. Nothing has riled Palestinians as much as the continued flow of Israeli settlers into East Jerusalem and the West Bank. Both Oslo (1993) and the Road Map (2003) called for settlements to stop, but the number of settlers has risen steadily to over 450,000.

The president was categorical in his Cairo speech: “The United States does not accept the legitimacy of continued Israeli settlements.”

Nor do I. But facts are hard — and Obama has tried to ignore them. The history briefly outlined above makes clear that the right-wing government of Prime Minister Benjamin Netanyahu won’t deviate from the pattern of settlement growth established since 1967.

Indeed, Backmann’s book (from which the Sfard quote is also taken), demonstrates a relentless continuity of Israeli purpose, now cemented by a fence whose aim was in fact double: to stop terrorists but also “to protect the settlements, to give them room to develop.”

That is why, even at 250 miles, the barrier (projected to stretch over 400 miles) is already much longer than the pre-1967 border or Green Line: It burrows into the West Bank to place major settlements on the Israeli side, effectively annexing over 12 percent of the land.

The United States condoned the construction of this settlement-reinforcing barrier. It cannot be unmade — not for the foreseeable future. Peace and walls do not go together. But a truce and walls just may. And that, I must reluctantly conclude, is the best that can be hoped for.

Obama, who has his Nobel already, should ratchet expectations downward. Stop talking about peace. Banish the word. Start talking about détente. That’s what Lieberman wants; that’s what Hamas says it wants; that’s the end point of Netanyahu’s evasions.

It’s not what Abbas wants but he’s powerless. Shlomo Avineri, a political scientist, told me, “A nonviolent status quo is far from satisfactory but it’s not bad. Cyprus is not bad.”

I recall my friend Shlomo dreaming of peace. That’s over. The last decade destroyed the last illusions: hence the fence. The courageous have departed the Middle East. A peace of the brave must yield to a truce of the mediocre — at best.

At least until Intifada-traumatized Israeli psychology shifts. I agree with the Israeli author David Grossman when he writes: “We have dozens of atomic bombs, tanks and planes. We confront people possessing none of these arms. And yet, in our minds, we remain victims. This inability to perceive ourselves in relation to others is our principal weakness.”

http://www.nytimes.com/2009/11/17/opinion/17iht-edcohen.html

Meer later.

Willem van Genugten en de Mensenrechten 29

Beste Willem van Genugten,

Waar sta je nu toch precies? Ik stel die vraag naar aanleiding van het feit dat je dit schrijft: 'Er zijn subtieler mechanismen nodig dan een brede boycot.' Dit nu is jouw reactie op mijn voorstel om het Associatie-Akkoord tussen de EU en Israel op te schorten, net zo lang tot Israel het internationaal recht niet langer meer schendt. Dankzij dit Akkoord is de Europese Unie de grootste handelspartner van de 'Joodse staat'. En dat terwijl volgens artikel 2 van dit Associatie-Akkoord de EU verplicht is om de mensenrechten een wezenlijke rol te laten spelen in de overeenkomst met Israel. Gezien alle rapporten over de grootschalige en langdurige mensenrechtenschendingen van de zionistische staat moet het Associatie-Akkoord dus worden opgeschort. Je kunt daar als hoogleraar internationaal recht publiekelijk op wijzen. Of het recht wordt gerespecteerd of het wordt niet gerespecteerd. Er is geen tussenweg, net zo min als een vrouw een beetje zwanger kan zijn.

Dat was mijn stelling. Kennelijk ook de jouwe, want ik lees ik hier in het Nederlands Dagblad van 24 april 2008: 'Handelssancties werken meestal wel bij democratieën, maar falen meestal in de bestrijding van dictaturen, aldus prof. Willem van Genugten (Tilburg) en Dick Leurdijk (Clingendael).'

Zie: http://www.nd.nl/artikelen/2008/april/24/-boycot-china-werkt-averechts-

Dit betekent in concreto dat jij of van mening bent dat Israel geen 'democratie' is, maar een 'dictatuur' of je bent weer publiekelijk aan het draaien omdat je Israel om wat voor reden dan ook in bescherming wilt nemen, natuurlijk ten koste van de geloofwaardigheid van het internationaal recht, het vak dat jij doceert.

Ik hou het op het laatste Willem. In godsnaam, hou op met dat gedraai. Mijn lezers zijn niet zo stupide dat ze niet dwars door je betoog heen kunnen prikken. Ga gewoon serieus op argumenten in. Waarom heb je daar zoveel moeite mee? Nogmaals Willem, een democratie staat en valt bij een rationeel debat, dat op feiten is gebaseerd. Later meer.

Willem van Genugten en de Mensenrechten 28

Vandaag kreeg ik deze reactie van Willem van Genugten, hoogleraar internationaal recht aan de Universiteit van Tilburg. Hij is tevens voorzitter van de Commissie voor de Rechten van de Mens van de Adviesraad Internationale Vraagstukken die ondermeer de minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen, intellectueel bijstaat in deze barre tijden.

Beste Stan,

De voortgezette bouw van nederzettingen kan ook naar mijn smaak alleen maar worden geduid als een provocatie aan het adres van de internationale gemeenschap en al diegenen die blijven hameren op het belang en de noodzaak van vredesbesprekingen. Interessant stuk gisteren in de Volkskrant: "Hou op met praten over vrede in het Midden-Oosten". Je hebt het wellicht gezien. Wie het goed leest, ziet aan het einde echter een verrassende move. Het woord "vrede" moet worden ingeruild voor "ontspanning": "Een geweldloze status quo is verre van bevredigend, maar is niet slecht." En dan: "De moedigen zijn vertrokken uit het Midden-Oosten. Een vrede van de moedigen moet wijken voor een bestand van de middelmatigen". In deze redenering behoort minister Verhagen tot de moedigen die blijven zoeken naar een uitweg. Diezelfde minister Verhagen liet gisteren, eveneens in de VK, uit zijn mond optekenen dat hij verbijsterd is over de nieuwste Israelische plannen en zinspeelt op diplomatieke sancties. Dat moet jou toch aanspreken, al zal het je vast niet ver genoeg gaan.

Er is in de loop van enkele decennia veel onderzoek gedaan naar de effectiviteit van sancties (boycots en embargo's). Ik heb daar zelf, samen met anderen, ook een boek aan gewijd: "United Nations Sanctions: Effectiveness and Effects, Especially in the Field of Human Rights". Overall conclusie: brede sancties werken bijna nooit. De VN is na het echeck met de sancties tegen Irak steeds actiever gaan zoeken naar "smart sanctions": bevriezing van banktegoeden, reisverboden, etc. Dat lijkt af en toe wel te werken. Een overall boycot dan wel embargo komt in het VN-arsenaal niet meer voor. Wb Israel: Evenals in het NRC-stuk blijf ik de lange termijn en de noodzaak van gesprekken benadrukken. Er zijn subtieler mechanismen nodig dan een brede boycot. Ter vergelijking: op het moment dat het VK zich keerde tegen de kandidatuur van Van Rompuy begon het Belgische volk zich massaal achter hem te scharen. Het verschijnsel van "Rallying around the flag".

Toepassing van internationale recht is helaas vaak geen digitale aangelegenheid. Lees desgewenst Goldsmith/Posner, "The Limits of International Law", of een van de vele andere boeken of artikelen waarin wordt gezocht naar precizie en maatwerk, of het nu gaat om het MO, de toepasselijkheid van de rechten van de mens in extreem arme landen, het non-proliferatieverdrag. Het moderne internationale recht heeft in zestig jaar tijd heel wat land veroverd op loutere machtspolitiek, maar er is op tal van punten een lange en nooit eindigende weg te gaan.

Een van degenen uit jouw lijst van geadresseerden liet mij weten, naar aanleiding van jouw opmerking dat ik "te fatsoenlijk" ben, dat ik dat maar vooral moet blijven en dat hij zich erover verbaasde dat ik uberhaupt op jouw aanvallen reageer. Ik heb dat gedaan om allerlei redenen die ik niet aan de publiciteit prijsgeef, maar dit is wel mijn laatste antwoord aan je.

Met hartelijke groet,
Willem

Het laatste wat ik hem had geschreven was dit:

WOENSDAG, NOVEMBER 18, 2009
Willem van Genugten en de Mensenrechten 27

Beste Willem van Genugten,

Het lijkt me nu toch de hoogste tijd voor een hoogleraar
internationaal recht, die zich publiekelijk achter minister Verhagen
van Buitenlandse Zaken heeft opgesteld, om eveneens publiekelijk
dezelfde minister thans te verzoeken om Israel onder druk te zetten
door een boycot tegen de 'Joodse staat' voor te stellen, nu Israel het
internationaal recht blijft schenden. Me dunkt, je kunt nu wel een
potje breken bij hem. Willem, ik verneem graag of je dit ook van plan
bent te doen. Ik bedoel, iemand moet toch opkomen voor de handhaving
van het internationaal recht. En als de rest van de Nederlandse
intelligentsia dit niet doet om wat voor een opportunistische reden
dan ook, dan nog is dat voor jou als hoogleraar internationaal recht
geen reden om te zwijgen. Of je verdedigt het internationaal recht
zoals je onlangs publiekelijk minister Verhagen verdedigde, of je
verdedigt het internationaal recht niet, een tussenweg is er niet. In
afwachting van je antwoord,
vriendelijke groet,
Stan

Sonja heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Willem van Genugten en
de Mensenrechten 26" achtergelaten:

De Amerikaanse en Israëlische media gebruiken consequent de
karakterisering "dismayed", dat ontzet, ontsteld, geschrokken,
verbluft, verbijsterd of verslagen betekent. Het werd uitgesproken
door de Witte Huis woordvoerder Robert Gibbs (Haaretz): "We are
dismayed at the Jerusalem Planning Committee's decision to move
forward on the approval process for the expansion of Gilo."

Maar volgens Radio Nederland Wereldomroep en de NOS is de VS slechts
"ontstemd".

Minister van BuZa van België Yves Leterme heeft zich al duidelijk
uitgesproken tegen de Israëlische beslissing. Leterme herinnert er aan
dat “de nederzettingsactiviteiten in de Palestijnse bezette gebieden,
met inbegrip van Oost-Jeruzalem, als illegaal worden beschouwd in het
internationaal recht.”

In een interview op FOX sprak Obama zich nog eens uit. Hij noemde het
besluit vandaag "zeer gevaarlijk". Ja, voor de veiligheid van Israël
natuurlijk.

De Europese Unie liet bij monde van voorzitter Zweden weten
‘ontzet’ te zijn over het Israëlische besluit. Het is in strijd
met het internationale recht en het draagt niet bij aan een atmosfeer
die kan leiden tot een oplossing voor het Palestijns-Israëlisch
conflict, staat in de verklaring.
Aggut wat een 'verontwaardiging'. Twee dagen eerder:
De Europese Unie heeft dinsdag een Palestijns verzoek voor steun aan
eenzijdige uitroeping van de Palestijnse staat door de VN-
Veiligheidsraad, zonder akkoord met Israël, van de hand gewezen. De
Zweedse minister van buitenlandse zaken Carl Bildt zei dat de
voorwaarden voor zo'n stap ontbreken.

Bildt maakte duidelijk dat de EU graag een Palestijnse onafhankelijke
staat zou erkennen, maar stelde ook nadrukkelijk dat 'er eerst een
moet zijn'. Hij noemde het Palestijnse voorstel 'enigszins voorbarig'.

Eurocommissaris buitenlandse betrekkingen Benita Ferrero-Waldner zei
dat het er in deze fase om gaat de Palestijnen en de Israëliers
opnieuw aan de onderhandelingstafel te krijgen. "Het belangrijkste is
de Amerikanen echt te helpen beide partijen rond de tafel te krijgen",
zei Ferrero-Waldner.

"Voorbarig", jawel...

En waar is Mister Mensenrechten Maxime Verhagen? Die heeft blijkbaar
weer niks te zeggen. Maar misschien moet hij eerst even naar de
Israëlische ambassade telefoneren voor 'tips'.

De Nuance van de NRC 138

De slijpsteen voor de geest maakt bekend: Discussie van de dag Moet de Nationale Ombudsman de zaak-De Roy van Zuydewijn onderzoeken? Discussieer mee Mijn vraag is deze: waarom niet? Dus mijn Discussie van de Dag is: Waarom stelt de NRC deze vraag? Waarom is hier sprake van een discussie? Wiens discussie en waarom? Discussieer mee.