zaterdag 16 mei 2026
In de kern van de Israƫlische staat ligt de ongelijkheid
Nadat Ariel Sharon, als leider van de Likoed-partij, zijn beruchte heiligschennis had begaan door met duizenden gewapende politieagenten, soldaten en andere veiligheidstroepen de heilige Al-Aqsa-moskee te betreden, wat een Palestijnse opstand ontketende die uiteindelijk resulteerde in de dood van bijna vijfduizend Arabieren en duizend Joden, deed de Israƫlische regering wat ze vaak doet na een grote gebeurtenis: ze stelde een commissie in om de zaak te onderzoeken. De commissie werd de Or-commissie genoemd naar haar voorzitter, rechter Theodore Or van het Hooggerechtshof. EƩn van de bevindingen dan wel aanbevelingen die in 2003 werd gedaan, was de volgende:
“24. De Arabische sector. De commissie heeft vastgesteld dat dit de meest gevoelige en belangrijke binnenlandse kwestie is waarmee IsraĆ«l vandaag de dag wordt geconfronteerd… De commissie heeft vastgesteld dat de kwestie jarenlang is verwaarloosd en eist dat er onmiddellijk, op middellange en lange termijn actie wordt ondernomen. De commissie heeft vastgesteld dat de actie gericht moet zijn op het bieden van echte gelijkheid aan de Arabische burgers van het land… De staat moet ernaar streven de smet van discriminatie tegen zijn Arabische burgers, in welke vorm en uiting dan ook, uit te wissen.” In deze context moet de staat programma's imiteren, ontwikkelen en uitvoeren die de nadruk leggen op budgetten die de tekorten in onderwijs, huisvesting, industriĆ«le ontwikkeling, werkgelegenheid en dienstverlening zullen dichten…” Een gevoelig klinkende aanbeveling die de krantenkoppen haalde en naar behoren werd verspreid onder alle internationale organisaties die antwoorden eisten op wat er was gebeurd. Vervolgens gebeurde er, net als bij zoveel andere zorgvuldig opgestelde en hoogdravende rapporten, niets. Uiteindelijk was het weer IsraĆ«lisch jargon. Toch leken zelfs doorgewinterde waarnemers verrassend genoeg te hebben gehoopt dat er deze keer wel iets concreets zou gebeuren. Dat is tenminste wat ik opmaak uit de toon van teleurstelling in het rapport van de Vereniging voor Burgerrechten (ACRI), acht jaar na de gebeurtenissen in de Al Aqsa-moskee en vijf jaar na het Or-rapport: “In oktober 2000 werden 13 mensen – op Ć©Ć©n na allemaal Arabische burgers van IsraĆ«l – doodgeschoten door IsraĆ«lische veiligheidstroepen tijdens demonstraties in het noorden van het land. Als gevolg van een publieke campagne onder leiding van mensenrechtenorganisaties besloot de regering een onderzoekscommissie in te stellen. De commissie, onder leiding van rechter Theodore Or, publiceerde het meest omvangrijke, uitgebreide en belangrijke rapport tot nu toe over de situatie van Arabische burgers in IsraĆ«l. Daarin werd gesteld dat "het bereiken van gelijkheid voor de Arabische burgers van IsraĆ«l een primair doel van de regering zou moeten zijn..."
"Sinds de publicatie van het rapport van de Or-commissie is er weinig gedaan om de positie van de Arabische gemeenschap in IsraĆ«l te verbeteren. Opeenvolgende regeringen hebben vastgehouden aan een beleid van discriminatie en verwaarlozing en hebben zichzelf ontheven van hun verplichtingen jegens Arabische burgers. Bij gebrek aan een rechtvaardig en gehandhaafd overheidsbeleid blijft de ongelijkheid tussen Joodse en Arabische burgers in IsraĆ«l toenemen. Hieronder noemen we een aantal gebieden waarop discriminatie en verwaarlozing de afgelopen 8 jaar zijn toegenomen." [De lijst bestond uit de gebruikelijke verdachten — u kunt het volledige rapport bekijken op http://www.acri.org.il/eng/Story.aspx?id=556.]
De conclusie van ACRI komt natuurlijk van een groep die sympathie heeft voor de benarde situatie van de Arabische burgers van Israƫl. Maar dat kan zeker niet gezegd worden van het American Jewish Committee. Toch maakte een studie naar Israƫlisch-Arabische kwesties, gefinancierd door ACRI en geschreven in 2008 door professor Elie Rekhess, senior onderzoeker bij het Dayan Center for Middle Eastern Studies in Tel Aviv, vrijwel hetzelfde punt: "De definitie van Israƫl als een Joodse staat, met zijn uitgesproken privileges voor de Joodse meerderheid, creƫerde inherente discriminatie tegen Israƫlisch-Arabische burgers. De sociaaleconomische kloof tussen Joden en Arabieren werd in de loop der jaren groter. Hoewel een reeks Israƫlische regeringen begin jaren negentig hun inzet voor het verbeteren van de Joods-Arabische gelijkheid verklaarden, bleven hun verklaringen niet meer dan politieke slogans en werden ze niet ondersteund door concrete actie."
"DEMOCRATIE" -- Zonder gelijkheid Kernwaarden: Gelijkheid (VS) en Ongelijkheid (IsraĆ«l)…
In de kern van de IsraĆ«lische staat ligt de waarde van ongelijkheid — en die wordt net zo gekoesterd: Ć©Ć©n groep, de Joden, is wettelijk, door gewoonte en praktijk bevoorrecht. Bijna elke Joodse burger in IsraĆ«l — rechts, links of in het midden van het politieke spectrum — accepteert dat, net als de Joden in de diaspora. Alleen Joden mochten lid zijn van de Volksraad die op 14 mei 1948 de IsraĆ«lische Staatsverklaring/Onafhankelijkheidsverklaring uitvaardigde, waarin zij “de oprichting van een Joodse staat afkondigen… De staat IsraĆ«l zal openstaan voor de immigratie van Joden…” IsraĆ«l heeft zich aan die verklaring gehouden en is zelfs nog verder gegaan. Het staat niet alleen open voor Joden, maar is gesloten voor alle anderen. Het gaat er niet om wat goed en wat fout is, want dat is niet wat ik onderzoek. De vraag is of de aard en het karakter van de staat IsraĆ«l enige gelijkenis vertonen met die van Amerika (en Europa, svh), dat wil zeggen, of de AIPAC-mantra van "gedeelde kernwaarden" enige geldigheid heeft... gelijkheid van al haar burgers, zonder onderscheid van ras, geloof of geslacht.
Wij doen een beroep op de Arabische inwoners om deel te nemen aan de opbouw van de staat op basis van volledig en gelijkwaardig burgerschap en behoorlijke vertegenwoordiging in al haar voorlopige en permanente instellingen." Het kan niet gezegd worden dat de Arabische inwoners tot wie Ben-Gurion zich ogenschijnlijk richtte, deze "oproep" hebben aanvaard of verworpen, aangezien zij op dat moment grotendeels uit hun huizen werden verdreven en op de vlucht sloegen. Zelfs als ze een keuze hadden, zou iemand van hen verwachten dat ze ervoor zouden kiezen om het land van hun voorouders aan deze immigranten af te staan? Wie zou zijn huis aan vreemden afstaan in ruil voor de belofte van een mooie kamer met gelijke toegang tot de badkamer? De Israƫlische regering nam desondanks geen risico's en zorgde ervoor dat de Arabieren die toevallig waren achtergebleven, helemaal geen rechten meer hadden. De meeste gebieden waar Arabieren woonden, werden de volgende 20 jaar onder krijgswet geplaatst. De website van Adalah, het juridisch centrum voor de rechten van de Arabische minderheid in Israƫl, legt uit wat dit betekende: "Militair bewind legde strenge controle op alle aspecten van het leven van de Palestijnse minderheid. Deze controlemaatregelen omvatten ernstige beperkingen in Israel op de bewegingsvrijheid, verboden op politieke organisatie, beperkingen op werkgelegenheid en censuur van publicaties. Zo vermoordde het Israƫlische leger in 1956 zeker 49 Palestijnse boeren in Kufr Kasem omdat ze de avondklok in hun dorp 'overtraden.' De boeren, die niet wisten dat er een avondklok was ingesteld, waren op weg naar huis na het bewerken van hun landbouwgrond toen ze werden vermoord...
Tot 1965 werden pogingen van de Palestijnse gemeenschap in IsraĆ«l om politieke partijen op te richten om voor de Knesset te strijden, zoals de El Ard (De Land) Beweging, met geweld gestopt en hun verenigingen verboden. Gelijkheid is niet nagekomen. Bovendien is de belofte van deelname aan de regering en vertegenwoordiging in alle bestuursorganen niet nagekomen — IsraĆ«lische Arabieren nemen geen betekenisvolle rol in hun bestuur,"
aldus de Amerikaanse voormalige rechter Arthur J. Paone in zijn uitgebreid gedocumenteerde boek Israel, Our Frankenstein, verschenen in 2010, waarin hij waarschuwde voor het Joods-Zionistisch extremisme. Inmiddels heeft de waarheid sinds 7 oktober 2023 de Zionistische leugens ruimschoots en definitief ingehaald. Driekwart eeuw heeft de overgrote meerderheid van de fanatieke Joodse en Christelijke zionisten via hun talloze leugens en hun slachtpartijen over de Palestijnse burgers geheerst en geen enkele misdaad daarbij geschuwd.
Ondertussen gaat de discriminatie tegen Israƫlische Palestijnen, en beperkt de situatie waarin zij worden getroffen zich niet langer tot Gaza, maar verspreidt zich soms als een veenbrand dan weer in alle triomfantelijke openheid op de Westelijke Jordaanoever en Zuidelijk Libanon. Al sinds 1990 zag ik als verslaggever voor de VPRO en de Humanistische Omroep Stichting hoe getrainde Joodse scherpschutters Palestijnse schoolkinderen doodschoten, terwijl de Joods Nederlandse correspondenten doorgaans hun kaken stijf op elkaar hielden. Mijn zionistische collega Salomon Bouman bleef 37 jaar lang voor de NRC de Israelische legerwoordvoerders zelfs klakkeloos en soms letterlijk citeren. Onder de kop "Generaal Zamir luidt de noodklok" beweerde op 31 maart 2026 Salomon Bouman:
"Op de tweede dag van de Grote Verzoendagoorlog in 1973 waarschuwde minister van Defensie Moshe Dayan dat ‘Het Derde Huis’ (na twee verwoeste tempels) dreigt te vallen.
Dayan zou hebben gepleit voor het in stelling brengen van Israƫls atoomwapen.
Nu is het de opperbevelhebber van Israƫls strijdkrachten generaal Eyal Zamir die de noodklok luidt, ook in oorlogstijd. Hij waarschuwde premier Netanyahu en zijn ministers in het veiligheidskabinet dat Tsahal, het leger, op punt van instorten staat.
Was die uitgelekte waarschuwing voor de Houthi’s in Jemen aanleiding om de uitspraak van de hoogste Israelische generaal met raketten te testen?
Lanceerde Hamas-leider Yahua Sinwar op 7 oktober 2023 de overval op het zuiden van IsraĆ«l omdat IsraĆ«l verwikkeld was in aanhoudende massa-demonstraties tegen Netanyahu’s juridische staatsgreep en kwetsbaar leek?
Ook toen waren er politici en hoge militairen die geen gehoor kregen voor hun waarschuwingen dat Netanyahu het land in gevaar bracht.
Onverantwoordelijk en demoraliserend
Het laten lekken van de super bezorgdheid van generaal Zamir uit het veiligheidskabinet is uiterst onverantwoordelijk en demoraliserend voor het leger en de onder hoogspanning staande samenleving.
Waar doelde de generaal op?
Niet op het gebrek aan tanks, artillerie en munitie. Nee, Tsahal loopt door gebrek aan soldaten op zijn achterste benen. Er zijn te weinig dienstplichtigen en reservisten om een oorlog op meerdere fronten gelijktijdig te voeren: in Libanon, in Gaza, op de Westelijke oever van de Jordaan, ook in Syriƫ.
Vliegtuigen kan je kopen soldaten niet.
Ik neem aan dat ook de piloten van de Israelische luchtmacht, die al een maand dag en nacht in de lucht zijn, uitgeput raken. Vliegtuigen kan je kopen, soldaten niet. Dat is het probleem waarmee generaal Zamir worstelt.
‘Tsahal kan onder zijn eigen gewicht bezwijken,’ hield hij de ministers voor. Wat kan het tegenwicht zijn om een aanvaardbare balans te vinden? Het antwoord ligt voor de hand, maar stikt in Netanyahu’s coalitie-overwegingen.
Charediem tegen dienstplicht
Generaal Zamir wil dat er de komende jaren twintigduizend soldaten worden gerekruteerd uit de charediem, IsraĆ«li’s die zich onderwerpen aan invloedrijke rabbijnen die zich op grond van Joodse religieuze overwegingen verzetten tegen dienstplicht.
God en studie en niet het leger zijn volgens deze rabbinale interpretatie van het Jodendom Israels hoogste en beste veiligheidsgaranties.
Hoewel dat niet Netanyahu’s persoonlijke opvatting is, bijt hij niet door door de charediem wettelijk te dwingen in het leger te dienen. Het voortbestaan van zijn extreem rechtse coalitie is immers afhankelijk van twee religieuze partijen die zich tegen dienstplicht voor charediem verzetten. Netanyahu verkiest macht boven gelijke lasten en injecteert daardoor demoralisatie in het leger en de samenleving."
https://devrijdagavond.com/2026/03/31/midden-oosten/generaal-zamir-luidt-de-noodklok/
Volgende keer meer over de achtergronden van de zionistische propaganda in het polderland.
Israel, Our Frankenstein. Zionist Extremism
The Or Commission After Ariel Sharon as Likud Party leader performed his infamous sacrilege by marching onto the holy site of the Al Aqsa Mosque with several thousand armed police, soldiers and other security forces, setting off a Palestinian uprising that ultimately resulted in the deaths of almost five thousand Arabs and a thousand Jews, the Israeli Government did what it often does after a major occurrence, it appointed a commission to study the matter. The commission was called the Or Commission after its chairman, Supreme Court Justice Theodore Or. Among its findings or recommendations issued in 2003 was the following:
“24. The Arab sector: The committee determined that this is the most sensitive and important domestic issue facing Israel today…The committee determined that the issue has been neglected for many years, and demanded that immediate, medium-term, and long-term action be taken. The committee determined that action must be focused on giving true equality to the country’s Arab citizens… "The state must work to wipe out the stain of discrimination against its Arab citizens, in its various forms and expressions. In this context, the state must imitate, develop, and operate programs emphasizing budgets that will close gaps in education, housing, industrial development, employment, and services…” A sensible-sounding recommendation which made headlines and was duly distributed to all the world organizations that were demanding answers for what had happened. Then, like so many other carefully-crafted and high-sounding reports — nothing happened. Ultimately, it was more Israelspeak. Yet surprisingly, even seasoned observers seemed to have hoped that something real would be done this time. At least that is what I surmise from the tone of disappointment in the report by the Association for Civil Rights (ACRI) eight years after the events at the Al Aqsa Mosque and five years after the Or Report: “In October 2000, 13 people — all except one Arab citizens of Israel —were shot dead by Israeli security forces during demonstrations in the country’s North. As a result of a public campaign led by human rights organizations…, the government decided to appoint an inquiry commission…”The Commission, headed by Justice Theodore Or, published the most voluminous, comprehensive, and momentous report to date on the plight of Arab citizens of Israel. It stated that “achieving equality for the Arab citizens of Israel should be a prime objective of the government…”
"Since the publication of the Or Commission report, little has been done to improve the standing of the Arab community in Israel. Consecutive governments have adhered to policies of discrimination and neglect and have absolved themselves of their obligations toward Arab citizens. In the absence of fair and enforced state policies, inequality continues to grow between Israel’s Jewish and Arab citizens. "Below, we list a few areas in which discrimination and neglect have increased in the past 8 years.” [The list consisted of the usual suspects — you see the full report at http://www.acri.org.il/eng/Story.aspx?id=556.] The ACRI conclusion of course is from a group sympathetic to the plight of the Arab citizens of Israel. But that certainly could not be said of the American Jewish Committee. Yet a study of Israeli-Arab matters funded by it and written in 2008 by Professor Elie Rekhess, a senior research fellow at the Dayan Center for Middle Eastern Studies in Tel Aviv, made almost the same point: “The definition of Israel as a Jewish state, with its pronounced privileges for the Jewish majority, created inherent discrimination against Israeli Arab citizens. Socioeconomic gaps between Jews and Arabs widened over the years. Although a series of Israeli governments in the early 1990’s declared their commitment to improving Jewish-Arab equality, their declarations remained no more than political slogans and were not backed by significant action.”
"DEMOCRACY" -- Without Equality Core Values: Equality (U.S.) and Inequality (Israel)… At the core of the Israeli state is the value of inequality — and just as cherished: one group, the Jews, is by law, custom and practice privileged. Almost every Jewish citizen in Israel — right, left or center politically — accepts that, as do the Jews in the Diaspora. Only Jews were allowed as members of the People’s Council which issued the Israeli Declaration of Statehood/Independence on May 14, 1948 in which they “. . . hereby declare the establishment of a Jewish State… The State of Israel will be open to the immigration of Jews…” Israel has abided by that declaration, and gone even further. Not only is it open to Jews, but it is closed to everyone else. It is not a question of what is right and what is wrong for this is not what I am examining. The question is whether the nature and character of the State of Israel bears any resemblance to that of America (and Europe. svh), that is, whether the AIPAC mantra of “shared core values” has any validity… equality of all its citizens, without distinction of race, creed or sex… “We appeal… to the Arab inhabitants to… participate in the up-building of the State on the basis of full and equal citizenship and due representation in all its provisional and permanent institutions.” It cannot be said that the Arab inhabitants ostensibly appealed to by Ben-Gurion either accepted or rejected this “appeal,” as they were for the most part at the very moment being chased out of their homes and onto the roads into exile. Even if they had a choice, would anyone expect them to choose to turn over the land of their ancestors to these immigrants? Who would surrender his house to strangers for the promise that he would have a nice room in it, with equal access to the bathroom? The Government of Israel nevertheless took no chances and made sure that those Arabs who by chance did remain had no rights at all, placing most areas where Arabs lived under martial law for the next 20 years. The website for Adalah, the Legal Center for Arab Minority Rights in Israel, explains what this meant: "Military rule placed tight controls on all aspects of life for the Palestinian minority. These measures of control included severe restrictions on movement, prohibitions on political organization, limitations on job opportunities, and censorship of publications. For example, in 1956, the Israeli army killed 49 Palestinian farmers in Kufr Kasem for ‘violating’ the curfew imposed on their village. Unaware that a curfew had been ordered, the farmers were returning home from working their agricultural lands when they were killed… Up to 1965, attempts by the Palestinian community in Israel to form political parties to run for the Knesset, such as the El Ard (The Land) Movement, were forcibly stopped and their associations outlawed. It would seem from a daily reading of the online English editions of the Haaretz Daily and The Jerusalem Post that in many respects things have not got much better for the Arab citizens of Israel since the lifting of military rule. The promise of equality has not been kept. As seen above, the promise of participation in the government and representation in all governing bodies has not been kept — Israeli Arabs take no meaningful part in their governance,”
aldus de Amerikaanse voormalige rechter Arthur J. Paone in zijn uitgebreid gedocumenteerde boek Israel, Our Frankenstein, verschenen in 2010, waarin hij waarschuwde voor het Joods-Zionistisch extremisme.
Let wel, deze geĆÆnstitutionaliseerde discriminatie geldt voor Palestijnse Israeli’s, de situatie in de bezette gebieden is nog veel erger, zoals Gaza, en de voortgaande etnische zuivering van de Westbank aantonen.
vrijdag 15 mei 2026
Veehouderij in Nederland veroorzaakt jaarlijks minstens 9 miljard euro schade aan gezondheid en het milieu.
https://x.com/PeterHoogmoed/status/2055212865892598137
De intensieve veehouderij in Nederland veroorzaakt jaarlijks minstens 9 miljard euro schade aan gezondheid en het milieu.
Dus LTO Nederland, wanneer kunnen we de eerste van de jaarlijkse schadevergoedingen verwachten?
Abonneren op:
Posts (Atom)
De Groene Amsterdammer over de Westbank
Dagelijkse terreur in de Westelijke Jordaanoever De koeien van de kolonist In de meer dan dertig maanden van oorlog was de blik vooral geric...
-
Paul2 heeft een nieuwe reactie op uw bericht "De Israelische Terreur 938" achtergelaten: Nou Stan ,dat wordt gevangenisstraf voor ...
-
Ziehier Yoeri Albrecht, die door een jonge journalist van het mediakanaal Left Laser betrapt werd tijdens een privƩ-onderonsje met twee ... -
Het gele speldje dat joodse zionisten dragen om kenbaar te maken dat de Joodse gijzelaars die door Palestijnse verzetsstrijders werden gev...