De nieuwe realiteit waar Amerikaanse Joden zich op moeten voorbereiden

De nieuwe realiteit waar Amerikaanse Joden zich op moeten voorbereiden

Links verwerpt Israël steeds meer. Rechts gaat verder. En nu?

JOSHUA HOFFMAN

9 JUNI

Future of Jewish is de ultieme nieuwsbrief van en voor mensen met een passie voor het Jodendom en Israël.

Generaties lang gingen Amerikaanse Joden uit van een aanname die bijna permanent leek: ongeacht de meningsverschillen tussen Jeruzalem en Washington, was de Amerikaans-Israëlische alliantie fundamenteel veilig.

Republikeinen en Democraten discussieerden over tactieken. Israëlische regeringen kwamen en gingen. Amerikaanse regeringen verschoven prioriteiten. Maar onder alles lag een brede consensus tussen de partijen dat Israël een bondgenoot en strategische partner was die steun genoot in het hele Amerikaanse politieke spectrum.

Die aanname wordt steeds moeilijker vol te houden.

Amerikaanse Joden bevinden zich vandaag de dag in een onmogelijke positie, omdat ze zien hoe de steun voor Israël tegelijkertijd van beide kanten afbrokkelt.

Aan de politieke linkerzijde is Israël steeds meer getransformeerd van een bondgenoot tot een schurk. In veel 'progressieve' kringen die steeds meer invloed uitoefenen op de traditionele Amerikaanse linkerzijde, wordt Israël niet langer gezien als een kleine democratie die geconfronteerd wordt met buitengewone veiligheidsuitdagingen. In plaats daarvan is het land omgevormd tot een koloniaal project, een onderdrukkende staat en een symbool van alles wat door de nieuwste generatie 'progressieve' politiek als verkeerd wordt beschouwd.

De beschuldigingen worden elk jaar langer: kolonialisme, apartheid, genocide, etnische zuivering, misdaden tegen de menselijkheid. Welk concept dan ook de boventoon voert in het hedendaagse 'sociale rechtvaardigheid'-vocabulaire, het sijpelt uiteindelijk door in het gesprek over Israël. De feiten raken vaak op de achtergrond. De complexiteit van het conflict wordt irrelevant. De geschiedenis wordt samengeperst tot simplistische verhalen over onderdrukker en onderdrukte.

In dit wereldbeeld is Israël geen land dat voor moeilijke keuzes staat. Het is een paria-staat waarvan het bestaan ​​onmiddellijk in twijfel wordt getrokken.

Veel Amerikaanse Joden die hun leven lang 'progressieve' idealen hebben omarmd, bevinden zich nu in een politiek isolement. Hen wordt verteld dat steun voor Israël onverenigbaar is met de waarden die zij decennialang hebben gekoesterd. Sommigen worden gedwongen te kiezen tussen hun Joodse identiteit, hun zionistische identiteit en hun politieke identiteit.

Hoewel veel aandacht uitgaat naar de afnemende steun aan de linkerflank, gebeurt er iets even belangrijks aan de rechterflank. Een groeiend deel van rechts in Amerika omarmt een meer isolationistische wereldvisie. In plaats van internationale allianties als strategische troeven te zien, stellen velen zich steeds vaker de simpele vraag: "Wat levert dit Amerika op?"

Vicepresident JD Vance, die waarschijnlijk namens de Republikeinen meedoet aan de presidentsverkiezingen, verwoordde dit perspectief gisteren nog in een gesprek over Israël en de Islamitische Republiek Iran.

"De Verenigde Staten en Israël hebben veel gemeenschappelijke belangen," zei hij, "maar er zijn ook situaties waarin onze belangen uiteenlopen." Hij vervolgde door uit te leggen dat de regering gelooft dat ze een langetermijnoplossing kan bereiken met betrekking tot het Iraanse nucleaire programma en voegde eraan toe: "Israël vindt dat misschien leuk, misschien niet. Maar fundamenteel denken we dat dit in het beste belang is van de Verenigde Staten van Amerika."

Die laatste zin is het belangrijkste deel van zijn verklaring: "het belang van de Verenigde Staten van Amerika".

Er is op zich niets mis met dat standpunt. Sterker nog, het is precies wat Amerikaanse leiders horen te doen. De Amerikaanse overheid bestaat om de Amerikaanse belangen te behartigen. Amerikaanse belastingbetalers mogen verwachten dat hun gekozen vertegenwoordigers prioriteit geven aan Amerika. Niemand zou verbaasd moeten zijn als Amerikaanse, Canadese, Britse, Franse, Australische of Zuid-Afrikaanse leiders beslissingen nemen op basis van wat zij denken dat hun eigen land ten goede komt.

Maar die realiteit brengt implicaties met zich mee die veel Amerikaanse Joden liever niet onder ogen zien. Als Amerika doet wat het beste is voor Amerika, dan moet Israël doen wat het beste is voor Israël, en moeten Amerikaanse Joden doen wat het beste is voor Amerikaanse Joden.

Dergelijke belangen zullen niet altijd overeenkomen. Soms zullen ze elkaar aanzienlijk overlappen. Soms zullen ze uiteenlopen. Soms zullen ze botsen. Dat is geen teken van verraad. Het is de natuurlijke realiteit van internationale betrekkingen en inter-maatschappelijke dynamiek.

Naties hebben geen permanente vriendschappen. Ze hebben permanente belangen. Amerika was vroeger een moeilijk land voor Joodse immigranten, daarna werd het een van de beste landen ooit voor ons, en nu is het iets anders aan het worden, iets wat we niet helemaal kunnen voorspellen, maar waar we ons ongetwijfeld op moeten voorbereiden.

Decennialang beschouwden veel Amerikaanse Joden de relatie tussen de VS en Israël vanuit een perspectief van gedeelde waarden, een gedeelde geschiedenis en gedeelde democratische principes. Die aspecten blijven belangrijk. Maar beleidsmakers in Washington beoordelen relaties steeds vaker vanuit andere invalshoeken, waarvan sommige niet echt logisch zijn, maar die we allemaal zullen moeten accepteren en waarmee we zullen moeten omgaan als ze werkelijkheid worden.

Hoe dan ook, dit betekent dat Amerikaanse Joden er niet langer van uit kunnen gaan dat steun voor Israël een politieke constante zal blijven, ongeacht partij. Aan de linkerkant neemt de steun af omdat Israël steeds vaker als moreel onrechtmatig wordt beschouwd. Aan de rechterkant kan de steun afnemen omdat Israël steeds vaker als het probleem van een ander wordt gezien. Dat zijn heel verschillende argumenten, maar ze kunnen tot vergelijkbare uitkomsten leiden.

Dit plaatst Amerikaanse Joden in een buitengewoon lastige positie. Velen voelen zich steeds meer vervreemd van de 'progressieve' bewegingen die ooit als thuis voelden. Tegelijkertijd ontdekken ze dat de conservatieve steun voor Israël wellicht voorwaardelijker of beperkter is dan ze eerder dachten.

Het resultaat is een groeiend gevoel van onzekerheid – niet omdat Amerika Israël morgen in de steek laat, niet omdat de alliantie van de ene op de andere dag verdwijnt, maar omdat de aannames die de relatie decennialang hebben bepaald, steeds minder betrouwbaar worden.

Amerikaanse Joden worden nu geconfronteerd met een realiteit waar eerdere generaties zelden over hoefden na te denken: de mogelijkheid dat steun voor Israël niet langer vanzelfsprekend of partijoverstijgend zal zijn, en de mogelijkheid dat Amerikaanse Joden niet langer zullen kunnen genieten van het 'halo-effect' dat de decennia na de Holocaust ons boden.

Wat moeten Amerikaanse Joden dan doen?

Het antwoord is niet paniek zaaien. Het is niet terugtrekken. En het is zeker niet de bedoeling om de komende dagen, maanden en jaren te besteden aan het najagen van doelen of politieke bewegingen die ons steeds meer als wegwerpbaar beschouwen.

De eerste reactie zou moeten zijn om onze relatie met Israël te vernieuwen en te verdiepen, want Israël is onze familie. Decennialang beschouwden veel Amerikaanse Joden het zionisme als een optioneel accessoire bij hun Joodse identiteit – iets moois om te hebben, iets belangrijks, maar niet helemaal essentieel. Iets dat naar gelang van de omstandigheden en dynamiek benadrukt of juist minder belangrijk gemaakt kon worden.

Die tijd is voorbij.

Als internationale steun voor Israël minder vanzelfsprekend wordt, moet de Joodse band met Israël bewuster worden. Als anderen de legitimiteit van Israël in twijfel trekken, moeten Joden meer zelfvertrouwen krijgen in het begrijpen en verwoorden van hun eigen verhaal. Als Israël steeds meer geïsoleerd raakt, moeten Joden zich meer bewust worden van hun eigen situatie.

Dit is niet het moment om afstand te nemen van de Joodse staat. Het is juist het moment om onze band ermee te verdiepen – op het gebied van Israëlische cultuur, samenleving, geschiedenis, taal en het gedeelde lot dat Joden over de hele wereld verbindt.

Bezoek Israël, vergroot uw kennis van de geschiedenis en de huidige uitdagingen, bouw relaties op met meer Israëliërs, steun meer Israëlische organisaties, investeer in meer Israëlische startups, vastgoed en andere ondernemingen, verdiep u in de Israëlische cultuur en bestudeer het zionisme.

Het antwoord op een verzwakkende alliantie is niet een verzwakking van de Joodse band, maar juist een versterking ervan.

Het tweede antwoord is even belangrijk: Amerikaanse Joden moeten zich tot elkaar wenden. Al te lang hebben we toegestaan ​​dat we verdeeld raakten in ideologische stammen die steeds meer loyaliteit tonen aan politieke identiteiten dan aan het Joodse volk. Je kent het wel: reformistisch versus orthodox, religieus versus seculier, liberaal versus conservatief, Asjkenazisch versus Sefardisch en Mizrahi, zionistisch versus onverschillig ten opzichte van Israël. We hebben jarenlang gediscussieerd over wat ons scheidt, terwijl we vergaten wat ons verenigt.

De komende jaren en decennia zullen van ons eisen dat we iets herontdekken wat eerdere generaties instinctief begrepen: dat we, ondanks onze meningsverschillen, één volk zijn. De toekomst van het Amerikaanse Jodendom zal niet worden verzekerd door politieke partijen. Die zal niet worden verzekerd door sociale bewegingen. Die zal niet worden verzekerd door hashtags, activisten of politici. Die zal worden verzekerd door Joden die zich verantwoordelijk voelen voor andere Joden, door Joden die solidariteit verkiezen boven factievorming, door Joden die begrijpen dat Joodse continuïteit nooit afhankelijk is geweest van unanimiteit. Die is afhankelijk geweest van eenheid.

Concreet betekent dit dat meer Joden meer Joodse dingen doen, zoals zich aansluiten bij meer Joodse organisaties en gemeenschappen, meer Joodse evenementen bezoeken, meer Joodse initiatieven starten en zich daarbij aansluiten, meer Joodse organisaties steunen, meer Joodse feestdagen vieren, meer Joodse geschiedenis leren, meer Joodse teksten bestuderen, meer Joods vrijwilligerswerk doen, meer Joodse vrienden maken – ja, zelfs meer Joodse baby's krijgen.

Zoals de Babylonische Talmoed ons leert: "Heel Israël is verantwoordelijk voor elkaar" (Kol Yisrael arevim zeh bazeh).

Eén ding dat ik heb geleerd tijdens mijn tijd in Israël is dat de overgrote meerderheid van de Israëliërs dit principe instinctief begrijpt. Natuurlijk discussiëren Israëliërs eindeloos met elkaar. We ruziën over politiek, religie, economie, de rechtspraak, militair beleid en vrijwel elk denkbaar onderwerp. Maar onder die meningsverschillen schuilt een gedeeld begrip: we zijn nog steeds één volk.

Wanneer er oorlog uitbreekt, vragen soldaten niet wie op welke partij heeft gestemd voordat ze hun leven riskeren om elkaar of het land te beschermen. Wanneer gezinnen ontheemd raken door raketten en projectielen, controleren vrijwilligers niet of ze religieus of seculier zijn voordat ze voedsel, kleding en andere benodigdheden brengen. Wanneer een tragedie zich voordoet, mobiliseren Israëliërs instinctief voor elkaar, omdat ze begrijpen dat ons gemeenschappelijke lot belangrijker is dan onze verschillende verschillen.

We debatteren fel, maar we verliezen nooit een fundamentele waarheid uit het oog: onze meningsverschillen doen niets af aan onze verantwoordelijkheid voor elkaar.

Nu meer dan ooit lijkt het verstandig voor Amerikaanse Joden – en bij uitbreiding ook voor Canadese, Franse, Britse en Australische Joden, enzovoort – om dezelfde mentaliteit aan te nemen.

De vraag voor Amerikaanse Joden is niet of Amerika zal veranderen. Elk land verandert. Elke politieke coalitie verandert. Elke alliantie verandert. De echte vraag is of Joden de instellingen, relaties, identiteiten en verbondenheid die standhouden zullen versterken, terwijl alles om ons heen verandert.

Decennialang genoten Amerikaanse Joden een ongekende mate van veiligheid, acceptatie en politiek comfort in de Joodse geschiedenis. Velen gingen ervan uit dat deze omstandigheden permanent waren. Onze nieuwe realiteit suggereert iets anders, maar de ongemakkelijke positie waarin Amerikaanse Joden zich bevinden, kan uiteindelijk een onverwachte zegen inhouden: het kan ons dwingen ons te herinneren wie we werkelijk zijn.