GEVOLGEN VAN DE OORLOGEN TEGEN DE SLAVEN,

ARABIEREN EN PERZEN

De teloorgang van multilateraal recht en de verwarring op de slagvelden

door Thierry Meyssan

De Verenigde Staten gedroegen zich, in het geval van de Israëlische Oorlog tegen Iran, als barbaren. Hun president, Donald Trump, heeft bekend dat hij burgers heeft aangevallen, terwijl hij een maand geleden nog beweerde hen te willen bevrijden. Hij ging zelfs zo ver dat hij dreigde de Iraanse beschaving uit te roeien, hij die de Nobelprijs voor de vrede wilde ontvangen. Door zo te handelen heeft Washington niet alleen het Handvest van de Verenigde Naties geschonden. Hij dwong enkele van zijn bondgenoten te beseffen dat hij niet hun beschermer was, maar dat hij hen integendeel in een oorlog stortte die zij niet hadden gekozen.

VOLTAIRE NETWERK | PARIS (FRANKRIJK) | 14 APRIL 2026

عربي DEUTSCH ΕΛΛΗΝΙΚΆ ESPAÑOL FRANÇAIS ITALIANO PORTUGUÊS

De President van de Verenigde Staten Van Amerika, Donald Trump, verklaarde allereerst dat "de totale vernietiging van bepaalde gebieden en de zekere dood van groepen mensen die tot nu toe niet als mogelijke doelen werden beschouwd" serieus werden overwogen (S/2026/141). Vervolgens heeft hij op 7 April 2026 [1], in strijd met artikel 2.4 van het Handvest van de Verenigde Naties, openlijk en uitdrukkelijk gedreigd met de vernietiging van de Iraanse beschaving

Hiermee heeft de president van de Verenigde Staten zich buiten de beschaving geplaatst.Als er sinds de Haagse Conferentie van 1899 één fundamenteel beginsel van het volkenrecht bestaat, dan is het wel dat de ondertekenende staten zich niet als barbaren mogen gedragen.

Hij heeft zijn dreigement niet uitgevoerd, maar heeft met ongekend geweld opzettelijk burgerdoelen vernietigd.

Hij begon met zijn betrokkenheid bij de moord op de geestelijk leider van miljoenen sjiieten, Ayatollah Ali Khamenei (S/2026/109). Vervolgens vernietigde hij de sportcomplexen Azadi en Besat, het waterpark van Azadegan, het Shahidan Esmaeili-stadion en de Shahid Eskandarloo-sporthal in Teheran (VN S/2026/130). Vervolgens de basisschool van Minab. Daarna viel hij gebouwen van de Rode Halve Maan aan, de ziekenhuizen Gandi, Motahari en Khatam in Teheran, en het Abouzar-ziekenhuis in Ahvaz (S/2026/111).

Hij heeft meerdere brandstofopslagplaatsen in Teheran gebombardeerd, waardoor grote hoeveelheden koolwaterstoffen, waaronder zwavel- en stikstofoxiden, in de atmosfeer terechtkwamen, wat leidde tot zure regen, de dood van talrijke overlevenden van de gifgasaanvallen tijdens de oorlog tussen Irak en Iran, en tot gigantische branden (S/2026/149). Hij heeft culturele bezienswaardigheden gebombardeerd, zoals het paleis van de Qajar-dynastie, het Golestan (S/2026/180). En, waarschijnlijk uit verwarring, heeft hij UNESCO en WHO kantoren (S/2026/269) en zelfs het Pasteur-instituut van Iran (S/2026/279) gebombardeerd.

Het geweld kent geen grenzen. Terwijl hij deed alsof hij tegen een atoomgevaar vocht — we hebben uitvoerig uitgelegd dat er sinds 1988 geen Iraans militair atoomprogramma meer bestaat —, bombardeerde hij de civiele atoomcentrale van Bushehr vier keer, met het risico het koelsysteem te vernietigen en radioactieve straling in alle wateren van de regio te laten lekken.

Vanaf nu geloven de mensen in het Midden-Oosten niet meer dat de Verenigde Naties hen beschermen en dat de Verenigde Staten hen vrede kunnen brengen [2].

De bevolking van de Golfstaten, die Amerikaanse militaire bases op hun grondgebied had geaccepteerd om hen te beschermen, heeft op pijnlijke wijze moeten ondervinden dat ze bedrogen is. Hun Amerikaanse gastheren hebben hun grondgebied gebruikt om hun oorlog tegen de Perzische beschaving te voeren, waardoor ze zelf het doelwit zijn geworden van het legitieme verzet van Iran.

De verwarring die de afgelopen vijf weken is ontstaan, heeft aangetoond dat multilateralisme in strijd kan zijn met het internationaal recht. Om zichzelf te beschermen, hebben de Golfstaten talrijke multilaterale verklaringen afgelegd: bij de Samenwerkingsraad van de Golf [3], bij de Arabische Liga [4]en bij de Internationale Maritieme Organisatie [5]. Ze kwamen er uiteindelijk achter dat internationaal recht hen ongelijk gaf: ze zijn medeverantwoordelijk voor de Amerikaanse agressie die vanaf hun grondgebied wordt gepleegd. Deze verwarring bereikte haar hoogtepunt met de adoptie op 11 maart 2026 van resolutie 2817 van de Veiligheidsraad, waarbij twee leden zich van stemming onthielden, die de resolutie 3314 van de Algemene Vergadering negeerde, welke op 14 december 1974 unaniem en zonder stemming was aangenomen. Het is duidelijk dat de VN, zoals wij die kennen, grondig hervormd of ontbonden moet worden [6].

De verwarring concentreert zich nu op de Straat van Hormuz. Laten we de oorlogsperiode buiten beschouwing laten waarin Iran de zeestraat heeft afgesloten voor schepen van de aanvallende mogendheden (Israël, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk), evenals voor schepen van landen die deze mogendheden toestaan hun grondgebied te gebruiken om hun agressie te plegen (Duitsland en Italië, Jordanië, de Golfstaten). In het Westen heerst de consensus dat niemand in vredestijd zijn wet kan opleggen in de zeestraat. Dat is echter niet vanzelfsprekend: de wateren van de Straat van Hormuz zijn Omaanse en Iraanse territoriale wateren, geen internationale wateren. Gezien de diepte van de zeestraat vindt de passage ervan in principe meer aan de Omaanse kant dan aan de Iraanse kant plaats.

De twee landen kunnen legitiem afspraken maken en een tolheffing eisen, zoals het geval is in het Suezkanaal en het Panamakanaal, ook al gaat het hier om een natuurlijke zeestraatt [7]. Ze kunnen echter niet “zomaar” de doorgang van het wereldverkeer door hun wateren verbieden, omdat deze de toegang tot de Perzische Golf regelt. Met uitzondering van de gigantische olietankers, die met hun uiterst milieubelastende lading een reëel gevaar vormen in geval van een scheepsramp.

Het Suezkanaal is een treffend voorbeeld: in 1956 probeerden de Britse en Franse rijken, militair gesteund door de koloniale staat Israël, de controle over het Suezkanaal over te nemen, dat de Egyptische president Gamal Abdel Nasser net had genationaliseerd. Deze operatie was echter een fiasco. Het markeerde het einde van de twee koloniale rijken en onthulde de Frans-Britse alliantie met Israël — die door Charles de Gaulle tijdens de Zesdaagse Oorlog zou worden verbroken. De crisis in de straat van Hormuz zou op zijn beurt het einde kunnen betekenen van de Amerikaanse ambities tegenover de "rest van de wereld".

Een andere vraag rijst: als Oman en Iran gemachtigd zijn tol te heffen, hoe kunnen we er dan voor zorgen dat het bedrag ervan niet onbetaalbaar is en in welke valuta wordt het betaald? Iran heeft in dit verband overwogen dat het in yuan betaald moet worden, terwijl de Verenigde Staten, gehecht aan de suprematie van de dollar, zouden willen dat het in dollar is of, als dat niet lukt, in Trumpcoin ($Trump), de cryptovaluta van de Amerikaanse presidentiële familie en de Emiraten-koninklijke familie, Al-Zayed [8].

Als de prijs niet in dollars zou worden vastgesteld, zouden oliemaatschappijen zich voorbereiden om die valuta te verlaten. De Amerikaanse dollar is echter niet meer gebaseerd op de Amerikaanse economie, maar op hun controle over de wereldwijde koolwaterstofmarkt. Deze verschuiving zou daarom een voortzetting betekenen van de strijd tegen de "Grote Satan".

Op 12 april plaatste president Trump een bericht op X: „Vanaf nu zal de Amerikaanse marine, de mooiste ter wereld, beginnen met het BLOKKEREN van alle schepen die de Straat van Hormuz proberen binnen te varen of te verlaten. Op een gegeven moment zullen we het principe bereiken dat ‘IEDEREEN MAG BINNENKOMEN, ALS IEDEREEN MAG UITVAREN’, maar Iran heeft dit niet toegestaan door simpelweg te zeggen: ‘Er kan ergens een mijn liggen’, waarvan niemand anders dan zijzelf de locatie kent. Dit is WERELDWIJDE AFPERSING en de leiders van landen, met name de Verenigde Staten van Amerika, zullen zich nooit laten afpersen. Ik heb onze marine ook opgedragen om in internationale wateren te zoeken naar en alle schepen te weren die tol hebben betaald aan Iran. Niemand die illegale tol heeft betaald, zal een veilige doorgang op volle zee krijgen.” [9]

Omdat hij niet weet wat hij moet doen, blokkeert Donald Trump zelf de Straat van Hormuz, terwijl de Angelsaksen al twee eeuwen lang vrij verkeer en vrije handel voorschrijven – gedaan dus met het dogma van de ‘vrijhandel’! –. Maar het is waar dat de Jacksonianen geen globalisten zijn. Het maakt niet uit: Donald Trump heeft zijn kiezers al verraden door deze oorlog anderhalve maand geleden te beginnen. Vandaag verraadt hij zijn voormalige collega’s. We zijn getuige van de zelfmoord van de Verenigde Staten.

Thierry Meyssan

Vertaling
openbaararchief.nl
Madeleine