Een dergelijke doorgang is in Nederland ondenkbaar. Daar is het land te klein voor, zowel fysiek als mentaal. Om dit bouwen heeft men een bepaalde grandeur nodig, het vermogen om boven zichzelf uit te steken, verbeeldingskracht, men moet kunnen dromen, weten dat men met plastische vormen en licht kan spelen. Op steenworp afstand staat het beeld van Vittorio Emanuele Maria Alberto Eugenio Ferdinando Tommaso, die in 1861van de Italiaanse bourgeoisie de titel Koning van Italie kreeg. Er zit een duif op zijn staart. Die weet van niets, de duif is alleen maar. Als hij al droomt dan houdt hij dit geheim, valt niemand er mee lastig. Althans, voor zover ik kan nagaan. In elk geval zal hij nooit zo'n protserig beeld maken van een man die voor eeuwig in brons koning speelt, terwijl het koningschap in Italie sinds 1946 niet meer bestaat. Vittorio Emanuele's optreden was even een oprisping die door niemand van de macht serieus werd genomen. Het was allemaal theater. De Italianen zijn er gek op. Fare la bella figura, het gaat straks weer beginnen, een clown zal de macht krijgen, er zal bloed vloeien, en dan is het weer voorbij. De duif kijkt er niet van op. Die vliegt weg zodra er opnieuw gemoord wordt en zijn kinderen zullen later op weer een nieuw bronzen beeld landen, want de macht leert nooit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten