Obama 151

'A year of little change for Obama'

By Richard Grenell

Protesters demonstrate against Obama receiving a Nobel Peace Prize [GALLO/GETTY] This past year has not been a successful one for the 44th president of the US. Although the Barack Obama administration has had the incredible luxury of having its own political party - the Democrats - control the House of Representatives and the Senate by wide margins, there has been little progress on domestic and international issues. Obama and his team have the ability to pass any bill and create any new law they want without relying on a single Republican vote. And yet, the Obama administration has failed to capitalise on that advantage. As Obama came into office, he promised lots of change. But so far, not much has changed. Domestically, the US is facing the largest unemployment rates in decades and the American budget deficit is at an all time high. Internationally, it may now appear to be more popular but that is largely because we are not asking countries to do much these days. The Obama team is not leading the world. They have chosen the easy path of non-confrontation. Copenhagen is proof. Sadly, the administration has confused popularity with progress. Let's take a closer look at a few of the Obama administration's foreign policy priorities over the last year: Iran - 'pushing the reset button' Has Obama eased the pressure on the Iranian government? [EPA] Consecutive United Nations Security Council resolutions on Iran were passed during the Bush administration and the pressure was placed on the Iranian government to stop enriching uranium. Resolution 1737 imposed strict sanctions on the government of Iran and was passed unanimously by the Security Council on December 23, 2006, after weeks of negotiations and stalling tactics from China and Russia. Resolutions 1696, 1747 and 1803, all passed during the Bush administration, kept the pressure mounting on Iran to abide by the international community's demands to suspend all nuclear enrichment activity. Despite grumblings from Security Council members about having to vote for such measures, the Bush administration forced the votes and in the end was able to get multiple resolutions passed with unanimous support. Where Bush successfully isolated the government of Iran, the Obama administration has eased the pressure on them and the members of the Security Council. Instead of building on all of the work that had been done to negotiate sanctions, the Obama administration pushed the "reset button" and started over, thereby releasing the mounting pressure. The Russians and Chinese were relieved that UN resolution negotiations were not proceeding with urgency. China and Russia even complimented the Obama administration as a group of "good listeners" and the new process as "respectful". The government of Iran, too, was pleased to have more time to enrich uranium and less pressure to stop their delivery system testing. The Obama administration has not produced a single UN Security Council resolution on Iran since it took office - the last one was passed by Bush a full 15 months ago. The Obama administration's policy on Iran has been a complete failure and has only strengthened Iran's resolve. AfPak - 'Obama's war to win or lose' President Obama's December announcement that he will send 30,000 additional American troops to Afghanistan was a welcomed sign for the peoples of Afghanistan and Pakistan. Although the Obama team spent too much time fretting over their decision to add the troops because it would upset activists in the Democratic party, Obama's decision was a courageous one. Democratic leaders, however, are not pleased with it. Nancy Pelosi recently said that it will be up to Obama to make his own case for the troop increase because politicians are sceptical and Dennis Kucinich has vowed to offer a bill that would pull all American troops from Afghanistan immediately. Obama is now in the uncomfortable position of having to count on Republicans to support his troop increase decision and to give him one of his few victories this year. Obama's announcement now makes the war in Afghanistan his war to win or lose. In Pakistan, the Obama team has a mixed record over the last year. While making the Afghanistan announcement in conjunction with a new robust strategy to confront terrorists in Pakistan, the Obama team has signalled their willingness to think strategically in the region. For the US, a successful Afghanistan strategy can only be achieved when al-Qaeda and the Taliban are wiped out in both countries - Pakistan and Afghanistan. Afghanistan alone is of no strategic value to the US. While we hope that democracy can be achieved for the people of Afghanistan and that they will be able to have a greater quality of life, these pursuits of human rights and development should be led by the United Nations. Pakistan, however, is a more important strategic partner for the US and Obama has yet to recognise it. Ensuring that the government of Pakistan is able to deal with its extremists should be a top priority for America. So far, Obama has not been able to develop a strategy to deal with Asif Zadari, Pakistan's president, and the growing anti-Americanism in his country. Iraq - 'Candidate Obama v. President Obama' Candidate Obama promised to pull troops from Iraq as soon as he took office. But President Obama learned that it was not possible. Republicans were pleased that Obama took the advice of his military advisors and changed his policy but his Democratic colleagues have continued to complain about a campaign promise that is still unfulfilled. In trying to capitalise on the growing American frustration over the lack of progress in Iraq, candidate Obama outmaneuvered Hilary Clinton and then John McCain. The many Americans who voted for Obama because they wanted the troops to come home from Iraq have also been disappointed. But the administration is gambling that an emphasis on a troop increase in Afghanistan and a new robust strategy for Pakistan will insulate them from charges of military weakness in Iraq. Israel and Palestine - 'Missteps and missed opportunities' Negotiate or dictate: How has Obama seen his role in resolving this conflict? [GALLO/GETTY] Perhaps the one issue that brought Arabs around the world the most hope for progress with the election of Barack Obama was the Israeli-Palestinian issue. Even some in the US were hopeful that Obama would be able to reassure the Palestinians and that America's historical tie with Israel would be sufficient enough to bring the parties together to form a permanent peace. But Obama stumbled early on with his Cairo speech and his directive on settlements. He failed to challenge Arabs to act during his Cairo speech and it was seen by Israel and many in the US as a missed opportunity. His public instruction that Israel cease all settlement activity was also a misstep. American presidents can privately cajole and push the parties to negotiate but no American president can dictate to the parties what should be done. Obama must learn that the Palestinians and the Israelis must each bargain and agree to the terms of any peace deal on their own if it is to last. In 2001, George Bush, the former US president, appointed Richard Grenell as the director of communications and public diplomacy for the US permanent representative to the UN. In this role, he advised four US ambassadors - John D. Negroponte, John C. Danforth, John R. Bolton and Zalmay Khalilzad - on the formulation and articulation of US policy at the UN. He and his team have led communications strategies on issues such as: the 'war on terrorism' in Afghanistan and Iraq; peacekeeping operations in Haiti, Liberia, the Congo and Sudan; the conflict in the Middle East; Iran's nuclear weapons programme; a North Korean missile test; the conflict between Syria and Lebanon; and the UN's Oil for Food Corruption investigation, to name a few. Zie: http://english.aljazeera.net/focus/2009/12/200912301195192887.html

Bas Belder en zijn god 3

De europarlementarier Bas Belder zet zich in 'voor een veilig bestaan van de staat Israël op het grondgebied dat het volk door God is toegewezen.' Dat daarmee het internationaal recht wordt geschonden is voor Belder niet belangrijk. Het woord van zijn god gaat boven alles.

Vanmiddag ontving ik de klacht van de Britse europarlementarier Chris Davies over SGP europarlementarier Bas Belder vanwege diens sabotagepogingen om de contacten tussen de EU en de Palestijnen te beperken.

Bas Belder is gek genoeg voorzitter van de delegatie van de Europese Unie voor de betrekkingen met Israël, waarmee opnieuw wordt aangetoond hoe ver de politiek van de werkelijkheid is afgedreven. Het is alsof men een blinde man buschauffeur maakt. Ik stel met nadruk gek genoeg omdat Belder lid is van een fundamentalistische christelijke partij die ondermeer dit stelt over de meer dan 13 miljoen islamieten in Europa: De SGP ziet de islam als een godsdienst die de stabiliteit van onze democratie en maatschappij in gevaar brengt. De invloed van deze godsdienst, die mensen van het heil afvoert, moet daarom tegengegaan worden.

Zie: http://www.sgp.nl/Page/nctrue/sp685/letter=I/standid=1816/index.html

Voor alle duidelijkheid: christen fundamentalisten geloven dat er maar 1 god is en dat is hun god, met andere woorden: christen fundamentalisten van de SGP beschouwen ook het jodendom als een dwaalleer, zoals onder andere uit deze zin blijkt: De meest wezenlijke belofte van het genadeverbond is, dat Christus de Enige Naam tot zaligheid is voor Jood en heiden.

Kortom, het Europese parlement heeft als voorzitter van de commissie die de Europese politiek tegenover Israel uitstippelt een man benoemd die rotsvast gelooft dat 'de staat Israël op het grondgebied' is gevestigd 'dat het volk door God is toegewezen'. Met andere woorden: dat het internationaal recht ondergeschikt is aan de wil van hun god, en dat de democratie daar geen verandering in kan brengen. Tegelijkertijd stelt de partij van Belder dat zij zich inzet 'voor een veilig bestaan van de staat Israël op het grondgebied dat het volk door God is toegewezen.' Zie http://www.sgp.nl/Page/nctrue/sp685/letter=I/standid=1809/index.html

Kortom, 'op het grondgebied dat het volk door God is toegewezen,' dus tevens op dat deel wat de VN in 1947 aan de Palestijnen heeft gegeven, zijnde ondermeer de Westbank en Gaza.

Opnieuw, het internationaal recht, de internationale verdragen, en de wil van de wereldgemeenschap zijn voor de SGP ondergeschikt aan het woord van de door hun aanbeden god. Vandaar dat Belder een rechtvaardige vrede, die gebaseerd is op een levensvatbare Palestijnse staat op de gehele Westoever en Gaza, zal blijven dwarsbomen. Ik heb de Nederlandse europarlementariers hierop gewezen, maar behalve een vrij onbenullige reactie van de SP-europarlementarier Dennis de Jong heb ik geen enkele reactie van onze volksvertegenwoordigers in Brussel mogen ontvangen. Kennelijk is de Nederlandse belastingbetaler niet belangrijk genoeg om een fatsoenlijk antwoord te geven. Daarentegen kreeg ik wel bericht van het betreffende Britse europarlementslid:

Dear Mr Van Houcke,

My apologies for not reply to you quicker. Here is the information you requested.

Richard Marbrow

Campaigns and Communications Officer for Chris Davies MEP

Dutch Euro-MP puts roadblock on the path to peace – by Chris Davies MEP

Co-operation between the Israeli and Palestinian delagations in the European Parliament is being blocked by a Dutch MEP.

Bastiaan Belder MEP of the Dutch Staatkundig Gereformeerde Partij, who chairs the European Parliament delegation to Israel is blocking direct work with the Palestinian delegation led by Proinsias de Rossa MEP of the Irish Labour Party.

Chris Davies, a British MEP who serves on both delegations has expressed sorrow at this failure to co-operate.

Davies said, “This is very sad What hope is there for peace in the Middle East if even our two parliamentary delegations can't agree to meet and talk about the issues with one another?”

European Parliament delegations are all-party groups of MEPs assigned to work with legislative bodies of countries outside the EU.

Dit zijn de Nederlandse europarlementariers die weigeren te reageren:

thijs.berman@europarl.europa.eu

marije.cornelissen@europarl.europa.eu

dennis.dejong@europarl.europa.eu

petervandalen@christenunie.nl

bastiaan.belder@europarl.europa.eu

hans.vanbaalen@europarl.europa.eu

wim.vandecamp@europarl.europa.eu

louis.bontes@europarl.europa.eu

Tom-Jan Meeus van de NRC 15

Misschien kan NRC correspondent Tom-Jan Meeus die beweert dat de VS een functionerende democratie is zijn lezers het volgende uitleggen: 'How can you have life, liberty, and the pursuit of happiness if you don't have the right to food, housing, and health care?' Deze vraag werd opgeworpen door de historicus wijlen Howard Zinn.

Hij voegde er dit aan toe: 'We very often forget that the Constitution gives political rights but not economic rights. Even those political rights are circumscribed by the nonexistence of economic rights. If you are not weathy, then your political rights are limited, even though they exist on paper in the Constitution.'

Dit is iets dat de doorsnee Amerikaan goed beseft, in tegenstelling tot Tom-Jan. Meeus zou eens met gewone Amerikanen moeten spreken, in plaats van al die propaganda door te geven van autoriteiten met voor hem verborgen belangen.

Sander van Walsum van de Volkskrant 5

Emma Bovary: Madame Bovary is Gustave Flaubert's first published novel and considered his masterpiece. The story focuses on a doctor's wife, Emma Bovary, who has adulterous affairs and lives beyond her means in order to escape the banalities and emptiness of provincial life. Though the basic plot is rather simple, even archetypal, the novel's true art lies in its details and hidden patterns.


Nog meer Emma:

Een dezer dagen verschijnt Emma, de nieuwe roman van Sander van Walsum. Tijdens de eerste twintig jaren van haar huwelijk was Emma simpelweg getrouwd geweest. Nooit had ze zich afgevraagd of ze wel gelukkig was met ‘haar’ Cees, een rekkelijke man met mooie principes. Totdat de losse moraal van de jaren zeventig haar bereikt en de ‘bewusteloze levensstijl’ van weleer het moet ontgelden. Koortsachtig brengt ze veronderstelde talenten tot leven. Triviale gebeurtenissen worden aangegrepen voor tuinfeesten waar ‘niets moet en alles mag’. In een poging haar huwelijk met de nieuwe ‘verworvenheden’ in overeenstemming te brengen, bezoekt ze met Cees een relatietherapeut die gelooft in de heilzame werking van het conflict. Sander van Walsum schetst een indringend portret van een zinnelijke vrouw die de kansen grijpt die een ontluikende vrijheid haar biedt. Tegelijkertijd doet hij de jaren zeventig herleven in hun okergele tinten, muffigheid en dwangmatige zelfontplooiing.

Is het nieuwe boek een hedendaagse Madame Bovary? Wie weet. In elk geval hebben ze de naam gemeen: Emma. Een voorproefje van deze 'koortsachtige' en 'zinnelijke' vrouw:

Aandachtig bekeek Emma zich in het ovale venstertje. In

de duisternis, op de vleugel van de oude Toepolev, knip-

perde een rood lampje. Met zo’n lampje waren de vlieg-

tuigen al uitgerust toen Emma nog een meisje was. Soms

was ze ’savonds op het balkon van haar ouderlijk huis

gaan staan om de vlucht van Dakota’s en Fokkers te vol-

gen. Op gezag van haar grootmoeder had ze aangenomen

dat de lichtsignalen uitsluitend voor haar waren bedoeld.

‘Kijk, de piloot zwaait naar je,’ had oma haar gezegd toen

ze samen op een warme zomeravond het toestel hadden

opgewacht dat de postverbinding met Batavia verzorgde.

Emma had teruggezwaaid totdat de machine uit het

zicht was verdwenen. Van alle wensvoorstellingen die

orde scheppen in het leven van een kind, was de gedachte

dat overvliegende piloten haar groetten nog het dier-

baarst.

Emma draaide net zo lang met het hoofd tot haar be-

viel wat ze zag: de kin een beetje omhoog, de wangen

strak, de lippen getuit. Met haar pink veegde ze een klon-

tertje mascara of een andere ongerechtigheid uit haar

ooghoek. Ze glimlachte zich bemoedigend toe, maar

haar ogen deden niet mee. Haar voorhoofd gloeide onder

de muts van wit kunstbont. De recente aanwinst stond

haar fantastisch, meende ze.

In de rijen voor haar werden sigaretten gerookt die een

indringende geur verspreidden. Aan de vale cabinever-

lichting trokken blauwe nevels voorbij. Aangemoedigd

door deze aanblik, stak Emma een Belinda menthol op –

haar eerste van deze dag. Meteen blies ze de rook weer

uit. Een stewardess in het tenue van de Bulgaarse lucht-

vaartmaatschappij, een creatie die naar een voorbije mo-

de verwees, serveerde een maaltijd, die uit een broodje,

een stuk worst, een gele peper en een kop zwarte thee be-

stond. Emma volgde haar handelingen aandachtig. De

jonge vrouw was gedrongen maar niet onknap. Haar vin-

gers waren kort en krachtig. De jukbeenderen, het waar-

merk van de Slavische schone, wierpen schaduwen over

haar bleke gezicht. ‘Vast een boerendochter die aan de be-

nauwenis van het geboortedorp wil ontkomen.’ In haar

ogen meende Emma teleurstelling te zien over wat het

leven haar had gebracht.

Sander, vergeet niet le mot juste. 'De jukbeenderen, het waarmerk van de Slavische schone.' Oef. Een teken van echtheid?

Op de rand Sander, op de rand, het is een cliche, dus altijd gevaarlijk om mee te beginnen. 'Het waarmerk'? Ze is toch geen koe, ze is een mens.

Sander van Walsum van de Volkskrant 4

Sander van Walsum, je schrijft:

'Hoewel Israël het zijn vrienden sinsdien niet makkelijk heeft gemaakt, ben ik mijn positieve vooringenomenheid tegenover het land nooit helemáál kwijtgeraakt.'

Mijn vraag aan jou is: waar komt dit filosemitisme vandaan? Ik bedoel dit, de joods-Israelische filmmaker Eyal Sivan wees me een paar maanden geleden op het volgende:

‘het moderne antisemitisme in Europa is het filosemitisme. De jood is heilig verklaard. We zien een liefde voor joden, louter en alleen omdat ze joden zijn. Voor de filosemiet blijft een jood de ander, de buitenstaander, net als voor de antisemiet. Als we het over Israel hebben dan hebben we het in feite over Europa, over het Europese onvermogen om met de ander te leven, over de continuïteit van het Europese antisemitisme dat zich nu tegen de Arabier richt, daarbij aangemoedigd door de zionistische propaganda. Opvallend is dat nu de joden in Europa worden geaccepteerd, zij grotendeels uit Europa zijn verdwenen. Het is als het ware alsof de wandelende jood eindelijk naar huis is gegaan, een gedachte die je zowel bij christenen als zionisten aantreft. Het Europees racisme heeft geleid tot de geboorte van Israel en het filosemitisme komt tevens voort uit het Europees besef gefaald te hebben in de geschiedenis. Maar waar het in feite allemaal om draait is niet de liefde voor de jood, maar de liefde voor het slachtoffer. Die geeft de filosemiet, dus niet het slachtoffer, maar de filosemiet zelf het gevoel een goed mens te zijn.'

De Amerikaanse hoogleraar in de kerkgeschiedenis, dr. Franklin H. Littell, stelt het zo:

"For the professing Christian, of all the questions that arise out of the study of the Third Reich and the Holocaust the most terrible are these: What were the churches doing? How could such a monstrous crime be committed in the heart of Christendom by baptized Roman Catholics, Protestants, and Eastern Orthodox who were never rebuked, let alone excommunicated? Where were the Christians?"

Franklin H. Littell, "Foreword" in Bonifas, Prisoner 20-801: A French National in the Nazi Labor Camps, p. vii.

In zijn studie After Auschwitz waarschuwt de gerespecterde joods Amerikaanse geleerde Richard Rubenstein voor het feit dat 'recalling Jewish virtues and contributions to humanity's spiritual treasury ... is inevitable in a time of reconciliation, but it may have about it more than a little fattening of the sacrificial lamb for another round of slaughter. In any event, philo-Semitism is as unrealistic and pernicious as anti-Semitism, for it destroys our most precious attribute, our simple humanity. Jews are not, nor are they obliged to be, paragons of virtue or models of holiness. To expect us to be more than other men, to pay us the unwanted and unasked-for complement that we are, is an unintended cruelty but a cruelty nonetheless.'

En inderdaad, het 'filosemitisme is even onrealistisch en verderfelijk als het antisemitisme, want het vernietigt onze meest waardevolle eigenschap, onze aangeboren menselijkheid.' Maar juist die onvervreemdbare 'menselijkheid' kan de filosemiet niet erkennen. Voor hem spelen de jood en de Arabier alleen maar een rol, ze bevredigen de behoefte van de filosemiet om zichzelf een identiteit te vormen. De filosemiet ziet geen mens, nee, hij ziet een jood, of een Arabier, of wie dan ook die op een bepaald moment het slachtoffer kan zijn om zo zijn eigen schrikbarende leegte te camoufleren.

Sander van Walsum, zodra je andere maatstaven aanlegt voor Joden in Israel dan je aanlegt voor alle andere naties in de wereld dan is de vraag waarom voor jou de Jood nog steeds 'de ander' is? Waarom kun je de Joden in Israel niet zien als gewone mensen? Vanwaar jouw 'liefde voor het beloofde land'? Waarom maak je net als de antisemiet een onderscheid tussen joden en niet-joden? Waarom kun je ze niet als doodnormale mensen zien? Waarom doe je wat Richard Rubenstein zo veracht, namelijk 'onze meest waardevolle eigenschap, onze aangeboren menselijkheid' vernietigen?

In afwachting van je antwoord,

Stan van Houcke

Sander van Walsum van de Volkskrant 3

Sander van Walsum, onze boeken verschijnen bij dezelfde uitgeverij Atlas. Ik lees daar het volgende:

'Zelf zoon van een veearts in Bathmen – nu vallend onder de gemeente Deventer – doet Sander van Walsum verslag van de teloorgang van het idyllische dorpje Berghem, nabij Deventer, door de komst van een snelweg.'

Bathmen ligt op Overijsselse rivierklei, dus op de zogeheten 'biblebelt' van Nederland, op riviergrond waar traditioneel een boerengemeenschap het streng protestantse, zwartekousen christendom beleed, en waar de mensen geloofden gepredestineerd te zijn, voorbestemd door hun god der wrake. Idyllisch is die wereld niet, eerder rouw en uitzichtloos, want niets kan god's ondoorgrondelijke wegen veranderen. Alleen als men uitverkoren is dan volgt na de dood de verlossing, de anderen gaan naar de hel, hoe goed ze ook hun best mogen doen. Mijn vraag nu: in hoeverre speelt deze achtergrond mee wanneer jij dit schrijft over je vader: 'Hij verkeerde in een voor zijn doen geagiteerde toestand. Terwijl hij me aankleedde, verwenste hij sissend de aanstichters van het conflict, en sprak hij de hoop uit dat deze vernietigend zouden worden verslagen'? En in hoeverre heeft dit jou als een zelfbenoemde 'Israëlfan' gevormd?

In afwachting van je antwoord

collegiale groet

Stan van Houcke

Sander van Walsum van de Volkskrant 2

Sander van Walsum: 'Hoewel Israël het zijn vrienden sinsdien niet makkelijk heeft gemaakt, ben ik mijn positieve vooringenomenheid tegenover het land nooit helemáál kwijtgeraakt.'

'We must expel Arabs and take their places.' Ben-Gurion in a letter to his son, 1937

'Ben-Gurion was right... Without the uprooting of the Paslestinians a Jewish state would not have arisen here.' Benny Morris, Israeli historian.

'Met de hele familie gingen we in de Amsterdamse Koopmaansbeurs voor het bestaansrecht van de staat Israël betogen – waar ik mij hevig stoorde aan het feit dat een kleine tegendemonstratie van PLO-sympathisanten niet uiteen werd geslagen.' Sander van Walsum, journalist van de Volkskrant.

Sander van Walsum geeft een mooi inkijkje in de mentale houding van veel Nederlandse journalisten wat betrerft Israel, het lijkt op een mengeling van geloof en ideologie, waarbij journalistieke normen geen rol van betekenis spelen.

Waar is Sander van Walsums' 'liefde' voor de Joden in Israel op gebaseerd? Hoe komt het dat ook voor Van Walsum geldt wat Jan Blokker als volgt omschreef: 'na de Tweede Wereldoorlog is het jodendom in de christelijke wereld vrijwel heilig verklaard en geen volk dat in die processie zo hard vooroploopt als de Nederlanders'? Geloof of schuldgevoel? Het moet in elk geval een extreme emotie zijn die ertoe leidde dat hij als jongere het liefst had gezien dat mensen die oog hadden voor het lijden van de Palestijnen 'uiteen werden geslagen.' En ondanks alle feiten, ondanks de decennialange terreur van Israel tegenover de Palestijnen, ondanks de bezetting, de diefstal van land, het onmogelijk maken van een levensvatbare Palestijnse staat, ondanks de voortdurende weigering het internationaal recht te respecteren, ondanks het vermoorden van Palestijnse kinderen en burgers in het algemeen, ondanks het feit dat Israel een schurkenstaat is geworden, constateert Sander van Walsum dat 'ik mijn positieve vooringenomenheid tegenover het land nooit helemáál kwijtgeraakt [ben].' Met andere woorden: het gaat helemaal niet om de Joden in Israel, het gaat om Sander van Walsum. Feiten spelen daarbij geen rol, alleen maar emoties, ressentimenten, driften. De Joden in Israel spelen slechts een bepaalde rol in Van Walsums' wereldbeeld. Sander van Walsum, ik nodig je bij deze uit om de volgende vraag te beantwoorden: waar zijn deze sterke gevoelens precies op gebaseerd en welke rol spelen de Joden in Israel daarin? Het spreekt voor zich dat ik je antwoord integraal zal plaatsen

in afwachting van je reactie,

collegiale groet

Stan van Houcke