Georgie 2

'Clash in the Caucasus:
Rolling Back The "Unipolar" World
By Mike Whitney

10/09/08 "ICH"

-- - For the past week, Dick Cheney has been traveling through the Caucasus trying to drum up support for punitive action against Russia for its role in the recent fighting in South Ossetia. The Vice President vowed that the Moscow's action "will not go unanswered". Cheney is determined to establish the United States as the regional "cop on the beat", taking charge of all security operations through it's cat's paw, Nato. Neither the Kremlin nor the EU are paying much attention to Cheney's fulminations. The negotiations for the security arrangements and the withdrawal of Russian troops are being conducted without US involvement. On September 9, under the revolving leadership of French President Nicolas Sarkozy, the EU hammered out a deal with Russian President Dmitri Medvedev to replace Russian soldiers in South Ossetia with 200 EU observers who are scheduled to arrive by October 1. In exchange, Georgia agreed to Russia's demands not to use force against the two breakaway republics, Abkahzia and South Ossetia. Medvedev's unilateral announcement that Russia would recognize both republics as "independent", did not derail the EU peace process. Rather, both sides focused on the withdrawal of Russia troops and seem reasonably satisfied with the 6-point agreement. Russia has not only scored an important diplomatic victory; it has driven a wedge between Europe and the United States. The reckless behavior of Georgia's President Mikhail Saakashvili has given the Bush administration a black eye and put Nato membership out of reach for the foreseeable future. Saakashvili invaded South Ossetia last month; destroyed much of the capital, Tskhinvali, and killed an estimated 1,500 civilians before his troops were routed by the Russian army. Among the dead were Russian citizens and peacekeepers. Moscow has cut off all relations with Tblisi and President Medvedev has called Saakashvili a "political corpse". The Kremlin now regards its neighbor to the south as an enemy. Cheney's week-long trip to the Caucasus was organized with two objectives in mind; to isolate Russia from its allies in Europe and speed up Nato membership for Georgia and Ukraine. He has failed on both counts. The ashen-faced Veep flew from Baku to Kiev, from Kiev to Tiblisi, from Tiblisi to Cernobbio; rattling his saber and railing in typical Cold War style to anyone who would listen, but his efforts amounted to nothing. No one in Europe wants a confrontation with Russia or another decades-long year nuclear standoff. Besides, Putin has spent the last eight years building partnerships and creating an expansive energy network that provides vast amounts of oil and natural gas to European homes and industries. Europe depends on Russia now and wants to maintain friendly relations. It's different for Cheney who has been seething on the sidelines--bogged down in the Iraqi quagmire--while Moscow has gotten stronger and more independent from its massive energy windfall. Now Russia can fend for itself and has no interest in becoming just another cog in America's imperial machine. When Putin articulated Russia's determination to defend its national sovereignty in Munich nearly two years ago, saying that he rejected the idea of a "unipolar" world, the Council on Foreign Relations and other elite think tanks put Russia on the America's "enemies list" more or less acknowledging that the Kremlin would resist further integration into the so called "international community". (aka-American-led, dollar-based system)Last week, newly-elected Russian President Dmitry Medvedev reiterated the Putin Doctrine word for word as it was originally stated in Munich:"The world must be multi-polar. Single polarity is unacceptable. Russia cannot accept a world order, in which any decisions will be made by a sole nation, even such a serious one as the United States. Such a world order will be unstable and fraught with conflicts.”'

Lees verder: http://www.informationclearinghouse.info/article20729.htm

De Israelische Terreur 432

Vrije-wereldburger wees me op het volgende artikel:

'Israeli Strategy After the Russo-Georgian War
September 8, 2008 1419 GMT
By George Friedman

The Russo-Georgian war continues to resonate, and it is time to expand our view of it. The primary players in Georgia, apart from the Georgians, were the Russians and Americans. On the margins were the Europeans, providing advice and admonitions but carrying little weight. Another player, carrying out a murkier role, was Israel. Israeli advisers were present in Georgia alongside American advisers, and Israeli businessmen were doing business there. The Israelis had a degree of influence but were minor players compared to the Americans.
More interesting, perhaps, was the decision, publicly announced by the Israelis, to end weapons sales to Georgia the week before the Georgians attacked South Ossetia. Clearly the Israelis knew what was coming and wanted no part of it. Afterward, unlike the Americans, the Israelis did everything they could to placate the Russians, including having Israeli Prime Minister Ehud Olmert travel to Moscow to offer reassurances. Whatever the Israelis were doing in Georgia, they did not want a confrontation with the Russians.
It is impossible to explain the Israeli reasoning for being in Georgia outside the context of a careful review of Israeli strategy in general. From that, we can begin to understand why the Israelis are involved in affairs far outside their immediate area of responsibility, and why they responded the way they did in Georgia.
We need to divide Israeli strategic interests into four separate but interacting pieces:
1. The Palestinians living inside Israel’s post-1967 borders.
2. The so-called “confrontation states” that border Israel, including Lebanon, Syria, Jordan and especially Egypt.
3. The Muslim world beyond this region.
4. The great powers able to influence and project power into these first three regions.
The Palestinian Issue
The most important thing to understand about the first interest, the Palestinian issue, is that the Palestinians do not represent a strategic threat to the Israelis. Their ability to inflict casualties is an irritant to the Israelis (if a tragedy to the victims and their families), but they cannot threaten the existence of the Israeli state. The Palestinians can impose a level of irritation that can affect Israeli morale, inducing the Israelis to make concessions based on the realistic assessment that the Palestinians by themselves cannot in any conceivable time frame threaten Israel’s core interests, regardless of political arrangements. At the same time, the argument goes, given that the Palestinians cannot threaten Israeli interests, what is the value of making concessions that will not change the threat of terrorist attacks? Given the structure of Israeli politics, this matter is both substrategic and gridlocked.
The matter is compounded by the fact that the Palestinians are deeply divided among themselves. For Israel, this is a benefit, as it creates a de facto civil war among Palestinians and reduces the threat from them. But it also reduces pressure and opportunities to negotiate. There is no one on the Palestinian side who speaks authoritatively for all Palestinians. Any agreement reached with the Palestinians would, from the Israeli point of view, have to include guarantees on the cessation of terrorism. No one has ever been in a position to guarantee that — and certainly Fatah does not today speak for Hamas. Therefore, a settlement on a Palestinian state remains gridlocked because it does not deliver any meaningful advantages to the Israelis.
The Confrontation States
The second area involves the confrontation states...'

Lees verder: http://www.stratfor.com/weekly/israeli_strategy_after_russo_georgian_war

Nederland en Afghanistan 167

De feiten spreken voor zich, ondanks alle propaganda van programmamakers en hun opdrachtgevers, de politici:

'Afghans Fed Up With Government, US
September 06, 2008
Associated Press

GHANI KHIEL, Afghanistan - The bearded, turbaned men gather beneath a large, leafy tree in rural eastern Nangarhar province. When Malik Mohammed speaks on their behalf, his voice is soft but his words are harsh.
Mohammed makes it clear that the tribal chiefs have lost all faith in both their own government and the foreign soldiers in their country. Such disillusionment is widespread in Afghanistan, feeding an insurgency that has killed 195 foreign soldiers so far this year, 105 of them Americans.
"This is our land. We are afraid to send our sons out the door for fear the American troops will pick them up," says Mohammed, who was chosen by the others to represent them. "Daily we have headaches from the troops. We are fed up. Our government is weak and corrupt and the American Soldiers have learned nothing."
A strong sense of frustration echoed through dozens of interviews by The Associated Press with Afghan villagers, police, government officials, tribal elders and Taliban who left and rejoined the religious movement. The interviews ranged from the capital, Kabul, to the rural regions near the border with Pakistan.
The overwhelming result: Ordinary Afghans are deeply bitter about American and NATO forces because of errant bombs, heavy-handed searches and seizures and a sense that the foreigners do not understand their culture. They are equally fed up with what they see as seven years of corruption and incompetence in a U.S.-backed government that has largely failed to deliver on development.
Even with more foreign troops, Afghanistan is now less secure.
"It certainly is a mess. Security is the worst that it has been for years. Corruption is out of control. It impacts every single Afghan," says Doug Wankel, a burly 62-year-old American who coordinated Washington's anti-drug policy in Afghanistan from 2004 until 2007 and is now back as a security consultant. "What people have to understand is that what ordinary Afghans think really does matter."
The fear and fury is evident among the neighbors at Akhtar Mohammed's walled home deep within Nangarhar province, reached by a dirt road along a dirty brown canal. A dozen men lie on traditional rope beds beneath a thatched roof. Some wear the full-bodied beard of the devout, with a clean-shaven upper lip. Others have dyed their gray beards a flaming orange with henna to show that they have made the pilgrimage to the holy site of Mecca.
They live barely an hour's drive from the site of an errant bombing last month that hit a wedding party and killed about 50 people. Khiel Shah says his home was raided two months earlier, and troops killed his nephew, a high school student.
An old man sits by moaning, "No, no, they weren't Taliban. They were going to the bathroom. They weren't even carrying guns."
Villagers want to know why people who give false information are not arrested, and they say American soldiers still can't sift the good intelligence from the bad.'

Lees verder:
http://www.military.com/news/article/afghans-fed-up-with-government-us.html?col=1186032310810

Sacha Kester van de Volkskrant

Ik woonde gisteren op uitnodiging in het Haagse Nieuwspoort een congres bij met als titel Better Journalism... More Freedom. Het doel van de tweedaagse bijeenkomst is journalisten uit de Arabische wereld, Maleisie, Bangladesh en Indonesie westerse journalistieke "professionaliteit" bij te brengen. Ik was nogal verbaasd dat de organisatie mij had uitgenodigd, want zoals u weet, heb ik niet zo'n hoge pet op van de westerse commerciele massamedia. Maar omdat ik tegengas kon geven besloot ik toch te gaan. Uiteindelijk belandde ik in een werkgroep waarbij we stellingen moeten bespreken als: 'It is in the interest of autocratic regimes that local professional journalistic standards are low. Autocratic regimes will not tolerate that journalistic standards are upgraded to international levels and the media will act as true watchdogs,' en deze: 'In most countries of the broader Middle East, local journalists and other media professionals lack sustainable organization to bring about needed change.' Het waren voor een groot deel voor de hand liggende stellingen waar niets op viel af te dingen. Om een werkelijk serieuze discussie te beginnen en om 'enhancing intercommunications and strenghthening freedom and reform' vertelde ik het gezelschap dat wij westerse journalisten onze collega's in de derde wereld niet zoveel kunnen leren. Sterker nog: we kunnen vaak van hen leren, want er zijn veel meer dappere journalisten daar dan de conformisten van de westerse commerciele massamedia, die de gevolgen van de westerse gewelddadige interventies niet aan den lijve ondervinden. De meeste aanwezige Nederlandse journalisten fronsten onmiddellijk hun wenkbrauwen. Ik besloot daarom een voorbeeld te geven. Ik zei dat ik vorige week een vooraanstaande journalist van de Nederlandse kwaliteitskrant de NRC had geproken -Raymond van den Boogaard - die me vertelde dat de reden van de illegale Amerikaanse inval in Irak een ideologische was, namelijk de Bush bende wilde er de democratie verspreiden. Vervolgens verklaarde hij dat de gedachte dat olie een rol had gespeeld niets anders was dan complotdenken. Hij zei dat zonder zelf enige serieuze onderzoek te hebben gedaan naar de mogelijkheid dat olie een doorslaggevende rol speelde.

De vraag was dus: welke professionaliteit hebben we het over? Hoe professioneel zijn de westerse journalisten? Ook de westerse media doen aan zelfcensuur, ook hier is de context waaruit bericht kan worden beperkt door ideologische en commerciele drijfveren. Degenen die deze grenzen overschreiden worden gemarginaliseerd. Daarover is in de angelsaksische landen uitgebreid gepubliceerd. Met andere woorden, en dat was stelling 3: 'Journalistic training is a waste of money and manpower if it is not followed by intensive debate and dialogue on the basic values of journalism.'

Mijn feitelijke constatering schoot in het verkeerde keelgat bij een journaliste van de Volkskrant. Na een tijdje reageerde ze met de opmerking dat mijn opmerking irrelevante nonsens was. Impliciet liet ze weten dat de westerse media wel degelijk een groot voorbeeld zijn voor onze collega's uit de derde wereld. Het was volgens haar allemaal een kwestie van training en professionaliteit. Hoe beter de journalisten in een dictatuur zijn getraind des te beter de journalistiek tegen regimes kan ageren, dat was de gedachte. De betreffende journaliste was Sacha Kester. Ik kende haar niet en dus zocht ik vanochtend op internet naar haar achtergronden en las vervolgens dit:

'Blanke reporter op een drafje door Pakistan en India…
door Wim De Neuter

Wie in Nederland snel, maar slecht wil eten, haalt zich een kroket uit de muur. Met de stellige zekerheid dat het gegarandeerd rotzooi zal zijn. Dus hoeft niemand achteraf te komen klagen. Hetzelfde geldt de dag van vandaag voor nogal wat Nederlands journalistiek werk, ook als het in boekvorm op de markt wordt gepleurd. Wie eraan begint weet wat hem te wachten staat: fastfoodjournalistiek.De Nederlandse ‘kwaliteitskranten’ maken er stilaan een handelsmerk van. Hun voorbeeld wordt helaas gretig opgevolgd door het Vlaamse krantenbedrijf. De Nederlandse journaliste Sacha Kester (vier jaar correspondente geweest in India, Pakistan en Afghanistan voor de Volkskrant, de Wereldomroep, het NOS Journaal en het weekblad Elsevier) heeft net haar boek ‘Standplaats Islamabad / New Dehli’ uit. En wat blijkt? Het einde van de verloedering en verslonzing van het journalistenvak is voorlopig nog niet in zicht.
Stel even: een Pakistaanse journalist uit Karachi, Lahore of Rawalpindi en/of zijn Indiase collega uit Mumbai, Dehli of Kolkata worden door hun hoofdredacteurs naar Europa gezonden. Veel troeven hebben ze niet in huis. Ze spreken (laat staan begrijpen) nauwelijks één Europese taal. Ze beheersen alleen hun eigen moedertaal. Ze hebben er nauwelijks enig benul van hoeveel Europeanen of hoeveel verschillende Europese talen er zijn. Maar ze worden door hun ‘kwaliteitskrant’ tot correspondent gebombardeerd en moeten verslag uitbrengen over politiek, maatschappij, economie, cultuur en nog een zak vol onderwerpen over landen die ze nauwelijks op een wereldbol terugvinden. Vandaag zitten ze in Londen, morgen in Parijs, overmorgen in Berlijn en even tussendoor naar Madrid, Lissabon, Rome, Athene.
Geen enkele Britse, Franse, Duitse, Nederlandse, Spaanse of Italiaanse collega zou hen au sérieux nemen. Hoongelach zou hun deel zijn. Omgekeerd werkt het echter anders. Britse, Franse, Duitse, Nederlandse, Spaanse of Italiaanse journalisten worden zonder veel bezwaren uitgezonden naar gebieden waarvan ze zo goed als niets weten. Ze brengen verslag uit over hele of halve continenten waar honderden miljoenen mensen leven met eigen talen en culturen, in een vaak zeer complexe maatschappelijke en politieke omgeving. In het geval van de Nederlandse verslaggeefster Sacha Kester ging het - om slechts even de ware proporties van haar correspondententaak te schetsen - over meer dan een miljard inwoners van de megastaat India, 152 miljoen Pakistanen en net geen 30 miljoen Afghanen (want af en toe stond ook Afghanistan op haar job description).
Maar met enige Hollandse assertiviteit is zelfs de onmogelijkste klus te klaren. De Vlaming Geert van Istendael heeft deze zo geroemde Hollandse deugd ooit eens treffend samengevat: een Nederlander beschouwt de wereld als een Hollandse achtertuin en andere landen kunnen maar beter snel op Holland gaan lijken. (1) "Als je maanden achtereen temidden van armoede, geweld en ellende leeft," schrijft Sacha Kester, "is het bijzonder prettig om bij te komen in een omgeving waar je zintuigen even met rust gelaten worden." Islamabad is voor de Nederlandse correspondente een van die zeldzame plekken, waar het leven "niet al te saai" is.
‘Een leven zonder … kaas…’
"Ook winkelen was hier fijn, zeker vergeleken met Dehli waar de supermarkten niet veel voorstelden: dat waren kleine kruideniers met allerlei schimmige producten op stoffige planken. De enige supermarkt die ik in mijn omgeving had gevonden was er zo een waar de zakken met bloem en rijst de gangpaden versperden, maar waar je met geen mogelijkheid een bouillonblokje kon krijgen – laat staan zoiets als pesto of kaas. Voor het vlees ging je naar een man die levende kippen in een kooi had staan en geiten aan een haak had hangen. Varkensvlees was bijna niet te vinden omdat de meeste slagers moslim zijn. En rundvlees was per definitie verboden in het land van de Heilige Koe. Voor groente ging je naar de markt. En, voor melk naar een regeringsstalletje dat twee keer per dag geopend was en waarvoor mensen in de rij stonden om een blikje vol te laten tappen. Het punt was dat de Indiase markt zichzelf nogal beschermde en er dus geen producten geïmporteerd mochten worden. Coca Cola en Pepsi Cola bijvoorbeeld, waren jarenlang niet verkrijgbaar omdat er zoiets was als het Indiase Thums Up, een ongelooflijk smerig brouwsel dat alleen qua kleur iets van cola weg had. Maar in Pakistan was dat niet het geval. Daar lag alles (stevig geprijsd, dat wel) waar ik ruim een jaar alleen van had kunnen dromen, gewoon in de winkel. Toen ik daar voor de eerste keer met mijn Britse huisgenote stond, moeten de andere bezoekers gedacht hebben dat we volledig gestoord waren. We stonden te krijsen van opwinding. ‘Gerookte zalm, Helen, ze hebben GEROOKTE ZALM!’; ‘Sacha? Zie je dat, er is hier HAVERMOUTPAP!!!!’. (…) En ze hadden kaas, en een echte slager met lapjes vlees achter een toonbank. Een bakker met Echt Brood en Gebakjes. En supermarkten waar ze ook cranberrycompote verkochten, of Worcestershiresaus, en verschillende soorten olie en azijn. Ik kon weer echt gaan koken!"
En zo gaat wereldreizigster Kester nog een tijdje door. "Natuurlijk was Islamabad verder saai. Er waren geen cafés want alcohol was bij wet verboden. Voor buitenlanders en christenen werd wel een uitzondering gemaakt, dus die mochten het in beperkte mate thuis consumeren, maar in het openbaar kon zoiets natuurlijk niet. Alleen in de discotheek van het Marriothotel, een droevige kelder met keiharde muziek en hier en daar een verdwaalde zakenman, kon je wijn en bier bestellen. Verder hadden enkele clubs, zoals de VN-club en de French Club (van de Franse ambassade) een vergunning, maar daar mochten geen Pakistanen mee naar binnen. Er waren een paar aardige restaurants in de stad maar op een gegeven moment heb je die wel gezien…"
‘Een mens moet toch wat…’
Als Nederlandse journaliste weet Sacha Kester uiteraard dat er zoiets bestaat als ‘politiek correct’ (alhoewel steeds minder van haar landgenoten – zeker in het journalistenvak – zich daar bovenmatig om bekommeren). "Het zal wel vreselijk oppervlakkig en etnocentrisch van me zijn," vermoedt ze van zichzelf, "maar ik vond het heerlijk om met een tijdschrift in mijn hand een yoghurtshake te kunnen drinken en aan de praat te raken met een groep studenten."
"Pas toen ik meer tijd in Pakistan ging doorbrengen, werd het sociale leven echt schraal. In Dehli had ik binnen een paar weken mensen leren kennen die een paar jaar later waren uitgegroeid tot echte vrienden. Toegegeven, het waren bijna allemaal journalisten, of vrienden van die journalisten, maar je kwam elkaar in elk geval tegen en er waren een paar plekken waar je een borrel met elkaar kon drinken."
Leven tussen een miljard Indiërs en 152 miljoen Pakistanen… het is geen lachertje, als we Kester mogen geloven. "In Pakistan was, op een hele rits dhaba’s na, praktisch écht helemaal niks. In Islamabad had je de enige discotheek van het land, ook hier gezeteld in een vijfsterrenhotel, en dat was bijna altijd leeg. Verder had je een handvol restaurants waar ze allemaal dezelfde kaart hadden, maar daar ga je, zeker als vrouw, ook niet in je uppie zitten. En ja dat was eigenlijk het hele aanbod."
Tot overmaat van ramp blijken er in Pakistan voornamelijk Pakistanen te wonen. En Sacha Kester is er al gauw achter dat dit niet meteen de interessantste mensensoort is. "Natuurlijk kwam ik dankzij mijn werk in aanraking met Pakistaanse vrouwen, maar laten we eerlijk zijn, een vriendschap ontstaat bij de gratie van dingen die je met elkaar gemeen hebt. Hetzelfde gevoel voor humor of een liefde voor dezelfde boeken. Iemand die met dezelfde vragen worstelt en met wie het nog klikt ook. Of iemand bij wie je je direct op je gemak voelt en met wie je schaamteloos kunt hangen en domme films kunt kijken."
Vier jaar om den brode in zo’n achterlijke uithoek als Pakistan of India moeten verblijven, het is een vreselijke kwelling, een echte hondenstiel. Sacha Kester klaagt steen en been: "Ik moest het hebben van de ‘internationale gemeenschap’, waar af en toe een feestje werd gegeven. De Amerikanen hadden één keer in de zoveel tijd een borrel op hun compound. De Britten hadden elke maand ‘open huis’ in hun bar bij de ambassade. De Nederlanders gaven soms een feestje bij hen thuis. Dat was erg gezellig, maar echte vriendschappen ontstonden hier (op die ene uitzondering na) ook niet. Gelukkig waren de dvd’s gemakkelijk verkrijgbaar en erg goedkoop. Hele avonden zat ik achter mijn laptop en bekeek ik de ene na de andere film, van horror tot Disney. Een mens moet toch wat."
Leven onder de inboorlingen…
Ik kan er echt niets aan doen, maar bij mij roept dit soort jeremiaden herinneringen op aan een verloren gewaande tijd. In de jaren vijftig en zestig hoorde ik wel eens verhalen van kolonialen (missionarissen, onderwijzers en andere ambtenaren die om den brode naar de Belgische kolonie Kongo trokken) die ook maar niet uitgepraat raakten over het saaie leven in verre landen, waar niets te beleven viel en waar alleen maar ergerlijke inboorlingen te vinden waren.
En inboorlingen zijn niet te vertrouwen – dat was al zo in de jaren vijftig en zestig van vorige eeuw, vandaag is het niet anders. "Niet alleen de autoriteiten, maar ook gewone mensen kunnen een heel ander deel van De Waarheid opdissen als je ze om een reactie vraagt," weet Sacha Kester. "Een mullah weet dondersgoed dat hij een westerling beter niet kan vertellen dat een deel van zijn studenten staat te popelen om in Afghanistan te vechten. ‘De islam staat voor vrede,’ kauwt hij je dan voor. Maar ook degenen zonder een direct belang laten informatie weg of voegen juist iets toe: mensen vinden het vervelend als een buitenstaander een negatief beeld krijgt van zijn land. Zó erg is het allemaal niet met die armoede, het geweld of het kastenstelsel, zeggen ze dan. ‘Dat wordt overdreven om ons land een slecht imago te geven.’ Kortom: zowel politici, als mullahs als een doorsnee winkelier hebben hun eigen agenda als ze met een buitenlandse journalist praten. En dat geldt ook voor tolken. Je moet je altijd weer afvragen of diegene wel letterlijk vertaalt wat er gezegd wordt, of dat hij een paar schoonheidsfoutjes achterhoudt en er een mooier verhaal van maakt. Het beste is natuurlijk om zonder tolk te werken, maar dat was voor mij bijna onmogelijk. Toen ik naar India ging, sprak ik geen woord Hindi (…) En dan heb je behalve Hindi ook nog Urdu, Punjabi, Kanada, Tamil, Pashto en Sindhi. Om maar een paar talen te noemen."
Journalistiek en money…
Het leven van een Nederlandse correspondente is niet makkelijk. De Volkskrant is nu eenmaal geen Washington Post of New York Times en het NOS-Journaal is CNN of de BBC niet. Voor Sacha Kester is dat een permanente bron van frustratie geweest in India, Pakistan en Afghanistan. Voor een Hollandse journaliste is het behelpen. "Een paar keer per jaar was een ramp die door de persbureaus werd gemeld ernstig genoeg om de aardappelen direct uit mijn handen te laten vallen en naar de luchthaven te rijden," vertelt Kester met oerhollandse nuchterheid. "Een Nepalese kroonprins die zijn familie had uitgemoord – op een enkele oom na. Slachtpartijen in Gujarat. Een aardbeving met tienduizenden doden. En elf september natuurlijk. Meestal kom je dan op een belachelijk tijdstip aan in een stad waar je nooit eerder bent geweest. Dan biedt een ordinaire reisgids uitkomst. Jongens en meisjes van de grote bedrijven, zoals de BBC of The New York Times, rijden vanaf het vliegveld direct door naar het plaatselijke vijfsterrenhotel, maar ik hoefde bij mijn afnemers niet aan te komen met een declaratie van een paar honderd dollar per nacht. En dus blader je door die gids, op zoek naar steekwoorden als ‘telefoon op de kamer’, ‘satelliettelevisie’ en ‘airconditioning’."
"Een andere ergernis was het eeuwige gezeur over verzekeringen," schrijft Kester. "Natuurlijk is het prachtig dat een bedrijf het belangrijk vindt dat je goed verzekerd bent in oorlogsgebied. Maar op een gegeven moment ontstond de situatie dat een verzekeringsmaatschappij onze journalistieke keuzes bepaalde."
Het is een van de zeldzame ogenblikken waarop Sacha Kester ons een echte blik gunt achter de schermen van het krantenbedrijf.
"Zuid-Azië is geen gemakkelijke regio om te wonen," schrijft Kester. Ergens in het midden van het boek waarschuwt ze ons: "Ik doe geen poging om iets te verklaren, ik schets alleen wat ik ben tegengekomen. Wat mensen tegen me hebben gezegd. Wat me het meest heeft geschokt. En al doe ik zo mijn best om dat zo objectief mogelijk weer te geven, ik blijf altijd mijn eigen westerse achtergrond met me meeslepen, waardoor mijn waarneming bij voorbaat al gekleurd is." Alsof ze zelf wist dat ze met ‘Standplaats Islamabad / New Dehli’ een vrij waardeloos boek naar de drukker bracht. Ze had het haar lezers kunnen besparen. Wie iets meer wil weten over India, Pakistan of Afghanistan zal naar een ander boek moeten uitkijken.
(Uitpers, nr 89, 9de jg., september 2007)
Voetnoot:
(1) Geert van Istendael, ‘Mijn Nederland’, Atlas, Amsterdam/Antwerpen, 2005.'

Lees verder: http://www.uitpers.be/boek_view.php?id=1765

De Nederlandse journalistiek verbijstert me steeds weer. Het niveau van de verslaggeving is beneden peil, maar de pretenties zijn gigantisch. En het allergekste is dat veel van mijn collega's niet doorhebben dat de derde wereld dwars door de westerse pretenties heen kijken.

Jair Stein van de Pro-Israel Lobby

Gisteren heb ik een stukje geschreven over de pro-Israel houding van de VPRO-programmaker Jair Stein. Als oud medewerker van deze omroep verbaasde het me dat de VPRO het niet heeft geplaatst, dus heb ik ze nu dit bericht gestuurd:

'ik had een stukje ge-emaild over de pro-israel houding van jair stein. u heeft het niet geplaatst. waarom niet?

collegiale groet

stan van houcke

oud-vpro programmamaker'

Ik had gisteren dit geschreven:

'Onlangs verscheen dit bericht op een VPRO website:

''Ook presentator Villa VPRO pro-Israel, meent Benzakour

Door Sofoula Schalkwijk

2 september, 2008

Mohammed Benzakour was vandaag bij ons te gast in De Hamvraag naar aanleiding van zijn boek Stinkende heelmeesters. Het boek is een verzameling columns en lezingen van de afgelopen zeven jaar. Hem was voor de uitzending verteld dat we op een specifieke tekst uit zijn bundel zouden inzoomen: De heiligheid voorbij, een lezing uitgesproken op 19 maart 2008 voor de Dick Scherpenzeel Stichting. Aldus geschiedde. Aan het begin van de uitzending wordt benadrukt dat in het boek een scala aan onderwerpen behandeld wordt, maar dat het we het vandaag gaan hebben over de balans tussen Israelgezinde en pro-Palestijnse journalisten in de Nederlandse media. Volgens Benzakour is het merendeel van de Nederlandse journalisten pro-Israel.'Lees verder: http://weblogs.vpro.nl/villavpro/2008/09/02/benzakour-trekt-objectiviteit-interviewer-in-twijfel/#commentsDat het merendeel van de Nederlandse journalisten van de commerciele massamedia vanuit een pro-Israel context bericht is geen nieuws voor onafhankelijke waarnemers zoals ik. Ik toon dit al jarenlang met voorbeelden aan. De pro-Israel lobby daarentegen probeert dit feit om voor de hand liggende redenen te verdoezelen of te ontkennen. Naar aanleiding van de uitzending met Benzakour reageerde Ronny Nafataniel, al decennialang directeur van het CIDI, de volgens de Israelische kwaliteitskrant Haaretz 'pro-Zionistische lobbygroep' als volgt:'Mohamed Benzakour debiteert in het interview met Jair Stein een aantal klassieke vooroordelen over Joden. Zo stelt hij dat joodse journalisten niet objectief over het Midden-Oosten vraagstuk kunnen schrijven, beschuldigt hij de Joden van nu ervan tegenover de Palestijnen vrijwel hetzelfde te doen als de Nazi’s met de Joden deden en suggereert hij dat Jair Stein hem unfair behandelt omdat deze laatste Joods is. Dat is nogal wat. Als iemand zulke zware beschuldigingen uit, mag je verwachten dat hij ze kan onderbouwen. Daar is in elk geval geen sprake van als hij de Volkskrant correspondent, Alex Burghoorn in verband brengt met CIDI. Burghoorn heeft nooit voor CIDI gewerkt, of een CIDI groep in Israel rondgeleid zoals Benzakour zegt te weten. Burghoorn heeft enkele jaren geleden, zoals vele journalisten en academici regelmatig doen, een groep CIDI jongeren die Israel bezocht te woord gestaan. Hij vertelde hen bij die gelegenheid over zijn correspondentschap in Israel. In het interview met Stein beweert Benzakour zijn ‘informatie’ over Burghoorn te hebben nagetrokken bij CIDI. Dat is eveneens onwaar. Kennelijk kleuren de vooroordelen van de Benzakour zijn visie zodanig, dat feiten en fictie juist bij hem niet meer te onderscheiden zijn.Ronny Naftaniel,Directeur Centrum Informatie en Documentatie Israel (CIDI)'Allereerst dit: hoe objectief kan een Nederlandse correspondent in Israel zijn wanneer zijn eigen kinderen in het Israelische leger vechten? Een goede journalist als Joop van Tijn, wiens kinderen niet in de Israelische strijdkrachten meevochten, verklaarde bevooroordeeld te zijn zodra het Israel betrof. Vlak voor zijn dood zei hij tegen de journalist Arnold Karskens: 'Toen ik daar was, merkte ik dat ik meer dan ooit mezelf identificeerde met Israel. Je krijgt die legerberichten, verhalen over wat die anderen allemaal voor slechts doen, over verliezen en wreedheden. Of je wilt of niet, je wordt meegesleept. Ook als je je gebruikelijke scepsis bewaart en denkt: zo slecht zal die andere partij niet zijn. Je kiest.' En ook Martin van Amerongen heeft erop gewezen dat die 'objectiviteit' onmogelijk is. Dat "je kiest" is gezien het eeuwenlange christelijke antisemitisme volstrekt begrijpelijk. Desondanks suggereert Naftaniel, die een betaalde propagandist is, dat er geen enkele twijfel kan zijn aan de "objectiviteit" van joodse correspondenten in Israel. Gelukkig zijn er wel degelijk joodse journalisten, zoals Amira Hass en Gideon Levy die - in tegenstelling tot Naftaniel - voortdurend de Israelische terreur tegen de Palestijnen aan de kaak stellen. Maar daar heeft Benzakour het niet over. Hass en Levy verkiezen het daar te leven, het is hun land. In tegenstelling tot Naftaniel die vreemd genoeg als zionist wil dat joden naar het 'beloofde land' terugkeren, behalve dan hijzelf. Hij wil niet naar de 'joodse natie' terug, maar maakt wel permanent propaganda voor een staat die officieel discrimineert en waar 20 procent van de niet-joodse bewoners tweederangs burgers zijn. We hebben hier dus te maken met een betaalde propagandist voor een in wezen racistische systeem. Zou Naftaniel willen dat joodse Nederlanders net zo behandeld worden als Palestijnse Israeli's? Nee natuurlijk! Vanwaar dan dat deze Nederlander propaganda maakt voor een staat die het internationaal recht niet respecteert? Waarom zouden andere Nederlandse journalisten dit niet durven te vragen? Het zijn voor de hand liggende vragen, die onmiddellijk gesteld zouden worden als de media te maken zouden hebben gehad met een Palestijnse propagandist in Nederland. Zoals gezegd heeft Benzakour het niet over serieuze journalisten als Hass en Levy. Hij heeft over de Nederlandse correspondenten, over mensen als bijvoorbeeld de zionist en journalist Salomon Bouman, die na 36 jaar lang voor de zogeheten kwaliteitskrant NRC vanuit Israel te hebben bericht dit jaar tegenover een zaal vol academici in Den Haag verklaarde dat de gewelddadige verdrijving van tenminste 750.000 Palestijnse burgers in 1948 "geen oorlogsmisdaad" was om de simpele reden dat dit tijdens een oorlog was gebeurd.Naftaniel schrijft ook dat Benzakour "suggereert... dat Jair Stein hem unfair behandelt omdat deze laatste Joods is. Dat is nogal wat. Als iemand zulke zware beschuldigingen uit, mag je verwachten dat hij ze kan onderbouwen. "Een goede vraag. Vooruit dan maar. Hier is het antwoord wat Jair Stein betreft. Het was algemeen bekend bij de vroegere radiomakers van de VPRO dat Jair Stein pro-Israel was. In 2002 maakte ik voor de VPRO Radio 5 een serie programma's onder de titel De dagelijkse terreur van Israel. Zie: http://www.vpro.nl/programma/madiwodo/dossiers/8815864/Al snel hoorde ik van collega's dat Jair Stein woedend was dat deze programma's door de VPRO werden uitgezonden. Omdat ik er niet van hou dat mensen achter mijn rug om stemming proberen te maken, stapte ik op hem af en vroeg hem wat nu precies zijn bezwaren waren. Per slot van rekening de VPRO was toen nog een libertaire omroep waar ook het tegengeluid kon worden gehoord. Stein werd lijkbleek en verklaarde dat hij niet met mij in discussie wilde omdat hij zichzelf daarbij niet in de hand zou kunnen houden en mij het liefst fysiek te lijf zou willen gaan. Jair Stein gedroeg zich als een opgewonden pro-Israel lobbyist. Dus is het geenszins verwonderlijk dat Benzakour dit tijdens de uitzending ontdekte. Meer hierover binnenkort.''

Jan Kuitenbrouwer Toverbal

Op de foto ziet u de journalist Jan Kuitenbrouwer toen hij nog kind was. Jan is een wonderlijk fenomeen in de journalistiek. Hij is een soort toverbal, zolang je erop zuigt verandert het van kleur. Jantje is een journalist die zijn geld verdient met het geven van louter en alleen meningen. En omdat hij trendy moet zijn wil de kassa blijven rinkelen, is het niet verwonderlijk dat hij nu rechtse praatjes verkoopt. Ik ken Janneman al vele jaren en weet daardoor dat hij aartslui is. Vandaar dat hij nooit iets uitzoekt, maar meteen meningen begint te verspreiden. En meningen zijn net als een neusverkoudheid besmettelijk.

Jannneman schrijft nu het volgende over de zaak Duyvendak: "Kraaiden fellowtravelers als Stan van Houcke en Hanneke Groentenman het uit van plezier voor de Vara-microfoon als tijdens de kroningsrellen van 1980 weer een ME-wagen in vlammen opging...' Zie: http://www.jankuitenbrouwer.nl/2008/08/18/wijnand-de-waaier/

De werkelijkheid is deze: het Openbaar Ministerie heeft destijds tot 2 maal toe alle geluidsbanden van die legendarische uitzending beluisterd om na te gaan of er dingen waren gezegd die strafwaardig waren. In beide gevallen constateerde justitie dat dit niet het geval was geweest. Sterker nog: in een officieel politierapport getiteld 'De Dag van de Ether. Anatomie van een rel' met 'een chronologisch verslag van een onderzoek naar de feitelijke gebeurtenissen, spontaan en georganiseerd, in Amsterdam op 30 april 1980' staat letterlijk: "Een groot gedeelte van der media spreekt, brult en schrijft schande van de realistische reportage die de medewerkers van Radio Stad over het eerste treffen met de Mobiele Eenheid van actievoerders, krakers en overig publiek. Het is nochthans de beste beschrijving van de gebeurtenissen die de media ons verschaft... Ook de daden van de actievoerders c.q. relschoppers worden er duidelijk in beschreven.' Dit voor de geschiedenis. Niks geen gekraai, gewoon dat doen wat Janneman Kuitenbrouwer nooit deed, te weten: verslag geven.

Ronny Naftaniel van het CIDI 2

Jair Stein en Ronny Naftaniel van de pro-Israel lobby.

Onlangs verscheen dit bericht op een VPRO website:

'Ook presentator Villa VPRO pro-Israel, meent Benzakour
Door Sofoula Schalkwijk 2 september, 2008

Mohammed Benzakour was vandaag bij ons te gast in De Hamvraag naar aanleiding van zijn boek Stinkende heelmeesters. Het boek is een verzameling columns en lezingen van de afgelopen zeven jaar. Hem was voor de uitzending verteld dat we op een specifieke tekst uit zijn bundel zouden inzoomen: De heiligheid voorbij, een lezing uitgesproken op 19 maart 2008 voor de Dick Scherpenzeel Stichting. Aldus geschiedde. Aan het begin van de uitzending wordt benadrukt dat in het boek een scala aan onderwerpen behandeld wordt, maar dat het we het vandaag gaan hebben over de balans tussen Israelgezinde en pro-Palestijnse journalisten in de Nederlandse media. Volgens Benzakour is het merendeel van de Nederlandse journalisten pro-Israel.'
Lees verder: http://weblogs.vpro.nl/villavpro/2008/09/02/benzakour-trekt-objectiviteit-interviewer-in-twijfel/#comments

Dat het merendeel van de Nederlandse journalisten van de commerciele massamedia vanuit een pro-Israel context bericht is geen nieuws voor onafhankelijke waarnemers zoals ik. Ik toon dit al jarenlang met voorbeelden aan. De pro-Israel lobby daarentegen probeert dit feit om voor de hand liggende redenen te verdoezelen of te ontkennen. Naar aanleiding van de uitzending met Benzakour reageerde Ronny Nafataniel, al decennialang directeur van het CIDI, de volgens de Israelische kwaliteitskrant Haaretz 'pro-Zionistische lobbygroep' als volgt:

'Mohamed Benzakour debiteert in het interview met Jair Stein een aantal klassieke vooroordelen over Joden. Zo stelt hij dat joodse journalisten niet objectief over het Midden-Oosten vraagstuk kunnen schrijven, beschuldigt hij de Joden van nu ervan tegenover de Palestijnen vrijwel hetzelfde te doen als de Nazi’s met de Joden deden en suggereert hij dat Jair Stein hem unfair behandelt omdat deze laatste Joods is. Dat is nogal wat. Als iemand zulke zware beschuldigingen uit, mag je verwachten dat hij ze kan onderbouwen. Daar is in elk geval geen sprake van als hij de Volkskrant correspondent, Alex Burghoorn in verband brengt met CIDI. Burghoorn heeft nooit voor CIDI gewerkt, of een CIDI groep in Israel rondgeleid zoals Benzakour zegt te weten. Burghoorn heeft enkele jaren geleden, zoals vele journalisten en academici regelmatig doen, een groep CIDI jongeren die Israel bezocht te woord gestaan. Hij vertelde hen bij die gelegenheid over zijn correspondentschap in Israel. In het interview met Stein beweert Benzakour zijn ‘informatie’ over Burghoorn te hebben nagetrokken bij CIDI. Dat is eveneens onwaar. Kennelijk kleuren de vooroordelen van de Benzakour zijn visie zodanig, dat feiten en fictie juist bij hem niet meer te onderscheiden zijn.
Ronny Naftaniel,Directeur Centrum Informatie en Documentatie Israel (CIDI)'

Allereerst dit: hoe objectief kan een Nederlandse correspondent in Israel zijn wanneer zijn eigen kinderen in het Israelische leger vechten? Een goede journalist als Joop van Tijn, wiens kinderen niet in de Israelische strijdkrachten meevochten, verklaarde bevooroordeeld te zijn zodra het Israel betrof. Vlak voor zijn dood zei hij tegen de journalist Arnold Karskens: 'Toen ik daar was, merkte ik dat ik meer dan ooit mezelf identificeerde met Israel. Je krijgt die legerberichten, verhalen over wat die anderen allemaal voor slechts doen, over verliezen en wreedheden. Of je wilt of niet, je wordt meegesleept. Ook als je je gebruikelijke scepsis bewaart en denkt: zo slecht zal die andere partij niet zijn. Je kiest.' En ook Martin van Amerongen heeft erop gewezen dat die 'objectiviteit' onmogelijk is. Dat "je kiest" is gezien het eeuwenlange christelijke antisemitisme volstrekt begrijpelijk. Desondanks suggereert Naftaniel, die een betaalde propagandist is, dat er geen enkele twijfel kan zijn aan de "objectiviteit" van joodse correspondenten in Israel. Gelukkig zijn er wel degelijk joodse journalisten, zoals Amira Hass en Gideon Levy die - in tegenstelling tot Naftaniel - voortdurend de Israelische terreur tegen de Palestijnen aan de kaak stellen. Maar daar heeft Benzakour het niet over. Hass en Levy verkiezen het daar te leven, het is hun land. In tegenstelling tot Naftaniel die vreemd genoeg als zionist wil dat joden naar het 'beloofde land' terugkeren, behalve dan hijzelf. Hij wil niet naar de 'joodse natie' terug, maar maakt wel permanent propaganda voor een staat die officieel discrimineert en waar 20 procent van de niet-joodse bewoners tweederangs burgers zijn. We hebben hier dus te maken met een betaalde propagandist voor een in wezen racistische systeem. Zou Naftaniel willen dat joodse Nederlanders net zo behandeld worden als Palestijnse Israeli's? Nee natuurlijk! Vanwaar dan dat deze Nederlander propaganda maakt voor een staat die het internationaal recht niet respecteert? Waarom zouden andere Nederlandse journalisten dit niet durven te vragen? Het zijn voor de hand liggende vragen, die onmiddellijk gesteld zouden worden als de media te maken zouden hebben gehad met een Palestijnse propagandist in Nederland. Zoals gezegd heeft Benzakour het niet over serieuze journalisten als Hass en Levy. Hij heeft over de Nederlandse correspondenten, over mensen als bijvoorbeeld de zionist en journalist Salomon Bouman, die na 36 jaar lang voor de zogeheten kwaliteitskrant NRC vanuit Israel te hebben bericht dit jaar tegenover een zaal vol academici in Den Haag verklaarde dat de gewelddadige verdrijving van tenminste 750.000 Palestijnse burgers in 1948 "geen oorlogsmisdaad" was om de simpele reden dat dit tijdens een oorlog was gebeurd.

Naftaniel schrijft ook dat Benzakour "suggereert... dat Jair Stein hem unfair behandelt omdat deze laatste Joods is. Dat is nogal wat. Als iemand zulke zware beschuldigingen uit, mag je verwachten dat hij ze kan onderbouwen. "

Een goede vraag. Vooruit dan maar. Hier is het antwoord wat Jair Stein betreft. Het was algemeen bekend bij de vroegere radiomakers van de VPRO dat Jair Stein pro-Israel was. In 2002 maakte ik voor de VPRO Radio 5 een serie programma's onder de titel De dagelijkse terreur van Israel. Zie: http://www.vpro.nl/programma/madiwodo/dossiers/8815864/
Al snel hoorde ik van collega's dat Jair Stein woedend was dat deze programma's door de VPRO werden uitgezonden. Omdat ik er niet van hou dat mensen achter mijn rug om stemming proberen te maken, stapte ik op hem af en vroeg hem wat nu precies zijn bezwaren waren. Per slot van rekening de VPRO was toen nog een libertaire omroep waar ook het tegengeluid kon worden gehoord. Stein werd lijkbleek en verklaarde dat hij niet met mij in discussie wilde omdat hij zichzelf daarbij niet in de hand zou kunnen houden en mij het liefst fysiek te lijf zou willen gaan. Jair Stein gedroeg zich als een opgewonden pro-Israel lobbyist. Dus is het geenszins verwonderlijk dat Benzakour dit tijdens de uitzending ontdekte.

Meer hierover binnenkort.