Iran 193

'Bush's Iran/Argentina Terror Frame-Up
Gareth Porter

Research for this article was supported by the Investigative Fund of The Nation Institute.

Although nukes and Iraq have been the main focus of the Bush Administration's pressure campaign against Iran, US officials also seek to tar Iran as the world's leading sponsor of terrorism. And Team Bush's latest tactic is to play up a thirteen-year-old accusation that Iran was responsible for the notorious Buenos Aires bombing that destroyed the city's Jewish Community Center, known as AMIA, killing eighty-six and injuring 300, in 1994. Unnamed senior Administration officials told the Wall Street Journal January 15 that the bombing in Argentina "serves as a model for how Tehran has used its overseas embassies and relationship with foreign militant groups, in particular Hezbollah, to strike at its enemies."
This propaganda campaign depends heavily on a decision last November by the General Assembly of Interpol, which voted to put five former Iranian officials and a Hezbollah leader on the international police organization's "red list" for allegedly having planned the July 1994 bombing. But the Wall Street Journal reports that it was pressure from the Bush Administration, along with Israeli and Argentine diplomats, that secured the Interpol vote. In fact, the Bush Administration's manipulation of the Argentine bombing case is perfectly in line with its long practice of using distorting and manufactured evidence to build a case against its geopolitical enemies.
After spending several months interviewing officials at the US Embassy in Buenos Aires familiar with the Argentine investigation, the head of the FBI team that assisted it and the most knowledgeable independent Argentine investigator of the case, I found that no real evidence has ever been found to implicate Iran in the bombing. Based on these interviews and the documentary record of the investigation, it is impossible to avoid the conclusion that the case against Iran over the AMIA bombing has been driven from the beginning by US enmity toward Iran, not by a desire to find the real perpetrators.
A 'Wall of Assumptions''

Lees verder: http://www.thenation.com/doc/20080204/porter

De Volkskrant 62

Op haar weblog fileert Anja Meulenbelt de analyse van de pro-Israel lobby bij de Volkskrant:

'Neem het redactionele commentaar in de Volkskrant van gisteren. Over wat al in een nieuw cliché de Gaza-crisis heet. Lees eerst zelf, voordat ik het ga fileren.

Oplossing Gaza-crisis vergt durf alle partijen…

Okee? Gaan we.

Toen Ariel Sharon drie jaar geleden aanstuurde op eenzijdige ontruiming van Gaza, gloorde de hoop dat de anderhalf miljoen bewoners van de verpauperde landstrook eindelijk uitzicht op een beter leven zouden krijgen. Of in elk geval een leven dat ze goeddeels in eigen handen zouden kunnen nemen.

Bij wie gloorde die hoop? Niet bij de Palestijnen, want die wisten wel beter. Dit is wat Sharon het westen wijsmaakte: ‘we zijn Gaza aan het ontruimen, we geven Gaza terug aan de Palestijnen’. Dit was de werkelijkheid: de nederzettingen, die te veel kostten, werden ontruimd, het leger werd in plaats van binnen de grens net buiten de grens gestationeerd. Voordeel voor de Gazanen: een beetje meer ruimte binnen de gevangenis, en geen checkpoints meer binnen de strook zelf. Tegelijkertijd werd de toegang tot Gaza meer belemmerd, arbeiders werden niet meer doorgelaten, en de infrastruktuur die had kunnen maken dat Gaza in eigen onderhoud had kunnen voorzien werd voor zover niet al vernield verder vernietigd. De grenzen, de zee, het luchtruim, het bevolkingsregister, het toezicht op wie er in en uit mochten bleven in handen van Israel, dat doorging met invasies, liquidaties, verwoesting van huizen in het zuiden en noorden dus dichtbij de grens. Hoe de Gazanen onder die omstandigheden hun leven ‘goeddeels in eigen handen’ hadden kunnen nemen mag iemand zeggen.

Maar die hoop vervloog snel. In plaats van Palestijns bestuur kwam er Palestijnse machtsstrijd, die vorig jaar door Hamas in zijn voordeel werd beslecht.

Die machtstrijd kwam dus kennelijk zomaar uit de lucht vallen. Zeker een Palestijnse gewoonte. Niet vermeld wordt dat er democratische verkiezingen werden gehouden, waarbij Hamas won. Niet vermeld wordt dat dit niet naar de smaak van de VS en Israel was, die meteen begonnen met een fikse boycot, mede ondersteund door Europa, waardoor de situatie binnen de strook verslechterde. Niet vermeld wordt dat Israel en de VS er alles aan deden om Abbas van wapens en geld te voorzien om binnenshuis Hamas te verslaan. En dus is ook niet duidelijk waarom Hamas op een gegeven ogenblik besloot om het niet af te wachten tot Fatah zou proberen hen met een coup onschadelijk te maken, maar zelf het initiatief nam. Fatah werd verslagen. Vervolgens werd de boycot verscherpt, en het wapen van collectieve straffen ingezet, naast de opgevoerde liquidaties, in een poging Hamas op de knieen te dwingen. Die daarop reageerde met ongeveer het enige wapen dat ze in handen hadden: de ongeleide projectielen die richting Israel werden afgeschoten.

De Israelische afzijdigheid duurde ook niet lang. Palestijnse beschietingen leidden tot forse vergeldingsacties. De overval op een Israelische grenspost, waarbij soldaat Gilad Shalit werd ontvoerd, werd beantwoord met een grootscheepse aanval.

Er is nooit sprake geweest van Israelische afzijdigheid. De Palestijnse beschietingen waren een reactie op de boycot en de verslechterde levensomstandigheden plus de liquidaties. Inderdaad werd er in een gewaagde actie een Israelische soldaat ontvoerd die nog steeds gevangen gehouden wordt. Wat in het verhaal niet voorkomt zijn de ongeveer honderdduizend Palestijnen die in Israel gevangen worden gehouden, waaronder veel mensen die er zitten zonder proces, waaronder kinderen, en waaronder Hamas parlementariers.

De afgelopen tien dagen hebben een verdere escalatie te zien gegeven. Vanwege aanhoudende raketaanvallen grendelde Israel, dat de doorvoer van diverse goederen naar Gaza de afgelopen drie maanden sterk beperkte het gebied bijna geheel af. Als gevolg daarvan kon de plaatselijke elekrticiteitscentrale niet in bedrijf blijven.

De Palestijnse raketaanvallen zijn een mooi excuus om door te gaan met de akties om Hamas op de knieen te dwingen. Zoals Avnery al stelde, hier, wanneer Israel een einde had willen maken aan de raketaanvallen hadden ze alleen maar in hoeven te gaan op het staakt-het-vuren aanbod van Hamas. Maar dat was de bedoeling niet. Ook wordt niet vermeld dat de elekriticiteitscentrale in Gaza eerst kapot gebombardeerd werd, om er voor te zorgen dat Gaza grotendeels van brandstof en elekrticiteit afhankelijk zou worden, om vervolgens het er uit trekken van de stekker als middel in de strijd in te kunnen zetten.

In deze penibele situatie deden de Hamas-leiders wat ze vermoedelijk al veel langer van plan waren: ze forceerden een opening in de enige grensovergang met Egypte. De zwak uitgeruste Egyptische grenspolitie had het nakijken. Vele tienduizenden Gazanen trokken de grens over om levensmiddelen, brandstof en andere benodigdheden in te slaan. Ook gisteren was er nog druk grensverkeer.

Inderdaad. Natuurlijk waren ze dat al langer van plan, net zoals het tunnelbouwen een kunst op zich is geworden en Gaza zich bewapent, en ze leren om betere raketten af te vuren. Wat ze hebben laten zien is dat het niet mogelijk is, zelfs niet met de meest geavanceerde militaire macht, om anderhalf miljoen mensen permanent van de wereld af te sluiten, zonder dat ze van alles zullen verzinnen om uit te breken.

Lees verder: http://anjameulenbelt.sp.nl/weblog/2008/01/30/een-paradigma-tweetje/

Iran 192

'Iran and Bush's crisis of truth Iran may not be run by saints. But Iran has never threatened the U.S. Nor has Iran ever invaded another country.
By Peter Dyer

“Iran is a threat to world peace.” Iran is “the world’s leading sponsor of terror.” So declared President Bush in his recent trip to the Middle East. Iran, he said, is seeking to “intimidate its neighbors with ballistic missiles and bellicose rhetoric.”
By now most of us are familiar with the President’s feelings and rhetoric concerning Iran. They have a familiar ring. They sound a lot like the buildup to the invasion and occupation of Iraq.
Recently the Center for Public Integrity, a non-profit investigative reporting institution, published a report: “Iraq: the War Card.” The report documented 935 false statements made by President Bush and seven top administration officials in the two years following September 11, 2001 concerning the national security threat posed by Iraq to the U.S.
The top liar was the President. He made, according to the report, 232 false statements about Iraqi weapons of mass destruction and 28 false statements about Iraq’s links with al-Qaeda.
In this light we should examine carefully any statement the President makes concerning Iranian threats to world peace.
A look at a map of the region helps put things in perspective. We see that Iran has 13 “next-door neighbors.” Seven share land borders with Iran while six countries lie directly across the Persian Gulf.
Of these 13 all but five (Oman, Saudi Arabia, Armenia, Azerbaijan and Turkmenistan) contain U.S. military bases. Of these five, Oman and the U.S. negotiated a 10-year agreement in 2000 which gives the U.S. access to three Omani air fields.
The other four neighbors are all recipients of U.S. aid. Pending congressional approval, this will include President Bush’s recent offer to Saudi Arabia of a $20 billion arms package.
Two of Iran’s neighbors, Afghanistan and Iraq, have recently been invaded and occupied by the U.S. Another neighbor, Pakistan, is a nuclear power and a U.S. ally in the “Global War on Terror.” Another nuclear power and U.S. ally, Israel, lies within striking distance of Iran.
In the Persian Gulf, according to the U.S. Navy Times, the U.S. is currently deploying an aircraft carrier strike group and two expeditionary strike groups.'

Lees verder: http://www.aljazeera.com/news/newsfull.php?newid=83614

De Israelische Terreur 313

' Gagged while Gaza is crushed

Is there an Israeli influence over the British gov't that prevents it from taking a stand on Israeli rights violations?
By Stuart Littlewood

The British government has maintained a strict silence on the cruel blockade of Gaza and efforts by Israel and its Western allies to crush the civilian population and eliminate their democratic choice, Hamas.
Not a word of criticism has been heard from the great and the good about this wickedness.
In the meantime, some 20 surgeons, academics and others, with knowledge of Gaza and the occupied Palestinian territories, have written urging Britain’s corruption watchdog, the Committee on Standards in Public Life, to examine whether there is undue Israeli influence at the heart of the British government.
One of these, David Halpin of http://www.doveanddolphin.co.uk/, is a trauma surgeon who has advised the Hamas government on how they should investigate the use of illegal weapons by Israel and last year led a team of seven UK doctors into Gaza. The Dove and Dolphin Medical Centre, named after David's charity, was opened then.
The Israel lobby's deep penetration of our political system, many feel, is preventing Britain from taking a principled stand on Middle East matters, including the long catalogue of violations of Palestinian human rights, the Gaza siege being a particularly nasty example.
Our minister with responsibility for Middle East affairs is a former chairman of Labour Friends of Israel. His shadow is a member of Conservative Friends of Israel. Indeed, a large majority of Conservative MPs and MEPs are Friends of Israel. The lobby also claims a considerable number of Labour MPs and ministers. The Liberal Democrat Friends of Israel website brazenly states that its first aim is to maximize support for the State of Israel within the party and Parliament.
All MPs (and many parliamentary candidates) are exposed to the lobby's influence and a large number apparently carry its message into their parliamentary work, causing damage to our democracy and harm to Britain's interests and reputation abroad.
The regime's tentacles reach into the Standards Committee itself, where the three political party appointees are top-ranking Friends of Israel or closely connected to Friends of Israel. The committee, as everyone knows, is there to uphold the famous Seven Principles of Public Life. The presence at the heart of government of people pledged to promote the interests of another country – and not declaring their dual allegiance – undermines at least five of these sacred principles.
What will the public, already sick of our politicians, make of this, bearing in mind that for 60 years Muslim and Christian Palestinians have been terrorized, murdered and dispossessed by a regime so warmly embraced in our name?'

Lees verder: http://www.aljazeera.com/news/newsfull.php?newid=80233

The Empire 349

'America’s middle classes are no longer coping
By Robert Reich

It is an election year and the US economy is in peril of falling into recession or worse. Not surprisingly, Washington is abuzz with plans to prevent it. President George W. Bush has proposed a $150bn stimulus package and all the main presidential candidates are offering similar measures, including middle-class tax cuts and increased spending on infrastructure.
Ben Bernanke and the Federal Reserve have reduced interest rates another three-quarters of a point. But none of these fixes will help much because they do not deal with the underlying anxieties now gripping American voters. The problem lies deeper than the current slowdown and transcends the business cycle.
The fact is, middle-class families have exhausted the coping mechanisms they have used for more than three decades to get by on median wages that are barely higher than they were in 1970, adjusted for inflation. Male wages today are in fact lower than they were then: the income of a young man in his 30s is now 12 per cent below that of a man his age three decades ago. Yet for years now, America’s middle class has lived beyond its pay cheque. Middle-class lifestyles have flourished even though median wages have barely budged. That is ending and Americans are beginning to feel the consequences.
The first coping mechanism was moving more women into paid work. The percentage of American working mothers with school-age children has almost doubled since 1970 – from 38 per cent to close to 70 per cent. Some parents are now even doing 24-hour shifts, one on child duty while the other works. These families are known as Dins: double income, no sex.
But we reached the limit to how many mothers could maintain paying jobs. What to do? We turned to a second coping mechanism. When families could not paddle any harder, they started paddling longer. The typical American now works two weeks more each year than 30 years ago. Compared with any other advanced nation we are veritable workaholics, putting in 350 more hours a year than the average European, more even than the notoriously industrious Japanese.
But there is also a limit to how long we can work. As the tide of economic necessity continued to rise, we turned to the third coping mechanism. We began to borrow, big time. With housing prices rising briskly through the 1990s and even faster between 2002 and 2006, we turned our homes into piggy banks through home equity loans. Americans got nearly $250bn worth of home equity every quarter in second mortgages and refinancings. That is nearly 10 per cent of disposable income. With credit cards raining down like manna, we bought plasma tele­vision sets, new appliances, vacations.
With dollars artificially high because foreigners continued to hold them even as the nation sank deeper into debt, we summoned inexpensive goods and services from the rest of the world.
But this final coping mechanism can no longer keep us going, either. The era of easy money is over. With the bursting of the housing bubble, home equity is drying up. As Moody’s reported recently, defaults on home equity loans have surged to the highest level this decade. Car and credit card debt is next. Personal bankruptcies rose 48 per cent in first half of 2007, probably even more in the second half, which means a wave of defaults on consumer loans. Meanwhile, as foreigners begin shifting out of dollars, we will no longer have access to cheap foreign goods and services.
In short, the anxiety gripping the middle class is not simply a product of the current economic slowdown. The underlying problem began around 1970. Any presidential candidate seeking to address it will have to think bigger than bailing out lenders and borrowers, or stimulating the economy with tax cuts and spending increases.'

Lees verder: http://www.informationclearinghouse.info/article19240.htm

Hillary Clinton 3

'Eight More Years?

By Ralph Nader
30/01/08 "Commondreams" -- -- For Bill and Hillary Clinton, the ultimate American dream is eight more years. Yet how do you think they would react to having dozens of partisans at their rallies sporting large signs calling for EIGHT MORE YEARS, EIGHT MORE YEARS?
Don’t you have the feeling that they would cringe at such public displays of their fervent ambition which the New York Times described as a “truly two-for-the-price-of-one” presidential race? It might remind voters to remember or examine the real Clinton record in that peaceful decade of missed opportunities and not be swayed by the sugarcoating version that the glib former president emits at many campaign stops.
The 1990’s were the first decade without the spectre of the Soviet Union. There was supposed to be a “peace dividend” that would reduce the vast, bloated military budget and redirect public funds to repair or expand our public works or infrastructure.
Inaugurated in January 1993, with a Congress controlled by the Democratic Party, Bill Clinton sent a small job-creating proposal to upgrade public facilities. He also made some motions for campaign finance reform which he promised during his campaign when running against incumbent George H.W. Bush and candidate Ross Perot.
A double withdrawal followed when the Congressional Republicans started roaring about big spending Democrats and after House Speaker Tom Foley and Senate Majority Leader, George Mitchell, told Clinton at a White House meeting to forget about legislation to diminish the power of organized money in elections.
That set the stage for how Washington politicians sized up Clinton. He was seen as devoid of modest political courage, a blurrer of differences with the Republican opposition party and anything but the decisive transforming leader he promised to be was he to win the election.He proceeded, instead, to take credit for developments with which he had very little to do with such as the economic growth propelled by the huge technology dot.com boom.
Bragging about millions of jobs his Administration created, he neglected to note that incomes stagnated for 80% of the workers in the country and ended in 2000, under the level of 1973, adjusted for inflation.
A brainy White House assistant to Mr. Clinton told me in 1997 that the only real achievement his boss could take credit for was passage of legislation allowing 12 weeks family leave, without pay.
There are changes both the Clinton Administration actively championed that further entrenched corporate power over our economy and government during the decade. He pushed through Congress the NAFTA and the World Trade Organization (WTO) agreements that represented the greatest surrender in our history of local, state and national sovereignty to an autocratic, secretive system of transnational governance. This system subordinated workers, consumers and the environment to the supremacy of globalized commerce.
That was just for starters. Between 1996 and 2000, he drove legislation through Congress that concentrated more power in the hands of giant agribusiness, large telecommunications companies and the biggest jackpot-opening the doors to gigantic mergers in the financial industry. The latter so-called “financial modernization law” sowed the permissive seeds for taking vast financial risks with other peoples’ money (ie. pensioners and investors) that is now shaking the economy to recession.
The man who pulled off this demolition of regulatory experience from the lessons of the Great Depression was Clinton’s Treasury Secretary, Robert Rubin, who went to work for Citigroup-the main pusher of this oligopolistic coup-just before the bill passed and made himself $40 million for a few months of consulting in that same year.
Bill Clinton’s presidential resume was full of favors for the rich and powerful. Corporate welfare subsidies, handouts and giveaways flourished, including subsidizing the Big Three Auto companies for a phony research partnership while indicating there would be no new fuel efficiency regulations while he was President.'

Lees verder:
http://www.informationclearinghouse.info/article19238.htm Of: http://www.commondreams.org/archive/2008/01/26/6641/

Nederland en Afghanistan 157

Et voila:

'(30 januari 2008 - Bericht van Advocatenkantoor Steijnen, Olof & Stelling)
P E R S B E R I C H T

OM wijst aangifte tegen Nederlandse schending humanitair oorlogsrecht af
Zeist/Den Haag, 30 januari 2008 -

Alsof hem de gifbeker werd toegediend, zo snel heeft het OM
de ingediende aangifte, tegen de Nederlandse militaire en
politiek-ambtelijke top wegens hun verantwoordelijkheid voor
ernstige schendingen van het humanitair oorlogsrecht in
Afghanistan meteen weer uitgespuwd! Deze aangifte was
ingediend door een tweetal advocaten, mr. M.J.F. Stelling en
mr.N.M.P. Steijnen, gespecialiseerd in het internationaal
humanitair recht.
Reeds vandaag, 30 januari 2008, kwam de mededeling
binnen het dat hun aangifte wegens
1. het onvoldoende inachtnemen van de
internationaalrechtelijke beschermingsverplichtingen jegens
de Afghaanse burgerbevolking,
2. de schending van het Anti-Folterverdrag vanwege de
overdracht van Afghaanse krijgsgevangen aan de Afghaanse
autoriteiten, en
3. de schending van het verbod tot buitengerechtelijke
executie door commitment aan de NAVO-policy van een
doelgerichte liquidatie van 'hogere' Taliban-leiders,
door het OM is afgewezen.
Het OM stelt zich hierbij allereerst op het standpunt dat er
van strafbare feiten 'noch hier te lande, noch ingevolge de
Wet Internationale Misdrijven (WIM)' sprake zou zijn.
Punt uit, geen gram verdere motivering!
Nimmer in de Nederlandse rechtsgeschiedenis zal 'een
onderzoek' door het OM in zo'n razende vaart zijn uitgevoerd!
Welke kwaliteit en diepgang dit zogenaamde 'onderzoek' zal
hebben gehad, laat zich daarmee raden.
De situatie is duidelijk: deze hete aardappel moest men weer
kwijt. Het OM heeft zich hier simpelweg gevoegd naar de wens
van de Minister van justitie om deze zaak met de grootste
spoed 'af te doen'. Het OM heeft hier dan ook louter
gefungeerd als de lakei van het ministerie van justitie.
Nadere stappen
Zoals door ons al aangekondigd wordt nu tegen deze afwijzing
van het OM meteen beroep ingesteld bij het Gerechtshof in Den
Haag. De tekst van dit beroepschrift, dat vandaag nog zal
worden ingediend, kunt u lezen op:
http://www.omslag.nl/artikel/hofa/
--- Nadere toelichting op de afwijzende beslissing van het
OM ---
Het OM komt ook nog met een tweede argument voor zijn
afwijzing. Dat argument is zo mogelijk nog bedenkelijker dan
het, volstrekt nietszeggende, eerste argument. En dat is een
geheel aan de eigen fantasie ontsproten voorstelling van
zaken dat vervolging van de generaals Dick Berlijn en Ton van
Loon, kolonel Hans van Griensven, secretaris-generaal van de
NAVO Jaap de Hoop Scheffer, en de secretarissen-generaal van
Defensie en van Buitenlandse zaken, repectievelijk A. Annink
en Ph. de Heer, door het OM bovendien onmogelijk zou zijn.
Want het OM mag immers geen ministers vervolgen. Daarover mag
alleen de Tweede Kamer of de Kroon beslissen. En dus, zo
knoopt het OM hier de eigen ongebreidelde fantasie aan vast,
mag het OM ook geen mensen vervolgen die onder de
verantwoordelijkheid van een minister vallen.
Dit vormt een volstrekte ontkenning van de zelfstandige
verantwoordelijkheid in strafrechtelijke zin van ambtenaren
die in ondergeschiktheid van een minister handelen, een
zelfstandige verantwoordelijkheid die behoort tot de essentie
van het internationaal humanitair recht en van de Wet
Internationale Misdrijven (WIM).
Wat vormt de achtergrond van deze 'hersenkronkel' waarmee
het OM hier komt om zich maar zo snel en definitief mogelijk
uit de voeten te kunnen maken? Dat is een recent arrest van
de Hoge Raad, waarin ons hoogste rechtscollege meende te
moeten bepalen dat, ook als het om mogelijke ernstige
schendingen gaat van het internationaal humanitair recht,
zoals bijvoorbeeld schendingen van het Anti-Folterverdrag,
eventueel daarvoor verantwoordelijk te achten Nederlandse
ministers niet vervolgd zouden kunnen worden dan op voorslag
van de Kroon - dat zijn ze dus zelf - of van de Tweede
Kamermeerderheid - hun politieke vrienden dus -. (Arrest Hoge
Raad 19 oktober 2007 LJN: BA8485)
Waarmee ons hoogste rechtscollege in Nederland, als enig
'beschaafd' land, zijn politieke top dus een hoge mate van
immuniteit van strafvervolging meent te moeten - en te
kunnen! - voorzien voor wat betreft eventuele
(mede)aansprakelijkheid voor eventuele misdrijven tegen het
internationaal humanitair recht. En dit terwijl het
internationaal humanitair recht nu juist tot esssentie heeft
dat iedereen, ongeacht diens maatschappelijke positie - tot
zelfs staatshoofden toe - voor misdrijven van dit kaliber
vervolgbaar en strafbaar zijn.
Wat het OM hier nu dus meent te kunnen doen, is deze hier
door de Hoge Raad ingezette kwalijke lijn simpelweg
doortrekken: gisteren decreteerde de Hoge Raad het
verderfelijke standpunt dat ministers alleen vervolgbaar zijn
met instemming van henzelf of van hun politieke vrienden in
de Kamer voor eventuele misdrijven tegen het internationaal
humanitair recht waarvoor zij (mede)aansprakelijk zouden
kunnen worden gehouden en vandaag kondigt het OM, in vervolg
daarop, simpelweg af als de juridische waarheid dat dit 'dus'
ook heeft te gelden voor alles wat tot 'de hofhouding' van de
ministers kan worden gerekend.
Voor het Gerechtshof, waar inmiddels door ons bijgaand
beroepschrift wordt ingediend, zal een ander nog uitvoerig
aan de orde worden gesteld.
Zodra de openbare zitting van het Hof over deze kwestie
bekend is, zal daarvan door ons kennis worden gegeven.
Ook latere verdere beroepsmogelijkheden, zoals aangifte bij
het Anti-Foltercomite en bij het Internationaal Strafhof,
zullen door ons, indien nodig, in een later stadium benut
worden.'