donderdag 28 januari 2010

Theater van het Sentiment


Edwin Wendt: Het woord ‘actiezender’ is wellicht wat verkeerd gekozen...



Ik krijg soms de malste vragen, vol vooronderstellingen en cliche's. Een voorbeeld:


'Op 26 jan 2010, om 14:15 heeft Wendt, Edwin het volgende geschreven:
Hallo,
Voor KRO radio 2 ben ik op zoek naar iemand die de begintijd (1976) van de uitzending van Radio STAD heeft meegemaakt. Ik heb het idee dat u een van de mensen van het eerste uur bent.
Zou u met ons in de uitzending van a.s. donderdagavond telefonisch willen praten over die begintijd. Wij kwamen een krantenartikel van 28-1-76 tegen, waarin de beschrijving van het toenmalige STAD nogal contrasteert met de latere positie van STAD als actiezender. Het gesprek zou eventueel ’s middags al kunnen worden opgenomen.
Met vriendelijke groet,
Edwin Wendt
Redactie Theater van het sentiment
035-671 37 33'

Ik antwoordde:

beste edwin,
ik denk dat ik je niets kan vertellen aangezien stad nooit een actiezender is geweest.
vriendelijke groet
stan van houcke
Vervolgens kreeg ik deze reactie van hem:


'Het woord ‘actiezender’ is wellicht wat verkeerd gekozen, maar slaat o.a. op de periode rond 1980 (De krakersrellen). Wat dit gesprek betreft, gaat het ons om de begintijd van Stad. Het zou fijn zijn als u daar wat over wilt vertellen.'

Tenslotte emailde ik deze jongeman dit:

'Edwin,
zelfs 'wellicht wat verkeerd' is onjuist. je moet niet alles geloven wat de media berichten. veel is tendentieus, sommige dingen zijn zelfs onwaar. wat radio amsterdam deed was gewone mensen life in een uitzending aan het woord laten, dat was destijds nooit eerder gebeurt, vandaar de schok bij de autoriteiten, en niet zozeer bij de luisteraars, want er kon natuurlijk niet gecensureerd worden. wij kwamen direct van de straat, dat maakte ons geen actiezender, net zomin als jij voor een kantoorzender werkt, omdat jouw programma vanuit een hilversums gebouw komt. wij stonden alleen dichter bij het publiek dan jij, dat is het enige grote verschil en niets anders. wij gebruikten dezelfde journalistieke regels als jij zou moeten hanteren, te weten, niet bevooroordeeld zijn, hoor en wederhoor plegen, life ter plaatse zijn, daar waar het nieuws gebeurt en betrokken zijn bij je onderwerp.

En voor de rest, edwin, lees de grote amerikaanse historicus howard zinn. hij schreef dit:

“From the start of my teaching and writing, I had no illusions about “objectivity,” if that meant avoiding a point of view. I knew that a historian (or a journalist, or any one telling a story) was forced to choose, from an infinite number of facts, what to present, what to omit. And that decision inevitably would reflect, whether consciously or not, the interests of the historian.”

“There is an insistence, among certain educators and politicians in the United States, that students must learn facts. I am reminded of the character in Charles Dickens’s book
Hard Times, Gradgrind, who admonishes a younger teacher: “Now, what I want is, Facts. Teach these boys and girls nothing but Facts. Facts alone are wanted in life.”

“But there is no such thing as a pure fact, innocent of interpretation. Behind every fact presented to the world–by a teacher, a writer, anyone–is a judgment. The judgment that has been made is that this fact is important, and that other facts are not important and so they are omitted from the presentation.”

From Voices of a People’s History of the Untied States, Introduction, p.25, edited by Howard Zinn and Anthony Arnove.


mocht je nog iets te vragen hebben, bel me dan. zo niet, dan veel succes in de journalistiek.

stan.'


Niets meer van Edwin vernomen. Hij had geen vragen meer. Wat is er toch met de Nederlandse journalistiek gebeurd? Er bestaan kennelijk alleen nog meningen, feiten spelen geen enkele rol meer.


En dat programma? Op de site lees ik dit: "Het ‘Theater’ is geweldig om te doen. Het heeft zoveel aspecten ineen. Waar kan je nou in een programma het ene moment een interview met Dries van Agt hebben en het andere moment een gesprek voeren met wereldrecordhouder taartenbakken?"

Juist ja, de gelijkgeschakelde wereld waarin geen hierarchie meer bestaat van wat relevant is en wat niet, een gesprek over leven en dood van anderen wordt consequentieloos afgewisseld met een gesprekje over taartenbakken. Wat voor soort mens ontstaat hieruit? Sentimenten. Theater. Life is a carnaval, believe it or not.

12 opmerkingen:

Anoniem zei

Zou het hier mee te maken hebben?

http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9D06E1DE133BF933A15752C0A9669D8B63&scp=3&sq=20+jan+2010&st=nyt

"Those ages 8 to 18 spend more than seven and a half hours a day with such devices, compared with less than six and a half hours five years ago, when the study was last conducted. And that does not count the hour and a half that youths spend texting, or the half-hour they talk on their cellphones."

Ton

AdR zei

Ha, de Bond van Open Microfoon Monopolisten. Kijk, die heb ik nog geïnterviewd voor de vrije radio, die ik van zijn leven niet als "actiezender" afgeschilderd zou willen zien.

Ik heb wel een idee waar zo'n Wendt zijn beelden vandaanhaalt, en daar word ik ook niet vrolijker van.

Bedenk: in de jaren zestig had iedereen bloemetjes in zijn haar en luisterde naar spacy muziek en men had lak aan het gezag.

Leg dan maar eens uit dat Engelbert Humperdinck, Heintje en de Heikrekels de best verkochte platenmakers waren, leg het kabinet-De Jong uit en de nette pakken van de Beatles ongeveer tot het einde van het decennium.

Bolkesteindenken noem ik het maar vanaf nu.

Anoniem zei

Nou, rustig aan, heren, wij hebben Animal.
En...... AdR, leg dat maar eens uit.

anzi

AdR zei

Eh - ik lees even de spannende avonturen van twee potloden, Zipje en Zopje.

Lucas zei

The Youth International Party, whose members were commonly called Yippies, was a more radically youth-oriented and countercultural offshoot of the free speech and anti-war movements of the 1960s. It was founded in 1968. They employed theatrical gestures — such as advancing a pig ("Pigasus the Immortal") as a candidate for President in 1968 — to mock the social status quo. They have been described as a highly theatrical, anti-authoritarian and anarchist youth movement of "symbolic politics".
Since they were better known for street theater and politically-themed pranks, many of the "old school" political left either ignored or denounced them. According to ABC News, "The group was known for street theater pranks and was once referred to as the 'Groucho Marxists'."
http://en.wikipedia.org/wiki/Youth_International_Party

Anoniem zei

AdR

Ik lees "Niets te verliezen en toch bang" van Renate Rubinstein"

anzi

Anoniem zei

De term 'actiezender' had ik niet zelf bedacht, maar gehaald van een uitgebreide website over de geschiedenis van 'Stad'.

Dat ik niets meer heb laten horen, kwam door de badinerende en stuitend belerende reactie van de heer Van Houcke (zie hierboven).

Dat iemand meewerkt aan een programma waaraan van Houcke niet zou willen werken, betekent niet dat de makers van dit programma een journalistieke diskwalificatie verdienen als Van Houcke zich permitteert.

Ik leer al een leven lang van alles, over het leven en over de journalistiek, maar bij voorkeur niet van zelfingenomen azijnpissers.

Ik heb deze reactie 'Anoniem' geplaatst omdat het hier niet lukt een naam/URL reactie te plaatsen.
edwin.wendt@kro.nl

stan zei

edwin,

les nummer 1. voor een jonge journalist: geloof niets wat je collega's beweren. check zelf eerst alles.

les nummer 2. kritiek is niet hetzelfde als azijnpisserij. tussen die twee bestaat een fundamenteel verschil. inthoudt dit.

les 3. onthoudt altijd wat je geschreven of gezegd hebt tegen een journalist. dus jij schrijft dit: 'Wij kwamen een krantenartikel van 28-1-76 tegen, waarin de beschrijving van het toenmalige STAD nogal contrasteert met de latere positie van STAD als actiezender.' Met andere woorden: de laatste kwalificatie is jouw uitgangspunt geweest.

les 4. probeer niet slimmer te zijn dan een oude rot in het vak.

les 5. probeer te leren van ervaring. dat heb ik ook gedaan.
succes

Anoniem zei

Ad Les 1: Bij dit programma is het uitgangspunt hoe er toen (op de dag die in de uitzending wordt behandeld) tegen onderwerp X werd aangekeken. Dat wordt afgezet tegen hoe het zich later heeft ontwikkeld. Mijn mail was dan ook bedoeld om te checken...

En: deze 'jonge journalist' is toch alweer 42 jaar oud en meer dan 20 jaar actief in het vak.

Ad 2: de term 'azijnpisserij' slaat op de naar mijn mening te badinerende reactie, waarin mij de 'Gouden regelen van de journalistiek' nog eens uitgelegd worden door iemand die De Wijsheid In Pacht Heeft (sorry, zo komt het echt over).

Ad 3: zie Ad. 1

Ad 4: Ik beweer nooit per definitie slimmer te zijn dan iemand anders, leeftijd speelt daarbij sowieso geen rol.

Ad 5: Altijd.

Dank, ook succes

Edwin

stan zei

meer dan 20 jaar actief? dan is het helemaal absurd dat je niet weet dat je journalisten nooit onmiddellijk moet geloven. je bent dan een hardnekkig geval van goedgelovigheid. ik kan dat niet veranderen. dat moet jezelf doen.

Anoniem zei

Goedgelovig? Zeker niet in dit geval: wat ik doe, is een oude krant erbij pakken, uit januari 1976, en mensen zoeken die de informatie die daarin staat kunnen bevestigen, tegenspreken, of anderszins duiden.
Dat lijkt me een typisch voorbeeld van hoe een journalist met de hem ter beschikking staande informatie moet omgaan.
Als iemand die die duiding zou kunnen geven, al afhaakt voor het gesprek is begonnen, houdt alles op.

Behalve dat het lukraak plaatsen van een mailwisseling weer leuke vulling voor zijn site oplevert.

stan zei

ik citeer:

'Waar kan je nou in een programma het ene moment een interview met Dries van Agt hebben en het andere moment een gesprek voeren met wereldrecordhouder taartenbakken?"

alles is gelijkgeschakeld in die wereld, dat is nog wel het allerergste. het ene moment gaat het over de vernietiging van het palestijnse volk en het andere moment doodleuk over taartenbakken. niets is meer belangrijk en onbelangrijk, alles is even belangrijk. cliche's, halve waarheden en aperte leugens in een vlot aan elkaar gekwebbeld programmaatje. verdiep je eens in je gasten en toon wat echte betrokkenheid.