• All governments lie, but disaster lies in wait for countries whose officials smoke the same hashish they give out.

  • I.F. Stone

zaterdag 11 oktober 2014

Media Corruptie 4


Hubert Smeets van de NRC: 'een minimale vorm van intellectuele discipline en coherentie is dan toch wenselijk.'

Waarom het voor de Atlantische Commissie zo aantrekkelijk is om juist mainstream-journalisten als Hubert Smeets van de NRC aan haar kant te krijgen, is niet moeilijk te raden. De Commissie, speciaal in het leven geroepen om NAVO-propaganda te bedrijven, financiert zogeheten 'studiereizen' met belastinggeld, in de verwachting dat dit een voor haar positieve uitwerking heeft op de informatieverschaffing aan het grote publiek. Daarom worden de meest 'plooibare' en 'betrouwbare' opiniemakers uitgenodigd en  Hubert Smeets is één van hen, zo weet de Atlantische Commissie aan de hand van zijn journalistieke producten. Hubert is iemand die niet aan zelfcensuur hoeft te doen, aangezien hij nagenoeg alles wat hij schrijft en zegt ook daadwerkelijk gelooft, anders zou hij domweg niet bij de 'kwaliteitskrant' zijn aangenomen. Smeets verdedigt overal en altijd de belangen van het westerse establishment. Het ontbreekt hem aan een zekere verbeeldingskracht om zich een andere orde voor te stellen dan die van het neoliberale kapitalisme, onder aanvoering van de elite in Washington, Wall Street en Brussel. Hij is zogezegd een overtuigde Atlanticus, een ideoloog die van mening is dat het bondgenootschap tussen Washington en Brussel de best denkbare oplossing is voor de hele mensheid. Ik geef een voorbeeld:

In de NRC van zaterdag 20 september 2013 stelde hij als ‘redacteur buitenland’ met betrekking tot het boek Oikofobie (2013) van de Nederlandse jurist/historicus Thierry Baudet:

Het federaliserende Europa is opnieuw de hoofdvijand in de nieuwe bundel van Thierry Baudet. Het ontbreekt hem niet aan brutaliteit, maar hoe open is zijn denken?

In de ogen van Smeets is ‘zijn denken’ weinig ‘open’ aangezien boven de ‘recensie’ nog een tweede, tendentieuze, mening stond, namelijk:

Prima dat Thierry Baudet zich niet aan de heersende mores aanpast en boude uitspraken doet over kunst en nationalisme. Maar een minimale vorm van intellectuele discipline en coherentie is dan toch wenselijk.

De opiniemaker ergert zich zo erg aan Baudet’s opvattingen dat zijn 'bespreking' bol staat van de opinies van Smeets zelf, terwijl de gedachtewereld van Baudet nauwelijks aan de orde komt, overigens een typisch polderfenomeen als men dit vergelijkt met de haast literaire recensies in bijvoorbeeld The New York Review of Books. Smeets:

Thierry Baudet is van 1983 en dus geen kind van de jaren zestig. Maar hij zou zich in de tijd van Nieuw Links en Notenkraker thuis hebben gevoeld. De jurist/historicus heeft ook onbedaarlijke lol in épater le bourgeois. Alleen: Baudet leeft bijna vijftig jaar later, én hij schept behagen in shocking the radical chic, die haar wortels juist heeft in diezelfde jaren zestig toen zij het establishment van de jaren vijftig op stang joeg. Met verve zelfs.

Kortom, Hubert Smeets suggereert dat het een ongehoorde brutaliteit is van een omhooggevallen arrivist om de middenklasse en (modieus) links te shockeren. Die maatschappelijke groep, waar Smeets zelf toe behoort, dient niet belachelijk te worden gemaakt, maar juist te worden geprezen voor hun geweldige bijdrage aan het neoliberale bestel dat vandaag de dag aangeprezen wordt als een ‘participatiesamenleving.’ Het is volgens Smeets dan ook hemeltergend dat een incoherente kwast zonder ook maar ‘een minimale vorm van intellectuele discipline en coherentie’ de heilige huisjes van de ‘bourgeois’ omverwerpt. Smeets over Baudet’s visie:

Ook zijn these dat nationalisme de staat niet tot oorlog drijft, nee, dat juist imperialisme van expansionistische machten tot oorlogsgeweld leidt, is zo pontificaal dat de lezer verbluft een tijdje naar buiten staart.


Smeets spreekt nu namens alle lezers, inclusief u en ik, terwijl hij toch alleen maar voor zichzelf spreekt. Maar voor de ‘redacteur buitenland’ van de NRC is het volstrekt ondenkbaar dat iemand bij z'n volle verstand van oordeel kan zijn dat het imperialisme van expansionistische machten tot oorlogsgeweld’ leidt, en wel om de simpele reden dat het ‘imperialisme’ en ‘expansionistische machten’ niet meer bestaan sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie. Iedere zichzelf respecterende mainstream-opiniemaker in de polder is er bovendien heilig van overtuigd dat de Amerikaanse politieke en economische machthebbers juist het tegenovergestelde zijn van expansionistische imperialisten, en in hun grenzeloos altruïsme kosten noch moeite sparen om de zegeningen van democratie en mensenrechten tot in alle uithoeken van de wereld te verspreiden. Iedereen met ook maar een greintje ‘intellectuele discipline en coherentie’ weet dit, getuige de inmiddels ontelbare Amerikaanse ‘vredestichtende’ activiteiten in Vietnam, Irak, Afghanistan en Libië, om slechts vier voor de hand liggende voorbeelden te geven. Wie dit alles niet beseft is iemand die, aldus Smeets, ‘om zich heen mept.’ Deze opiniemaker die voor een dagblad werkt dat op 20 maart 2003 adviseerde: 'Nu de oorlog is begonnen, moeten president Bush en premier Blair worden gesteund. Die steun kan niet blijven steken in verbale vrijblijvendheid. Dat betekent dus politieke steun - en als het moet ook militaire,' gaat er blind van uit dat ondanks mogelijke uitwassen en verkeerde inschattingen het massale geweld onder aanvoering van Washington uiteindelijk juist een voorbeeld is van de goede bedoelingen van het Westen en zijn gewapende arm, de NAVO. Vandaar ook zijn verbijsterde uitroep:

waar gaat dit boek eigenlijk over? Of is dat een burgerlijke vraag?

Omdat ik het boek niet heb gelezen en ik het vaak niet eens ben met Baudet's stellingen beperk ik me tot Smeets’ impliciete bewering dat het Amerikaanse ‘imperialisme’ absoluut niet ‘tot oorlogsgeweld leidt.’ Ik kan op grond van Smeets' bewering als ‘lezer’ van de NRC niet anders concluderen dan dat hier sprake is van, inderdaad, een 'burgerlijke' vraag. Sterker nog: wie vandaag de dag ‘verbluft een tijdje naar buiten' moet staren zodra hij verneemt dat ‘imperialisme… tot oorlogsgeweld leidt,’ is dermate gehersenspoeld dat hij niet meer in staat is de werkelijkheid te zien. En juist dit is het geval bij opiniemaker Hubert Smeets die zolang ik hem ken een gematigde conservatief is, een journalist met een beperkt blikveld, die net als zijn vriend Geert Mak rotsvast gelooft dat de VS de afgelopen halve eeuw ‘ordebewaker en politieagent’ van de wereld is geweest. Deze ideologische kijk op de werkelijkheid is één van de belangrijkste redenen dat beide opiniemakers het werk van kritische Amerikaanse intellectuelen niet volgen. Ze weten immers de 'waarheid' al. Maar die ‘waarheid’ spoort niet met de feiten zoals die door bijvoorbeeld de Amerikaanse geleerde, wijlen Chalmers Johnson, werden uitgewerkt in zijn gezaghebbende Blowback-Trilogy over de gewelddadige expansionistische Amerikaanse politiek die ten grondslag ligt aan het Amerikaans imperium. In het begin van zijn boek Blowback. The Costs and Consequences of American Empire (2004) schreef professor Johnson, oud-adviseur van de CIA, dat de Verenigde Staten na de Koude Oorlog in plaats van te demobiliseren juist zijn wereldwijd imperium al dan niet met geweld uitbreidde. Toen ik hem in 2006 interviewde verklaarde hij deze ontwikkeling als volgt:

Ik denk dat de belangrijkste reden is wat men met een technische term noemt: ‘Militair Keynesianisme,’ waarmee aangegeven wordt dat het militair-industrieel complex, de wapenindustrie, een integraal onderdeel is geworden van de Amerikaanse economie. In toenemende mate fabriceren wij in de Verenigde Staten niet zoveel. We hebben gezien hoe in de afgelopen decennia onze economie ernstig is uitgehold. Daarentegen produceren we wel massaal wapens, een buitengewoon lucratieve zaak, we verkopen ze wereldwijd. Het heeft nagenoeg niets te maken met de defensie van ons land maar alles met de commerciële belangen van de wapenindustrie. Die industrie is buitengewoon wonderlijk, het heeft maar één klant, er bestaat nauwelijks enige concurrentie en het is geen kapitalisme, maar staatssocialisme. Ik ben van mening dat het belangrijkste punt is dat de beleidsbepalers in de Verenigde Staten zich in 1991, ten tijde van de ineenstorting van de Sovjet Unie, zich simpelweg niet konden voorstellen dat hun economie zou groeien zonder door te gaan met het militair-industrieel complex en dus met de wapenindustrie. 


Meer algemeen gesproken was de Verenigde Staten eraan gewend geraakt een imperium te bezitten en om op elk continent de dienst uit te maken, te geloven dat het praktisch overal bij elk besluit betrokken moest zijn. Tegelijkertijd was het al in 1991 niet langer meer in een economische positie om zijn wereldwijd imperium te handhaven. Desondanks zocht het onmiddellijk na de val van de Sovjet Unie naar en vervangende vijand terwijl het zich dat niet kon permitteren. Eén van kwalijkste aspecten van het besluit om als het ware de Koude Oorlog voort te zetten was het feit dat de Verenigde Staten geen rekening hield met de mogelijkheid dat het dezelfde weg zou opgaan als de Sovjet Unie. Ook wij zijn in steeds grotere problemen geraakt door 'imperial overstretch' (dat wil zeggen: het rijk kost meer dan het opbrengt), door een toenemend economisch verval en door de overmatige afhankelijkheid van de wapenindustrie. Daarnaast krijgen we steeds meer te maken met wat de CIA noemt 'blowback,' een term daterend uit 1953 toen de Amerikaanse overheid in het geheim betrokken was bij de omverwerping van een democratisch gekozen buitenlandse regering, te weten de Iraanse premier Mohammed Mossadeq die de oliebronnen had genationaliseerd. 

Blowback betekent de onbedoelde consequenties van geheime buitenlandse operaties. Het is daarbij belangrijk te benadrukken dat het wraakneming betreft voor buitenlandse operaties die volstrekt geheim gehouden werden voor het Amerikaanse publiek, natuurlijk niet voor de slachtoffers ervan. Het resultaat is dat zodra er represailles volgen de Amerikaanse burger volstrekt onvoorbereid is en de gebeurtenissen niet kan zien in termen van oorzaak en gevolg. De aanslagen van 11 september 2001 zijn het duidelijkste voorbeeld daarvan. In plaats van te vragen waarom ze ons haten, had president Bush zich beter kunnen afvragen wie op aarde ons niet haat, en ons haat met goede redenen.

Gevreesd moet worden dat Hubert Smeets bij het vernemen van deze woorden van de gezaghebbende Chalmers Johnson met een geweldig klap van zijn stoel zal vallen. En ook na het lezen van de volgende fragmenten, geschreven door de Amerikaanse emeritus hoogleraar Politicologie van de prestigieuze Princeton University, Sheldon Wolin, zal onze NRC-opiniemaker lange tijd ‘verbluft naar buiten’ moeten staren om weer helemaal bij zijn positieven te kunnen komen. In Wolin's Democracy Inc. Managed Democracy And The Specter Of Inverted Totalitarianism (2010) — de titel alleen al zal Smeets doen hyperventileren — toont deze Amerikaanse geleerde overtuigend aan hoe de National Security State de Amerikaanse democratie uitholde. Wolin citeert daarbij onder andere uit een in 1950 geschreven cruciaal beleidsdocument dat de geschiedenis is ingegaan als NSC-68. Daarin concludeerde de National Security Council dat gezien Amerika’s morele en technologische superioriteit Washington ‘the responsibility of world leadership’ moest claimen en zich diende te ontwikkelen tot een ‘clearly superior overall power in its most inclusive sense.’ Dit Amerikaanse streven naar hegemonie luidde de Koude Oorlog definitief in, wat in de praktijk van alledag betekende dat de Amerikaanse federale staat steeds meer ondemocratische maatregelen nam en zelfs totalitaire trekken kreeg, zoals zichtbaar werd door zowel het hysterische binnenlandse ‘McCarthyism’ als de buitenlandse ‘Legacy of Ashes’ (Tim Weiner) dat de geheime CIA-activiteiten achterlieten. NSC-68, de hoeksteen van het Amerikaanse naoorlogse buitenlandse beleid was dermate geheim dat zelfs het Congres hier decennialang niets van wist. Wolin:

How totalizing a Cold War becomes is suggested in a summary of American strategy:

‘Intensification of affirmative and timely measures and operations by covert means in the fields of economic warfare and political and psychological warfare with a view to fomenting and supporting unrest and revolt in selected strategic satellite countries.’

Het gevolg was dat

The United States had adopted the same goals as the Soviets: global supremacy and a regime change by means of subversion. ‘We should take dynamic steps to reduce the power and influence of the Kremlin inside the Soviet Union and other areas under its control… In other words, it would be the current Soviet cold war technique used against the Soviet Union.’ Thus a fanatical, repressive, totalitarian regime sets the standard of power a free society must surpass if civilization is to be preserved.

Op die manier ontstond er in de VS een zogeheten 'deep state,' een staat binnen een staat, die veelal in het geheim clandestien opereert. De recente onthullingen over de NSA-spionage van de eigen burgers onderstreept deze illegale ontwikkeling die door president Obama werd gelegitimeerd met de bewering dat de uitholling van de Grondwet Has Saved Lives.’ 

Sheldon Wolin daarentegen legt de bronnen van dit proces bloot door ondermeer te wijzen op het feit dat de Koude Oorlog-doctrine in de VS de basis legde voor het volgende:

Some measure of regime change at home will be required to overcome our ‘lack of will’ and difficulty in pursuing a set purpose. ‘A large measure of sacrifice and discipline will be demanded of the American people. They will be asked to give up some of the benefits which they have come to associate with their freedoms.’ The demands of ‘internal security’ include increased taxes, reduced federal spending except for defense, and acceptance of a lower standard of living. ‘The democratic way’ requires a changed civic culture so that citizens are less naïve, more discriminating,

of zoals president Obama de geheime grootscheepse NSA-afluisterpraktijken van de eigen Amerikaanse burgers rechtvaardigde met de woorden: ‘you can’t have 100 per cent security and also then have 100 per cent privacy and zero inconvenience.’ Een dergelijke legitimering gebruikt elk totalitair regime, van de Nazi’s tot de Sovjets, en alle huidige totalitaire regimes. Om de vrijheid van het volk te beschermen, zo gaat de paradox, moet de staat de vrijheid van het volk schenden. Het is dezelfde repressieve logica die de latere CNN-correspondent Peter Arnett tijdens de Vietnam-oorlog optekende uit de mond van een Amerikaanse majoor. Na het vernietigen van de Zuid-Vietnamese stad Ben Tre verklaarde de militair: ‘It became necessary to destroy the town to save it.’ Misschien wel het meest illustrerende voorbeeld van hoever deze totalitaire tendenzen eveneens in de Nederlandse mainstream-media zijn binnen geslopen, is het feit dat de commerciële pers ‘verbluft een tijdje naar buiten’ moet staren om het feit te verwerken dat ‘juist het imperialisme van expansionistische machten tot oorlogsgeweld leidt.’ 

In een gesloten systeem kan informatie die de ontvangen dogma’s weerspreken niet worden verwerkt, zo maakt Smeets' opmerking duidelijk. Als opiniemaker moet hij zich aan de officiële consensus houden, en die accepteert een feitelijke beschrijving van de werkelijkheid niet. Parvenu’s die menen dat onwelgevallige informatie voor het establishment zomaar openbaar kan worden gemaakt, ontbreekt het volgens hem aan ‘een minimale vorm van intellectuele discipline en coherentie,’ die van een werkelijk onacceptabele ‘brutaliteit’ getuigt die de belevingswereld van ‘le bourgeois’ en de ‘radical chic’ diep shockeert en ernstig bespot. Het spreekt voor zich dat Smeets niet in staat is verder te kijken dan zijn neus lang is, en hij kennelijk nooit NSC-68 heeft gelezen waarin het volgende wordt gesteld:

[in] search for truth [the individual] knows when he should commit an act of faith; that he distinguish between the necessity for tolerance and the necessity for just suppression. A free society is vulnerable in that it is easy for people to lapse into excesses – the excesses of a permanently open mind wishfully waiting for evidence that evil design may become noble purpose.

Ter verduidelijking: 

National Security Council Report 68 (NSC-68) was a 58-paged top secret policy paper issued by the United States National Security Council on April 14, 1950, during the presidency of Harry S. Truman. It was one of the most significant statements of American policy in the Cold War. NSC-68 largely shaped U.S. foreign policy in the Cold War for the next 20 years, and involved a decision to make Containment against global Communist expansion a high priority.

The strategy outlined in NSC-68 arguably achieved ultimate victory with the collapse of the Soviet Union and the subsequent emergence of a 'new world order' centered on American liberal-capitalist values alone. Truman officially approved NSC-68 on September 30, 1950. The secret text was declassified in 1975.

De politieke filosoof Sheldon Wolin wees erop dat NSC-68

cautions that a public relations strategy at home must counter ‘any adverse psychological effects’ of the ‘dynamic steps’ needed: ‘in any announcement of policy and in the character of the measures adopted, emphasis should be given to the essentially defensive character and care should be taken to minimize, so far as possible, unfavorable domestic and foreign reactions.’

Het moet voor de ingewijde te allen tijde duidelijk zijn dat ‘the excesses of a permanently open mind’ in een 'democratie' het best bestreden kunnen worden door ‘a public relations strategy at home,’ geheel volgens de lijnen die waren uitgestippeld door de grondlegger van de public-relations industrie, de Amerikaan Edward Bernays. Het was deze neef van Freud, die in zijn boek Crystallizing Public Opinion al in 1923 over en voor zijn rijke opdrachtgevers schreef:

The minority has discovered a powerful help in influencing majorities. It has been possible so to mould the mind of the masses that they will throw their newly gained strength in the desired direction. Propaganda is the executive arm of the invisible government.

De invloedrijke Bernays, adviseur van Amerikaanse presidenten, werd rijkelijk beloond  voor zijn inzichten in 'the conscious and intelligent manipulation of the organized habits and opinions of the masses,' die een 'indispensable feature of democratic society' waren geworden, zoals hij zelf al in de jaren twintig zo treffend omschreef. Vanaf toen wist de 'intelligent few,' als 'invisible wire pullers,' zoals Bernays hen noemde, hoe ze 'continuously and systematically' de voorname taak van 'regimenting the public mind' het best konden uitvoeren. En juist die taak, het ‘disciplineren van de publieke opinie,’ is weggelegd voor de westerse mainstream-media. De commerciële massamedia dienen er nauwlettend op toe te zien dat het neoliberale kapitalistische systeem zo ongehinderd mogelijk kan globaliseren, waardoor bijna de hele mensheid vandaag de dag in een virtuele realiteit is beland, waardoor de cirkel rond is. De Italiaanse socioloog en filosoof Maurizio Lazzarato constateert in dit verband in het voorwoord van zijn studie The Making of the Indebted Man (2012):

As it has in other regions in the world, the class struggle is today unfolding and intensifying in Europa around the issue of debt. The debt crisis has struck the United States and the UK, that is, those countries in which the latest financial catastrophe and, more important, neoliberalism itself originated.

The debtor-creditor relationship – the subject of this book – intensifies the exploitation and domination at every level of society, for within it no distinction exists between workers and the unemployed, consumers and producers, working and non-working population, retirees and welfare recipients. Everyone is a ‘debtor,’ accountable to and guilty before capital. Capital has become the Great Creditor, the Universal Creditor. As the current ‘crisis’ leaves no room to doubt, property remains one of the major political stakes of neoliberalism, since the creditor-debtor relationship is a product of power relations between owners (of capital) and non-owners (of capital).

Through public debt entire societies become indebted. Instead of preventing ‘inequalities,’ the latter exacerbates them. It is high time we call these inequalities, simply ‘class differences.’

Maar dit laatste begrip is voor de Nederlandse mainstream-pers absoluut taboe, evenals het begrip kapitalisme, of neoliberalisme, de huidige vorm van de door het Westen ontwikkelde roofbouw-cultuur. Alleen degenen die door een ideologische bril naar de werkelijkheid blijven kijken houden vol dat het Westen een ‘open democratie’ is, en niet een steeds totalitairder wordend klasse-systeem, waarin de controle van de staat op de burger almaar toeneemt, evenals de politieke macht van de economische elite. Degene die zich tegen deze werkelijkheid keert wordt door de mainstream verweten geen ‘minimale vorm van intellectuele discipline en coherentie,’ te bezitten. En gezien vanuit de officiële versie van de waarheid, hebben propagandisten als Hubert Smeets volkomen gelijk. Men moet wel krankzinnig zijn om wezenlijke kritiek te hebben op het neoliberale totalitarisme. Alle informatie, gebaseerd op feiten, die aantoont dat juist het 'imperialisme van expansionistische machten tot oorlogsgeweld leidt,' wordt door de spreekbuizen van de elite als 'zo pontificaal' beschouwd dat zij 'verbluft een tijdje naar buiten' moeten staren om weer tot hun positieven te kunnen komen. Begrijpelijk, aangezien de gelovige werkelijk nooit ook maar enigszins mag en kan twijfelen aan het eigen gelijk. Elke ideologie wordt altijd en overal met lock, stock and barrel verkocht. Zodra de gelovige aan één los draadje begint te trekken, wordt onvermijdelijk het hele tapijt ontrafeld. In een ideologisch systeem is alles onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vandaar zijn noodzaak om uiteindelijk totalitair te worden. In dit geval betekent het dat de gevestigde orde permanent haar woordvoerders in de mainstream-media bij de les moet houden. En juist daarvoor zijn de 'studiereizen' die de Atlantische Commissie organiseert voor mainstream-journalisten als Hubert Smeets. Zonder propaganda stort een systeem al snel ineen. Zolang de propaganda kan worden verkocht als de waarheid is er voor de macht geen vuiltje aan de lucht. Pas wanneer steeds meer burgers beginnen te twijfelen aan de juistheid van de officiële voorstelling van zaken moet de macht echt gaan opletten. In zijn 'recensie' stelt hij dat
Baudet de indruk [wekt] dat hij een hermetisch denksysteem koestert, 
en dat is in de ogen van Smeets volstrekt onmogelijk, aangezien fundamentele kritiek op de ondemocratische, gecentraliseerde macht van Brussel en Washington niets anders kan zijn dan een aanval op het enig juiste 'hermetische denksysteem,' het neoliberalisme.  Zolang propaganda aan de man kan worden gebracht als de waarheid is er voor de macht geen vuiltje aan de lucht. Pas wanneer steeds meer burgers beginnen te twijfelen aan de juistheid van de officiële voorstelling van zaken moet de macht echt gaan opletten. Zonder propaganda stort elk systeem al snel ineen. Meer over de gecorrumpeerde media later. 
Maurizio Lazzarato: 'The debtor-creditor relationship – the subject of this book – intensifies the exploitation and domination at every level of society'


MH 17 Mystery 16

De vraag van een leek:

waarom hebben de onderzoekers van het MH 17-ongeval nog steeds niet kunnen vaststellen of het verkeersvliegtuig door een Russische raket is getroffen? Immers, met microscopisch forensisch onderzoek moet men toch betrekkelijk snel  kunnen vaststellen of er  resten van  een dergelijke raket in het vliegtuig zijn aangetroffen, op zijn minst op de plaatsen waar het raketmetaal de aluminium romp van het vliegtuig doorboorde. Het vliegtuig stortte op 17 juli 2014 neer, dat is bijna drie maanden geleden.

Scanning electron microscope forensic research


IMAGE STRIP COLLISION
The Phenom desktop SEM systems are commonly used in all-round forensic investigations and forensic analysis to perform ballistic research on diverse forensic evidence like fabrics, metals, textile or glass and also to identify scratches and indents from tool marks, blood, human and animal hair classification or scrutinizing residues such as sand, mud and diatoms.
The Phenom is a desktop scanning electron microscope (SEM) which combines the high magnification of electron microscopy with the ease of use of optical microscopy to improve performance in a tabletop instrument.
The Phenom, a tabletop SEM provides useful magnifications up to 100,000x is easy to use as the typical laboratory-grade optical microscopes. The use of SEM in the forensic market can be of great value.
Some of the key applications in forensic research are listed below.
Crime scene investigations
If a crime scene contains microscopic samples like hair, diatoms, pollen, these can be easily identified with electron microscopes.
Diatoms and pollen analysis can be useful in forensic science by helping identify the provenance of individuals, clothing or materials recovered from investigation sites. When identifying criminal suspects and victims or when associating them with a specific location, forensics hair analysis can be of crucial value in a criminal investigation. Hairs can be transferred during physical contact; their presence can associate a suspect to a victim or a suspect/victim to a crime scene. Comparison of the microscopic characteristics of questioned hairs to known hair samples helps determine whether a transfer may have occurred.
hair human asian    diatom0001
Gunshot residue (GSR)
GSR is the residue deposited on and around the body of the shooter after a bullet has been fired. Detection of a significant amount of residue, therefore, is a powerful piece of forensic evidence that the particular person was very near to or even holding the gun when it discharged.
ScreenShot030

       



      
Traffic accidents

Scanning electron microscopy is often used in investigating forensic evidence where a traffic incident has resulted in serious injury.
With the Phenom desktop SEM, forensics investigators can easily image a light bulb filament and perform elemental analysis. If a vehicle headlight, rear light or indicator is on at the time of an accident, the lamp filament will be hot and glass particles will melt onto it. Different glass particles can be showed and analyzed with the desktop SEM and used as a proof when investigating causes of accidents.   

See below links to other markets and applications where the Phenom desktop SEM is used:
                                   IndustryEducation
                                   SemiconductorsPharmacy

http://www.phenom-world.com/scanning-electron-microscope-forensic




SHELL

Here's a video I did in collaboration with a group that is fighting to protect the Arctic, the Alaska Wilderness League. We're trying to draw attention to the fact that Shell is going to make another attempt at drilling in the impossibly beautiful and fragile Arctic. But Shell must know what they're doing, right? Um, not quite. They ran a drill rig onto the rocks, (which I didn't even know could be done), ran another exploration boat onto some other rocks, had a fire break out in another case and, um, they want to try this all again.
I'm sure it'll all go just fine now, right? Shell is trying to prove that they can do this thing and that the Obama administration should let them have at it. Take a look at the animation and let me know if you're ready to turn over the Arctic to Shell.  
And by the way, this week I'm hosting Satire Fest here in San Francisco.  Most of the Daily Kos cartoonists will be here, so come on out and say hello. (Tom Tomorrow, Keith Knight, Jen Sorensen, Matt Wuerker . . .) You can see presentations and draw-offs in the theater, check out a Cartoon Death Match or take a sunset cruise on San Francisco Bay with a whole slew of cartoonists and satirists of all stripes.
Hope you can make it, I'd love to meet you! I'll be back next week, exhausted but ready to cartoon again. Thanks.

ORIGINALLY POSTED TO COMICS ON FRI OCT 10, 2014 AT 06:50 AM PDT.

ALSO REPUBLISHED BY DAILY KOS.

Paul Craig Roberts 39

Ebola Update — Paul Craig Roberts

Ebola Update
Paul Craig Roberts
A number of readers have read reports that the CIA was active in West Africa just prior to the ebola outbreak, and some have read reports that the ebola strain is a weaponized version engineered to spread by air and surface contact. Some readers ask me to confirm or refute these reports, and others want to know if the One Percent or the Bilderbergers have started the process of eliminating the surplus population.
The only people who would be able to answer these questions would be the people responsible, if such a plot is actually underway. Even then, the warning would likely to ignored or discredited. A top NSA official, William Binney, told us years ago about the illegal and unconstitutional NSA spying, but nothing was done about it. Edward Snowden told us again, and the response was to label him a Russian or Chinese spy. Congress has not conducted a meaningful investigation. No heads have rolled. The presstitute media attacks Snowden, not the NSA. And so on.
Although I cannot answer the questions, I can draw important conclusions from the fact that so many are asking them. It is clear as day that the US government has lost credibility among large segments of the American population as well as abroad. Increasingly, Americans do not believe their government or the media that lies for the government. This is why the print and TV media are on the decline, making it easier for the CIA to buy the media to serve its agendas. 
Where shall we begin? Clinton’s lies about Serbia and Kosovo? George W. Bush’s lies about Saddam Hussein’s weapons of mass destruction? Obama’s lies about Gaddafi and Assad’s use of chemical weapons? The lies about Iranian nukes? Obama’s lies about Ukraine? The demonization of Putin?
Or shall we go back to the official lies about President John F. Kennedy’s assassination? Or Martin Luther King’s? Tonkin Gulf? The USS Liberty? Pearl Harbor? “Remember the Maine”? 
Or the granddaddy of them all–9/11?
Try to come up with one important event about which the US government did not lie.
My Ph.D. dissertation chairman, Warren Nutter, who was later given the task of winding down the Vietnam war, taught his students that democracy requires trust between the government and the people. Clearly, the government does not trust the American people. Washington pursues hidden agendas that it advances by deceiving the American people. 
The first observant and patriotic citizens who warned us of the deceptions practiced by our government were dismissed as “anti-American.” Patriotism became defined as “belief in the government’s word,” as British prime minister Cameron reiterated the other day. Today skeptics who utilize free speech are defined by Homeland Security as “domestic extremists.” Anyone who tells the truth in America is instantly discredited. Indeed, to speak truth in America is a high risk activity. 
As Warren Nutter taught, our democracy only works when the government’s agenda is openly revealed and consistent with American principles. When the government lies in order to orchestrate wars that benefit special interests, the government breaks trust with the people and becomes arbitrary, dictatorial, and unaccountable. And when the media prefers money to truth, the government gets away with it.
The government has got away with so much that I cannot imagine anything that the government could not get away with.

Land of the Free. Home of the Brave

This Is Wrong: On Race and Class and Unassailable Privilege

For everything you need to know about the justice (sic) system in America, a brief impromptu video wherein Jody Westby, a take-no-prisoners white attorney, comes to the aid of Dennis Stucky, an older, disabled, black handyman who gets stopped by cops for walking while black in an uber-fancy D.C. neighborhood. Check out Westby's imperious don't-give-me-this-crap tone when she sternly tells the cops to back off - and then imagine the bloody scenario if she was a black male - a group, says a new study, 21 times more likely to be shot dead by police than their white counterparts. 
“Just because he’s black, it doesn’t mean he’s here to rob a house,” bristles Westby. "This is wrong. Now please leave our neighborhood."

ISIS 52

The Fourth Estate in Flames

Posted: Updated: 
CNN ISIS POLL
A war-weary American public that a year ago resoundingly rejected US military intervention in Syria to overthrow the Assad regime now is rallying behind the use of force to destroy the so-called Islamic State (ISIS). In just three months, from June to September, support for US airstrikes in Iraq soared from 45% percent to 71%, and to 65% for airstrikes in Syria.
How did such an astounding turnabout occur? Certainly it wasn't due to the persuasive powers of President Obama, who seems to have been reluctantly dragged into a conflict that he once acknowledged has no military solution.
The credit for selling Obama's war on ISIS must go to the mainstream American media.
Day after day, night after night, the press relied on propaganda from both ISIS and the US government to whip up fear and a thirst for revenge in the American public. Gruesome beheading videos distributed by ISIS were played over and over. The media not only regurgitated official US messages but packaged them better than the government itself ever could.
And then, as if ISIS wasn't enough to whip up public fear itself, the Khorasan Group suddenly appeared as the US media compliantly latched onto the new script leaked by anonymous officials, just a few days before Syrian air strikes were set to begin. Khorasan, they told the public on the administration's behalf, is a group of hardened terrorists more dangerous than ISIS because it plans to attack commercial planesusing flammable clothing or exploding toothpaste.
The imminent Khorasan attack justified the ensuing U.S. bombing. However, it was later reported that Khorasan - if it even exists - is just a handful of militants whose plans were not so imminent. Few media bothered to follow up on that aspect of the story.
Why has the media pushed the Obama administration's war frame instead of playing the role of skeptic by questioning official assertions, insisting for corroboration on "anonymous leaks" and seeking alternative points of view? After years of government lies -- from claims of WMDs in Iraq to zero civilian casualties in drone strikes -- you'd think the members of the fourth estate would have learned a lesson.
But the mainstream U.S. media plays the role of government lapdog more than watchdog.
They sensationalized the supposed threat from ISIS even as intelligence agencies insisted that the group poses no immediate threat to the United States. A chorus of fearmongers, Republicans and Democrats alike, appeared on TV to insist that the American way of life is at stake. The hysterical Senator Lindsey Graham claimed that ISIS is out to murder each and every one of us. Senator Bill Nelson advocated cutting off the "head of the snake" before ISIS could fly its black flag over the White House. Former CIA and Pentagon chief Leon Panetta warned Americans to brace for a 30-year crusade. The media even trotted out "experts" on war -- or at least war-mongering -- like John McCainDick Cheney and even former presidential envoy to Iraq, Paul Bremer.
Obsessed with maintaining access to power, the mainstream media just keeps handing their megaphone to the powerful and self-interested. Rarely do we hear from people who opposed the disastrous 2003 invasion of Iraq or rightly predicted the chaos that would result from NATO intervention in Libya. The few anti-war voiceswho manage to slip into the dialogue are marginalized and later silenced.
Let's face it: fear sells, violence sells, war sells. The vicious ISIS beheadings, discussed ad infinitum, attracted large audiences. So did talk about exploding toothpaste. People whipped into a state of fear always want to know more.
Sadly, the public is not getting what it deserves: a well-rounded debate about the pros and cons of military action. Why has a decade of support for the Iraqi army and years of covert CIA support for the Syrian opposition been so fruitless? How much might this intervention cost? (So far, the bill has been more than $1 billion.) How will Middle East monarchies that funded extremists suddenly become exemplars of democratic values? What is the endgame in Syria? Will Bashar Assad still be in power? What are the unintended consequences of expanding American military action in the Middle East? (The Israeli newspaper Haaretz reported that the U.S. bombings already have attracted 6,000 more recruits to ISIS.) And most important of all: what are the alternatives to stop the slaughter of innocent civilians? The voices of people proposing political solutions other than slaughter are the voices the public deserves to hear.
Wars usually start with overwhelming public approval once the White House and the national security apparatus get the media to beat the war drums. It's only after people tire of war that the media really begin to seek answers to questions that should have been asked before the bombs were launched.
But instead, once again, the U.S. government and the U.S. media establishment is embracing a military policy of airstrikes to strengthen local capacity despite a regional landscape -- from Yemen to Libya -- littered with the wreckage of this approach. Smoldering in the detritus of war is also the fourth estate.