• All governments lie, but disaster lies in wait for countries whose officials smoke the same hashish they give out.

  • I.F. Stone

zaterdag 1 juni 2013

Noam Chomsky 75


Noam Chomsky on Democracy and Education in the 21st Century and Beyond

Saturday, 01 June 2013 00:00By Daniel FalconeTruthout | Interview
Noam Chomsky.Noam Chomsky. (Photo: Andrew Rusk / Flickr)

Noam Chomsky is an American linguist, philosopher, political critic and activist. He is an institute professor and professor emeritus in the department of linguistics and philosophy at MIT, where he has worked for over 50 years. History educator Daniel Falcone spoke with Chomsky in his Cambridge office on May 14.


Daniel Falcone for Truthout: I wanted to ask you some questions about education in the 21st century.
Chomsky: Not sure the topic exists.
Falcone: Yes, right. Well before I would go into discussing the 21st century, can you comment on this country's history with education, and what tradition do you think we have grown out of in terms of education?
Chomsky: That's an interesting question. The US was kind of a pioneer in mass public education. Actually, this here is land-grant university which is part of the big 19th-century expansion of our education through federal grant. And most of them are out in the West, but this is one. And also, just-for-children mass public education, which is a pretty good thing. It wasn't a major contribution, but it had qualifications. For one thing, it was partly concerned with taking a country of independent farmers, many of them pretty radical. You go back to the late 19th century, the Farmer's Alliance was coming out of Texas and was the most radical popular Democratic organization anywhere in history, I think. It's hard to believe if you look at Texas today.
And these were independent farmers. They stick up for their rights - they didn't want to be slaves. And they had to be driven into factories and turned into tools for someone else. There's a lot of resistance to it. So a lot of public education was, in fact, concerned with trying to teach independent people to become workers in an industrial system.
And there was more to it than that. Actually, Ralph Waldo Emerson commented on it. He said something like this: he hears a lot of political leaders saying that we have to have mass public education. And the reason is that millions of people are getting the vote, and we have to educate them to keep them from our throats. In other words, we have to train them in obedience and servility, so they're not going to think through the way the world works and come after our throats.
So, it's kind of a mixture. There's a lot of good things about it, but there were also, you know, the property class. The people who concentrate wealth don't do things just out of the goodness of their hearts for the most part, but in order to maintain their position of dominance and then extend their power. And it's been kind of that battle all the way through.
Right now, we happen to be in a general period of regression, not just in education. A lot of what's happening is sort of backlash to the 60s; the 60s were a democratizing period. And the society became a lot more civilized and there was a lot of concern about education across the spectrum - liberals, conservatives and bipartisan. It's kind of interesting to read the liberal literature in the 70s, but there was concern about what they called, at the liberal end, "the failures of the institutions responsible for indoctrinating the young." That's the phrase that was used, which expresses the liberal view quite accurately. You got to keep them from our throats. So the indoctrination of the young wasn't working properly. That was actually Samuel Huntington, professor of government at Harvard, kind of a liberal stalwart. And he co-authored a book-length report called The Crisis of Democracy. There was something that had to be done to increase indoctrination, to beat back the democratizing wave. The economy was sharply modified and went through a liberal period, with radical inequality, stagnation, financial institutions, all that stuff. Student debt started to skyrocket, which is quite important. But that's a technique of indoctrination in itself. It's never been studied. Important things usually never get studied; it's just putting together the bits of information about it. One can at least be suspicious that skyrocketing student debt is a device of indoctrination. It's very hard to imagine that there's any economic reason for it. Other countries' education is free, like Mexico's, and that is a poor country.
Finland's, which has the best educational system in the world, by the records at least, is free. Germany's is free. The United States in the 1950s was a much poorer country. But education was basically free: the GI Bill and so on. So there's no real economic reason for high-priced higher education and skyrocketing student debt. There are a lot of factors. And one of them, probably, is just that students are trapped.
The other is what's happening to teachers like you. They're turning into adjuncts, temporary workers who have no rights, you know. I don't have to tell you what it's like, you can tell me.
But the more you can get the graduate students, temporary workers, two-tier payment, the more people you have under control - and all of that's been going on. And now it's institutionalized with No Child Left Behind/Race to the Top; teach to the test - worst possible way of teaching. But it is a disciplinary technique. Schools are designed to teach the test. You don't have to worry about students thinking for themselves, challenging, raising questions. And you see it down to the lowest level of detail. I give a lot of talks in communities and places where people are concerned about education and I've had teachers come up to me and say afterwards, you know, I teach sixth grade. A little girl came up after class and said she was interested in something that came up in class, and wanted to know how to look into it. And I tell her, you can't do it; you got to study for the test. Your future depends on it; my salary depends on it.
And that's happening all over. And it has the obvious technique of dumbing down the population, and also controlling them. And it's bipartisan. The Obama administration is pushing it. Also, an effort to kill the schools - the charter school movement vouchers, all this kind of stuff is nothing but an effort to destroy the public education system. It claims that it gives the parents choices, but that's ridiculous.
For most people, they can't make the choices; there are not any. It's like saying everyone has a choice to become a millionaire. You do, in a way: there's no law against it.
Falcone: You have indicated in some of your writings the effects of Taylorism - a management method that breaks tasks down into small parts to increase efficiency - as a form of on-job control. Does our educational system foster a form of on-job control?

The Mass Media 2



Op 6 november 2012 verklaarde Geert Mak via de EO Radio:
Het is beter voor Nederland en de internationale gemeenschap dat Obama de verkiezingen wint.


Noam Chomsky (May, 2013) "Dirty Wars" with Scahill and Goodman


http://www.youtube.com/watch?v=qUfMgkOMNME


Published on May 10, 2013
Noam Chomsky, Jeremy Scahill, and Amy Goodman discuss the book "Dirty Wars" (Full Speech and Discussion)


The Mass Media



How the news media covers up
corporate criminality



http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=iSaV_CWo3GQ#!

Zie ook:

http://www.youtube.com/watch?v=qUfMgkOMNME

Geert Mak en de Kroning van 2013 (32)



Op 13 april 2013 organiseerde het Jean Monnet
Center of Excellence de

Workshop: ‘Capitalism in Europe After 1945.’

Op de agenda stond:

The global economic crisis of 2008 and the current debt crisis in the Eurozone have triggered debates about not only the future of the Euro and European integration in general, but also about the history and nature of capitalism. This workshop brings together scholars who have been participating in such debates from the disciplinary perspectives of anthropology, economics, history, political science, and sociology. Key themes of the conference include: the practice and theory of capitalism in postwar Europe; capitalism, the European Union, and the foundation for an integrated Europe; the neoliberal turn of capitalism in the 1970s; the transition to capitalism in post-socialist states and enlargement; crises of capitalism.

Produced by the Jean Monnet Centre of Excellence and the Center for European Studies. Free and open to the public.

Het Monnet Center meldde tevens het volgende:

Visiting scholar, Dorothee Bohle from the Central European University in Budapest will be joined by Sheryl Kroen (University of Florida), Geoffrey Eley (University of Michigan), and Herman Schwartz (University of Virginia).

Alle vier ‘geleerden’ zijn geschoold in het westerse marktdenken en het kapitalistische neoliberalisme. De enige niet Amerikaanse, Dorothee Bohle, heeft in de VS gedoceerd. Belangrijk is te weten dat de

Jean Monnet Centres of Excellence are clearly labelled institutes or structures specialising in European integration studies. They pool the scientific, human and documentary resources to European integration studies at the participating higher education institution(s).

In de praktijk komt dit neer op de ideologische ondersteuning van de huidige neoliberale doctrine en haar globaliserende macht.

Als achtergrond is nu belangrijk het volgende te weten van de naamgever, Jean Monnet, een Franse bureaucraat die in een zakenmilieu opgroeide:

Following World War II, France was in severe need of reconstruction and completely dependent on coal from Germany's main remaining coal-mining areas, the Ruhr and Saar areas. (The German coal fields in Upper Silesia had been handed over to Polish administration by the Allies in 1945, see Oder-Neisse line.)

In 1945 Monnet proposed the Monnet Plan, als known as the ‘Theory of l'Engrenage’ […] It included taking control of the remaining German coal-producing areas and reditecting the production away from the German industry and into the French, thus permanently weakening Germany and raising the French economy considerably above its pre-war levels. The plan was adopted by Charles de Gaulle in early 1946.

Later that year, Monnet successfully negotiated the Blum–Byrnes agreement with the United States, which cleared France from a $2.8 billon debt (mostly World War I loans) and provided the country with an additional low-interest loan of $650 million. In return, France opened its cinemas to American movies.


En:

The Monnet plan was proposed by French civil servant Jean Monnet after the end of World War II. It was a reconstruction plan for France that proposed giving France control over the German coal and steel areas of the Ruhr area and Saar and using these resources to bring France to 150% of pre-war industrial production. The plan was adopted by Charles de Gaulle in early 1946. The plan would permanently limit Germany's industrial capacity, and greatly increase France's economic power.


Binnen deze nauw omlijnde kapitalistische traditie functioneren de Jean Monnet Centers of Excellence. Welnu, in Geert Mak’s boek In Europa verneemt zijn lezerspubliek dat

Jean Monnet een heel bijzonder mens [was].

Een waarom? Omdat

Hij er bij ons voortdurend op [hamerde]: als je denkt dat een vredesverdrag iets definitiefs is, dan gaan we eraan.

‘We’ en ‘ons.’ Alsof ‘we’ en ‘ons’ iets gevraagd was. Alsof ‘we’ en ‘ons’ de massaslachtingen van de twintigste eeuw hadden gepland en niet ‘zij,’ en ‘hen,’ oftewel de politieke en vooral ook economische machten van Europa. Ander citaat uit In Europa:

Vrede is een proces waaraan je voortdurend moet blijven werken. Anders doet ieder wat in zijn aard ligt, de sterken dwingen, de zwakken kunnen enkel accepteren. Volgens hem (Monnet. svh) viel het drama van de Europese geschiedenis, die eindeloze reeks wapenstilstanden, afgewisseld door oorlogen, alleen te doorbreken door iets op te bouwen wat over de nationale grenzen heen ging…

Hij wilde voorgoed voorkomen dat Duitsland, Frankrijk en de andere Europese landen na de oorlog weer zouden vervallen in hun oude rivaliteiten. Maar zijn uiteindelijke doel ging verder: hij wilde ‘een organisatie van de wereld die het mogelijk zal make nom alle hulpbronnen zo goed mogelijk te exploiteren en ze evenwichtig over de mensheid te verdelen, zodat op deze manier in de hele wereld vrede en geluk worden geschapen.’

Dit soort simplistische beschrijvingen, die geen verklaringen zijn, leidden ertoe dat de criticus Michaël Zeeman in zijn VPRO-boekenprogramma een ander boek van Mak kwalificeerde als ‘voer voor debielen.’ Monnet wilde:

een instituut scheppen dat in staat was om een politieke lijn uit te zetten, gebaseerd op het algemene belang van een nieuwe Europese gemeenschap…. Bij de oprichting van Monnets EGKS stonden zes Europese staten een deel van hun soevereiniteit permanent af aan een supranationale instelling, voor het eerst in de geschiedenis.


Dit is de officiele versie van de werkelijkheid, waarbij feiten die een plausibelere voorstelling van zaken geven angstvallig worden verzwegen. De vraag is namelijk waarom na ongeveer 2500 jaar onderling Europees geweld, van Athene tegen Sparta, tot Duitsland tegen Frankrijk en Engeland, er nu ineens naar een functionaris als Monnet werd geluisterd? Volgens de hoopvolle Vooruitgangsgelovigen waren de burgers na de Tweede Wereldoorlog wijzer geworden, en besefte de blanke christelijke cultuur van de ene op de andere dag dat het zo niet verder kon met de  mensheid. Maar klopt dit sprookje ook of hebben we hier te maken met de ‘vrede en geluk’ droomwens van opiniemakers als Geert Mak? Laat ik een ander scenario schrijven, een sceptische, gebaseerd op historische feiten en op gezond verstand. 

Al enkele decennia voorafgaand aan de Tweede Wereldoorlog besefte een aanzienlijk deel van de westerse elite dat het kolonialistische Europa steeds meer macht en invloed verloor aan de nieuwe macht in de wereld: de VS dat al sinds de eeuwwisseling druk doende was een eigen imperium op te bouwen buiten de eigen grenzen. De Tweede Wereldoorlog liet Europa arm en verwoest achter, terwijl het de eeuwenlange politieke hegemonie had verloren. De Europese economische machten waren afhankelijk geworden van Amerikaanse financiele steun en van de kolonien. Vandaar dat het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Belgie en Nederland betrokken raakten bij de vergeefse gewelddadige onderdrukking van de onafhankelijkheidsstrijd: Engeland in India, Frankrijk in Vietnam, Belgie in Congo en Nederland in Indonesie. ‘In de hele wereld vrede en geluk’ scheppen was wel het allerlaatste waar de Europese elite aan dacht. Dat was meer iets voor pacifistische en socialistische activisten, en voor -- zoals De Telegraaf dit omschreef -- ‘een geesteszieke vrouw’ als de voormalige koningin Juliana, die vanwege haar pacifisme op advies van haar echtgenoot bijna in een inrichting verdween omdat ze op het hoogtepunt van de Koude Oorlog publiekelijk over de noodzaak van ‘vrede en geluk’ begon te praten. Het gevaar was, zoals De Telegraaf vele jaren later berichtte, 

dat Juliana tegen de bewapeningswedloop was en desnoods wilde aftreden als het Defensiebudget niet werd verminderd. Binnen de NAVO werd gevreesd dat Nederland zijn militaire verplichtingen niet meer zou nakomen.

En dat kon natuurlijk absoluut niet, omdat het bondgenootschap, net als nu, het militair industrieel complex moet legitimeren, een almaar groeiende macht waarvoor enkele jaren later de oud-opperbevelhebber van de Geallieerde Strijdkrachten, generaal Eisenhower, met klem waarschuwde tijdens zijn afscheidsrede als president.

Hoe ernstig de situatie is wordt duidelijk als bekend wordt dat Bernhard samen met een aantal artsen - o.a. Prof. Dr. J. Waterink, hoogleraar pedagogie aan de VU en Dr. E. Hoelen, directeur van de kliniek- een plek voor Juliana heeft geregeld in de Wassenaarse psychiatrische inrichting de St. Ursulakliniek. Via allerlei kanalen bereikt dit bericht premier Drees en andere ministers.


Met andere woorden: Mak’s suggestie dat na 1945 de Europese elite gedreven werd door de wens om ‘in de hele wereld vrede en geluk’ te scheppen, moet met een korreltje zout worden genomen. Het klinkt allemaal mooi en bevredigt het heftige verlangen naar ‘hoop,’ maar het heeft niets met de werkelijkheid van de eeuwige realpolitiek te maken. Toen de Fransen in Vietnam verloren, nam de VS de imperialistische taak over, hetzelfde gold nadat de Nederlanders zich uit Indonesie moesten terugtrekken om toe te zien hoe na Soekarno onder leiding van de CIA tenminste een miljoen progressieve inheemsen uitgemoord werden. Iets soortgelijks gebeurde nadat Congo onafhankelijk van Belgie was geworden en de eerste premier van de republiek, de onafhankelijkheidsleider Patrick Lumumba, vermoord werd in opdracht van de regeringen van Belgie, de VS en Groot Brittannie. Dus Mak’s bewering dat ‘Europa als vredesproces een eclatant succes [was]’ moet, vanuit een bredere context, gezien worden als eurocentrische onzin. En wanneer Mak zijn bron onweersproken laat suggereren dat de politiek van de EGKS mede bepaald werd door het gewone voetvolk is ook dat niets anders dan propaganda. Monnet’s vermeende opmerking dat

De Hoge Autoriteit opnieuw [moet ] bijeenkomen om de zaak te heroverwegen. Gisteravond maakte mijn chauffeur een opmerking waarover we moeten nadenken. Want hij had gelijk,

is een vertekening van de werkelijkheid die bepaald werd door een kleine elite van hoge  bureaucraten, captains of industry, bankiers en hun politici, die achter de schermen het beleid uitstippelden. De Europese Eenwording kwam tot stand om de Europese economische macht weer gestalte te kunen geven. Eerder al schreef ik dit:

Veelzeggend in dit verband is dat in januari 2012 Mak mij nog mailde dat de Duitse auteur Hans Magnus Enzensberger een ‘grumpy old,’ man was die ‘alles heeft opgegeven,’ omdat deze Duitse auteur, in tegenstelling tot Mak, veel sceptischer was over de zogeheten ‘Europese eenwording.’ Zo schreef hij over opiniemakers als Mak:

In de ogen van haar pleitbezorgers wordt het lot niet, zoals Napoleon nog dacht, door de politiek, maar door de economie bepaald. Die presenteert zichzelf als een hogere macht die door niets wordt tegengehouden, en zeker niet door de eeuwenoude tradities, mentaliteiten en constituties van de Europese landen. 

Gezien het feit dat Mak, die tegenover mij in januari 2012 nog rotsvast leek te geloven dat ‘Europa als economische eenheid ook een eind op weg,’ was, om pas nu te beseffen dat de macht van ‘het grootkapitaal… ons totaal ontglipt,’ zit Enzensberger met zijn essay Brussels, the Gentle Monster or the Disenfranchisement of Europe, veel dichter bij de waarheid wanneer hij concludeert dat

er geen gebrek [bestaat] aan uitingen van ressentiment, van stille of publieke sabotage, maar in het algemeen heeft het fameuze democratische deficiet niet geleid tot revolte, eerder tot apathie en cynisme, tot minachting van de politieke kaste of tot collectieve moedeloosheid.

Als Geert Mak schrijft dat ‘bij een overdracht van soevereiniteit aan Brussel kleine landen aan macht [winnen], hoe vreemd dat ook klinkt,’ dan blijkt hoe failliet het analytisch vermogen is van het typisch Nederlandse poldermodel, want in het neoliberale globalisme hebben niet de politici de macht in handen, maar de banken en het management van de grote concerns. Zij sturen hun lobbyisten in Brussel aan om het politieke beleid te bepalen. En zodra bijvoorbeeld  de banken door hun eigen gespeculeer in grote financiële moeilijkheden dreigen te komen dan is één telefoontje voldoende om buiten het parlement om in enkele uren tijd de macht van de institutionele beleggers weer veilig te stellen. Een ieder die dit niet inziet, begrijpt absoluut niets van de macht, ‘hoe vreemd dat ook klinkt’ voor hem of haar.


Geert Mak: ‘in de hele wereld vrede en geluk’

In tegenstelling tot Enzenberger begreep Mak tot voor kort niet dat de Europese Unie het product was van de economische macht. Hij heeft al die tijd gedacht dat de politici de koers van de geschiedenis bepalen. Waar hun macht dan op stoelde bleef onduidelijk. Kennelijk op mooie woorden over ‘vrede en geluk’ voor de hele mensheid. Of misschien wel op de Verlichtingsidealen die tijdens de Tweede Wereldoorlog hun definitive ondergang beleefden in Auschwitz en Hiroshima. Of in het materiele Vooruitgangsgeloof ten koste van mens en natuur, zoals vandaag de dag duidelijk wordt.  Hoe dan ook, sinds 29 april 2013 heeft ook Geert Mak ontdekt dat

er machten aan de gang [zijn] boven Europa, ik zeg echt bóven Europa, het klassieke woord grootkapitaal doet hier zijn intrede. Ik heb er nooit zo in geloofd, maar nu wel, die ons totaal ontglipt en waar je niks tegen kunt doen! En dat vind ik buitengewoon beklemmend.

Het zal even wennen zijn voor zijn omvangrijke lezerspubliek dat in slaap was gesust door Mak’s geruststellende beschrijvingen, maar desondanks is het toe te juichen dat nu ook Neerland’s bestseller-auteur van historische werken zich realiseert dat de loop van de geschiedenis niet bepaald wordt door mooie woorden, maar door de economische macht. Ik vrees alleen dat dit inzicht niet zal resulteren in een wat bescheidener houding, want inmiddels is de 66-jarige Mak verslaafd geraakt aan zijn rol als autoriteit. Het zij zo. Het enige dat de burger daar tegenover kan stellen is terugpraten, en zo zijn eigen geschiedenis schrijven. Blijf terugpraten! De mens dient alles in het werk te stellen om te voorkomen dat praatjesmakers er met de geschiedenis vandoor gaan. Iedereen maakt geschiedenis, en niemand kan de geschiedenis claimen. Naar de hel met de farizeeërs...


Alleen door terug te praten kan de mens de geschiedenis die hij heeft meegemaakt weer opeisen. Wat moet men met een 'opiniemaker' die met grote stelligheid beweert dat 'de Amerikaanse diplomaten tot de beste ter wereld [horen], het land beschikt over voortreffelijke informatiesystemen, het leger geen grenzen [kent], de universiteiten en het State Department beschikken over briljante strategen en politieke analisten, het Amerikaanse bedrijfsleven over de hele wereld opereert.
Wat moet men met de bewering van Mak dat de Amerikaanse machthebbers 
een begin van orde brachten in de mondiale politiek en economie?
De prijs voor Mak's 'orde' wordt betaald door de armen en onderdrukten die moeten zien te overleven  in de wanorde van het neoliberale bestel. 'A market system perpetuates inequity' en 'poverty is destiny.' 
Last week, the U.S. Senate voted down an amendment by Kirsten Gillibrand (D-NY) to restore $4.1 billion in food stamp cuts—by reducing corporate welfare to a handful of crop insurance companies, mostly based overseas. Only 26 senators voted “yes.”
But we can’t blame obstructionist Republicans. Twenty-eight Senate Democrats joined with all voting Republicans to defeat this crucial amendment. If these cuts are allowed, around 500,000 low-income households will lose an average of $90 in monthly benefits.
Food Stamps are already being cut as the federal stimulus dries up, and these proposed new cuts—from both parties—will only make it worse. Given that so many people are working for fewer hours or lower wages, now is not the time to cut such essential benefits.
http://campaigns.dailykos.com/p/dia/action3/common/public/?action_KEY=423

Volgens Geert Mak is het juist 'burgerzin' die 'de basis [was en is] van de Amerikaanse politiek.' 


vrijdag 31 mei 2013

Obama's Crimes 22


O, GREAT, INSCRUTABLE ONE. WHAT ARE YOUR TRUE FEELINGS REGARDING PRESS FREEDOM?

A. IN SUPPORT OF?
B. AMBIVALENT?
C. AGAINST?
D. DON'T KNOW?
E. WOULD RATHER NOT SAY?
F. ALL OF THE ABOVE?
G. NONE OF THE ABOVE?

WHY ARE WE BOWING LIKE THIS?
HE PREFERS IT THIS WAY.

THE INTERNATIONAL HERALD TRIBUNE VAN VRIJDAG 31 MEI 2013.

Nu de 'Amerikadeskundige' en opiniemaker uit de polder, Geert Mak:

'Bij Obama speelt het erg over het verdedigen van verworven rechten.' 

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1293485