• All governments lie, but disaster lies in wait for countries whose officials smoke the same hashish they give out.

  • I.F. Stone

zaterdag 23 september 2006

Joachim Fest 10



Joachim Fest in Tegenlicht. Een Italiaanse reis: 'Bij mij rees in plaats daarvan de vraag of een groot historisch verband reeds ten einde loopt wanneer de stenen verweren, of pas wanneer ze niets meer betekenen voor de voorbijganger, zelfs al staan ze nog overeind. Misschien, zo dacht ik in het gedrang op het Forum, te midden van de dagjesmensen, is het niet-meer-weten de eigenlijke ondergang van Rome.'

J.A.A. van Doorn



De socioloog J.A.A. van Doorn schrijft in zijn column in Trouw naar aanleiding van het citaat dat de paus over de profeet Mohammed gebruikte: 'provoceren, honen, schelden en vernederen zijn altijd tekenen van gebrek aan beschaving. Behalve ineffectief is dergelijk gedrag onfatsoenlijk en niet zelden immoreel. Het heeft geen enkele positieve verdienste.
Helaas is dit gedrag moeilijk uit te roeien, deels omdat onze samenleving zwak genormeerd is, deels – en dat is erger – omdat er altijd postmoderne relativisten klaar taan die vinden dat ’alles moet kunnen’, hoe smakeloos ook. De laatste jaren is het hek helemaal van de dam. Buitenlandse waarnemers verbazen zich over de krachtige vergroving van het gesprek in de publieke ruimte.
Met zijn zojuist verschenen boek ’Dood van een gezonde roker’ voegt de Brits-Nederlandse publicist Ian Buruma zich in dit koor. Hij heeft de feiten uit de afgelopen vijf jaar nog een op een rij gezet en hij heeft met een groot aantal hoofdpersonen gesproken. Hij verdiepte zich in hun motieven en achtergronden, en zijn oordeel is doorgaans mild, met een zeker begrip voor verwarring en woede.
Maar zijn eindoordeel is dodelijk. Het staat halverwege het boek en het leest als volgt: ’De eis van totale eerlijkheid, de gedachte dat tact een vorm van hypocrisie is en dat alles, ongeacht hoe gevoelig het is, in alle openheid en zonder enig beperking gezegd moet kunnen worden, die verheffing van lompheid tot een soort moreel ideaal, dat gecultiveerde gebrek aan fijngevoeligheid is iets wat we in het Nederlandse gedrag wel meer tegenkomen.’
Inderdaad, wij noemen dat "vrijheid van meningsuiting".'

Lees verder:
http://www.trouw.nl/deverdieping/dossiers/article490199.ece/

Van_Doorn_Verheffing_van_lompheid_tot_moreel_ideaal_Van_Doorn

vrijdag 22 september 2006

Joachim Fest 9



Joachim Fest in Tegenlicht. Een Italiaanse reis: ''Het gevaarlijkst waren de autodidacten. Die overschatten de gedachten en verachten de realiteit. Het geloof in letterlijk opgevatte denkbeelden noemde hij de oorsprong van het radicalisme in al zijn vormen.'

The Empire 5



De Los Angeles Times bericht: 'US Threatened to Bomb Pakistan, Musharraf Says .'

The Associated Press
Friday 22 September 2006

Washington - Pakistani President Pervez Musharraf said the U.S. threatened to bomb his country back to the Stone Age if he did not assist the administration's war on terrorism.
The threat was delivered after the attacks of Sept. 11, 2001, by Richard L. Armitage, then deputy secretary of State, to Musharraf's intelligence director, the Pakistani leader told CBS' "60 Minutes" for Sunday's broadcast.
Musharraf said the intelligence chief quoted Armitage as saying, "Be prepared to be bombed. Be prepared to go back to the Stone Age."
It was insulting, Musharraf said. "I think it was a very rude remark."'

Lees verder:
http://www.latimes.com/news/nationworld/world/la-fg-mush22sep22,0,554492.story?track=mostviewed-homepage En:
http://www.truthout.org/docs_2006/092206Z.shtml

Onze democratische bondgenoot in Washington weet hoe het met terreur moet dreigen. En de slachtoffers weten wat het betekent. Voorbeelden zijn Vietnam en Irak. Het laatste land bezocht ik na de Amerikaanse terreur bombardementen en zag hoe de volledige infrastructuur was vernietigd waardoor de Irakezen zwaar leden en een onbekend aantal burgers stierf.

En nu moet u lezen hoe de NRC dit bericht brengt: 'Musharraf: Pakistan ontsnapte aan Stenen Tijdperk
Door een onzer redacteuren
Rotterdam, 22 sept. De Verenigde Staten zetten daags na de aanvallen op 11 september 2001 fors in om Pakistan te bewegen tot bondgenootschappelijke steun in de strijd tegen terrorisme – in casus de verdrijving van de Talibaan uit buurland Afghanistan.
De boodschap, destijds overgebracht door onderminister van Buitenlandse Zaken Richard Armitage aan de Pakistaanse geheime dienst luidde: steun ons of „wees voorbereid op bombardementen. Wees voorbereid om terug te keren naar het Stenen Tijdperk”. '

Dreigen met Terreur heet bij de NRC 'FORS INZETTEN,' zodra het de VS betreft. Zou daarentegen China dit doen met bijvoorbeeld de VS dan heet het natuurlijk dreigen met terreur. Zou de VS een Europess land hebben bedreigd om het plat te bombarderen, dan had de NRC natuurlijk het woord terreurdreiging gebruikt. Maar ja, de meesten in Europa zijn blank. Waarom komt de NRC met de kwalificatie fors inzetten? Volgens het internationaal recht is dit dreigen met terreur. Wonderlijke krant de NRC. Heeft een eigen taal ontwikkeld.

donderdag 21 september 2006

Iran 60

Tijd voor de Nederlandse politiek om wakker te worden nu 'onze troepen' in Afghanistan bezig zijn met het doden van Afghanen.
Het onafhankelijke Amerikaanse Consortium News bericht: 'The Bushes and the Truth About Iran By Robert Parry Consortium News

Thursday 21 September 2006
Having gone through the diplomatic motions with Iran, George W. Bush is shifting toward a military option that carries severe risks for American soldiers in Iraq as well as for long-term U.S. interests around the world. Yet, despite this looming crisis, the Bush Family continues to withhold key historical facts about U.S.-Iranian relations.
Those historical facts - relating to Republican contacts with Iran's Islamic regime more than a quarter century ago - are relevant today because an underlying theme in Bush's rationale for war is that direct negotiations with Iran are pointless. But Bush's own father may know otherwise.
The evidence is now persuasive that George H.W. Bush participated in negotiations with Iran's radical regime in 1980, behind President Jimmy Carter's back, with the goal of arranging for 52 American hostages to be released after Bush and Ronald Reagan were sworn in as Vice President and President, respectively.
In exchange, the Republicans agreed to let Iran obtain U.S.-manufactured military supplies through Israel. The Iranians kept their word, releasing the hostages immediately upon Reagan's swearing-in on Jan. 20, 1981.
Over the next few years, the Republican-Israel-Iran weapons pipeline operated mostly in secret, only exploding into public view with the Iran-Contra scandal in late 1986. Even then, the Reagan-Bush team was able to limit congressional and other investigations, keeping the full history - and the 1980 chapter - hidden from the American people.
Upon taking office on Jan. 20, 2001, George W. Bush walled up the history even more by issuing an executive order blocking the scheduled declassification of records from the Reagan-Bush years. After 9/11, the younger George Bush added more bricks to the wall by giving Presidents, Vice Presidents and their heirs power over releasing documents.

Impending War
But that history is vital today.
First, the American people should know the real history of U.S.-Iran relations before the Bush administration launches another preemptive war in the Middle East. Second, the degree to which Iranian officials are willing to negotiate with their U.S. counterparts – and fulfill their side of the bargain – bears on the feasibility of talks now.
Indeed, the only rationale for hiding the historical record is that it would embarrass the Bush Family and possibly complicate George W. Bush’s decision to attack Iran regardless of what the American people might want.
The Time magazine cover story, released on Sept. 17, and a new report by retired Air Force Col. Sam Gardiner – entitled “The End of the ‘Summer Diplomacy’” – make clear that the military option against Iran is moving rapidly toward implementation.'

Lees verder: http://www.consortiumnews.com/2006/092006.html En:
http://www.truthout.org/docs_2006/092106J.shtml

Joachim Fest 8



Joachim Fest schrijft in Tegenlicht. Een Italiaanse reis:

'Hij was oud geworden, en van de mengeling van scherp verstand en melancholie, die kenmerkend is voor de cynicus, leek slechts de melancholie te resten.'

De Nuance van de NRC 3

De NRC bericht: 'CIA-agenten wilden niet te hard verhoren.’

Door een onzer redacteuren
Rotterdam, 21 sept. Agenten van de Amerikaanse inlichtingendienst CIA geweigerd nog langer mee te werken aan de omstreden hardhandige verhoren van terreurgevangenen. Dit meldt de Britse Financial Times vandaag.

De regering-Bush zou mede hierdoor eerder dan gepland de geheime CIA-gevangenissen hebben moeten sluiten. De Financial Times baseert zich op gesprekken met anonieme ex-CIA’ers en andere betrokkenen bij het programma.

Begin deze maand maakte president Bush bekend dat veertien hoge terreurverdachten naar het Amerikaanse strafkamp Guantánamo Bay waren overgebracht. Daarvoor zaten zij in geheime CIA-kampen, die nu gesloten zouden zijn. Het was voor het eerst dat het Witte Huis het bestaan van zulke kampen expliciet erkende. Tegelijkertijd lanceerde Bush nieuwe wetgeving voor de behandeling van terreurverdachten. Dat was nodig na een kritisch vonnis van het Hooggerechtshof, in juni.

Volgens het bericht wilden sommige agenten niet doorwerken, voordat de juridische onzekerheid rond de verhoormethodes is opgehelderd. Eerder deze maand meldde The Washington Post dat een groeiend aantal agenten zich laat verzekeren voor proceskosten, uit angst aangeklaagd te worden.'

Lees verder: http://www.nrc.nl/buitenland/article488740.ece

Simpele vraag: Waarom zou de NRC martelen hardhandig verhoren noemen? Omdat het de VS betreft? In geval van arabische landen noemt de NRC het wel martelen. Ook Amnesty en Human Rights Watch noemen het martelen. Waarom heeft de 'kwaliteitskrant' ineens net als de Bush bende nieuwe criteria aangelegd?

Mohammed R. Jabri 3


















Mohammed Jabri die op de website Elqalem schrijft, mailde mij een reactie van hem die hij schreef in antwoord op een aantal vragen van een Elqalem-bezoeker, nav de open brief aan minister Donner. Zie: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2006/09/mohammed-r-jabri.html

Een interessante reactie, zoals u kunt lezen:




'Beste *****

Mijn bevindingen en mening omtrent overeenkomst tussen democratie en islamitische politieke systematiek is gebaseerd op het vers uit de Koran in onderstaande link (vers 42, As-Shoera; De
Consultatie):

http://www.elqalem.nl/elqalem/aspx/template.aspx?item_id=381&category_id=54&
group_id=3

Dit is een heilige tekst waarin weinig tot niets concreets wordt gezegd over de juridische vorming van jurisprudentie/wereldlijke wetgeving. Het weergeeft echter wel de belangrijkste kaders in de Islam aan voor verbetering van de samenleving in ieder aspect. Aangezien democratie ten doel heeft de samenleving in beraadslaging te verbeteren (zoals ook weergeven in dit
vers) is mijn
uiteindelijke interpretatie van dit vers als volgt (waarbij ik mij beroep op mijn islamitische plicht tot 'ijtihad'; persoonlijke interpretatie):

De islam in de politieke context heeft primair politieke principes die vandaag de dag wereldwijd geldig zijn. Een van die principes is essentieel voor de democratie, en dat is juist het principe van de Shoera. Soerat As-Shoera, benoemt eerst de kwaliteiten van goede moslims en dan bij de bekende pijlers vaststelt dat zij hun kwesties behandelen in onderling overleg.

In het Arabisch: 'Wa Amrohom Shoera Baynahom', waarbij het woord 'amrohom', door ons vertaald als 'kwesties', meer inhoudt dan in onze interpretatie ervan. Het heeft een meer algemene en universele reikwijdte, naar iedere beslissing op ieder niveau. 'Shoera' betekent 'beraadslaging', welk een onmisbare pilaar is voor de uitvoering van zuivere democratie.

Dit vers bepaalt in de eerste plaats dat het het volk is dat zijn eigen kwesties moet behandelen, met andere woorden dat het zichzelf moet regeren. En het moet dat doen door middel van het beraadslagen van zijn leden, al zijn leden. Het idee van de wet van het volk, ofwel democratie, is dus absoluut een islamitisch idee. En niet alleen dat: het principe van As-Shoera maakt van democratie voor iedere moslim een verplichting. De overeenkomst tussen islam en democratie is dat beiden gericht zijn op het verbeteren van de samenleving welke zoals bijvoorbeeld wetenschappelijk gesteld in het WRR-rapport (Wetenschappelijke Raad voor Regeringsbeleid; google op de naam "dynamiek in islamitisch activisme" van de WRR en je krijgt een geweldig wetenschappelijk rapport te lezen hierover) verdeeld kan worden in 3 categorieën: de individuele, de sociale en de politieke waardigheid met als hoofdnoemer/paraplu de menselijke waardigheid. Een moslimmaatschappij kan, om waarachtig islamitisch te zijn, niet anders dan een democratie zijn. Veel mensen zouden tegenwerpen dat de geschiedenis het tegendeel laat zien en dat islamitische maatschappijen ten prooi vielen aan despotisme en geen democratieën hebben gevestigd. Dat is waar, maar ik hoop dat je het met me eens bent dat dit gebeurde ondanks de islam en zéér zeker niet dankzij de islam.

De principes van de politieke grondslagen van de islamitische staat luiden als volgt:

1. Een gekozen leider, verkozen door het volk en daarmee regerend in overleg. 2.Een scheiding van machten, in ieder geval tussen de uitvoerende en de rechterlijke macht. 3. Een egalitair economisch systeem, gebaseerd op een tot norm gemaakte solidariteit en het voorkomen van uitbuiting, monopoliën en concentratie van kapitaal. 4.Bescherming van minderheden en respect voor diversiteit, ook in culturen. 5. Vrijheid van opinie en van deelname aan verkiezingen, hetzij als kandidaat, hetzij als politieke daad.

Dit zijn vijf kenmerken van de islamitische staat van de eerste kaliefen. Mijns inziens maken deze vijf elementen de islamitische staat veel democratischer dan de meeste Westerse landen (excuses voor de arrogantie; niet zo bedoeld), zij het met als kanttekening dat de geest tussen beide tijdsgewrichten verschillend is. De westerse democratie is gebaseerd op de overdracht van de macht van het volk naar het bestuur en het parlement, en dat voor een bepaalde periode.

Het principe van de Shoera (consultatie) wijst de absolute overdracht van macht af en vraagt na de verkiezing een voortdurende, actieve participatie van het volk bij het regeren. Het parlement zoals dat in de meeste Europese landen functioneert, is niet voldoende, omdat het om niet meer dan een georganiseerde groep parlementariërs gaat die eerder de belangen van hun partij en soms die van andere machtsblokken dienen dan die van hun electoraat. Een beter systeem zou zijn raden te kiezen, te beginnen op het niveau van wijken, dan van steden, van provincies en van federatieve staten, die alle statutair met elkaar en aan het nationale parlement zijn gekoppeld en die alle de mogelijkheid hebben mee te doen aan het besluitvormingsproces.

Aldus is het Shoera een principe dat een basis democratie behoeft. En hoe meer nieuwe horizonten de technologie ons biedt om de democratie meer op de basis georiënteerd te kunnen maken en minder steunend op een systeem van machtsoverdracht, des te meer zou de maatschappij hiervan gebruik moeten maken.

In de Islam is ook een zekere pluriformiteit op juridische vlak gegarandeerd. De maatschappij kan verschillende rechtsordes hebben op het niveau van het familierecht en dat in functie van verschillende filosofische of religieuze opvattingen. De maatschappij is niet alleen multicultureel en multireligieus, het is ook multi-institutioneel tot op een bepaald niveau.

Om deze diversiteit in een beter functionerende democratie op alle vlakken te garanderen is het belangrijk de vrije circulatie van informatie en meningen te garanderen. Dit kan alleen het geval zijn wanneer de vrijheid van onderwijs wordt gegarandeerd. Maar ook de toegang tot de media in al haar vormen moet een recht zijn en in de praktijk mogelijk gemaakt. Media moeten democratisch zijn en monopolie van media door de staat of het kapitaal of welke instantie dan ook moet onmogelijk gemaakt worden. Vooral de media speelt hierin een zeer belangrijke rol, alsmede de privatisering van de media en de rol die de overheid hierin (voorlopig) NIET wenst te nemen.

Om de shari'a in Nederland in te voeren dien je, volgens mijn bronnen, eerst een islamitisch kalifaat te stichten naar de criteria zoals onder meer hierboven gesteld (simpelweg gezegd: naar het model zoals de profeet Mohammed -vrede zij met hem- het eerste kalifaat stichtte). Daarnaast geldt dat de shari'a in eerste instantie louter voor moslims geldt. In een universele samenleving die verenigd is door alle religieën die God erkennen als de enige God en Hem aanbidden als de Maker van alles, is het lastig de shari'a toe te passen op niet-moslims. Wel zijn er in de shari'a jurisprudenties opgenomen rondom de rol van de 'dhimmi' (niet-moslimburger in een islamitische staat). Hierover wil ik je best informeren, maar dan moet je maar even specifieke vragen stellen.

Op het shari'a-onderwerp zal ik dieper ingaan op een nog te verschijnen boek dat de shari'a in wetgeving presenteert en het eerste shari'a-wetboek (weergeven in artikelvorm en al) in Nederland zal zijn, met Gods wil.

In de open brief naar minister Donner roep ik wel dat de invoering van de shari'a in Nederland niet mag. Echter, dit mag wel, maar onder voorwaarden. Ik acht deze voorwaarden niet haalbaar en zodoende stel ik dus ook dat het niet mag, omdat als niet aan deze voorwaarden wordt voldaan het gewoonweg onmogelijk is de shari'a als grondwet in te stellen. Al zou 100% van de NL-bevolking dit willen onder de huidige omstandigheden.


Mohammed R. Jabri
Redacteur Elqalem.nl/com
mailto:jabri@elqalem.nl

woensdag 20 september 2006

Joachim Fest 7



Joachim Fest in Tegenlicht. Een Italiaanse reis:

'Voor de eerste maal zijn wij getuige van een decadentieproces dat niet begeleid wordt door verfijningen, dat grootsheid noch stijl afleidt uit het bewustzijn van de eigen vergankelijkheid, en waarbij de instellingen samen met de goede smaak in verval raken. Geen feestelijk vuurwerk in elk geval, geen apotheose, maar een dood zonder verheerlijking. Dat blijkt op allerlei punten, uit het brutalisme van de architectuur en van de kunsten in het algemeen, uit het steeds primitiever worden van de taal en de expressie, en ook uit de ordinaire vreugde in alles wat massaal is. Bij het beeld van cultureel late tijdperken, van het hellenisme tot in het begin van deze eeuw, hoort de cultus van het individuele en wat daar voor doorgaat: scepsis en ironie, het gevoel voor maskerade, spel met ideeën en citaten, en de algemene transformatie van al het reële tot literatuur. In plaats daarvan overheersen nu de overtuigingen. In het koor van als oerkreet uitgestoten opvattingen, waarvan de straten weergalmen, verdrinkt elke mogelijkheid tot intelligente omgang met de tegenstellingen, het geluk van de radeloosheid, zonder dat het gehoord wordt. En een alternatieve cultuur, die alles loochent wat bij het begrip cultuur hoort, namelijk het streven naar vorm in alle opzichten, vindt ontelbare aanhangers. Men kan jammeren over dergelijke verschijnselen. Opvallend is hierin dat de geschiedenis dergelijke regressieprocessen steeds verbindt met de beelden van geestelijke ondermijning of van geweld dat van buiten komt, terwijl de verwoesters in dit geval uit de coulissen van de verouderde cultuur zelf te voorschijn komen: een avant-garde van de verveling, vol verachting voor het traditionele en open voor elke afbrekende neiging; zonder ware kracht echter, ondanks alle voorkeur voor het vulgaire en haveloze.'

The Empire 4


Terwijl de Nederlandse commerciele media gefocussed zijn op het pleintje in Den Haag voltrekt zich in de Verenigde Staten een ware omwenteling: een deel van de pers valt het Bush-regime met grote felheid aan. Kijkt u enkele minuten naar een van 's werelds belangrijkste netwerken en naar een van de machtigste opiniemakers in de VS, Naar Heith Olbermann, die 'currently hosts Countdown with Keith Olbermann on MSNBC, an hour-long nightly newscast that counts down the top news stories of the day along with commentary by Olbermann.

Keith Olbermann:Bush Owes Us an Apology

Keith Olbermann: "There needs to be an apology from the President of the United States. And more than one. But, Mr. Bush, the others - for warnings unheeded five years ago, for war unjustified four years ago, for battle unprepared three years ago - they are not weighted with the urgency and necessity of this one. We must know that, to you, thought with which you disagree - and even voice with which you disagree and even action with which you disagree - are still sacrosanct to you."'

Zie: http://www.truthout.org/multimedia.htm

Breaking the Silence

Ik kreeg zojuist deze email:

'Een Ander Joods Geluid en De Levante hebben de eer u uit te nodigen voor de opening van de fototentoonstelling Breaking the Silence.

Breaking the Silence is een groep van ex-soldaten in Israël die zich verzetten tegen de wijze waarop hun land de Palestijnen in de bezette gebieden behandelt. In hun beginselverklaring schrijven zij: ‘Nadat wij uit dienst kwamen besloten wij dat we niet mogen vergeten wat we zelf hebben gedaan en wat we met onze eigen ogen hebben zien gebeuren. We besloten de stilte te verbreken. Want het is tijd om te vertellen wat dag in dag uit gebeurt in de bezette gebieden.’

Deze indrukwekkende en unieke tentoonstelling bestaat uit foto’s die door soldaten zelf zijn gemaakt. De tentoonstelling is op vele plaatsen in Israël getoond, onder andere in het Israëlische parlement, de Knesset en heeft in Israël veel losgemaakt. Nu vindt Breaking the Silence dat het tijd is om de internationale gemeenschap hun beelden te tonen. De tentoonstelling is een primeur voor Nederland.

De tentoonstelling is open voor het publiek van 16 tot en met 24 oktober en zal nadien ook nog aansluitend een week in de stad Groningen te zien zijn. Op de tentoonstelling is permanent een vertegenwoordiger van Breaking the Silence aanwezig voor een persoonlijke toelichting. Daarnaast zullen gedurende de tentoonstelling leden van Breaking the Silence door het gehele land spreekbeurten houden.

De tentoonstelling wordt geopend door Justus van Oel, schrijver en columnist. De opening zal plaats vinden op zondag 15 oktober, om 17.00 uur in de galerie van De Levante, Hobbemastraat 28, 1071 ZC, Amsterdam (naast het Zuiderbad en achter het Rijksmuseum).
Uw komst kunt u bevestigen per email eajg@xs4all.nl of per telefoon 020-6795850.

De tentoonstelling wordt mogelijk gemaakt door NCDO. Verder zijn er bijdragen van ICCO en van de stichting De Levante.

Wij hopen op uw komst,
met vriendelijke groet,


Max Wieselmann Dalila Nemla-Zahaf
Een Ander Joods Geluid De Levante



PS Mocht u prijs stellen op een “echte” papieren uitnodiging, geeft u dan alstublieft uw adresgegevens aan ons kantoor door.

Stichting Een Ander Joods Geluid
Postbus 59506
1040 LA Amsterdam

tel: 020 6795850
fax: 020 6758925

www.eajg.nl'

dinsdag 19 september 2006

De Israelische Terreur 87



Elf jaar geleden reisde ik door Libanon en zag er in het zuiden de grootscheepse verwoestingen door Israelische bombardementen, waarbij de burgerbevolking op geen enkele manier werd gespaard. Ik bezocht toen ook de stad Tyrus. Ik berichtte voor de VPRO-Radio het volgende: 'Vijf minuten lopen van het haventje zijn schitterende cipollijnen zuilen uit de Romeinse tijd te zien naast gebombardeerde huizen. Op een bord staat: "cultuurbezit, beschermd door de conventie van Den Haag van 14 mei 1954, voor de bescherming in geval van een gewapend conflict.'' Wat beschaving toch allemaal vermag, denk ik. Wel oude cultuurschtten beschermen maar niet de mensen die ernaast wonen. In elk geval konden ze tijdens een Israelische aanval achter die zuilen gaan schuilen, en dat is toch mooi meegenomen.' Desondanks, elf jaar later lees ik in de Volkskrant van vandaag: 'Schade aan wereldergoed in Libanon.' Door het gebruik van extreem zware bommen zijn de Israeli's er toch in geslaagd het werelderfgoed te beschadigen. 'De steden Tyrus en Baalbek zijn niet direct getroffen door de Israelische luchtaanvallen, maar zijn desondanks beschadigd door de grondtrillingen die werden veroorzaakt door bombardementen in de buurt.' De grootschalige terreur van deze natie, heeft niet geleid tot politieke stappen van Europa om de razernij van deze schurkenstaat aan banden te leggen. Integendeel, Europa steunt Israel economisch, politiek en militair. Straks zal Europa daar een prijs voor moeten betalen. En hebben wij burgers dan nog het morele recht om hiertegen te protesteren?

Joachim Fest 6



Joachim Fest in Tegenlicht. Een Italiaanse reis: 'Wat elk ogenblik overal ter wereld gebeurt is niets anders dan een massa drijvend puin. Pas hetgeen de historici eruit vissen en doorgeven, wordt geschiedenis. Een proces dat bestaat uit toeval en nauwelijks te overtreffen willekeur, dat die grootse naam eigenlijk niet verdient.'

maandag 18 september 2006

The Empire 3

An inquiry into human freedom: Individualism
reconsidered from Richard Moore.

Over the years, as I've pondered our problems as
a global society, and watched the dark storm
clouds rising, I've been searching for 'what we
can do' to save ourselves and the planet. Growing
up in the 1960s, I assumed that our glorious
'land of the free' had been hijacked by people
like Lyndon Johnson, Richard Nixon, and their
corporate sponsors. Like many others, I believed
we needed to 'restore' our democracies, to
'return' to the vision of the Founding Fathers.
But as I began studying history seriously, I
learned there never has been a golden age of
democracy, not in America and not anywhere in
recorded history. I found out that our revered
Founding Fathers were slave-owning aristocrats,
who made beautiful speeches about freedom and
democracy, but in the end gave their first
allegiance to the preservation their own private
fortunes. See, for example, "Toward an American
Revolution: Exposing the Constitution and other
Illusions", by Jerry Fresia:
http://cyberjournal.org/authors/fresia/

The more I looked back through recorded history,
the more I realized there has never been any
golden age of civilization. Always there have
been ruling cliques, a relative few in privileged
positions, and a great many who live in varying
degrees of subjugation, exploitation, and
depravation. For the first few thousand years,
civilization was based on outright slavery (See:
Bible, ancient Egypt, Greece, Rome, China,...),
and slavery has never been fully eliminated to
this day. Recently we've been told that we live
in democracies (republics if you prefer), and we
are supposed to believe we are free because once
in a while we are permitted to choose which
elite-sponsored leader we prefer to follow.

As long as our societies are controlled by
privileged cliques, whether they sit on thrones
or in boardrooms, we are but subjects and pawns,
and our societies will be run for the benefit of
a few. This has been the ongoing saga of
civilization to this day. Only when we learn to
govern ourselves will our societies be run
sensibly for our benefit, and for the benefit of
our families and posterity. The time has come for
us to make a choice: either we learn to govern
ourselves, or else the dark clouds of resource
depletion will lead to global collapse and mass
die-offs. Our current elite rulers have made it
very clear that they intend to keep their
wasteful economic-growth machine operating
regardless of the consequences for the rest of
us. In the third world mass die-offs have already
begun, as some six million children die each year
from malnutrition, starvation, and preventable
diseases -- a Holocaust of neglect.

"We've lived so long under the spell of hierarchy-from
god-kings to feudal lords to party bosses-that only recently
have we awakened to see not only that 'regular' citizens
have the capacity for self-governance, but that without
their engagement our huge global crises cannot be addressed.
The changes needed for human society simply to survive, let
alone thrive, are so profound that the only way we will move
toward them is if we ourselves, regular citizens, feel
meaningful ownership of solutions through direct engagement.
Our problems are too big, interrelated, and pervasive to
yield to directives from on high."
-Frances Moore Lappé, Time for Progressives to Grow Up

How then can we learn to govern ourselves? I
suggest that this is a very difficult question,
because we have no experience in self governance,
no models of how to go about it. In every aspect
of our lives, we are accustomed to delegating
governance to one form of hierarchy or another.
Our cities are governed by city councils, our
workplaces are run by boards of directors, our
schools by school boards, even our 'grassroots
organizations' -- whether they be the the Sierra
Club or the National Rifle Association -- are
governed by small cliques. We know how to join an
organization, but we don't know how to govern one
ourselves -- we always delegate to some central
authority.

Learning to govern ourselves will require us to
reexamine how we relate to organizations, and to
society generally. Let us begin by examining our
understanding of the relationship between the
individual and the state. The basis of this
understanding is the notion that the fundamental
unit of society is the 'autonomous individual'.
We submit ourselves to the laws of the state, but
we jealously guard our individual prerogatives in
all other matters. We equate freedom with
individual freedom, each of us pursuing our own
self interest, constrained only by the laws set
down by the state. How we go about this pursuit,
to put it bluntly, is nobody else's damn business.

If we think of the 'autonomous individual' as
being the basis of society, relating as an
individual to the state, and we believe in
'freedom', then we are led to ideas about
'protecting the individual from the state', 'bill
of rights', 'limited government', 'republics',
etc. The problem with this perspective is that we
are left with a state ruled by some government
and that government always ends up having its own
agendas. Our 'protections' are only real to the
extent the state observes them.

In actual fact, states violate such rights and
protections when it serves their purpose to do
so. The Soviet Union under Stalin had a very
impressive set of 'rights' on the books. There is
no way for the individual to obtain their rights,
except through mechanisms that the state itself
provides. Constitutions are supposed to ensure
that states must observe personal rights, but the
interpretation and enforcement of constitutions
is again a function of the state. Where this can
lead is being demonstrated by Bush & the Patriot
Acts. A reliance on 'individual rights' amounts
to a faith in the state, that the state will be
benevolent. How many states, now or in the past,
have been benevolent? Of those (if there are
any), how many have remained benevolent in the
long run?

If we really want freedom, and protection for the
individual, then we cannot rely on a state to
provide that for us. We need to create a real
self-governing society, in which people can
ensure their own welfare and rights by the
decisions they make themselves in the process of
running their society. Here is where the concept
of the 'autonomous individual', as the basic unit
of society, leads us into trouble. How will a
bunch of 'autonomous individuals' be able to work
together to run a society? If everyone is
pursuing their own individual self-interest, how
is the society as a whole to operate, to
organize its infrastructures, other than by
delegating power to some state?

Consider for a moment how people in a family
relate to one another. Within a healthy family
the individual members have a considerable amount
of individual freedom and autonomy, but big
decisions must take the whole family into
account, as a unit, as a family. If Mom wants to
move to the seaside, because she likes the sea
air, she understands that the whole family must
be considered: Are there jobs there? Are there
good schools for the kids? Is there a crime
problem? Will the kids suffer because they won't
get to see their friends any more? Family
decisions take the whole family into account, if
it's a healthy family. Within a family, a balance
is struck between individual autonomy, and the
well being of the family as a whole.

If we want to create a democratic society, in
which people run their own affairs and have real
freedom, then we need to think in terms of the
family model. We need to find a way of relating
to one another that enables us to make decisions
that take everyone into account, as happens in a
healthy family. But unlike a family, there is no
Daddy and Mommy who are considered wiser and can
decide many things on the family's behalf: in a
democratic society we are all equal participants.
The last thing we want is a Big Brother or Nanny
state to make decisions on our behalf.

The difficulty here is that we don't have
experience in relating to each other in such a
way. We know how to argue and debate, but we
don't know how to reach satisfactory agreement.
Either we just leave things to the state, or else
we join special interest groups or political
parties in an effort to have some influence on
society. It turns out that there are ways for us
to relate effectively so as to make good
decisions 'for the whole family', but these are
ways we need to learn. They are not ways that we
have experienced in our state-run,
over-individualized, over-competitive societies.

Let's think in terms of a small community,
perhaps a rural village or small town. And let's
suppose that the people of the community have
learned to relate (communicate) with one another
in such a way that they can make community
decisions that take everyone into account -- in
which everyone participates, and where everyone
is happy with the decisions that are reached.
This is a big 'suppose', but stay with me. As I
said before, there are known ways to make this
'suppose' come true.

If such a community makes its decisions in this
way, it has no need of a town council that has
the power to take decisions on its own. The
community might have agencies, like parks
departments and police, which carry out the
policies of the community, but the community as a
whole makes the policy decisions. This would be a
democratic community, a self-governing community.
Individuals would not be relying on the 'state'
(town council) to protect their interests, they
would protect their own interests by their equal
participation in the decision-making process.

You may fear that you would not always 'get your
own way' in such a community. But why should you?
Does everyone always get their own way in a
family? Should they? And are you 'getting your
own way' by letting the state run things?
Wouldn't you rather have an equal voice than no
voice at all? Besides, the wonderful thing about
these 'ways of relating' that I've talked about,
is that they are not about compromise, not about
'giving in' to the majority. They are about
listening to everyone's ideas and concerns, and
working together to find creative solutions that
take everyone's concerns into account. You can
read about real experiences with these kinds of
decision-making processes on Jim Rough's website:
http://www.wisedemocracy.org/
http://www.tobe.net/other/news.html

Another thing about families is that people
generally want to belong to one. Indeed it is a
basic human need to be part of a family.
Everyone's heart feels sympathy for the poor
orphan child, living in some cold institutional
'home'. And what can be more heart-wrenching than
a child (or parent for that matter) who loses
their family in a tragic accident? It is natural,
God-given if you will, for people to live as part
of a family. We have an inherent need to
'belong', particularly when we are growing up.
The breakdown of the family unit in our modern
societies is one of our biggest causes of stress
and anxiety.

Let us consider this notion of 'belonging' in
relation to our communities. In our modern
societies, with few exceptions, we don't really
have any sense of community. We drive our cars
somewhere else to work, then we come home and
spend most of our time in our houses, or we visit
with our circle of friends, who may live miles
away. We often don't even know our neighbors. We
identify with sports teams or TV families more
than we identify with our communities or
neighbors. We are likely to feel 'involved' with
remote wars and affairs in Washington (Ottawa,
London...), and have little interest or concern
with local affairs. We don't have a real sense of
'belonging' in our communities, other than as a
place where our individual comforts happen to be
located. We can move to another town, get another
job and similar house, and hardly notice the
change.

Now consider what sense of 'belonging' we would
be likely to experience in a self-governing
community. For one thing, we would would be much
better acquainted with our neighbors and fellow
residents generally, if we worked with one
another to make community policy and set
community agendas. And certainly we would feel
more involved in what's going on in our
community, since we would be participating
directly in its affairs. Beyond that, we would
think of our community as a welcoming place,
where we are known and where our voice is
listened to. We would feel a part of our
community's successes in dealing with its
problems. We would feel a sense of ownership --
and of belonging. We would see it as 'our
community' rather than just as a place where our
house is located.

Our feelings toward other community members would
be a bit like our feelings toward family members.
Just as two brothers might be frequently at each
other's throats, there might be people in the
community we don't like and don't get along with.
But as with the brothers, we would would come to
our fellow's aid if they were really in trouble.
We would see one another as 'partners in running
our community'. There would be a sense of
comradery in the shared project of improving our
local quality of life. Our community would be
like a family-writ-large, a place where we find
support, where our needs matter, where our
fellows care about us, where there is a 'place
for us'.

As individuals and families we would have our own
life paths, our unique ambitions and our
autonomy, but we would understand that our own
autonomy and well-being can be best served when
we respect the autonomy and well-being of our
fellows. We would realize that there is a
trade-off between freedom and responsibility. By
our participation in decision making we would be
learning how to make such trade-offs so that we
all benefit and all have a sense of real freedom
-- rather than enjoying 'privileges granted by
the state', privileges that can be taken away at
any time, as we have been recently learning.

Let us return again to this matter of
'belonging', and the natural human need to belong
in a family, to have the support of a family.
And let us bring into consideration the origins
of our species, the conditions under which we
evolved into social beings. In indigenous
hunter-gatherer societies, which is how all of
our ancestors lived for 90% of our time as humans
(some 100,000 years), people have a very strong
sense of 'belonging' to their tribal group. They
also have a strong sense of individuality and
personal life path, but their identity with their
group is very fundamental. In such societies the
most terrible punishment one can experience is
banishment. In these societies, banishment from
the tribe is just as heart-breaking as losing
ones family. Such societies are also egalitarian,
with everyone participating equally in tribal
decisions.

Don't all of us, in our hearts, dream of this
kind of 'belonging'? To live in a supportive
society where we 'have a place' and 'have a say'?
Isn't this why shows like 'Little House on the
Prairie' have been so popular? Don't we all yearn
for communities where we can be closer to nature,
more connected to place, where we have more
direct control over our lives, where we help new
neighbors build barns, where children respect the
wisdom of their elders, and the elders respect
children's need to grow up and learn for
themselves? Isn't there a memory deep in our
hearts of 'belonging' in a society in this way?
Of being part to a 'larger supportive family'?
Don't we often feel like 'lost souls' in our
modern, isolating societies? Is this not a big
part of the reason why there is so much
anti-social behavior, anxiety, depression, and so
many stress-related illnesses, psychological hang
ups, dysfunctional families, and suicides?

My own belief, based partly on what my heart
tells me, and partly on my investigations into
anthropology and psychology, is that being part
of a supportive community is a natural human
need, on a par with the need to be part of a
supportive family. This is not to say that people
might not move to a different community, or spend
time as world travellers, but as a basic
infrastructure for society, our 'natural
condition' is to grow up in a supportive
community ('it takes a village to raise a
child'), and to participate as equals in our
society's governance as adults.

'The Wizard of Oz' can be seen as an insightful
metaphor for our human condition. We (Dorothy)
are now in Oz (the modern world), with glittering
lights, fantastic castles, Great Witches and
Wizards, and we are lost, we don't belong. We
have only Toto (family) as a connection to home
(belonging), and to Toto we hang on for dear
life. We thought we wanted to run away from home
and find 'freedom', and we learn that what we
really want is to return home, to our heart's
desire, to where Auntie Em still waits, to our
native soil, our beloved Kansas, where we
'belong'. We can see this kind of sentiment
expressed in this down-home country-western
verse...

I don't believe in superstars,
organic food and foreign cars.
I don't believe the price of gold,
that right is right and left is wrong,
the certainty of growing old,
that east is east and west is west,
that north and south can't get along,
and being first is always best.
But I believe in love, I believe in babies,
I believe in mom and dad, and I believe in you.
-- I BELIEVE IN YOU
DON WILLIAMS - 1980
(Roger Cook/Sam Hogin)

We all cherish our individuality, as we should,
and we enjoy our personal freedom, quite rightly,
within the laws of our society. But by enshrining
the 'autonomous individual' as an absolute good,
not to be disturbed by any consideration other
than society's laws, we disempower ourselves
politically and we impoverish ourselves
culturally. If we pursue only our personal
self-interest, and everyone else does the same,
we have no way of governing ourselves, and we
cannot develop the kind of supportive, inclusive
society that can nurture our souls and make us
whole again as social beings. We leave ourselves
at the mercy of the state, and we remain stranded
in Oz, strangers in a strange land.

If we are willing to reconsider the primacy of
individual autonomy, and see our relationship to
society as being more like our relationship to
our families, then it will become possible for us
to learn how to govern ourselves. And by
governing ourselves, we will naturally develop
the kind of supportive communities and societies
that can be 'home' to us, where we can re-connect
with our long-lost sense of 'belonging'. Even
more important, given the dark clouds that
threaten us, we can begin governing our societies
with common sense for our mutual benefit. Much
has already been lost and wasted, but the sooner
we being using our remaining resources wisely,
the greater the likelihood that the Earth can
recover and a new, more enlightened civilization
can emerge.

I suggested earlier that the most natural place
to begin this kind of political / social
transformation would be in our communities, where
we already share 'place', and where local quality
of life is an inherently shared concern. We
already have a lot in common in our communities,
and that makes them an ideal place for us to
begin learning how to govern ourselves
democratically.

'Learning democratic self governance' is an
abstract concept. What it really means is this:
"learning how to work together to solve problems,
develop plans, and make decisions that everyone
is happy with." It is a matter of communication,
of dialog. We face here an obstacle: our normal
patterns of discussion and debate are inadequate
to the task. When there are strong differences of
opinion -- as can be expected with many community
issues -- we do not know how to resolve those
difference to everyone's satisfaction.

Above, I gave links to Jim Rough's website, where
there are descriptions of dialog trials that have
been carried out in real communities. These are
not selected 'success stories', these are all of
the trials, and they have all been successful.
Jim's particular style of dialog is called
Dynamic Facilitation, and he employs it in a
certain format called a Wisdom Council. Jim's
site explains how a Wisdom Council works, and
Rosa Zubizarreta provides us with an excellent
description of how Dynamic Facilitation operates:
http://cyberjournal.org/authors/tree/DynamicFacilitation.Group.html.

What these trials demonstrate is that any group
of ordinary people, selected at random from a
community, have the capacity to get past their
differences, and go on to collaborate in
developing creative solutions that everyone is
happy with. As you might expect, these one-time
trials were not able to reach any earth-shaking
breakthroughs, but they showed that the necessary
kind of dialog could be achieved -- precisely the
kind that can enable us to govern ourselves. In
order to develop the potential of dialog in a
community further, it would be necessary to have
frequent dialog sessions, involving more and more
of the local residents over time.

One of the powerful principles behind Wisdom
Councils has to do with the notion of 'community
microcosm'. Let's say that twelve people are
involved in one of these Councils, and between
them they bring in a broad cross-section of
community interests and viewpoints. As they get
past their differences, and begin to work toward
solutions that make sense to all of them, there
is every reason to expect that those solutions
will also make sense to a broad cross-section of
the community at large. Not everyone is
personally participating, but everyone's basic
point of view is likely to find voice from within
the microcosm group.

As more people get a chance to participate
personally, in subsequent Councils, you can see
how there could be a rapid community-wide
convergence around solutions to current community
issues. The microcosm principle can act as a
powerful accelerator of a community's
decision-making process. It makes self-governance
practical, as regards how much time each of us
can spend dealing personally with community
decisions. Ultimately, each decision might
require the unanimous approval of all residents,
but getting to that decision can be greatly
expedited by the microcosm mechanism.
---

These are the kinds of ideas I develop in my
book, "Escaping the Matrix: how We the People can
change the world": http://escapingthematrix.org/.
Indeed, I fear I may have given away most of the
plot in this relatively short inquiry. But there
is actually a lot more -- what I've tried to do
here is establish 'plausibility of basic ideas'.
If we really want to inquire into how our global
society can be self-governing, there is a lot
more we need to think about. When we consider a
community, we are considering only a microcosm of
what self-governance is about. Among other things
we need to think about how our existing
governments are likely to respond to an emergence
of upstart self-governance initiatives. There is
the question of economic systems, and their
relationship to governance. We also need to
consider how people can effectively address
complex global issues, while still somehow
including everyone's voice in the decisions that
are reached. These issues and many others are
explored with some thoroughness in the book,
leading to conclusions that give reason for
considerable optimism.

One interesting aspect of this line of thinking
is that the theory and analysis are ultimately of
little importance. There is no need for anyone,
not to mention everyone, to 'buy into' these
ideas in order for them to manifest themselves in
society. What is necessary is only that the
process of enlightened dialog begin -- the rest
can be expected to follow automatically, as our
inherent wisdom is unleashed. Jim Rough and many
others are working diligently in this very
direction, even though they don't necessarily
share my own vision of where it can lead. My hope
with the book is that perhaps some people will
find resonance with the overall perspective, and
that might motivate them to join in the project
of creating a global network of self-governing,
intelligent societies.
rkm

The Empire 2

Truthout bericht: 'US War Prisons Legal Vacuum for 14,000 In the few short years since the first shackled Afghan shuffled off to Guantanamo, the U.S. military has created a global network of overseas prisons, its islands of high security keeping 14,000 detainees beyond the reach of established law.
Disclosures of torture and long-term arbitrary detentions have won rebuke from leading voices including the U.N. secretary-general and the U.S. Supreme Court. But the bitterest words come from inside the system, the size of several major U.S. penitentiaries.
"It was hard to believe I'd get out," Baghdad shopkeeper Amjad Qassim al-Aliyawi told The Associated Press after his release - without charge - last month. "I lived with the Americans for one year and eight months as if I was living in hell."
Captured on battlefields, pulled from beds at midnight, grabbed off streets as suspected insurgents, tens of thousands now have passed through U.S. detention, the vast majority in Iraq.
Many say they were caught up in U.S. military sweeps, often interrogated around the clock, then released months or years later without apology, compensation or any word on why they were taken. Seventy to 90 percent of the Iraq detentions in 2003 were "mistakes," U.S. officers once told the international Red Cross.
Defenders of the system, which has only grown since soldiers' photos of abuse at Abu Ghraib shocked the world, say it's an unfortunate necessity in the battles to pacify Iraq and Afghanistan, and to keep suspected terrorists out of action.
Every U.S. detainee in Iraq "is detained because he poses a security threat to the government of Iraq, the people of Iraq or coalition forces," said U.S. Army Lt. Col. Keir-Kevin Curry, a spokesman for U.S.-led military detainee operations in Iraq.
But dozens of ex-detainees, government ministers, lawmakers, human rights activists, lawyers and scholars in Iraq, Afghanistan and the United States said the detention system often is unjust and hurts the war on terror by inflaming anti-Americanism in Iraq and elsewhere.'

Lees verder: http://www.truthout.org/docs_2006/091806Z.shtml Of:
http://news.yahoo.com/s/ap/20060917/ap_on_re_mi_ea/in_american_hands

Joachim Fest 5



Joachim Fest in Tegenlicht. Een Italiaanse reis: 'Gesprek over de Commedia dell'arte. Hun maskers zijn geen vermomming, maar onthulling. In tegenstelling tot het carnavalsmasker blijkt daaruit niet wat iemand in het geheim zou willen zijn, maar wat hij, achter alle kostumering van het permanente carnaval van het leven, in werkelijkheid is.'

De Israelische Terreur 86




Slachtoffers van de Israelische terreur. Na de grootschalige oorlogsmisdaden die onze bondgenoot in het Midden Oosten deze zomer in Libanon beging, vallen er nog steeds slachtoffers.

De Independent bericht: 'Deadly harvest: The Lebanese fields sown with cluster bombs.
Lebanese villagers must risk death in fields 'flooded' with more than a million Israeli cluster bombs - or leave crops to rot.

The war in Lebanon has not ended. Every day, some of the million bomblets which were fired by Israeli artillery during the last three days of the conflict kill four people in southern Lebanon and wound many more.

The casualty figures will rise sharply in the next month as villagers begin the harvest, picking olives from trees whose leaves and branches hide bombs that explode at the smallest movement. Lebanon's farmers are caught in a deadly dilemma: to risk the harvest, or to leave the produce on which they depend to rot in the fields.

In a coma in a hospital bed in Nabatiyeh lies Hussein Ali Ahmad, a 70-year-old man from the village of Yohmor. He was pruning an orange tree outside his house last week when he dislodged a bomblet; it exploded, sending pieces of shrapnel into his brain, lungs and kidneys. "I know he can hear me because he squeezes my hand when I talk to him," said his daughter, Suwad, as she sat beside her father's bed in the hospital.
At least 83 people have been killed by cluster munitions since the ceasefire, according to independent monitors.

Lees verder: http://news.independent.co.uk/world/middle_east/article1616665.ece

Israel fired over 1.2 Million Cluster Bombs at Lebanon during its 33 day offensive, 90% of which were fired in the last 3 days of the conflict, AFTER the UN Resolution 1701 was passed.The BloggingBeirut.com Team spotted many unexploded cluster bombs and tank rounds in our journeys to the South of Lebanon. The photos below were taken in Maroun el Ras, the day after the cessation of hostilities.

Lees verder: http://www.bloggingbeirut.com/archives/741-Israel-fires-1.2-Million-Cluster-Bombs-at-Lebanon.html

Voor foto's van de Israelische terreur: http://ourworld.cs.com/nonzion/id81.htm?f=fs

Voor meer achtergrondinformatie zie: http://electronicintifada.net/lebanon/

Vorige week maandag interviewde ik Phyllis Bennis, een joodse Amerikaanse die veel over de Amerikaanse politiek in het Midden Oosten en de terreur van Israel heeft gepubliceerd. Onlangs hield ze in Amsterdam een lezing over het Midden Oosten na de meest recente Israelische oorlogsmisdaden. U kunt de lezing en het interview hier beluisteren: http://www.stanvanhoucke.net/audioblog/ onder de titel Phyllis Bennis 2+3.

Op dit moment reist een groep Nederlanders door Libanon om er de verwoestingen te onderzoeken. Hier kunt u hun dagboek lezen: http://www.d4net.nl/l

De Kruistochten



Paus Benedictus de XVI is geen intelligent mens, dat staat nu wel vast. Bovendien is hij een hypocriet, want het hoofd van de rooms katholieke kerk is wel de laatste persoon die zich kritisch over het geweld van een concurrend geloof kan uitlaten, gezien de uiterst bloedige geschiedenis van het christendom. Slechts drie voorbeelden: het uitmoorden van de Katharen, de vervolging van de Indianen in Latijns Amerika en de Kruistochten.

De Paus citeeerde de veertiende-eeuwse Byzantijnse keizer Paleologos, die had verklaard dat de profeet Mohammed ’niets dan kwaads en onmenselijks heeft gebracht, zoals zijn bevel het geloof met het zwaard te verspreiden’.

Een paar tamelijk willekeurige andere citaten: 'Incidentally, the quote is from the Eastern Orthodox Emperor Paleologos II of Constantinople, three centuries after the split between the Eastern Orthodox (Greek/Russian) Church and the Western Orthodox (Catholic) Church in 1056. It was also quoted not 100 years before the Muslim jihad of Constantinople in 1453.'

Het is ironisch dat de huidige Paus een veertiende eeuwse Byzantijnse Keizer citeert. Wat gebeurde er namelijk een eeuw eerder? Juist, de plundering van Constantinopel door rooms katholieke kruisvaarders die in opdracht van de toenmalige Paus op weg waren naar Jeruzalem.

Citaat: 'The crusaders awoke the next day, 13 April 1204, expecting the fighting to continue, only to find that they were in control of the city. There was no opposition. The city surrendered.

Thus began the sack of Constantinople, the richest city of all Europe. Nobody controlled the troops. Thousands of defenseless civilians were killed. Women, even nuns, were raped by the crusading army and churches, monasteries and convents were looted. The very altars of churches were smashed and torn to pieces for their gold and marble by warriors who had sworn to fight in service of the Christian faith.Even the magnificent Santa Sophia was ransacked by the crusaders. Works of tremendous value were destroyed merely for their material value. One such work was the bronze statue of Hercules, created by the famous Lysippus, court sculptor of no lesser than Alexander the Great. The statue was melted down for its bronze. It is but one of a mass of bronze artworks which was melted down by those blinded by greed.The loss of art treasures the world suffered in the sack of Constantinople is immeasurable.It is true that the Venetians looted, but their actions were by far more restrained. Doge Dandolo still appeared to have control over his men. Rather than wantonly destroying all around, the Venetians stole religious relics and works of art which they would later take to Venice to adorn their own churches.In the following weeks a curious election took place in which the conquerors finally decided upon a new emperor. an election it might have been, but it was self-evident that it was the Doge of Venice, Enrico Dandolo, who actually made the decision as to who should rule.Boniface, the leader of the Crusade would have been the obvious choice. But Boniface was a mighty warrior knight with powerful allies in Europe. The Doge obviously prefered a man to sit on the throne who was less likely to be a threat to the trading powers of Venice. And so the choice fell upon Baldwin, Count of Flanders who had been one of leaders junior to Boniface in the Crusade.


The Triumph of Venice
This left the republic of Venice in triumph. Their greatest rival in the Mediterranean was smashed, led by a ruler who would be of no danger to their aspirations of dominating maritime trade. They had successfully diverted the Crusade from attacking Egypt with whom they had signed a lucrative trade agreement. And now many artworks and religious relics would be taken back home to adorned their own great city. Their old, blind Doge, already in his eighties, had served them well.'

Als ik deze Paus was geweest dan had ik mijn mond stijfdicht gehouden, om te voorkomen dat de bloedige geschiedenis van het christendom weer eens besproken zou worden. Het is natuurlijk mogelijk dat deze reactionaire Paus een moderne variant van de Kruistochten voorstaat, een christelijke jihad. Het is mogelijk, in de geschiedenis zijn er meer gekken aan de macht geweest. Eens kijken of de Nederlandse rooms katholieken zich kritisch over deze Paus zullen uitlaten.

zondag 17 september 2006

Joachim Fest 4



Joachim Fest uit Tegenlicht. Een Italiaanse reis:

'Voor de eerste maal zijn wij getuige van een decadentieproces dat niet begeleid wordt door verfijningen, dat grootsheid noch stijl afleidt uit het bewustzijn van de eigen vergankelijkheid, en waarbij de instellingen samen met de goede smaak in verval raken. Geen feestelijk vuurwerk in elk geval, geen apotheose, maar een dood zonder verheerlijking. Dat blijkt op allerlei punten, uit het brutalisme van de architectuur en van de kunsten in het algemeen, uit het steeds primitiever worden van de taal en de expressie, en ook uit de ordinaire vreugde in alles wat massaal is. Bij het beeld van cultureel late tijdperken, van het hellenisme tot in het begin van deze eeuw, hoort de cultus van het individuele en wat daar voor doorgaat: scepsis en ironie, het gevoel voor maskerade, spel met ideeën en citaten, en de algemene transformatie van al het reële tot literatuur. In plaats daarvan overheersen nu de overtuigingen. In het koor van als oerkreet uitgestoten opvattingen, waarvan de straten weergalmen, verdrinkt elke mogelijkheid tot intelligente omgang met de tegenstellingen, het geluk van de radeloosheid, zonder dat het gehoord wordt. En een alternatieve cultuur, die alles loochent wat bij het begrip cultuur hoort, namelijk het streven naar vorm in alle opzichten, vindt ontelbare aanhangers. Men kan jammeren over dergelijke verschijnselen. Opvallend is hierin dat de geschiedenis dergelijke regressieprocessen steeds verbindt met de beelden van geestelijke ondermijning of van geweld dat van buiten komt, terwijl de verwoesters in dit geval uit de coulissen van de verouderde cultuur zelf te voorschijn komen: een avant-garde van de verveling, vol verachting voor het traditionele en open voor elke afbrekende neiging; zonder ware kracht echter, ondanks alle voorkeur voor het vulgaire en haveloze.'